Journal

Udhëtime të vdekura

The Pogues janë ndër bendet që më pëlqejnë më së shumti. Muzika e tyre është e thjeshtë, e thellë, edhe mbi të gjitha irlandeze. ‘Dirty Old Town’ është prej më të mirave, por kur vjen nëntori në automobil hyn në formë vetëm një playlist – ajo e këngëve festive të fundit. Aty gjithçka nis me këngën më të njohur të The Pogues, për shumëkënd më e mira e kësaj periudhe festive. Por, pa borë periudha festive është e mangët.

Pasditet e hershme të dhjetorit, sikur kjo e mbuluar me re dhe që duket se do të lëshoj borë nga çasti në çast, janë një kënaqësi e veçantë që ofron natyra. Zoti. Derisa Zoti vepron në mënyrë të çuditshme, ne vetëm mbetemi edhe shikojmë të hutuar duke kërkuar derën sikur të jemi pjesë e Truman Show.

‘Fairytale of New York’ është e butë, me lirikë që e thua nga loçka e lukthit, derisa muzika ti kënaq veshët si një tel violine nga filmat e Looney Tunes. Rrallëherë mund të përmbahem të mos hy në duet me këngën që në një zë të moderuar mbulon zërin tim aspak artistik.

Pas një fillimi relativisht të qetë, të butë, Shakin’ Stevens më largon turpin nga zëri im. Dhe kjo si rastësisht vjen në momentin kur duket se shfaqen disa fjolla bore në ajër. Nuk mund të përmbahem dhe nis me: Snow is falling, all around me, children playing, having fun, it’s the season, love and understanding…

Jo be, mos ki gajle. Pe shoh rrugën, edhe dritën e djathtë e kemi ndreq… Jo, jo, hiq mos ki gajle. E din ti që tutna… Po normal, hala e kom atë ‘terrin e pulave’ amo s’jemi tu shku shpejt. Deri n’70 ktu osht e lejume, ma nalt s’hypim, e din që se kom adet kurrë.

Derisa këngët vazhdojnë të luajnë, e unë i bashkëngjitëm kohë pas kohe, varësisht prej hapësirës, trafikut, dhe qejfit, në anën tjetër vazhdon ‘muhabeti’.

Po doket vranët, po gjith’ ke pas qef me dal mu lag. Ani mo nëpër borë. A e din qysh u qojshe para sabahit me fshi edhe atë kashore borë që bijke? Hahaha, e di e di. A e din që s’ke vnu kurrë kapuq? Po be e di që ke pas flokët ma t’mira se une, ma shumëëëë se une bile, po qysh s’po t’vjen gjynah mu me mu livdu. Nc, se hjeki kapuqin. Jo, as kur t’flej. Unë ashtu kshtu po mërdhina me kapuq e leje mo pa to. Jo jaaa, nxemjen s’pe nali hiq. Ma shtrejt, po apet ma shnet. Ti e din që me shnet s’luhet. Nejse se din se kurrë s’je interesu fort për shnetën tonde. Jo, s’po t’shurdhoj hiq tybe, amo e din be ti ma mirë se une… hahaha, lehtë nervozohesh breeee… hahaha, tu e kqyr jom rrugën, hiq mos u bon merak… ani se edhe me t’kqyr ty s’osht marre, moti s’t’kom pa. Hala njëjtë je veq!

Bora veç është ka bie me të madhe. Pas Elton John, e Jonna Lewie, tash e ka rendin i madhi Dean Martin. Nuk mundet askush ti rezistoj ‘Let it Snow!’. And my dear we’re still goodbyeeeing… Fund e krye i bashkohem Dean Martin. Coldplay është në rend. Këta shijohen në mënyrë të veçantë, duke i dëgjuar edhe duke u munduar të marr frymë sa më pak. Zakonisht bëj kështu, por jo sot. Sot duket të jetë ditë e veçantë. Një ndër pak udhëtimet e përbashkëta i kemi. Edhe pas një kohe të gjatë kemi pak kohë më tepër të ‘diskutojmë’ për gjëra tona. Biseda vazhdon, ashtu e çuditshme, e veçantë. Përgjigjet luajnë sikur janë regjistruar në kokë disa vite më parë. Ngjashëm edhe gjestet, të qeshurat, ato të mërrolurat false, të cilat zhdukeshin pas disa momenteve. Nuk mund të rrinim të inatosur, as për disa orë, e lëre më të shkojmë në gjumë ashtu. Një lidhje vëllazërore.

