Pak per… 8 marsin

Dita e nonave sivjet osht me 10 maj, ose si zakonisht e diela e dyte e majit…
Nese doni mi uru nonave diten e tyne, shfrytzone kete date, ngjashem qysh iu urohet babave n’dilen e trete t’qershorit.

Me nda veq ni dite per mi vlersu gjysmen e popullsise t’ksaj bote osht marre.

Shume veta, tu nis prej motres teme (fmijes t’preferum n’familje hon’e’don) kete dite e kan festu me ane t’ahengut e sendeve t’ngjashme. Restorantet lokale ktu n’katund s’kan pas vende t’lira ka 3-4 dite per kete date.
Nuk di une cka po festohet. A mire i kan punet gjinia femrore n’vendin tone, a?! Ni mije probleme jon, ni mije nenqmime per to, ni mije vujtje, edhe ia japin veq ni dite grave, n’kete vend t’dominum prej frymes patriarkale.

Krejt statuset qka i pash, krejt fjale miradije, urime e senne. Veq ni status ke n’forme proteste. Ku t’kishim pas s’paku ma shume statuse protestuese.

Osht koha mos me festu, po me demonstru, me protestu (nuk protestohet veq n’rruge) n’mnyra t’ndryshme. lypi t’drejtat mu shkollu, me punu, mos mu nenqmu, mos mu kon veq objekt prodhues i fmijve edhe bukes. Mos u knaqni me ni dite, se ju meritoni ma shume. Jeni njeri, ngjashem si gjinia e kundert qe nuk ju len syte mi qel. Jeni t’barabarte. I keni krejta per mu kon barabarte e edhe ma nalt se burrat.

Mos u knaqni me ni darke, ni fustan, apo ni lule plastike. Mos e ulni veten kaq poshte.

Mu m’vjen marre me uru 8 marsin, sidomos n’kete vend, e n’kto kushte diskriminuese. Shpeshhere po m’vjen marre edhe qe jom djale, sidomos kur po lexoj kroniken e zeze.

wild-reese-witherspoon

Wild (2014) – Recensim

Në vitin 1995, Cheryl Strayed vendos të ecën, bëj ‘hiking’ më shumë se 1500km përgjatë rrugës e njohur edhe si Kreshta e Paqësorit, me qëllim që të shëroj veten pas divorcit, një tragjedie tjetër familjare, dhe sjelljeve vetshkatërruese gjatë viteve të kaluara. Kjo është tema e filmit ‘Wild’ të cilin disa filmdashës në shikim të parë e ngjasojnë me ‘Into the Wild’. Por, nuk janë të njëjtë, dhe më shumë se rival janë plotësues për njëri tjetrin.

Tregimi ndryshon nga ‘Into the Wild’ për shumë arsye. Derisa tek ky i fundit kemi një udhëtim protestues ndaj realitetit, botës moderne, tek ‘Wild’ tregimi është më ndryshe. Cheryl është e dëshpëruar me ato që ka bërë dhe që i kanë ndodhur, dhe si mënyrë për tu përballur me tragjedinë dhe sjelljet e saja të mëparshme vendos të marr këtë udhëtim që sjell pamje dhe skena magjepsëse përgjatë tërë filmit. Tema e tregimit është bazuar në ngjarje të vërtetë, në historinë personale të Cheryl Strayed, derisa realizohet për mrekulli nga Jean-Marc Vallee, i cili personalisht më ka kënaqur me veprat e tij të mëparshme si ‘Young Victoria’ dhe ‘Dallas Buyers Club’.

Vallee siç duket ka një aftësi të nxjerr maksimumin nga aktorët me të cilët punon. Kështu ai sjell një Reese Witherspoon në nivelin më të lartë të aktrimit, diçka që nuk është risi në filmat ku vjen në rolin kryesor. Ajo është e mahnitshme përgjatë tërë filmit, me tregimin që evoluon historinë e saj në skenat që vijnë si shkëndija kohë pas kohe, dhe udhëtimin i cili nuk del të jetë aspak i lehtë, por mjaft shpërblyes. Filmi nis me Cheryl e cila heq një thua nga këmba e saj, që është shenja e parë se filmi nuk do të jetë një rrugëtim që do të kënaq sytë me pamje të bukura natyrore. Sigurisht nuk mungojnë as ato skena të bukura.

Laura Dern vjen në rol dytësor në rolin e nënës së saj, e cila është një inspirim për jetën e Cheryl, një inspirim i harruar gjatë periudhës së jetës së saj për të cilën duket se është penduar dhe provon ta harroj me anë të këtij udhëtimi. Këto skena vetëm sa na lidhin me karakterin e saj, emocionalisht, duke na bërë të mbetemi prezent dhe të lidhur me të deri në fund të filmit.

‘Wild’ sjell një aventurë interesante të Reese Witherspoon, duke u shndërruar edhe në një film të suksesshëm të Vallee. Ajo çfarë vlen të theksohet dhe që ofron një kënaqësi të veçantë përgjatë tërë filmit, është muzika me këngët e përzgjedhura për mrekulli që përputhen me periudhën dhe ngjarjet në të cilat kalon karakteri i Cheryl. Nota personale: 4/5.

will-forte-the-last-man-on-earth

The Las Man on Earth – Recensim piloti

Më pëlqen Will Forte. Karakteret e tij të çuditshme që ka pasur në përvojën e mëparshme e bëjnë të përkryer për të qenë njeriu i fundit në botë.

