vlcsnap-2015-08-10-13h51m54s078

True Detective – Sezoni 2 Recensim (me spoilera)

Ngjashëm si intro-kënga që me kalimin e episodeve vetëm sa merr formën më të përkryer të tekstit dhe interpretimit, derisa shtohet edhe repertori i kolonës zanore të këtij sezoni, ashtu edhe zhvillohet, qartësohet, dhe mbyllet ngjarja dhe lidhja e karaktereve kryesore të tregimit në Vinci.

Duhet të qartësoj dy gjëra para se të vazhdoj me këtë recensim:

  • Sezoni i parë mbetet më i mirë për disa arsye që do të shpjegohen më poshtë
  • Ky recensim përmban spoilera dhe NUK duhet të lexohet nga ata që nuk e kanë përfunduar akoma

Tashti, siç e dini, ngjarja zhvillohet në lokacionin e trilluar të quajtur Vinci. Gjithçka nis kur karakteri i Taylor Kitsch – Woodrugh gjen Ben Casperen të vdekur, dhe të lënë përskaj rrugës, ndër të tjera pa sy. Bezzerides (Rachel McAdams) dhe Velcoro (Colin Farrell) angazhohen në hetimin e kësaj ngjarjeje, për të krijuar një trekëndësh me secilën brinjë të tij që ka histori të njollosur dhe të tashme të komplikuar. Kjo histori do të shtjellohet veçmas për secilin për tu bashkuar në një tregim që lidhet përkryer ashtu siç lidhen edhe karakteret me kalimin e kohës/episodeve.

Episodi i parë është i ‘dobët’, por hiq më i mirë nuk ka qenë as i pari i sezonit të kaluar. Edhe ky shërben si një njohje fillestare me karakteret, siç e ceka më lart ndaras.

Tashti, skenari për secilin prej tyre më ka pëlqyer. Ka misterin dhe trilerin e nevojshëm për të na mbajtur të lidhur me ta deri në fund. Tregimet e secilit, përfshirë edhe Ray përfundojnë ashtu siç nisin, veçmas. Velcoro në pyll, Woodrugh nën tokë, Frank në shkretëtirë, dhe Bezzerides në det. Është një ndarje me kahje paralele për të përfunduar një tregim që do të dilte më ndryshe, edhe me fund të lumtur (më të lumtur) sikur të mos ishte krijuar nga Nic Pizzolato.

Kur jemi tek Pizzolato, duhet të pranojmë që po shfaq aftësi sipërore në skenar. Pos shkrimit të bukur, shtjellimit të tregimeve, vazhdimisht kemi edhe dialogë të mrekullueshëm. E vërtetë që ky sezon është më pak filozofik dhe më shumë realist, por të bësh diçka të këtillë për një vit, nuk është edhe aq lehtë. Pos skenarit, sezoni nuk mbetet mbrapa as për kah regjia, sidomos kinematografia. Kemi skena të bukura, të mahnitshme, disa prej të cilave edhe kalojnë në sureale. Mbi të gjitha është intro e serialit që pos këngës magjepsëse ka edhe një grafikë që të ngop sytë.

Ka pasur shumë zhgënjim që nga konfirmimi i Farrell si njëri nga karakteret kryesore, e pastaj konfirmimi i Vaughn sikur hodhi në fund të bunarit shpresat për një sezon sikur i pari. Siç e përmenda më lart, edhe skenari, edhe aktrimi janë pak më inferior se sezoni i parë. Gjithashtu sezoni i kaluar ka sjell atë freskinë që sjellin serialet e reja. Freski dhe kënaqësi që nuk mund të tejkalohet kurrë (pos nëse është Game of Thrones). Por, aktrimi, mua personalisht, nuk më ka zhgënjyer aspak.

Colin Farrell për merak e bën punën e tij. Mishërohet me karakterin e tij të një babai që nuk është i sigurt për atësinë e tij. Ndoshta edhe e tepron pak me lidhjet e tij me të birin. Por, kah fundi e kuptojmë arsyen për sjelljen e tij, siç racionalizohen të gjitha karakteret tjera. Më së shumti skena, më të mirat i ka me Vince Vaughn. Nuk ka shumë kohë që pashë ‘Wedding Crashers’. Nëse shohim shumë komedi të Vaughn, dhe pastaj shohim aktrimin e tij tek ‘True Detective’ mund të vërejmë që megjithatë ky ka talent për aktrim. Edhe atë talent bajagi të mirë. Përkundër mangësisë në përvojë për portretizimin e karaktereve të këtilla, ai bën një punë të shkëlqyeshme. Ka disa palë nëpër skena përpos Velcoroso, por mbi të gjitha, ajo që më ka shkuar nerva, ndoshta edhe e vetmja pjesë negative nga tërë ky sezon ka qenë karakteri i Kelly Reilly. Oh, nuk ka pasur skenë që nuk më ka shkuar nerva ajo. Nuk e ka pasur fajin dialogu, ndoshta, por aktrimi i saj ka qenë shumë ‘cheesy’. Sikur shtynte ngjarjen kah romancat klishe, derisa të gjithë ne vijmë për të parë trilerin që ofron seriali. I vetmi faktor negativ ka qenë Reilly.