Derisa afrohet akshami, terri nis të bie, e kujdesi shtohet, afrohemi tek shtëpia. Menjëherë pas: E di, e di që ktu edhe n’pranverë osht ngrica. Hiç bre mos ki merak. Khuuu si mos me m’pas njof qe nizet e kusur vjet. Hahaha, ani o vlla, ani…; nisin The Pretenders.

Vjen në kohën e duhur. Jemi aq afër sa që s’do të mund ta përfundoj këtë këngë. Por, ndoshta më mirë është kështu. E këndoj në vete. Ashtu i heshtur. ‘The snow is falling down, it’s colder day by day…’

Derisa këndoj versionin personal të kësaj kënge përfshirë edhe ‘his nieces will be singing, and he’d never be back at Christmas time, just like in these frozen and silent nights, when you appear in my dreams… I know we’d be singing at Christmas time…’

Nuk arrij ta përfundoj këngë pasi vetëm kam arritur. Rri edhe pak, por si zakonisht vendosi aty për aty të dal. Ndal automobilin, bashkë me të edhe këngën e The Pretenders. Nga automobili dal vetëm unë. Bora është ndalur, është çelur qielli. Dielli është duke biseduar veçse. Shkrep një fotografi derisa hamendësoj se ku mund të jetë në gjithë atë pafundësi. Bashkëbiseduesi.

Bashkëbiseduesi që nuk kishte thënë asnjë fjalë tashmë nuk është aty. Në fakt as nuk ka qenë. As nuk ka dëgjuar, e as nuk kam thënë gjë. Ai është diku larg, ndoshta edhe 2000 milje larg. Edhe pse trupi i tij ka disa qindra metra largësi ku pushon tashmë disa vite. Por, kujtimet, këshillat, fjalët, e qeshura, mrrolat false, e gjithçka tjetër që trishtohesha se do ti mi zhduk koha, akoma qëndrojnë në kokën time. Herë pas here i kujtoj me qëllim, për të heq pikëllimin, edhe pse e di se mashtroj veten. Por, së paku për ato pak çaste, refuzoj realitetin e hidhur. Refuzoj ligjet e natyrës, Zotit. Refuzoj që babi tashmë e sa vite nuk është më me ne.

p.s. për dallim prej tjerëve nuk kemi marr ndoni porosi prej anej 😛

 

Journal

heshtja

Hesht. Nuk flet. Dëgjon.

Nuk flet shumë.

Të shikon. Thellë. Provon të sheh thellë në brendi. Të t’kuptoj. Të t’zbuloj me maskën që ke.

Në momentin që ndalon ritmin e të folurit. Ngrit sytë për ta shikuar. Në sy. Për të parë më thellë, picërron sytë. Mbrohet. Nuk të lejon të futesh brenda. Ndoshta fsheh diçka. Ndoshta fsheh zemrën të cilës nuk i beson. Nuk i beson se mund ta mbaj, ta privoj nga dashuria. Dashuria për të cilën ka lexuar shumë, të cilën e ka parë në filma, për të cilën ka dëgjuar shumë rreshta të kënduar. Ndoshta nuk beson në të. Ndoshta…

Ndoshta lëkundjen e kokës dhe picërrimën e syve, atëherë kur ndalesh dhe e shikon thellë në sy derisa flet, e ka vetëm pjesë të personalitetit, dhe jo mburojë. Por, çfarëdo që është, të bën të ndjesh një tkurrje dhe çlirim të njëkohshëm në zemër. E dini atë ndjenjën kur thith ajrin thellë dhe ndjen zemrën të tkurret për tu fryrë e pëlcitur nga dashuria kur lëshon frymën? Atë ndjenjë të bën të ndjesh.

