dhurata

Dhurata

Para se me ja nis me shkru, s’pari ish kon mire me sqaru qe ky shkrim nuk osht per Dhuratën, shoqen tonë t’klasës. Nëse kisha shkru për nojkond t’klasës kisha shkru për Fakin (jo Faikin. Nuk kom pas n’klasë Faik) nashta, edhe pse për krejt muj me bo ka ni referat t’gjon e t’gat… jo ma t’gat se ato që i lypke profesori i gjuhës. Hala jom nervoz me Nuhin…

Gjithë e kom pas problem me definu konceptin e dhuratës në këtë dynja t’komplikume. Ma keq se dhurata osht veq ‘favori’(e mira). Kur ta bojn ni t’mirë dije që ta nxjerrin, dy-tre fish ma rond. Për qato nuk kom qef me m’bo t’mira. Edhe çkado që bohet mas miri osht me jav pagu, mi dhon nojsend se parja i mshel krejt, i barazon, s’paku te shqiptarët. E di që bonvaki kom pas punë veq me njerëz të tillë që për çdo t’mirë i presin ka dy-tri t’mira, e për çdo dhuratë i presin ka dy-tri dhurata. Ky osht ni proces zingjiror që zor osht me mrri ni fund, e fundin që e mrrin zakonisht osht idhnim dhe fjalë t’kqija për njoni-tjetrin që kan shkëmby dhurata.

Ama çka osht dhurata? Dhurata e klasës bajagi qikë e mirë osht kon, si shumica e qikave edhe djemve. N’fakt pak jemi kon t’mirë që nuk kem ikë pi orëve. Me zor m’qitshin jashtë!!!

Nejse, çka osht dhurata? Dhurata osht ni send, kryesisht jo-abstrakt që ta jep dikush për pikë t’qefit. Pse jep njeri sende për pikë t’qefit, pa prit nojsend prej tyne? Se jo krejt jemi robër t’kapitalizmit. Osht faji i kapitalizmit që ka mbjell ni kulturë te na që nëse japim diçka, duhet me prit prej atij me t’dhon nojsend. Kjo osht budallaki.

Tashti, unë po i jap dikujt diçka, ni kimik për shembull. Mas ksaj dhënie t’dhuratës vijnë dy rrugë. E para mundesh tan jetën me prit çka po t’jep ai që ja ke dhon kimikin. A po t’dhuron për ditlindje me noj kimik ma t’madh, a dy kimika. Ose me prit ditlindjen tjetër se n’kton ka harru. Edhe kshtu me harxhu kohën deri sa ta shihsh ni dite e ta bojsh ‘kahre’ për qat kimik që ia ke pas dhon para do vjete.

Ose rruga tjetër, ma e mira, që e përdorim edhe na tash e sa vjet, osht me harru çka ke dhon. Thjesht, nuk ja vlen me harxhu kohë n’ksi sende. Jep, jepju atyne që gzohen, diçka për t’cilën gzohen, diçka që ju kryn punë.

Pra dhurata – sipas meje – osht ni send që ti i jep dikujt për pikë t’qefit, ni send që nuk t’vyn ty, ose ni send që mundesh me dhon për dikon që i kryn punë ose e gzon. Pra, diçka që e bon mu ndi mirë.

E ku osht Fitimi? Fitimi sigurisht osht tu fjet n’këtë vakt se boll po lodhet ditën, edhe pse moti s’kena fol. Osht djalosh, prej ma t’mirëve, nejse ma i miri n’klasë se e kom pas n’bankë. Plus ka intervenu n’matematikë shpeshherë. Nejse de, gjithmonë!

Fitimi osht që neve na bon mu ndi mirë kur e bojm mu ndi mirë dikon. Shumicën e njerëzve, shpresoj, që i bon mu ndi kshtu. Ama, nëse pas ni t’mire, ni dhurate fshihet diçka dytësore, n’prapavijë, ma mirë mos e bon at’ t’mirë hiq, e as mos jep dhurata. Boll jena lodh me njerëz t’korruptum nëpër institucione. N’fakt, ata njerz dalin prej mesit tonë. Sot bojn favore e ti nxjerrin si qytetarë i thjesht, nesër kur t’hin n’institucione veq që e rrit kamatën.

Le t’bohemi pak si babadimni. Tipi që sa vjet që e maj n’mend un m’bjen dhurata. Edhe kurrë kurgjo nuk lyp. Kalo me sa t’dush te shkolla (Rina zakonisht me pesë po kalon! #Fore98tes), bonu evlad i mirë a i keq, mos e ngo msusin, nuk i intereson tipit. Ta bjen dhuratë, tap-fap, as nuk e sheh kah erdh as ka shkoj. Ia nis e han, e vazhdon nesër me koncertin e Vjenës e kërcimet e Garmishit. Edhe noj lojë e Premier Ligës shkon për qef.

Jepni dhurata, amo mos pritni kompenzime.

Luani

We pay our taxes poster

Shtet llopovash

Osht fakt që njerzt që jon n’pozita shfrytëzojnë shumë sende n’shpinë t’tatimeve e kontributeve tjera tona për këtë shtet. Kjo nuk vlen veq për qeverinë, po edhe për nëpunësin ma t’thjesht të përfaqësisë lokale. Ama, jo veq kta tipat janë llopova.

Nëse për kurgjo nuk jemi t’zot, me ja nis me kallzu qka po bohet e qysh po bohet, kush sa po vjedh qysh po vjedh, për kto nuk pritojmë. Në fakt japin qaq informata t’sakta sa thu që jon pjesëtar t’nojfar agjencie inteligjente. Edhe dituria për manipulimet e vjedhjet nuk kufizohet n’vetëm kto 10 mijë kilometra katror t’ktij vendit. Ka njerz që ta kallzoj sa e ka ‘shit’ lojën Hofenhajmi, a sa e ka ble lojën KooTeePee e Finlandës. Sepse na krejt i dimi kur t’vjen puna te qivijat. Nuk i dimi do sende për Leonardo Da Vinçin (i katërti n’listë t’shipeve mas atij t’titanikut, atij t’milanit edhe atij t’ninxha kornjaqave). Me pas vjedh, nashta na kishim msu n’shkolla dishka për to, n’vend që me na shti me vizatu vjeshtën, verën, pranverën, dimnin, borën e parë, borën e dytë, shingjergjin etj.

Jo veq ata tipat n’pozita e n’qeveri jon llopova. Llopova ka kahsmos. Ka n’mesin tonë. Sa t’dush. Llopova t’shtetit. Nuk osht llopovllëk veq ma m’vjedh lopatën (vjeshtë e pranverë) e cila masanej diqysh ‘bohet’ e kojshive. Llopovllëk osht me vjedh shtetin.

Shteti nuk vidhet veq me shku me marr pare n’llogari t’tyne, ose me vjedh noj karrige a letër t’bardhë n’zyre. Shteti vidhet edhe tu mos i pagu detyrimet që i kemi. Shteti nuk pren pare. Shteti jemi na njerzt. Gjithmonë jon pagu tatime e taksa. Kanihere jon ma t’mdhaja, kanihere jon ma t’vogla. Pa marr parasysh çfarë sistemi kemi, tatimet, populli jon shtyllat që kontribuojnë n’shtet. Njëjtë edhe shteti nuk osht tu ‘na dhon’ paret e veta, po jon paret tona. Ama ata që nuk pagujn tatime e senne, që kqyrin me mashtru shtetin mendojnë që po ‘ju japin pare’ ata që i zgjedhin.

Arsyeje për mos me pagu tatime e sende tjera ka me kamiona. Ama, nëse dojmë me u bo popull i edukum e shtetmbajtës atëherë duhet mu pajtu me sendet që i bojnë krejt shtetet e dynjasë. Nime ma shumë se gjysma e popullit nuk i kanë punët mirë financiarisht. Amo, bash kjo pjesa osht ma e ndërgjegjshmja kur vjen puna me respektu shtetin, edhe pse shteti nuk i jep pesë pare për ta (figurativisht, jo asi para t’dinarit).