Edhe Rachel McAdams, edhe Taylor Kitsch kanë përfituar respektin tonë në tituj të mëparshëm filmik. Këtu vetëm sa e kanë përforcuar (tek rrallëkush/askush nuk kanë humbur) këtë respekt për talentin e tyre prej aktorësh. Më ka pëlqyer aktrimi i McAdams si një femër në një botë meshkujsh. Ka një qëndrim kryeneç që e ka shpirë në pozitën ku është, për të mirë e për të keq. Ndërkohë Kitsch, karakteri i tij sjell, inkuadron në tregim edhe atë pjesën e luftës, të një veterani, dhe historitë e tyre për jetën në paqe. Është një temë që mendoj se nuk shtjellohet sa duhet nëpër kinematografinë amerikane përkundër titujve si ‘American Sniper’ dhe ‘The Hurt Locker’.

Kasti dytësor nuk ka qenë dëshpërues. Sidomos në episodet e fundit me shfaqjen e karaktereve kryesore që kanë qenë në hije, kjo pjesë e kastit nuk na dëshpëron.

Na mungon filozovia dhe surealiteti i sezonit të parë, por aftësitë dhe talenti i producentëve, skenaristëve nuk ka munguar. Plagosja e Velcoros, vdekja e Frankut, janë dy nga skenat më të mira sureale të këtij sezoni. Pra, talenti është, por ndoshta qëllimisht kanë dashur të mbajnë serialin më real.

Në përgjithësi sezoni i dytë i ‘True Detective’ është një punë e mirë, e kënaqshme, me një skenar të mrekullueshëm, dhe aktrim të shkëlqyeshëm, që ngjashëm si tregimi i karaktereve kryesore, mishërohen për qejf. Nota personale 5/5

Game of Thrones Review

Game of Thrones – Sezoni 5 Recensim (me spoilera)

Kah me ja nis?! Në King’s Landing…

Kthimi i kushëririt si pjesë e grupit religjioz të ‘shtizave’ nuk ka premtuar të ketë aq shumë ndikim në ngjarje sa ndodhi të kishte. Kush ka mundur ta përfytyroj Cersein në atë mënyrë të poshtëruar. Nejse, informata të para ishin shfaqur pas refuzimit të kishës për incizimin e skenave nude. Megjithatë rënia e saj, ishte sa e papritur, aq edhe e pabesueshme, aq më pak nga ‘shtizat’ që vet i ndihmojnë në rrëzimin e Margaery. Rënia e Lannisterëve në këtë mënyrë është për habi, por, edhe e pabesueshme për të mbetur kaq poshtë. Mëzi pres të shoh se çfarë do të jetë fati i tyre në sezonin e radhës tani që janë të prishur me pothuajse të gjithë. Skenat e ecjes së Cerseit, gjykimet e Margaery, marrja nën sundim dhe kapja e ‘mëkatarëve’ nga ana e ‘shtizave’ mbesin disa nga skenat më të mira në King’s Landing që këtë sezon ka qenë më i qetë me ngjarje.

Viktima e radhës e Lannisterëve vjen nga Dorne. Me shumë skena eksterieri të pashme, dhe disa aksione ndërmjet Jaime Lannister e Bronn me të bijat e Oberynit, na lënë mbresa të këndshme. Nuk ka shumë hapësirë në këtë sezon, por mjafton për të zhvilluar ngjarjen duke na shfaqur një dinakëri alla-Cersei nga Ellaria Sand.

Nuk di për çfarë arsye, por ka diçka që më pëlqen në Braavos. Ndoshta errësira dhe misteri i këtij vendi të Burrave të Pafytyrë e bëjnë këtë ngazëllimin shtesë, ndoshta historia e Aryas dhe britmat e saj ‘mbushje, cigare’. Edhe pse hapësira këtë sezon ka qenë më e kufizuar, ngjarja ka mbetur në një pikë interesante pa ditur të ardhmen e Aryas.

Sikur Arya, me të ardhme të pasigurt mbetet edhe Sansa. A mund ti ketë shpëtuar ndonjë korb, apo çka, sepse nga ajo largësi të kërcesh e të shpëtosh duket e pamundur, sidomos kur e dimi të gjithë fatin e Sansës. Joffrey e pastaj Ramsay. Kë e urreni më shumë tashti nga këta dy? Melissandren? Dy sezonet e fundit Ramsay është shfaqur si krye-horri i ‘GoT’ duke lënë Joffrey në hije dhe kujtime që tashmë i janë afruar pjesës së karaktereve pozitive. George përgatit funde interesante për këta zullumqarët, për atë edhe pres diçka speciale për Ramsay.