Sytë që pushojnë mbi faqet e nën ballin që shkëlqen me çiltërsi engjëllore. Të gjitha këto bien në kontrast me të kuqin në buzët e saja. Të kuqin që i rri aq bukur, që pasqyron atë ngjyrën e kuqe të zemrave nga filmat e vizatuar. Nuk është e kuqe e tepruar, por as edhe e humbur. Është tamam e kuqe. E kuqe dashurie.

Nuk i prek flokët. Nuk e prek atë ngjyrë shkëlqyese që i prek supet në minimum. I prek po aq sa për të lëmuar atë këmishë ngjyrë qielli. Pranë çantës së punës, ku libri, lapsi, e fletorja zënë më shumë vend se makijazhi, qëndron një pallto ngjyrë gjethesh. Ashtu siç ka pantallonat, dhe këpucët. Ngjyra. Shumë ngjyra.

Thonë që e bardha reflekton çiltërsi, dhe engjëjt zbresin në këtë ngjyrë. E kanë gabim. Ky engjëll ka shumë ngjyra. Ngjyra që i përshtaten mrekullisht. Ngjyra që më bëjnë zemrën të ndaloj së rrahuri. E kuptoj.

Zemra ndalon. Hesht. E ndjen. Thellë.

Filma

Live by Night (2016) – Recensim

Duket ndoshta pak e pazakontë që i biri i një detektivi të del të jetë kriminel, udhëheqës i nëntokës. Haram evlat del të jetë karakteri i Ben Affleckut, Xho Koflin. Ai kapet në grackë të një ujdie ilegale dhe burgoset. Falë intervenimeve Continue Reading

Filma

Assasins Creed (2016) – Recensim

Shumë herë kam provuar të luaj këtë lojë. Po aq herë edhe e kam lënë pa i bërë gjysmë ore në lojë! E di çfarë bëhet fjalë, e di qëllimin e krejt, ama nuk më ka tërhequr kurrë aq shumë! Për dallim prej lojës, filmit i kam kushtuar 2 orë, që është më shumë se sa kam luajtur krejt lojën në total. Continue Reading

Filma

Resident Evil: The Final Chapter (2017) – Recensim

Thonë që është kapitulli final i ‘banorit të së keqes’! Edhe titulli, edhe vet producentët kinse kanë paralajmëruar, por s’do të jetë! Hiç s’besoj që do të jetë! Me mbi 300 milionë të hyra nga kinematë që është më shumë se paraardhësi, s’ka shanse të jetë i fundit! Continue Reading

Filma

Bad Moms (2016) – Recensim

Xheki e viteve ‘70ta është rritur, është pjekur, e është  bërë nënë. Nënë e keqe ndoshta, por megjithatë nënë! Së paku në këtë film nën-mesatar.

Dhe kur e shohim që filmi ‘Bad Moms’ është përgatitur nga Continue Reading

Filma

xXx: Return of Xander (2017) – Recensim

Samuel L. Jackson është duke i treguar dikujt se si ka shpëtuar planetin tonë nga Lufta e Tretë Botërore. Derisa vazhdon të llomotit me kulturën e tij të zakonshme, shohim bashkëbiseduesin e tij i cili s’di asnjë fjalë anglisht – Neymar Jr Continue Reading

TV Reviews

The Vampire Diaries – Sezoni 8 (me spoliera)

Kur pati nisur TVD, pat qenë në formë ‘Twilight’ e prodhimet tjera me vampirë. Krejt pahiri pata vendosur të shoh pilotin, siç bëj zakonisht dhe ajo çfarë më pati impresionuar ka qenë ngjarja që në një episod të vetëm kalonte krejt një film të ‘Twilight’. Sezoni i parë, ku ka nisur e ku ka përfunduar ka qenë diçka e jashtëzakonshme në krahasim me këtë zhanër atëbotë. Dhe kur ngjitesh për diçka zor që largohesh. Sezonet kalonin edhe ngjarja sillej e pshtillej. Dy sezonet e fundit për shkak të kohës i kam përcjellë vetëm si binge, për një javë si ky sezoni final.

Recensimi i sezonit të tetë, dhe krejt serisë kuptohet do të përmbaj SPOILERAAAAAAA! Continue Reading