Mundemi me kontribu n’zvoglimin e tatimeve e sendeve tjera nëse krejt jemi t’përgjegjshëm. Nejse shumica. Nuk osht fer ni regjion i vendit me pagu, tjetri mu shtru asfalt. Ama ju vet keni votu për kto. E dimi që nuk ka t’mirë për qefin tonë, për qefin tem, ama apët ka t’kqi e ma t’kqi. Na duhet me zgjedh këtë që osht ma pak i keq. Ose s’paku me gjet ni t’mirë e me qu përpara. Duhet mu bo merak për shtet. Duhet e mbajt shtetin. Duhet mi pagu tatimet e obligimet tjera. Qysh nuk mundeni me nejt pa ni makiato, pa impulse n’telefon, pa duhon, e pa internet, qashtu edhe shteti nuk mundet me mbijetu pa tatimet tona.

Llopovat i hjekim kur ta hjekim llopovllëkun prej vetvetes. E herën tjetër kur ta akuzoni noj qeveritarë, kqyrne vetveten s’pari, familjen e gjerë, kojshit e tu. Kqyrni sa llopova ka aty s’pari, se ndërtesa te Skënderbeu osht larg edhe nuk osht e vetmja.

Pagune rrymën, bërllogun, tatimet, lypni faturat – kuponat fiskal. Kurgjo nuk osht mi mbet borxh ni njeriut, sa osht mi mbet borxh ni popullit. S’paku asaj pjese që i kryn detyrimet. Shqelmojeni llopovllëkun se t’hujt nuk punojn për neve gjithmonë.

Luani

GTY_most_interesting_man_mar_140403_16x9_608

Ngopja fetare

Në verën e 2012tes derisa shkoja me fal namazin e Sabahut, për arsye se pernime osht kon shumë nxehtë edhe nuk m’osht dasht mu vesh shumë, me kusherinin tonë t’dashur, kojshin që nuk osht bash kojshi, diskutojshim qysh duhet me fal edhe namaze tjera. Edhe plani osht kon që n’2013ten me fal Sabahun edhe Drekën; tani ma vonë me shtu edhe Ikindinë, e kështu me rradhë. Ama planet si shumica e planeve – kan dështu.

Derisa unë jom besimtar që mundohet me praktiku fenë së paku ni t’Xhuma, bashkë-besimtarët tjerë nuk pritojnë me na kallzu sa që edhe kjo xhumaja jonë osht gati se hiq, e pavlefshme nëse nuk i bojm edhe namazet tjera obligative. E mas këtyre namazeve obligative, vijnë namazet kompensuese për ato që i kemi hup që 22 vjet (prej moshës 7 vjeçare thojnë që duhet mos me hup asni namaz). E nëse i kryjmë edhe kto, tani vijnë namazet nafile.

Mas namazit, thojnë që duhet me msu edhe gjuhën arabe se theksimi i sureve osht ma i kjartë, osht ma sevap tek e fundit me lexu arabisht. Nëse s’mundemi me lexu duhet s’paku me kqyr me ngu vajz, fetva, e ksi senne.

Masi t’ja nisim mi ngu kto duhet mos me ngu muzikë, se muzika osht haram. Bashkë me muzikën vijnë edhe haramet tjera, si serialet turke, apo çfarëdo seriali e filmi. Tani lista e harameve veq sa shkon e zgjerohet. Në të njëjtën kohë për me kompenzu krejt këtë ‘jetesë n’haram’ na duhet me bo edhe sakrifica tjera, pos Kuranit duhet mi ndjek edhe hadithet. Tani hadithet veq dalin përditë ka njo i ri, edhe kanihere ni hadith mohon tjetrin. Tani njeri bjen n’dyshim cilit mi besu, edhe s’din çka me bo, kshtu që ja nis mi bo të dyjat.

E krejt kto i bojm për me perfeksionu identitetin tonë fetar edhe me ju rujt dënimit t’Zotit. Ktu osht krejt problemi – unë Zotin nuk e perceptoj si perëndi që kërcënon krijesat e tij. Unë ma shumë shoh dashuri n’Zot se sa frikë. Nëse don diçka nga frika, ma mirë osht mos me dasht hiq.

Ngopja e apetiteve të fesë, më fakt të krejt atyre që folin për fe, klerikëve e besimtarëve të thjeshtë njëjtë, osht e pamundur. Këta jon t’fundit që munden me na gjyku se a jemi besimtar a jo. Nëse namazi, apo dëgjimi i ni ligjerate m’përcakton mu si besimtar që ka mu shpërbly, derisa dikush veq pse nuk ka bo diçka që kërkojnë kta njerzt, po osht kon njeri i mirë, e i ndershëm për komunitetin po nuk shpërblehet për jetën e tij t’drejtë, atëherë mendoj që jon do sende jo n’rregull ktu.

Sidoqoftë, besimi, praktimi i besimit osht individual. Mos u boni pre e gjykimeve te tjerve. Me ronci osht ajo që e ndjeni ju, mirësia që i ofroni njerëzve, kafshëve, natyrës e rrethinës së përgjithshme. Edhe Zoti, i interpretuar në shumicën e feve udhëzon njeriun të jetë njeri i mirë me njerëzit e natyrën niher, e tani edhe me Zotin.

Mirëpo, njeri osht qenie e tillë. Mendon që i din krejt, edhe osht përgjegjës për krejt njerëzimin. Nuk din me respektu individualitetin.

Baksuzi

Erdudi ka apliku për vizë pune n’US. Edhe meniherë mas aplikimit sistemi i procedimit t’aplikimeve ka ra. Paramendo me ra sistemi n’Amerikë! (e pabesueshme për shqiptarët) tashti sistemi osht ndreq, ama Erdudi hala nuk ka informata se çka osht bo me vizën e tij.

Tu e pas parasysh fatin që e ka ai, pres me ra edhe sistemi i dhënies vizave, me shku ambasada ose ajo që i jep vizat n’pushim. Krejt kto për arsye se Erdudi, edhe sipas fjalëve të tij e t’xhixhit, osht baksuz.

Ama baksuzi i tij nuk përfundon me kaq. Ka 2-3 herë që brenda ni sezoni t’futbollit, un e Erdudi bojm muhabet për Milanin n’pushim t’pjesëve. (btw veq Erdudi m’thirr n’telefon për pikë t’qefit. Tjert gjithë kan noj punë a problem). Edhe gjithë here që folim n’pushim t’pjesëve, edhe mu kon tu fitu Milani, n’fund ka me lshu fitoren prej dorës. Zakonisht hup. (amo jo mo… Bertolaciiiii!).

 

Tashti paramendo, prej gjithë atyne miliona vetave që jon tu e kqyr Milanin, mjafton veq unë e Erdudi me fol n’telefon edhe mu prish kahja e lojës. Pa marr parasysh çka bojn krejt ata miliona shikues, na dy e vendosim fatin e Milanit!

 

Budallaki a po? Bile edhe ato e MADHE (me caps LOCK).

 

Ka njerëz që e akuzojnë fatin, nafakën, Zotin, kojshin, hejterat, për dështimet e tyne. Bile bile ka edhe njerëz që akuzojnë ‘sehirbazat’ (prej turqishtes Magjistar… çka po i kqyrni serialet? Msoni diçka pi tyne) se po ndikojnë me fatin e tyre. N’fakt me jetën e tyre.

 

Fati osht ni send që njerëzit ia lojn fajin kur jon t’dobt (Pos nëse lujn futboll. Shtyllat jon krejt fat)

 

Ama, pse po e akuzojmë vetveten si ‘isha i panafakë’, ‘jo unë s’kom nafakë’, ‘ja mu s’ma don’, ose si Erdudi ‘a kom apliku unë? Prite druvarin edhe kah Atlantiku tashti’. Sendet ndodhin! Sistemet prishen, ekipet hupin, ama që unë ose ju kemi direkt ndikim n’to harrojeni.

 

Njerëz baksuza nuk ka. Ka veq njerëz me vetbesim t’dobët. E nëse ju nuk keni besim n’vetvete qysh pritni dikush tjetër me pas besim n’juve.

E derisa provoni me ja lon fajin fatit, ose e mbiemëroni vetën ‘baksuza’, osht mirë me kalu n’tema tjera të jetës e me ja lon punën ekspertave t’sistemit, qysh ka bo Erdudi për mu rregullu punët e tyne.