Stannisi ishte ai karakter që të dhimbset, por edhe e urren, por ama përsëri të dhimbset, pastaj mendon mos po mbijeton disi, dhe pastaj vjen Brienne. Ishte hera e dytë që GoT prek kufijtë e normales, por kë po gënjejmë, çka është normale në Game of Thrones?! Aksioni i tij në Veri, aty ku u bën të gjitha gjërat e mira, më të mirat, të mrekullueshmet këtë sezon, ishte pjesë e kësaj liste. Por, Wildlings, lufta e tyre me Rojet e Murit, episodi i parafundit, nuk do koment. Këto e bëjnë ‘Game of Thrones’ çfarë është – diçka që nuk është parë kurrë më parë, diçka që moti kohë ka thyer limitet e televizionit. Edhe kjo është normale në bazë të sloganit që kishte pasur HBO në dekadën e kaluar – nuk është televizion, është HBO.

Por, mos të harrojmë edhe Khaleesin. Kush është i lumtur për rikthimin e dragonjve? Të gjithë. Dhe atë çfarë rikthimi triumfal. Phaaa… Që nga ‘dragarys’, nuk i kam parë dragonjtë kaq me qejf. Por, duke ditur të bëmat e George, dhe duke mos lexuar librat (për shkak të befasive të papritura, por të këndshme që kanë sjell këto sezone) disa herë Khaleesi ka shpëtuar nëpër vrimë të gjilpërës këtë sezon. Dhe është treguar si mbretëreshë e denjë për fron. Ardhja e Tyrionit dhe ‘buqes’ (Varys) në Mereen ishte qershi mbi tortë, e edhe udhëtimi i Tyrionit nuk ishte i mërzitshëm. Tashti, me Dothrakin të kthyer, ndoshta do të kemi një armatë dyfish më të madhe të Khaleesit dhe një shthurje të ‘bijve të Harpit’. Ndoshta ajo skena e fundit me Khaleesin ishte shenja kryesore për atë se kujt do ti takoj fronin. Kush ka ushtri të ndal Khaleesin me Dothrakin dhe Unsullied?!

Dhe Jon Snow, apo xhon dëbora siç e përkthejnë televizionet tona. Njerëz, ai është i vdekur! Nuk kthehet më. Kaput! Nejse, ndoshta mund të kthehet sikur korb, apo është një mënyrë tjetër që lexuesit e librave e dinë.

Si ky paragraf ka kaluar vera e gati të gjithëve. Nuk mund të pranojnë vdekjen e tij, por edhe nuk mund të shohin ringjalljen e tij. Është mesele sikur ‘kush ka ardhur e para, veza a pula’! Nuk e kam ndërmend të ndalem më këtu. Ama, e kemi pasardhësin e Ramsay – ‘kill the boy, Jon Snow’!

Më duket që kam përmendur të gjitha ngjarjet kryesore. Ndoshta pak më shumë për ‘Rojet e Murit’ Samin, Maester Aemonin, ama çka të flasim për ta. përzgjedhja e Jonit si lider, shumica e vendimeve të tij, udhëtimet për tej murit, beteja me ‘egërsirat’ (edhe unë si televizionet tona po përkthej qysh po m’doket ma interesant) kanë qenë skena të shkëlqyeshme nga veriu.

David Benioff dhe D.B. Weiss kanë bërë punë të shkëlqyeshme përgjatë këtyre pesë sezoneve. Kanë jetësuar një univers të mahnitshëm. Tani që tejkalojnë librat, pres që ngjarja të marr kahje të ndryshme. Do të ishte strategji e mençur komerciale sikur ngjarje të mos ishte e njëjtë. Të kishte ndryshime, qofshin edhe minimale.

Pa marrë parasysh se si e çfarë vendosin pres një sezon edhe më të mirë se ky. Nota personale: 5/5

the carmichael show

‘The Carmichael Show’ Pilot – Recensim

Komeditë familjare janë ndër të preferuarat për mua. Viteve të fundit ‘black-ish’ dhe ‘The Goldbergs’ kanë qenë prurje të mira që më kanë plotësuar menynë e komedive që ofrojnë të qeshura dhe kohë të mirë para ekranit.

Në shikim të parë ‘The Carmichael Show’, ndoshta me një ton negativ të shprehjes time këtu, më kujton ‘black-ish’. Është një familje me ngjyrë, pos që fëmijët këtu janë më të rritur. Bëhet fjalë për jetën e komedianit Jerrod Carmichael që është futur në të 20tat e jetës së tij. Ai është zhvendosur në një apartament me të dashurën e tij, veprim për të cilin prindërit e tij nuk janë të njoftuar. Episodi i parë zhvillohet rreth kësaj ngjarjeje.

Komedinë këtu e gjejmë jo tek marrëdhëniet ndërmjet çiftit në fjalë, por më shumë tek marrëdhëniet e këtij çifti të ri me prindërit e Jerrodit. Derisa të parët provojnë të jetojnë jetën moderne dhe aktuale, prindërit e Jerrodit janë pak më konservativ në aspektin shoqëror. Jeta e tyre bazohet në themelet e një familjeje me ngjyrë – biblën, traditën, dhe familjen.

Pjesa e parë e episodit më dukej më shumë si një tentim kopjimi i ‘black-ish’, sidomos pas një viti të parë të suksesshëm të tyre. Por, me futjen në skenë të prindërve, dolën në skenë disa pjesë komike, me të qeshura.

Jerrod Carmichael keni mundur ta shihni tek filmi ‘Neighbors’ dhe komedia ‘The Goodwin Games’ (edhe pse kam shikuar të dyjat nuk më kujtohet performanca e tij). E dashura e karakterit të tij, Amber Stevens West iu kujtohet si e dashura e Jonah Hill tek ’22 Jump Street’. David Alan Grier e Loretta Devine kanë një përvojë më të madhe, sidomos në filma, dhe padyshim që e ndihmojnë këtë komedi, e cila nuk besoj që do të jetë shumë jetëgjatë.

Është komedi e mirë, me të qeshura jo kushedi sa në numër. Ndoshta do ta shikoja ‘në një turn’ dikur. Nota personale: 3/5

pitch perfect 2

Pitch Perfect 2 (2015) – Recensim

Filmat mjuzikëll, apo që kanë të bëjnë me muzikën përgjithësi kanë një vend të veçantë në dashurinë time ndaj kinematografisë. Çdo prurje e këtillë e re në industrinë e kinematografisë zgjon një kërshëri, dhe jo rrallëherë arrin të më pëlqej. Kështu ndodhi edhe me ‘Pitch Perfect’. Ka qenë një film i mirë, i këndshëm, i hareshëm.

Jo krejt këto përsëriten me vazhdimin e dytë. Seksizëm, racizëm, eufemizëm, e shumëçka tjetër zë një vend të madh përgjatë këtij filmi që është së paku për nja 20 minuta ma i gjatë se që do të duhej të ishte.

Elizabeth Banks pos që kthehet në rolin e prezantuesen, angazhohet edhe me punën pas kamerave si regjisore. Në debutimin e saj të parë si regjisore e filmit të plotë, Banks nuk ka shumë punë të madhe për të bërë. E njëjta gjë vlen edhe për skenaristen Kay Cannon e cila debuton gjithashtu në film të gjatë. Shyqyr që nuk u është dashur punë më e ngarkuar në këtë drejtim për të nis karrierën me një film mesatar.

Aktrimi është i njëjti me filmin e parë. I kemi të njëjtat personazhe kryesisht, të njëjtit aktorë e aktore. Tema shtjellohet përafërsisht njëjtë, vetëm se tani në një nivel më të lartë. Prurje e mirë, e këndshme, interesante ka qenë Hailee Steinfeld të cilën nuk e kam parë në një rol kaq të gjerë që nga ‘True Grit’. Besoj që është ide e mirë nëse pjesa e tretë përqendrohet rreth saj. Paraqitja e Snoop Dog, Keegan-Michael Key, si dhe performanca e Green Bay Packers ka qenë shpërqendrim i mirë nga kotësia e temës.

Përfundimisht mendoj që është film i hareshëm, por jo kushedi sa i mirë. Ka mundur të jetë më i shkurtër dhe më pak klishe, i parashikueshëm. Është aq thjesht i përpunuar sa që dihet çdo veprim i radhës pa pikë dyshimi. Jo që duhet të presim ndonjë mister, megjithatë ka mundur të kontribuohet pak më shumë në skenar. Nëse jo për kah cilësia, për kah kohëzgjatja. Nuk jam i sigurt që na nevojitet një ‘Pitch Perfect 3’, por do ta shikoja edhe atë. Nota personale: 3/5

What We Did On Our Holiday (2014)

What We Did On Our Holiday (2014) – Recensim

Në jetë ka gurë të mirë dhe kur të këqij. Njërin nga gurët e mirë, Erikun, Xhes vendos ta merr me vete në çantë në pushimet tek gjyshi. Doug dhe Abi janë një çift i divorcuar që do të mblidhen së fundmi me dy bijat dhe të birin për pushime familjare – në fakt ditëlindjen e 75të të gjyshit.