 

Pa mar parasysh a veshni dresën e ekipit t’juj kur t’ken top, a dilni prej shpis me kom t’djathtë, a t’majtë (a mu kon noj i fortë me dal n’dur, ose tu e bo yllin), a i rendoni kimikat e indeksin qysh t’duhet para provimit, a ktheni fletën e provimit kah ana e majtë me dorën e djathtë, a kah ana e djathtë me dorën e djathtë, a shtini librin nër jastëk kur t’msoni (budallaki e klasës t’katërt), ajo çka ka me ndodh, ka me ndodh – e nëse ndodh e keqja fajësojeni edhe Alfred Holt-in.

 

E me pas kuptu Galliani që saherë që folim unë e Erdudi hup Milani, na kish transferu të dyve (me parametra Zero kishim shku). Edhe ai kish besu se gjithë ai njeri vesh kravata t’verdha tu besu që i sjellin fat! Dud hesapi.

 

Pernime zor osht mi hjek kto sende, kto bestytni. Ama injoroni. Bohuni t’fortë. S’jeni baksuza, jeni njerëz t’mirë. Pa marr parasysh a bini me fjet n’krah t’djahtë a t’majtë, dita nesër ka me ju shku mirë si ti kishit bo krejt punt sot.

 

 

e ky n’foto osht Frane Selak, msus kroat qe i ka pshtu 7 here vdekjes – ka pshtu pi rrotullimit t’trenit, pi rrezimit aeroplanit, dy here ju ka kall kerri, e ka gjujt veten me pushke, ia ka mshu autobusi, ia ka mshu kamioni, edhe n’fund e ka fitu llotarine…

frank selak

logo_top50

Top 50 programet kosovare 2014/15

Është koha, në fakt ka kaluar pak më herët këtë vit, për të zgjedhur më të mirët. Ti vendosësh 50 emisione dhe të gjitha të japësh një vlerësim, sado i shkurtër që është, nuk është lehtë. Por, më rëndë është të shikosh rreth 100 formate televizive dhe të zgjedhësh 50 më të mirat.

Këtë sezon ka pasur prurje të mira në televizion. Formate të reja, bukur të realizuara. Por, ka pasur edhe emisione që kanë nisur të plaken. Këtyre emisioneve sikur iu ka humbur vullneti për të vazhduar, për të inovuar.

Ka pasur edhe emisione ‘banale’ për kah kualiteti, emisione të cilat nuk kanë vend në Top50, por emisione që më kanë bërë të vjellja.

Shpresoj që televizionet tona do të bëjnë përzgjedhje më të mençura dhe të ofrojnë cilësi e jo sasi për shikuesit vitin e ardhshëm, sidomos RTV21 dhe RTK (që furnizohet nga taksat tona) të heqin disa emisione të pështira. KTV e Klan Kosova janë më cilësoret për kah ofrimi i përmbajtjes programore. Rrokum TV ka shfaqur ‘shenja jete’, por ka shumë gjëra për të bërë. Vetëm HD nuk mjafton.

Kanalet lokale mbesin në nivelin amator, disa prej tyre duke shfaqur edhe filma e programe ilegale. Mbetem me shpresë që sezonin e ardhshëm të gjej diçka të hajrit për të përmendur nga to.

Mbi 700 orë të kaluara përballë televizionit gjatë sezonit të kaluar, duke provuar formate të ndryshme, duke bërë krahasime jo vetëm të brendshme, por edhe me televizionet rajonale e më larg, më bëjnë të mbetem akoma pranë qëndrimit që jemi larg televizioneve cilësore. Kemi përdorur si mentor vendet e gabuara.

Nejse, kjo listë është e përbërë prej mendimit tim, qejfit tim si njeri që kqyr shumë televizor. Shpreh mendimin individual, për herë të pestë.

Luan Morina

50 – AS (RTK)

RTK kur vjen tek sporti është dëshpëruese. Krejt faji është tek Europa League që zhvendoset në kanalet kabllore të këtij televizioni, e jo krejt kanë kabllor.

Formati i AS është vjetruar, nuk ka sjell shumë risi, e gjithashtu me potenciali që ka ky televizion ka qenë zhgënjyes.

49 – Liga e Kampionëve (RTK)

Do e shfrytëzoja këtë pjesë vetëm për tu ankuar në komentim katastrofal të Skyfterit. Arbeni më duket më serioz, por si thonë ‘një mollë e prishur, e prish krejt gajben’. RTK është zhgënjyese kur jemi te sporit. Skyfteri është i padurueshëm për mua.

Mëkat që RTK nuk ka konkurrencë në blerjen e të drejtave të Ligës së Kampionëve.

48 – Çelësi (RTV21)

Është ide interesante. Eliza është e zonja në profesionin e saj dhe njohuritë e saja janë thesar edhe për shikuesit. Nevojitet një emision i tillë, por jo në atë orar. Të dielat në mbrëmje mund të shfrytëzohen për programe më argëtuese.

47 – Subvencion (RTK)

Emisionet ekonomike janë bërë me bollëk kohëve të fundit. Subvencion nuk gëzon më atë monopolin që kishte para disa viteve. Ndoshta edhe kjo ka bërë që personalisht të mos jetë përzgjedhja ime e parë. Akoma ka cilësi, por mungon inovacioni.

46 – Fort (Rrokum TV)

Po më pëlqejnë idetë për formatet e reja në Rrokum TV. Fort është program i mirë, debatues. Fidani bën punë të mirë, dhe duke marr parasysh jetëgjatësinë e emisionit, mund të presim ditë edhe më të mira për këtë emision.

45 – Standardi ynë (RTV21)

RTV21 News është projekt që shumë lehtë mund të jetësohet. Ka mjaft programe informative në RTV21 bazë, e njëri ndër ta është edhe ‘Standardi Ynë’. Është program i mirë ekonomik që arrin të mbijetoj përgjatë tërë këtyre viteve.

Realizohet për merak, nuk ka kufizime vetëm në studio siç ndodh me disa programe tjera. Tema mirë të përzgjedhura, mysafirë edhe më të mirë.

44 – Nëpër Film (KTV)

Ide e mirë. Ka mundur të jetë edhe më mirë. Shumë më mirë. Sidoqoftë, emisionet për film janë të domosdoshme, për secilin kanal. Fatkeqësisht KTV ka heq dorë nga filmat, ka zhgënjyer sidomos për një kanal që sjelltë ‘filmat më të mirë të shekullit’ para disa viteve.

43 – 2 me 1 (RTV 21)

Ka qenë programi më i mirë sportiv deri këtë vit. Tani, kam frikë se bie më poshtë. Agimi bën punë të mirë, ka mysafirë mirë të zgjedhur. Por, sikur të kishin më shumë gjëra për të diskutuar si rrjedhojë edhe më shumë ngjarje sportive do të kishte qenë edhe më mirë.

42 – Multimedia (RTK)

Emisioni i duhur. Ka gjëra të mira, por ka qenë më i mirë më parë. Ka potencial, por nganjëherë si çdo kund edhe këtu duhen inovacione, risi.

41 – Zyrja për gjithçka (RTK)

Nuk di çfarë ndjej për këtë serial. Provon të jetë një grumbull skeçesh, që do të na bënin të qeshnim. Por, jo shpeshherë qeshi. Në fakt rrallë e shikoj. Ka ndryshuar formatin, orarin e shfaqjesh shpeshherë.

Akoma qëndron pran idesë që zhvendosja e ‘Kafenesë…’ në ‘Çajtore…’ në katundin e Avniut do të ishte shumë më e mirë, dhe më e shikuar.

40 – O sa mirë (Klan Kosova)

Kurrë nuk kam arritur të joshem nga ky serial. E vetmja arsye është kolona e të qeshurave. Nuk jam fans i përgjithshëm i kësaj dukurie, ama kur teprohet, teprohet, dhe teprimi nuk është kërkund si këtu. Nëse duhet të qeshim në bazë të qeshurave të regjistruara, intelekti ynë do të duhej të ishte idiot. Ka të qeshura, ama shumë më pak se ato që lëshojnë në episode. Ndoshta pa të qeshurat e regjistruara do ta shikoja, edhe do të kënaqesha. Në këtë mënyrë s’jam i interesuar. Vendos në Top50 për shkak të popullaritetit që ka, ama jo për shijen time.

39 – N’Rrjet (KTV)

Pak a shumë më kujton ‘Riciklimin’. Por, është më ndryshe, më i zgjeruar, më i mirë. Ka potencial të kthehet në një hit emision sikur të elaborohej më shumë në idenë, dhe të thyente guacën aktuale.