Karakteri i gjyshit vjen nga legjendari Billy Connolly. Goja e tij me fjalë plotë të ndyra është më e matur në këtë film që sjell atë në shoqëri të fëmijëve për pjesën më të madhe të aktrimit. Por, para se të arrijmë tek Gordie (Connolly), familja e Doug dhe Abi që jetësohen nga Doktori David Tennant dhe e mahnitshmja Rosamund Pike kanë për të kaluar një udhëtim të zakonshëm për një familje të çrregullt me fëmijë si Xhes e cila të kënaq me tregimet për gurët e mirë dhe të këqij, si dhe Mikin që është vëllai ‘origjinal’ i saj, dhe Loti që aktron si vajza më e madhe e familjes, njëherit edhe më e mençura.

Ndërkohë Gordie është pranë liqenit duke kaluar kohën me nipin tij tjetër më të madh, të talentuar, por edhe të kufizuar nga prindërit e tij rigoroz. Këtu hyn në punë gjyshi i cili shtyn nipat dhe mbesat të thyejnë kufijtë e prindërve dhe shoqërisë.

Jashtëzakonisht interesante është pjesa e karakterit të Connollyt dhe fëmijëve që jep mësime jete për kohët e tashme ‘moderne’, duke ngacmuar shoqërinë dhe rendin e ri shoqëror.

Filmi vjen me skenarin dhe regjinë e Andy Hamilton dhe Guy Jenkin që si përvojë ju figuron kryesisht puna televizive me tituj si ‘Outnumbered’ dhe ‘Ballot Monkeys’. Është një skenar mirë i përpunuar, komikë për pjesën më të madhe të filmit, porse arrin një pjesë kah mesi që ‘errëson’ pak komedinë e cila megjithatë mbetet e pranishme për tu ringjallur në jehonën e saj fillestare për një përfundim të këndshëm.

Më ka pëlqyer skenari që është goxha interesant, si dhe aktrimi i të mëdhenjve – Pike, Tennant, e sidomos Connolly të cilët pothuajse mbesin në hije të fëmijëve që të kënaqin me paraqitjen e tyre.

Është film i këndshëm familjar, jo shumë i gjatë, për tu mos u humbur nga fansat e filmave britanik, me ngjyra të bukura – peizazhe të këndshme. Nota personale: 5/5

quo vadimus

Quo Vadimus

‘The Social Network’ ka qenë film me skenar të shkëlqyeshëm. Nuk ka qenë filmi më i mirë i vitit atëbotë, por ka qenë jashtëzakonisht i mirë. Ka qenë hera e parë që jam njoftuar me talentin e Aaron Sorkin.

Por, në Sorkinin dhe aftësitë e tij prej skenaristi jam dashuruar në skenën e parë të ‘The Newsroom’. Si njeri që merret me televizionin dhe filmin, ky serial ka qenë mollë parajse e doëner dynjaje per mua.

Pak a shumë i ngjashëm është edhe ‘SportsNight’. I vetmi ndryshim është ambienti që këtu është sportiv në stilin e SportsCentre. Nuk ka fytyra të njohura tani, emra lider në aktrim duke e bërë si zakonisht një punë kasti, ansambli më shumë se sa një serial ku gjithçka rrotullohet rreth një apo dy emrave.
Këtu edhe qëndron zotësia e skenarëve të Sorkin i cili arrin të gjej një trajektoren për tregimin e secilit person në kast, duke e bërë një lëmsh shumëngjyrësh tregimi, por një lëmsh ku secila ngjyrë mund të zbërthehet shumë, shumë lehtë.

Tashti për shkak se nuk dëshiroj të prish fundin dhe ngjarjen si zhvillohet do të mundohem të jap në detaje minimale karakteret dhe lidhjet e tyre. Dan dhe Casey janë dy moderatorët/autorët kryesorë të programit. Të dy kanë tregime interesante, Dan është i dashuruar në producenten e programit Dana-n, por edhe i divorcuar me një fëmijë. Casey ka pasur një jetë më ndryshe më parë, dhe akoma kërkon të duhur. Harmonia e tyre skenike është e mahnitshme, derisa në sezonin e dytë shfaqen disa plasaritje në lidhjen e tyre në serial. Dana është producentë shpesh hiperaktive derisa provon të mbaj të fshehura ndjenjat e saja për Dan. Ka një lidhje shoqesh me Natalien që është asistente e saj. Jeremy është i interesuar për Natalien. Është një maniak sporti dhe i çmendur pas punës së tij. Isaac është shefi i programit dhe shpesh bie në pozitën e pleqnarit që i drejton të gjithë. Për një kohë në serial vjen edhe William H. Macy në rolin e Mike, një karakter që në fillim duket se do të na shkoj nerva, por në momentin kur largohet do të ndjejmë mërzinë për të.