38 – 35mm (RTV21)

Televizioneve tona iu nevojiten filma dhe programe për filma. ‘35mm’ është një risi e mirë që vjen këtë sezon. Ka një skuadër të mirë producentësh, derisa si format realizohet për merak.

Është një emision që mund të zhvillohet edhe më tej, dhe që duhet të ketë një vend të sigurt në skemën e RTV21.

37 – Automan (KTV)

Formati i ri po më pëlqen. Është pak i gjatë, i ekzagjeruar, por interesant. Kanë një ‘studio’ të mirë, mysafirë të këndshëm, duke u bërë një garë ngazëlluese, shpeshherë.

Automan-in shumë lehtë, pa rezerva, do ta quaja edhe Top Gear-i kosovar.

36 – Familja ime (Klan Kosova)

Emision shumë i duhur me orar të përkryer. Debate të mira, për tema të nevojshme për tu trajtuar. Ka mysafirë të përzier që e bën edhe më interesant emisionin.

35 – Bujku (RTK)

Programi për fshatin dhe bujqësinë e blegtorinë për vite të tëra sundon shikueshmërinë të dielave në Britani të Madhe. Bujku nuk është afër, por është një emision që i nevojitet televizioneve tona. Ndoshta emisione në studio, debate e të ngjashme do të ndihmonin edhe më shumë këtë emision.

34 – Me Agim Kasapollin (Rrokum TV)

Agim Kasapolli është dojeni i gazetarisë sportive në territorin tonë. Është kënaqësi ta shohësh akoma në zejen e tij të preferuar. Rrokum TV bën mirë që e mban në gjirin e tij, derisa cilësia e programit nuk vihet në mëdyshje. Kasapolli ka aftësi të mëdha në realizimin e bisedave, derisa njohuritë e tija mbi pedagogjinë sportive nuk mbesin kurrë në plan të dytë.

33 – Oggy and the Cockroaches & Let’s Go Pocoyo (KTV)

Dy nga ‘crtanat’ e preferuar të mi janë shfaq këtë sezon n’KTV. Vetëm ‘Sandokani’ që ka qenë më i mirë. Më pëlqen fakti që KTV i ka kushtuar më shumë rëndësi më të vegjëlve. Ka edhe më shumë hapësirë për ta, por me rëndësi është që përzgjedhja po bëhet me mend. Vetëm sikur edhe të rikthehenin Sandokanin.

32 – Click (RTV21)

Leart Hoxha më kujton ‘Ukshinin’ e ‘3 Gjermanëve të trashë’. Duket se nuk ka punë që nuk mund të bëj. Pa keqkuptime, më pëlqen ‘universaliteti’ që ka, dhe për befasi më ka impresionuar me udhëheqjen e debateve politike në RTV21. Kjo e hedh në pah faktin që politika është më e rëndësishme se sporti derisa njerëz si Learti lënë sportin për politikë.

‘Click’ mbetet një format interesant, realizohet debat i mirë.

31 – Express KTV (KTV)

Emisioni simbol i KTV-së. Ka një ekip të shkëlqyeshme, bëjnë punë shumë të mirë, por për shkak të arsyeve të shumta, kryesisht teknike nuk më bie ta përcjell vazhdimisht. Por, ka potencial, ofron informata të rëndësishme, cilësore.

30 – Karadayi (RTV21)

‘Tashti Mahiri do të pushoj më. S’do të shpërndaj boksa e shqelme’ ishte komenti i një miku tek Maniakët e Filmave. Edhe pse në mënyrë ndoshta pak ironike, popullariteti i ‘Karadayi’ është e pamundshëm të përsëritet për një kohë të gjatë duke pasur parasysh cilësinë e serialeve dhe formateve aktuale turke në televizionet e tyre.

Edhe pse personalisht nuk e kam përcjell rregullisht, mendoj që ka qenë seriali më i mirë turk në televizionet tona pas ‘Ezel’. Por, akoma mendoj që pesë net në javë seriale turke janë tepër.

29 – Pa skenar (RTK)

Më pëlqen tejmase puna e zonjës Antigona. Ka një mision të madh, bujar me emisionin e saj, e ai është konservimi i historisë më të mirë kulturore që ka populli ynë. Në ‘Pa Skenar’ shpeshherë sjell disa nga emrat më të njohur, të parët në sferat kulturore, revolucionarët e gjysmëshekullit të kaluar.

Edhe realizimi i emisionit është i shkëlqyeshëm. Bisedat shpesh prekin tema që zgjojnë krahas interesit edhe nostalgji, duke pajisur shikuesin edhe me njohuri që i japin një konotacion shumë më pozitiv periudhës së kaluar.

28 – 038 (KTV)

Mbetet kualitative që kur është vendosur një herë në javë. Ka më pak tema për të diskutuar, tema që kanë më shumë hapësirë për tu diskutuar që edhe e bën emisionin më cilësor. Si një jo-banor i Prishtinës nuk është diçka që duhet ta shikoja, por më pëlqen mënyra e realizimit.

27 – Pro X (KTV)

Ana Rrustemi ka bërë një punë të mirë. Të mençur. Duket se e urren të zakonshmen dhe dëshiron të shkoj më thellë, tek prapaskenat e jetës së të njohurve. Pro X sjell rrëfime interesante, intriguese. Shpeshherë të kënaqin. Ide e mirë, meriton çdo lëvdatë, ngjashëm si realizimi.

26 – Arkivi (RTK)

“Nostalgjia është një ndjenjë e fortë; mund të shfaqet fuqishëm nga gjithçka” – thotë njëri nga regjisorët e mi të preferuar, Terrence Malick.

Edhe ‘Arkivi’ sjell të kaluarën për ta gjykuar nga pikëpamjet dhe situata aktuale. Më pëlqejnë temat që diskutohen, kanë një studio të bukur, dhe formati realizohet me biseda interesante, të cilat mund edhe të menaxhohen më mirë. Por, është një emision tepër i mirë.

25 – Çka ka me hongër (RTV21)

Më pëlqen karizma e moderatorit. Është shumë i qetë, i hapët, dhe përgatit gjëra të thjeshta. Thjeshtësia e bën të mirë, por jo edhe më të mirin emision kulinar. Megjithatë është ndër projektet më të mira të RTV21.

24 – Pun pun (KTV)

Visar Arifaj është karizmatik. Ngjashëm si krejt ‘Trembelat’. Kjo është dëshmuar edhe me PF-në. Zotësia e tyre kreative është vërejtur edhe tek përgatitja grafike e emisionit. Ka qenë një ndër prurjet më të mira këtë sezon në TV. Ka qenë interesante, inovative, e kënaqshme për tu shikuar.

Ndoshta do ta rendisja më lart sikur në mesin e finalistëve të ishin emra tjerë, e jo njerëz që kopjojnë idetë e tjerëve. Sidoqoftë shpresoj të ketë sezon të dytë, pasi botës televizive i nevojiten emisione të këtilla.

23 – Cosmo (KTV)

Shumë mundime ka pasur ‘Cosmo’ nëpër vite. Shpeshherë ka qenë në pushim, i është ndryshuar vendi i transmetimit, por akoma mbijeton. Trajton disa tema të veçanta, me një ton pak pikëllues, por janë tema që na nevojiten. Ka orar të mirë tani, realizimi kurrë nuk ka qenë në mëdyshje për kah cilësia. Më pëlqen puna që bëjnë skuadra e këtij emisioni.

22 – Info Magazine (Klan Kosova)

Magazinë informative ndryshe nga formati i lajmeve. Çdo pasdite. Po, faleminderit. Është një program i realizuar për merak. Kushtrimi bën punë të shkëlqyeshme si moderator, e shpesh edhe si një ndarës drejtësie ndërmjet dy mysafirëve. Aftësitë e tija në menaxhim bisedash nuk duan koment. Përvoja e bën të veten, tani duke e vendosur këtë emision në një nivel shumë të lartë se para disa viteve.

21 – Ngjyra Ngjyra (KTV)

Një ndër gjërat më të mira që ka bërë këtë sezon televiziv KTV ka qenë shtimi i programit të fëmijëve. Shumica e titujve më kanë pëlqyer shumë, por asgjë nuk e tejkalon ‘Ngjyra, Ngjyra’. Vet qëllimi i emisionit përshtatet me mendimin tim, dhe të shumicës besoj, se na nevojiten programe edukative për fëmijë.