Pra, nga ky përshkrim mund të duket sikur një serial romantik për shkak të lidhjeve të ndryshme, por nuk do ta quaja ashtu. Në shumicën e episodeve preket nga një temë, shpesh tabu, nga sporti dhe shoqëria. Temat jo gjithnjë janë si pjesë e programit të radhës. Dopingu, racizmi, kontrolli i armëve, e shumë tema akoma aktuale, sidomos në SHBA, trajtohen nëpër disa episode.
Më duhet të përmend edhe ‘laughing machine’ që zhduket me sezonin e dytë pas kërkesave të vet Sorkin. Janë disa episoda me kamerën në lëvizje që ndjek karakteret me dhjetëra metra, në disa hapësira të ndryshme, një metodë e përdorur edhe tek ‘The West Wing’, që tregon edhe një anë tjetër të bukurive të serialit përpos shkrimit.

Josh Charles, Peter Krause, Felicity Huffman, Joshua Malina, Sabrina Lloyd, e Robert Guillaume vijnë në rolet kryesore në 45 episodet 20 minutëshe përgjatë dy sezoneve.

Është një serial që mishëron jetën profesionale dhe atë private të karaktereve në një ambient gati ekskluzivisht profesional. Ajo çfarë magjeps nga ky serial janë thëniet, skenari, fjalitë që thuhen dhe që janë… oh sa mirë janë të shkruara. Kjo është arsyeja pse Aaron Sorkin mbetet një nga pesë skenaristët më të mirë të televizionit ndonjëherë për mua.

Tashti është radha për ‘The West Wing’ dhe ‘Studio 60 on the Sunset Strip’ për tu zhytur edhe më tej në magjitë e Sorkin.

hotpursuitnew

Hot Pursuit (2015) – Recensim

Nëse doni torturë 87 minutëshe mos e humbisni ‘Hot Pursuit’.

Nuk ka gjë që ka kuptim në këtë film. Tregimi është i bajatshëm – një police e nënçmuar dhe e veja e një krimineli narkotikësh ikin nëpër Teksas duke provuar të shmangin policë të korruptuar. Temë me skelet disa herë e përpunuar nëpër filmat e Hollywoodit, e tepruar, e shtjerrë.

Reese Witherspoon vjen në rolin e polices që njëherë ka keqkuptuar një qytetar, aksident që përmendet gjithnjë si nënçmim për karrierën e saj. Theksi i saj prej Teksasi e bën të pështirë filmin, torturues për veshët. Kur t’ia shtosh edhe theksin latin të Sofia Vergaras, bëhet over-dozë rrëqethëse për veshët tuaj. Aktrimi është katastrofal. Nuk kanë kurrfarë harmonie skenike, derisa në rolet ndihmëse vijnë aktorë amator, nën-mesatar të cilët vetëm sa pohojnë këtë mendim timin.

Skenari është nënçmim. Pos temës, linjat në dialog, zhvillimi i ngjarjeve, detajet janë tmerr. Nuk ka kurrfarë shije. Për të gjetur diçka për të qeshur në këtë film, duhet të groponi deri në Kinë. Dhe përsëri mund të mos gjeni asgjë. Me çdo sekondë të kaluar, rritej edhe iritimi im personal duke shtuar një dozë urrejtjeje edhe ndaj Witherspoon e cila gjithnjë ka qenë një aktore pak mbi mesataren për mua. Por, ja që gjithkush ka ditët e këqija, dhe Witherspoon nga nominimi për Oskar vitin e kaluar bie në këtë nivel vetëm një vit pas.

Nuk kam parë dyshe më të keqe skenike që nga ‘The Heat’ i Sandra Bullock dhe Melissa McCarthyt. Në krahasim me këto, Witherspoon-Vergara, ato të duken të mahnitshme.

‘Hot Pursuit’ është film i tmerrshëm, pa fije komedie, pa asnjë ide. Nota personale 1/5

danny collins

Danny Collins (2015) – Recensim

Dan Fogelman shkruan komedi të mira. ‘Tangled’, ‘Cars’, ‘Bolt’ dhe komeditë tjera jo të animuara si ‘Fred Claus’, ‘Last Vegas’, e edhe ‘The Guilt Trip’ janë pjesë e CV-së së tij. Por, asnjëra nuk i afrohet ‘Crazy, Stupid, Love’. As ‘Danny Collins’!

Është një komedi e mirë që ka nuanca të konsiderueshme drame, sidomos në pjesën e dytë të filmit. Al Pacino vjen në rolin e një këngëtari të vjetëruar roku i cili dëshiron të rigjej magjinë e tij pasi zbulon një letër që ia kishte dërguar John Lennoni para dyzet viteve, letër të cilën e kishte pranuar vetëm tashti kur i kishte vdekur agjenti i tij.

Karakteri i Pacinos, Danny Collins ka një jetë luksoze dhe me një të kaluar të mistershme. Mënyra e jetesës së tij është shumë klishe për yje roku – ka vetura, rezidenca, të dashur dyfish më të re, dhe bën riciklim të veprave të tij me kreativitetin të pensionuar tashmë sa kohë. Pasi mëson për letrën që agjenti nuk ia kishe dërguar kurrë për të përfituar materialisht dikur, ai vendos të ngacmoj kreativitetin e tij si për të përmbushur fjalët e Lennonit. Zhvendoset në një hotel duke lënë braktisur të tashmen aktuale. E në hotel nis historia e re, tregimi kryesor i filmit.