Edon Bërveniku ofron një thesar njohurish për temat që trajtohen në çdo episod. Me një oratori të mrekullueshme, ai arrin për pak minuta të rrumbullakoj temën që flitet duke mos lënë anash asgjë prej detajeve thelbësore. Formati i emisionit është i lezetshëm, sidomos pyetjet dhe punëdoret e fëmijëve.

I uroj jetë të gjatë këtij emisioni dhe një falënderim KTV-së dhe Riversal Studios që kanë sjell një projekt të këtillë për më të vegjlit. Patjetër se e meritojnë Top20shin.

20 – Urban Pop-Box (Klan Kosova)

Më pëlqen ideja. Më pëlqen formati. Më pëlqen orari. Më pëlqen DJ. Por, mbi të gjitha më pëlqen muzika. Është emisioni perfekt për të ndjek Ora 7. Me këtë dyshe, Klan Kosova duhet të mbizotëroj shikueshmërinë e paradites.

Është një bashkëpunim i përkryer.

19 – Rendez Vous (RTV21)

Korab Lecaj është ndër autorët më të mirë në RTV21. Aftësitë e tija vërehen më së miri tek ‘Rendez Vous’ që është një emision debatues kulturor për lakmi. Debatet që realizohen aty janë të një niveli, kalibri të lartë maturie, duke mos rrëshqitur asnjëherë nën normalen, kjo kryesisht falë moderimit të përsosur të Korabit.

Ka një orar të mirë transmetimi, tani me studio edhe më të mirë, dhe mysafirë të zgjedhur me vëmendje. Ndër emisionet më të mira të RTV21. Në fakt më i miri sipas kësaj liste.

18 – Telekino (RTK)

Emisioni i pari i filmit vazhdon të mbetet më i miri. Telekino mbetet ai i vjetri me format të kalitur, me tema të përzgjedhura për qejf, dhe mysafirë të duhur.

Neve si shikues na ofron informatat e duhura për botën e filmit, gjithçka që na nevojitet. Sikur edhe RTK të ishte në të njëjtin nivel me filma sikur është cilësia e Telekinos.

17 – Ora e pasdites (Klan Kosova)

Sjell tema të zgjedhura mirë. Nuk është program i destinuar kryekëput për gjininë time, kryesisht, por, megjithatë kohë pas kohe trajtojnë tema interesante. Së bashku me Info-Magazine shkojnë për merak, si një makinë e lubrifikuar mirë për pasditen në Klan Kosova.

16 – Drejtësia në Kosovë (RTK)

Programi sekondar i JnK-së që seriozisht rrezikon primarin. Që nga fillimi më ka pëlqyer ideja dhe formati. I vetmi program investigativ guximtar në televizionet tona që fatkeqësisht nuk e ka jehonën që do të duhej ta kishte.

Respekt për skuadrën që realizon këtë program. Meritoj çdo lëvdatë.

15 – Me Shukin (KTV)

Shuki gjithë ka qenë kontrovers. Kthimi i tij në televizion nuk ka mundur të sjell një karakter të ri. Vetëm sa ka përshkallëzuar vulgaritetin e tij në krahasim me përditshmërinë televizive. Por, më pëlqen stili i tij, edhe pse jo rrallëherë e tepron me banalitet. Futet në ring pa dorëza, dhe të njëjtën duhet ta presin mysafirët e tij.

Pos bisedës që mund të merr kahun më të papritur, ‘Shuki n’terren’ është edhe më interesant. Studioja për qejf. Shpresoj të mbetet për një kohë të gjatë, por sa më pak emisione aq më i freskët do të mbetet.

14 – Ekonomia me Erëzën (Klan Kosova)

Erëza Vela Berisha ka qenë prurja më e mirë sezonin e kaluar në TV. Sezoni i parë më ka magjepsur për formatin dhe cilësinë në të cilën ka ardhur. Mund të them lirshëm, pa pikë dyshimi që ‘Ekonomia me Erëzën’ është programi më i mirë për ekonominë në televizionet kosovare të pasluftës. Biroli e ka pasur një program të mirë, por jo shumë jetëgjatë.

Programi pos temave shumë mirë të zgjedhura sjell edhe një mysafirë shumë profesionistë dhe të përshtatshëm me temat që diskutohet. Kjo mundëson një muhabet shumë të frytshëm për shikuesin.

Ky program edhe dëshmon që realizimi i emisioneve me kompani të treta producente, jashtë vet televizioneve është një veprim shumë i duhur për botën televizive.

13 – NBA n’Kujtesa (Kujtesa)

Gara më e mirë që transmetohet në Kujtesa. Padyshim. Për një popull që e do basketbollin kaq shumë, mungesa e NBA-së në televizionet tona ka qenë ‘krim’. Tani Kujtesa ka ofertën më të mirë të basketbollit me NBA e Euroligën. Sjellin ndeshjet kryesore të javës, komentimi në të shumtën e rasteve është i shkëlqyeshëm. Në përgjithësi oferta sportive është e kënaqshme krahasuar me çmimin.

12 – Komiteti (RTK)

Thjeshtësia e bën këtë emision ai çfarë është e për mendimin tim është një ndër emisionet debatuese politike më të mira. Duket sikur po diskutohet brenda një qelie dhe afërsia e intervistuesve me mysafirin është fizikisht shumë intime. Kjo e bën edhe më të afërt bisedën për neve si shikues.

11 – Rrokum Rroll (Rrokum TV)

Emisioni i dytë më i mirë debutues këtë sezon në televizionet tona. Më i miri në Rrokum TV. Në rast se ky televizion dëshiron të fitoj licencë tokësore, i nevojiten emisione të këtilla, emisione që e fusin në televizionet serioze duke e bërë më shumë se televizion lokal.

Rrokum Rroll ka një format të mirë, me moderator të shkëlqyeshëm që arrin të gjej balancën brenda 30 minutave si në interaksion me shikuesit ngjashëm edhe me mysafirët. Fidan Jupolli ka një karizmë të veçantë si autor i emisionit, që e bën këtë emision të denjë për Top12.

10 – Jeta në Kosovë (RTK)

Ka vite që JnK nuk arrin të rehatohet me orarin që i ofrojnë në RTK. E marta do të ishte e përkryer pasi nuk ka futboll e gjësende tjera për ta devijuar orarin.

Jeta Xharra pos që ka talentin e saj në menaxhimin e debateve, ka arritur të mbledh edhe një skuadër të fuqishme përreth vetes. Hulumtimet, raportet nga terreni, të gjitha shërbejnë si ‘paralojë’ për debatin. Programi më i mirë debatues në RTK. I vetmi që i duhet këtij televizioni.

9 – Vikendi (RTK)

Blerim Peci dhe puna e tij më ka pëlqyer qysh nga ‘Show Meselation’. Ka arritur të mbaj nivelin e aftësive të tija në skenar dhe tek Vikendi më pëlqejnë disa pjesë të emisionit, mbi të gjitha ‘udhëtimi në kohë’.

Fakti që kjo pjesë mbetet akoma gjëja më e fuqishme është pak frikësuese për të ardhmen e emisionit. Është programi më i mirë në RTK pa dyshim, dhe ka edhe 2 sezone të mira në vete me këtë tempo, ama pak risi nuk do ti bënin zarar askujt.

8 – Sports Show (Klan Kosova&Kujtesa)

Arbër Loxha nuk është vetëm në mesin e komentatorëve më të mirë, mos të them edhe më i miri në Kosovë. Por, thjesht mund të them që është më i miri kur vjen në pyetje analiza sportive. Njohuritë e tija janë oksigjen për sportdashësit kosovar. Më vjen mirë që ka kaluar edhe në këtë fushë pos komentimit.

Afër ka një skuadër djemsh nga Kujtesa që kanë aftësi të mira si në komentim, ashtu edhe në analizë. Mënyra e moderimit nga Klan Kosova mund të jetë më e mirë, por nuk është që po lëndon cilësinë e emisionit. Por, mund të jetë edhe më i mirë.

Televizioneve kosovare i është nevojitur një program si ‘Sports Show’ për të shqelmuar formatin e vjetruar ku në vend të debateve kemi vetëm intervista një me një.

7 – Oxygen (KTV)

Të realizosh 40 emisione në vit dhe të jenë të gjitha të cilësisë së lartë është e pamundur. E njëjta gjë vlen edhe për mysafirët.