Aty shoqërohet me stafin e hotelit që vjen me një kast shumë të lezetshëm si dhe provon të ndreq lidhjen e tij me birin e ‘harruar’ që jeton afër. Annette Bening vjen në rolin e menaxheres së hotelit me të cilën dëshiron të nis një lidhje Danny, derisa Josh Peck dhe ‘supergirl’ Melissa Benoist janë pjesa tjetër e stafit të hotelit, të dy me role dytësore por shumë simpatike. Bobby Cannavale e Jennifer Garner kanë një harmonike skenike të mirë si biri dhe e reja e Dannyt. I gjithë ky kast vepron në dy universe paralele që i lidh vetëm karakteri i Dannyt. Derisa njëri është më i hareshëm, tjetri është pak më i zymtë. Kjo shërben si një balancë për këtë dram-edi. Aktrimi i tyre është i kënaqshëm, veçanërisht Bening e Cannavale.

Skenari është mirë i realizuar. Ka dialogje të mira, tregimi ecën me një ritëm të mirë, pa u vonuar në detaje të panevojshme. Është mirë i shkruar.

Në përgjithësi ‘Danny Collins’ mbetet një film shumë i mirë me një kast e skenar që nuk dëshpron. Ka një moment të përkryer përfundimi, moment për të cilin edhe e merr një notën më lart. Nota personale: 4/5

diaspordha

Diaspor(dh)a

Nga 1 miliardë e 590 milionë euro, doganat kanë kontribu me 930 milionë euro n’buxhetin e Kosovës për vitin e kalum. Kjo normë e të hyrave n’buxhet përfshi edhe tatimet indirekte zakonisht nuk duhet me kalu, nuk e kalon 1/3 e t’hyrave buxhetore n’vendet e mençura. Mirëpo, te na qkamos ndodh e ka me ndodh.

Gzimi ma i madh për neve jon kur t’vijnë diaspora ose ‘auslanderat’. Jo veq për neve si individë, por edhe për shtetin. Qaty mbushet arka e buxhetit, edhe me qato pare jav blen qeveria librat fmive te shkolla, ju jep pensione e jav rrit pagat. Hashimi e Isa nuk i japin pi xhepit paret e rrogave e seneve tjera. Kurr nuk i kan dhon.

Për shumicën e sendeve, shumicën dërrmuese t’investimeve (edhe pse s’ka) duhet me ju falënderu auslanderave t’cilët i kpusim me tatime deri n’fyt. Edhe ato veq për faktin që pos n’mnyre direkte prej doganës, edhe n’niqin mnyra tjera e ushqejnë Kosovën me ‘deviza’.

Që qeveria jonë kurr nuk i ka dhon pesë pare as per neve e as për diasporën osht kon e pritur. Qeveria e cubave qysh ja bon Halili, nuk ndihmohet veq prej tatimeve n’dogana, edhe blerjeve direkte që i bojnë auslanderat. Ajo shpërblehet edhe për paret që i qojnë auslanderat tek na që jemi ktu.

Sa veta i keni pa n’kafe n’mëngjes me ka dy ‘ajfona’ tu e qu makiaton me tymin e duhonit? Ni kallaballëk. Tipat as nuk lodhen për me shku n’punë, e as nuk lodhen me lyp punë! Papunësia matet n’mnyra t’ndryshme edhe ajo pjesa e popullit t’papunë që nuk kërkon aktivisht punë jon kta tipat që furnizohen pi auslanderave. Pi shtatë evladve mjafton 2 mi pas jashtë edhe ki me rrnu si beg! Pse me lyp punë?

Sa na ndihmojnë neve auslanderat aq edhe jon ka na lëndojnë, ka na kpusin. Pse?

Mu kon t’menqum, ni vjet mos me ardh, shumica se krejt s’mujn pa ardh mu livdu me kerre, zinxhira, e kmisha me V e sprinka t’Ed Hardyt, doganat kishin pas me pas t’hyra ma t’ulta. Me to ishin vonu njo 2-3 rroga n’sektorin publik. Kta ishin qu n’greva edhe kish nis ni revolucion kundër cubave (trademarked – Halili).

Mos me ju pas qu pare atyne t’shpis, ata kishin livrit bethen edhe kishin lyp punë. Punë sun kishin gjet edhe kish nis pakënaqësia n’popull se makiatot e ajfonat tashmë jon bo adet e lypin pare me mbijetu. Edhe apet noj mini-revolucion.

Jo që jon shkaktar t’revolucioni, katalizator, edhe jo që na vyn patjetër revolucion, po s’paku kishin mujt me ndiku me u përmirsu gjendja, e mbi t’gjitha kultura e badihavgjive tanë.