Besim Dina ka një të mirë që di të adaptohet me mysafirin përballë. E di nivelin e lirisë së të shprehurit, limitet e bisedës, dhe në bazë të distancës ndërmjet këtyre limiteve arrin të bëj një muhabet të mirë.

Ata që e kanë parë emisionin me Adriatik Kelmendin kanë arritur të shohin aftësitë e tij të pacenuara. Gjithashtu kanë arritur të shohin një fytyrë tjetër të Adriatikut i cili vlen të përmendet si njëri ndër moderatorët më të mirë në historinë e televizioneve kosovare. Pos që ka arritur të hedh në pah aftësitë e Besimit si moderator, Adriatiku edhe ka ngjitur më lart ‘Oxygen’-in këtë vit.

6 – Ora 7 (Klan Kosova)

Nuk më nevojitet serioziteti i tepërt qysh në mëngjes. Keka ofron qëndrimin e duhur për të uruar një ditë të mbarë. Është i hapur, i thjeshtë, i gëzueshëm, dhe qasja e tij ndaj informatave qofshin të mira apo të këqija pasqyron edhe qasjen time si shikues.

Studioja është e hapur, e thjeshtë, sikur të jenë duke luajtur. Dua të them nuk ka aspak formalitet, gjë që e bën emisionin më të mirë të mëngjesit në programet shqiptare. Për mua është kafeja e cila u nevojitet shumë vetave. Jo mua që shikoj këtë emision.

5 – Te Linda (KTV)

Mbetet emisioni më i mirë kulinar i realizuar në televizionet tona mbarëkombëtare. Thjeshtësia e emisionit e bën atë çfarë është. Ka receta të lehta, të pakomplikuara që e afron me shikuesin. Realizohen në kushte normale, të pakomplikuara, edhe një afrim me shikuesin.

Prezantuesja është ‘mikpritëse’ për shikuesin, e e njëjta vlen edhe për shikuesit. Në sondazhin e realizuar para disa javëve bindshëm ka fituar në kategorinë e kuzhinës. Më vjen mirë që nuk jam i vetëm në vlerësimin që kam për këtë emision.

4 – Puls (KTV)

Pulsi këtë vit ka dal në plan të parë. Mefa ka bërë disa emisione me tema të ‘guximshme’, emisione që kanë bërë bujë. Kësisoj tema na duhen të trajtohen më shumë. Kur shoh evoluimin e emisionit, dhe vet Mefës, ndër vite, shoh një ngritje graduale dhe shumë të sigurt, një konvertim i aftësive autoriale në diçka të shkëlqyeshme.

Emisioni me ngritjen më të madhe këtë sezon. Çdo lëvdatë për punën që bëjnë.

3 – Rubikon (KTV)

Të bësh tri emisione për javë, rreth 35 javë minimum në vit, nuk është pak. Nuk është e lehtë. Nganjëherë edhe duket e tepërt. Prandaj është e pamundur që çdo emision të jetë i shkëlqyeshëm. Por, shumica janë. E nga këto shumicën do të vlerësoja bisedat 1në1. Adriatiku është shumë i zoti në kësisoj intervista, dhe mendoj që është arma më e fortë e emisionit. Debatet janë të mira, por nganjëherë na mbesin në gjysmë. Nganjëherë ekziston ndjenja se nja 3 veta janë vetëm për të mbushur numër aty (Shpend Kursani vetëm do të kishte qenë i mjaftueshëm).

Dy herë në javë nuk do të ishte humbje. Përkundrazi ndoshta do të ishte edhe sukses dhe cilësi totale. Sidoqoftë, mbetet emisioni debatues më i mirë, në përgjithësi ndër emisionet më së miri të realizuara. E denjë për Top 5 – në çdo edicion.

2 – Çka ka shpija (RTK)

Naser Rafuna është njëri nga komedienët më të mirë të këtij shekulli (deri më tani kuptohet) në vendin tonë. Që nga paraqitja e tij e parë në televizion si Ganiu, pastaj Melja, e deri te Xheku, ka arritur të mishëroj karakteret që janë kthyer në hit për popullsinë e gjerë.

Në fakt, episodi i parë më është dukur zhgënjyes për shkak të transformimit të zërit të tij. Falë Zotit kam shikuar episodin e dytë, dhe që nga atëherë nuk kam humbur asgjë. Ka një grup të mirë ndihmës që nga Gresa, Ademi, e Lezja. Edhe fëmijët janë karaktere të mira. Ka skenar të mirë, më pëlqen kur dalin në eksterier, kur thyejnë murin e katërt, etj.

Mbi të gjitha më pëlqen realizimi dhe formati duke kaluar shpeshherë në thumbim ndaj vet shoqërisë. E meriton të debutoj në këtë pozitë.

1 – Interaktiv (KTV)

Emisioni më i mirë në televizionet tona.

Gjejeni një emision më mirë të realizuar, më të pëlqyeshëm, me të suksesshëm. Ka gjithçka, shpesh teprohet, shpesh më zë gjumi, shpesh vonohem për tu zgjuar herët. Është mënyra e përkryer për të përmbyllur ditën. Xhema dhe shoqëria bëjnë punën më së miri në televizionet tona.

fathers daughters

Hasreti

Në një rast aksident trafiku, viteve të para të pasluftës derisa policët kosovar dhe të UNMIK-ut ishin në patrullë, përmendet fjala ‘hasret’. Polici ndërkombëtar kërkon përkthimin e kësaj fjale duke e zhytur përkthyesin në hall. Pas shpjegimit të kësaj fjale nga ana e përkthyesit, ndërkombëtari mbetet i habitur me atë pyetjen ‘Edhe?’

Kërkund nuk vlerësohet ‘hasreti’ aq lart sa tek ne. Nejse, ndoshta edhe turqit e kanë këtë adet. Si zakonisht shumicën e adeteve i kemi marr me ta (dikush thotë na i kanë dhon me zor). Hasreti ka një përparësi shoqërore në të gjitha sferat e jetës. Në mahallë gjithmonë ka me pas vend me lujt në ekip t’parë, në shkollë ka mu vnu n’bankë t’parë, ka mi pas pytjet ma t’lehta, e edhe nëse e rreh nojkond, ia përgjak hundtë, msusi e përgjegjsat tjerë thojnë ‘leje se hasret’. Nëse ia lë njëshe pse nuk di send, vjen prindi ankohet edhe arsyetohet ‘hasret e kom, e kem halit pak’. Çka dreqin m’intereson mu a osht hasret a jo?

Çka osht hasreti? Hasreti zakonisht, nejse gjithmonë osht djali. Qikat jon fmi t’dorës t’dytë. Hasreti ka mu kon fmija i preferum i shpis, i mahallës, i farefisit. Sidomos nëse vjen mas shumë kohe. Hasreti osht mbreti se nuk guxon asni qef me ju prish.

Hasreta jon djemt, sepse qashtu don populli jonë. Populli jonë osht i gatshëm mi bo 7 qika, edhe me vazhdu me përdor grun e shpis si fabrikë fmijësh deri sa t’lind djali. Nëse nuk lind djalë, edhe mas 7 qikave, ka shumë mundsi që atë gru ka me lshu ky far ‘burri’ edhe me marr ni tjetër për mi bo djalë. E çka leshin i vyn djali ktij? Me vazhdu traditën. Me vazhdu traditën e nënçmimit të grusë, e përdhunimit të saj. Djali vyn se duhet dikujt me ja lon pasuninë se ato 7 qika nuk kanë kurgjo te baba. Ato shtatë qika jon me shërby, me i kry punët e shpis, edhe me shku te burri me vazhdu profesioin e ‘fabrikës së fëmijëve’. Shyqyr që nuk vyn shkollë për me bo fmi, se veq n’atë mënyrë dikush kish mujt me provu shkollimin. Gruja ka me i bo punët e shpis, mi rrit fmijën, edhe me bo djem. Djem se djemt na duhet me shku n’luftë, me luftu kundër armikut, se na gjithë kemi pas armiq. Krejt dynjaja ka lakmu për tokat tona, për malet që as për skijim nuk kryjnë punë. Hala po çuditem qysh nuk ka provu noj Çad a noj Guatemalë me na pushtu. Shumë jemi të mirë, si loqka. Si me popull si me natyrë.

Jemi aq të mirë sa hasreti lubrifikohet dhe ruhet edhe nga punët më të lehta. Sepse osht hasret. E shumica e këtyre hasretave zakonisht e kanë jetën e shkurtër. Nuk është fati që u merr jetën, por është sjellja e tyre. Edukimi se janë mbretër në familje, iu jep bindjen që mund të bojn çka t’dojnë edhe nëpër dynja. E me shumë t’drejtë njerzt nuk i japin pesë pare a je hasret a çka je. Kërkush nuk ka ardh n’këtë dynja me duru kanunin e hasretit, e aq ma pak t’Lekës. Ose përfundojnë nëpër aksidente trafiku se vozitin si të çmendun, ose n’burg.

E djali i duhet familjes, hasreti, me i kqyr prindët edhe me vazhdu trashëgiminë. Këta prindt për shkak të edukatës që ia kanë dhon shpesh pësojnë mas shumti se djali nuk i jep pesë pare as për ta mo, ngjashëm qysh nuk i ka dhon për kurgjo n’jetë.

Ma mirë ata prindt i kishin kqyr qikat e veta se sa ky hasreti. Amo na jemi qasi populli. Dojm me pas veq djalë, edhe pikë. Djali na vyn. Po çka dreqi t’vyn djali allahile?

Qika osht drita e shpisë. Qika ta ndreq ditën, ta ndreq jetën, fund e krye. Tekefundit qika osht njeri, oj shqipe. Fmija i jot që e ke bo ti.

E për ma tepër ai burrë që nuk bon djalë te na osht i barabartë me ato që nuk bon fmi hiq. Ai osht i nënçmum nga shoqnija, edhe diqysh sikur ndjen keqardhje, diqysh si ngushtohet kur t’jen me tjerët ‘burra’. Ka asi njerëz që kurrë n’jetë punë t’hajrit s’ka bo edhe lavdrohet, unë kom djem. Shtatë. Qeky gjyks. Nejse s’ka me qka mu livdu tjetër se mend ashiqare nuk ka, veq e ban kryt rond.

Shyqyr Zotit ka njerëz që kanë deviju prej këtij mendimi. Ka njerëz që kanë shqelmu këto qëndrime të pështira. Ata njerëz na japin shpresë se ni ditë kemi mu bo populli i hajrit. Që ni dite kemi me vlerësu qikën barabartë me djalin, krejt. Nejse shumica se krejt zor osht. Sidomos me shqiptarë.

Luani

dashuri maniakesh

Dashuri Maniakësh

Është e ditur universale që djemtë janë arroganta. Shtoj kësaj edhe pozitën e adminit, kanuni i tyne hyp permi qiell…

Kështu në një të mërkure marsi, derisa ishin mbledhur të shikonin skuadrën e tyre të zemrës në njërin nga lokalet e Prishtinës, në mesin e turmës dhe tymit, admini ynë i deleguar (admin i njërës nga grupet e skuadrave që kryesisht administrohen nga fansa, nejse ky admin osht vendos aty me intervenime) kërkon një birrë. Mirëpo, zëri i tij i cekët, sigurisht nga britmat dhe birrat e duhani (të dy t’kqijat i ka) nuk prek veshët e kamarierit. Fati deshi që aty ulur, pranë shankit (m’doket që i thonjë kshtu, s’dal nëpër kafe, tekefundit kush me ju administru juve), indiferente ndaj krejt ngjarjes dhe me një ngjyrë përbuzjeje të qëndronte një maniake tjetër, të cilës pa fije marre i drejtohet ky admini ynë që t’ia kryej porosinë. E çuditur dhe me një shikim që keni shumica prej jush që po lexoni tani, maniakja jonë vetëm i lëshon sytë dhe kthen kokën për të vazhduar të injoronte si adminin, ashtu edhe ngjarjet që po ndodhnin aty.

Fati kishte qenë kryeneç atë natë. Sikur me inat kishte vendosur të sprovonte edhe një herë veten. Në ndeshjen e kthimit, derisa e motra e maniakes tonë po kërkonte adminin të cilin nuk po e gjenin askund, maniakja jonë kishte nisur të humbiste nervat. Dhe duke njohur adminin tonë si njeri që humbet shumë shpesh, edhe me plotë kuptimin e fjalës, i është nevojitur bajagi një kohë e gjatë për ta gjetur, edhe pse nuk ka qenë lokali aq i madh.

Dhe dikur e gjejnë. Edhe kur e gjejnë, maniakja jonë ka një qëndrim krejt ndryshe nga hera e kaluar, dhe që në të parën bën një shfryrje kënaqësie që më në fund e gjetën. Kësaj i përgjigjet ajo e qeshura e adminit tonë (çfarë të qeshure ka se!), e qeshura e cila menjëherë e bën maniaken tonë të ndryshoj mendjen. Dhe derisa admini i vendos, me t’njofshëm, dikur në rendin e parë ata shkëmbejnë llafe, llafe të cilat janë edhe shkëndijat e para të diçkaje të madhe.

Kjo diçka vazhdon pas ndeshjes me muhabete Fejsbuku deri në 5 të mëngjesit. E në ora 5 kur edhe i lshon takati i fundit për shkak të tasteve të ngurta (ju sugjerojmë tastiera gome, përdorim ka shumë vjet dhe janë shumë anti-stresuese) lejnë të dalin për kafe jo më larg se ora 8 e mëngjesit. ligjëratat? le ti marr dreqi…

Është një rregull i pashkruar, që nga më shumë se 40 mijë anëtarët që numërojnë grupet e tresheve, çdo lidhje dashurie që kurorëzohet me fëmijë, kumbara veçse është i përcaktuar. Ky nder na takon neve treshes edhe pse të tretë jemi kumbara, si zakonisht të mbesave tona, sepse daja…

Edhe ky çifti i parë zyrtar, në shenjë falënderimi e kanë ndarë storien e tyre me neve, si admin… Ka qenë tregim i mirë që e botojmë sot në 35 mujorin e krijimit të grupit të parë.

Emrat nuk i kemi përmendur sepse si zakonisht, baba i maniakes nuk osht i njoftum me këtë ngjarje. Sidoqoftë na shpresojmë që ky të mos jetë çifti i vetëm nga ky maniaqllëq. Pa marr parasysh a ndani tregimin me neve, apo zgjedhni kumbara tjerë (ndonjë dajë ose mixhë, si zakonisht), treshja ju dëshiron jetë të gjatë e të lumtur.

Luan Morina

it happened one night

It Happened One Night (1934) – Recensim

Asgjë nuk të ndreq qejfin si një komedi e mirë. Nevojën për komedi të mira, në kohën e Depresionit të Madh e kishte edhe populli amerikan. E për të ndrequr qejfin e popullit, kinematografia ka pasur emra si Frank Capra. ‘It Happened One Night’ konsiderohet si filmi i parë i zhanrit ‘screwball comedy’ ku karakteri femër dominon lidhjen duke sfiduar burrërinë e mashkullit. Komedi të këtilla kryesisht bazohen në diferencat sociale që zotërojnë karakteret në lidhje. ‘It Happened One Night’ shihet si abetarja e këtij zhanri.

Tek ky film, Ellie (Claudette Colbert) është një vajzë e një pasaniku e cila arratiset nga babai për tu martuar me të dashurin e saj Jameson King. Rrugës për në Nju Jork ajo ndeshet me Peter-in (Clark Gable), një gazetar në probleme me firmën e tij. Me të kuptuar të vërtetën për Ellie, Peter vendos ti ngjitet asaj përgjatë udhëtimit që të nxjerr një tregim që do të shiste më shumë gazeta. (me sa duket thashethemet paskan qenë ‘in’ edhe para një shekulli).

Derisa ngjarjet zhvillohen, ngjashëm zhvillohen edhe ndjenjat e dy karaktereve kryesore. Peter provon të ‘mësoj’ për jetën e rëndomtë aristokraten Ellie, e që në fakt del të mos di asgjë – ndalja e veturave është shembulli më i mirë. Ndërkohë ngjashëm zbutet edhe karakteri indiferent i Elliet. Është një aventurë me përplot ngjarje interesante, sfida që nuk të merakosin aq shumë si shikues, dhe një romancë që lind dhe zhvillohet në kushte të pavolitshme.