Kështu që derisa t’punojnë auslanderat e t’ja ngin gushën sa qeverisë aq edhe popullit, kta veq kanë me nejt tu pi makiato edhe tu u pordhë tan ditën e lume.

images

Gjoja

E kemi adet mi urry kafshët. Qysh kur jemi kon fmi nis e mbjellet një urrejtje ndaj kafshëve që vjen me nifar mnyrë ‘specizmi’ e që zhvillohet e zhvillohet e trashëgohet mas tek gjeneratat tjera.

Nuk di pse ndodh kjo, mirëpo edhe nuk lypen arsyetime. Kafshët jon t’kqija e t’rrezikshme – krejta. Osht ni supremaci mbi kafshët që shumica e qujn ‘specizëm’ – ni fjalë e re për vendin tonë që nuk e sheh shumë edhe si dukuri kton. Osht normale me bo hajgare me vegjetariana (edhe duhet me bo hajgare me ta, ama nejse), mirëpo kjo nuk osht e njëjtë me urrejtjen ndaj kafshëve.

Kafshët bimëngrënse mundemi mi hongër se mishi i tyre ka vlerë të lartë ushqyese për organizmin tonë. Nuk i hajmë kafshët prej urrejtjes, supremacisë që kemi ndaj tyre. Vegjetarianët e kan ni filozofi t’koklavitun, mos t’them banale. Mirëpo, nuk jon tu ju nimu kafshëve me mos-ngrënien e tyne. Tekefundit çfarë osht qëllimi i kafshëve për jetë? Pse jetojnë? Mos kan me zbulu noj teori a noj instrument? Jo ky nuk osht specizëm.

Specizëm osht me i urry kafshët, me i kthy me ni formë skllave. Specizëm osht mu shfry n’kafshët shtëpiake pse t’hup ekipi, me dal me i gjujt me gurë pa t’bo kurgjo. E edhe me dal n’gjah t’qenve qysh kan dal shumë komuna deri frik.

Nëse msojmë diçka nga kafshët osht që ato kurr nuk e nisin konfliktin t’parat edhe pa nevojë. Mirëpo, nëse ju tregoni dashni, dashni kan me ju kthy.

Kshtu mësohemi mi urry e mi vra qent, derisa nuk i adaptojmë me t’ofru ni dozë t’madhe lumturie. Tipat i adaptojnë edhe i mbajnë 24 orë për 7 ditë n’javë t’lidhun. Ju qesin me honger bukë edhe jav hjekin mutin (ndoshta). Ajo nuk osht jetë për qenin!!!

Lypin me bo qenin ma t’(v)shtirë se qashtu duhet. Dalin n’duele me qen, edhe n’fund e lshojn me hup se boll t’kemi kqyr. Ky qen që ka mbet i lidhur, pa ra n’kontakt me njerz, i shtyrë me sulmu qen e njerëz, kur t’lirohet nuk ka me dit me shfrytzu lirinë. Ka me i sulmu njerzt e qentë e qka t’shohin. Agresiviteti i tij nuk osht i lindur, osht i adaptum, i msum prej vet njerëzve.

Na mbajm qen për arsyet e cekuna ma nalt. Shumica. Osht ni pakicë që i sjell qentë si qenie t’dashtuna e t’kulturume. Si qenie që ia kalojnë shumë qenieve që ecin me dy kom e folin budallakia. Qenie që nuk na ofrojnë dozën e knaqsisë që ta ofron qeni, maca, apo edhe pula e çfarëdo kafshe tjetër.

Dashnija e kafshëve osht e pakushtëzume – për dallim nga kjo e njerëzve. Tani thojnë jeni bo shumë ‘modern’ e po i trajtoni qentë ma mirë se njerëzit. Ndoshta kta shërbëtorët e qenve veqse jon iluminu edhe e kan kuptu ni realitet t’hidhur. Ndoshta jon lodh prej njerëzve edhe e gjejn shoqnin n’kafshë, çfarëdo lloji qofshin ato.

Qent, kafshët n’përgjithësi nuk jon armiq tanë. Me pak mençuri bohen miqt tanë ma t’mirë. Jo krejt jon njësoj, ama tekefundit a nuk kemi edhe njerëz që janë ma kafshë se kafshët. Ma ‘gjo’ jon njerzt, se sa kafshët. Kqyrne veten kur t’hani a dini mu ngi ma mirë se qeni, macja e pula e cila ma mirë e len për ma vonë se sa me tepru me vjell.

Adaptoni, merrni binduni vet. Veç qysh ka thon edhe gjyshi i Spajdermenit ‘çdo kafshë vjen me përgjegjësi t’madhe’. Nejse ai ka thon për forcë, ama edhe kafshët lypin me i kqyr, jo veq me ju qit me hongër.

1 2 3 30