Aktrimi i të dyve është i mrekullueshëm. Kanë një harmoni për mësysh gjatë gjithë skenave, sidomos në dialogët e tyre që ndryshojnë shijen dhe formën disa herë gjatë filmit. Duhet lavdëruar skenarin për këtë, por kontributi i aktorëve të cilët kanë qenë jashtëzakonisht skeptik para fillimit të filmit, për suksesin që ka skenari.

E regjia është si e Capras. Ky film vendoset aty lart pranë klasikëve të tij të preferuar për mua, ‘It’s A Wonderful Life’ dhe ‘Mr. Smith Goes to Washington’. Është një treshen që kompleton njëra-tjetrën dhe na dëfton për gjenialitetin e Caprës. Vlen të theksohet se ‘it Happened One Night’ është filmi i parë që ka fituar Grand-Slam për Oskarë duke fituar filmin, regjinë, skenarin, aktorin, e aktoren më të mirë. Në fakt është edhe i pari që ka fituar në çdo kategori që ka qenë i nominuar.

Filmi përmban në vete disa skena të bukura. Kënga në autobus; bisedat përtej batanijeve apo siç i quan Peter – muret e Jerichos; dhe zhvillimi i skenave e i ngjarjeve në pjesën e fundit të filmit janë momente që e bëjnë këtë njërën nga veprat më të mira në histori të kinematografisë.

I mrekullueshëm. Nota personale: 5/5

get hard

Get Hard (2015) – Recensim

Will Ferrell është ndër aktorët komik më të preferuar për mua. Nuk do të kisha rezerva edhe të thosha që është më i miri. Megjithatë të njëjtën gjë nuk do të mund të thosha edhe për filmin ‘Get Hard’.

Si shumica e fansave të filmave komedi, edhe unë kam pritur me një dozë më të madhe optimizmi duetin skenik të Will Ferrell dhe Kevin Hart. Këtë të fundit nuk e kam kushedi sa në qejf, por së fundmi me rolet në ‘Top Five’ e ‘The Wedding Ringer’ ka fituar njëfarë simpatie komedie tek unë. Derisa harmonia e tyre në film është e kënaqshme, vet filmi nuk është kushedi sa i mirë.

Will Ferrell vjen në rolin e James King, një milioner që akuzohet për mashtrim dhe vjedhje dhe dënohet me 10 vite burgosje. Pasi kishte zhvilluar tërë jetën e rritur në shoqërinë më të lartë aristokrate, James është i frikësuar për fatin që e pret kur duhet të zbret disa nivele më poshtë në shoqëri në kohën që nis vuajtjen e dënimit të tij. Si njeri paragjykues, ai angazhon larësin e veturave të kompanisë së tij Darnell-in (Kevin Hart) për ta përgatitur për jetën në burg, dhe atë vetëm për faktin që ky është njeri me ngjyrë.

Duke nisur nga vet ky fakt, filmi provon të thumboj shoqërinë aristokrate – menaxherët e fondeve në çdo mundësi që i shfaqet. Kjo vlen për pjesën e parë të filmit, para se karakteri i Ferrell të futet më thellë në jetën e karakterit të Hart. Kjo pjesë e filmit, thumbimi e të ngjashme më kanë pëlqyer. Është një skenar i mirë, filmi ecën mirë deri në momentin kur James pëson një aksident minor me thikën që i ngulitet në ballë. Kjo skenë është e gërditshme dhe për mua nga këtu ka nisur të bie kualiteti që edhe deri atëherë nuk ishte i ngjashëm me filmat më të mirë të Ferrell.

Trajneri – Craig T. Nelson, dhe Alison Brie kanë një rol më dytësor në pjesën e parë të filmit, derisa tema kryesisht zhvillohet vetëm me Ferrell dhe Hart. Ndoshta edhe kjo e bën filmin pak të kotë, mos angazhimi i më shumë karaktereve dytësore, edhe pse ato shfaqen me bollëk në të treten e fundit të filmit. Është ajo e treta e mesme që është tepër e përqendruar tek këta dy.

Tema nuk është zhvilluar në një kohëzgjatje adekuate. Ka momente kur gjërat ecin shumë shpejt, pastaj shumë ngadalë. Ka dialogë të mirë, dhe dialogë të tmerrshëm. Pastaj ajo skena që e përmenda më lartë.

Grupi i skenaristëve ka mundur të bëjnë punë më të mirë. Etan Cohen ka vetëm një ‘h’ më shumë se Coen-ët. Nuk bën as të përmendet në një fjali me ta. Por, duke pasur parasysh përvojën e tij të mëhershme mund të themi që nuk ndryshon kahje në zejen e tij. Për debutim në karrigen e regjisorit, nuk është punë e keqe.

‘Get Hard’ mbetet film mesatar, me disa të qeshura, por kryesisht i mërzitshëm. Nota personale: 3/5

vlcsnap-2015-06-13-19h34m48s434

Ex-Machina (2015) – Recensim

Nëse shohim mbrapa në karrierën e Alex Garland në zejen e skenaristit hasim në tituj kryesisht mesatar si ’28 Days Later’, ‘Dredd’, e ‘Sunshine’. Derisa në këtë zeje është paksa më i kalitur, ai debuton si regjisor me filmin ‘Ex Machina’.

E filmi ‘Ex Machina’ është padyshim filmi më i mirë i bërë nga Garland deri më tani. Tema është e veçantë, si zakonisht në produktet e tija. Një programer i çuditshëm dhe i zhvendosur nga bota moderne, i ngujuar në parajsën e tij teknologjike në egërsi është duke punuar në një projekt sekret. Projekti i tij është ndërtimi i një roboti që do të arrij të perceptojë ndjenjat në mënyrë sa më njerëzore. Për të testuar punën e tij, Nathanit (Oscar Isaac) i nevojitet një person i tretë të cilin e gjen në Caleb (Domhnall Gleeson). Ky i fundit ngjan në Nathanin për kah aftësitë profesionale, por megjithatë ndryshimet në pikëpamjet e tyre do të shfaqen me ecurinë e filmit.

Aktrimi është i hatashëm. Të tre aktorët – Oscar Isaac, Domhnall Gleeson, e Alicia Vikander, janë të mrekullueshëm në rolet e tyre me të cilat mishërohen. Më ka pëlqyer në veçanti karakteri i Isaac. Me të jam njohur më së afërmi tek filmi ‘Inside Llewyn Davis’, dhe që nga atëherë karriera e tij sikur ka marrë një përpjete drejt majave të kinematografisë. Ka qenë i shkëlqyeshëm edhe tek ‘A Most Violent Year’. Këtu ka një karakter më të rezervuar, më shumë në rolin e dytë që shërben si katalizator në zhvillimin e ngjarjes kryesore. Vjen si një tip shumë i zoti, por i çuditshëm që shpesh i jep ngjyrë negative karakterit të tij.

Krejt e kundërta është me dy karakteret tjera. Gleeson dhe Vikander shfaqin një harmoni të shkëlqyeshme skenike duke portretizuar me mjeshtri karakteret e tyre të cilët kanë një mori dialogësh. Të gjithë këta dialog vijnë me një skenar të përpiktë, që shpesh herë ngacmon edhe ndjenjat tona ndaj inteligjencës artificiale. Kjo për faktin se ky film sjell AI në një dimension krejt tjetër. Vikander është ai roboti i krijuar për të ndjerë, për të bërë pyetjet në të cilën as një pjesë e konsiderueshme e mendjeve njerëzore nuk do të kërkonin përgjigje. Edhe paraqitja fizike e saj në lëvizje është në nivelin më të lartë, përkundër përdorimit të madh të efekteve vizuale. Ndërkohë Gleeson veçse është i adaptuar në role të këtilla ku është i përfshirë në romanca të çuditshme (hiq më larg se ‘About Time’). Bill Uizlli vjen me një performancë të shkëlqyeshme që është në të njëjtën linjë suksesi me pjesët tjera të filmit.

Përpos aktrimit të shkëlqyeshëm, regjisë dhe skenarit me shumë dialogë të mrekullueshëm, filmi sjell edhe një qasje më ndryshe nga AI. Këtu njerëzimi nuk është i rrezikuar nga inteligjenca artificiale. Përkundrazi është kjo e dyta që vjen në një pozitë inferiore. Filmi provon të sfidoj dominimin njerëzor mbi AI, duke e futur edhe në një luftë me vet humanitetin tonë.

Është një film i përkryer, inovativ, dhe tamam i gjatë. I shkëlqyeshëm. Nota personale: 5/5

1 2 3 28