Pilot episodi, në fakt dy episodet ngjitura që vështirë mund të dallojnë, shërbyen si nisje e përkryer e kësaj komedie të çuditshme.

Vërtetë më pëlqeu ideja e këtij seriali. Fillimisht nuk e dija se sa mund të përshtatej si komedi, por, isha gabim. Filloi shkëlqyeshëm, i vetmi njeri në botë duke bërë çfarëdo që i pëlqente, çfarëdo që dëshironte, që ka planifikuar tërë jetën e tij. Ishte fillim i mirë, por të gjithë e dimë që një serial nuk mund të vahzdoj me vetëm një fytyrë në të. Kështu që, pastaj u shfaq një grua, dhe posa u shfaq ajo, gjithçka shkoi mbrapsht për burrin.

Will Forte është i përkryer për këtë rol. Dhe harmonia e tij me Kristen Schaal duket të jetë fantastike. Dy njerëz të çuditshëm, të vetëm në botë, dhe u mbetet atyre ripopullimi. Skenari dukej i mirë, e aktrimi edhe më i mirë. Do të kthehem për më shumë se këto dy episodet. Nota personale 5/5

secrets lies

Secrets & Lies – Recensim piloti

Ryan Phillippe së fundmi ka qenë i pranishëm në TV në serialin ‘Damages’. Juliette Lewis së fundmi ka qenë e pranishme në ‘The Firm’, por ka një përvojë më të pasur dhe më të madhe se sa Phillippe. Gjithashtu ajo do të kthehet edhe në ‘Wayward Pines’, pas 10 episodeve të ‘Secrets & Lies’.

Titulli i serialit na bënë të mendojmë që karakteri i Phillippe i cili gjen një fëmijë të vdekur derisa ishte duke vrapuar në një kohë të pazakontë, ka përplot sekrete dhe do të tregoj gjithashtu shumë gënjeshtra gjatë episodeve që na presin. Në fakt, episodet që i presin ata që do ta shikojnë. (Unë s’do të kthehem për më shumë episode).

Seriali nis në një atmosferë adrenaline, të zymtë, të errët, me shi, diçka që i përshtatet shijes time, por zhvillimi i ngjarjeve, nga momenti kur dyshimet bien mbi karakterin e Phillippe më humbin interesim. Është një tregim që është diskutuar shpeshherë. Më shumë ngjan në një tregim disa episodesh nga proceduralet e dramave kriminalistike, që kësaj radhe vjen si seri dhe një ngjarje më e detajizuar.

Thjesht janë minuta dhe episode që mund ti kurseni duke shikuar një episod të ‘Criminal Minds’. Për të kursyer kohën, më mirë do të ishin 40 minuta se sa 400. Nota personale 2/5

Pilot

Battle Creek – Recensim piloti

David  Shore njihet për punën e tij në ‘House’ si producent dhe skenarist. Vince Gilligan njihet për punën e tij në ‘Breaking Bad’, gjithashtu si producent dhe skenarist. Bashkimi i të dyve që kanë shkëlqyer me serialet e lartpërmendura duke shënuar dekadën e kaluar televizive është premtues. Së paku në letër.

Fatkeqësisht, aftësia dhe përvoja e tyre nuk është trashëguar edhe në ‘Battle Creek’. Derisa tregimi mbetet klishe, ‘polic i mirë e polic i keq’, përgatitja teknike nuk dëshpëron. Megjithatë skenari mbetet i mangët, shterpë. Episodi i parë ndjek karakterin e Josh Duhamel i cili dërgohet në Battel Creek, një regjion i qetë, por pa asnjë avancim teknik për vite. Aty pranohet ngrohtësisht nga i gjithë personeli, pos nga karakteri i Dean Winters, i cili edhe pse nuk ka pasur ndonjë rol të madh nëpër seriale më parë, nuk është edhe aq i papërvojë. Duhamelin të gjithë e njohim nga ‘Las Vegas’ dhe ‘Transformers’.

Winters është ai polici i thjeshtë, lokal, me një pikëpamje negative dhe ta quaj klasike mbi botën. Trajton të dyshuarit vrazhdët, është ithtar i absolutes, kryesisht negative. Ndërkohë karakteri i Duhamel sjell një polic modern, me një pikëpamje më pozitive mbi botën, qëndrim më të butë ndaj kriminelëve. Pra, është pothuajse një lidhje ‘polic i mirë, polic i keq’, por me mungesën e fjalës lidhje.

Pos temës së cekët, të ngjashëm ishin edhe shifrat e para të shikueshmërisë. Kam pritur më shumë se një rejting prej 1.0 në CBS. Kjo vetëm sa e vërteton që seriali e ka fatin e vulosur, dhe mund të konsiderohet sukses nëse arrin 11 episodet e sezonit e parë dhe të fundit. Ndoshta do të rikthehem për të parë më shumë episode, por jo patjetër. Nota personale 4/5.

Krejt kosovarët janë shovinista…

A e dini sa zor osht me gjet ni kosovar qe nuk urren ni popull, ni racë, apo ni fe? Unë nime jom njeri asocial dhe pak agorafob, mirëpo jashtë familjes teme t’gjerë, njoh bajagi njerëz. Edhe n’mesin e ktyre t’fundit osht zor me gjet ni kosovar që nuk urren dikon. Ata pak që jon, i kom n’close friends list n’fejsbuk.

Pjesa dërrmuese kanë një popull, një racë, një fe, një gjini, për të urryer. Në bazë të asaj që mundemi me has nëpër ambiente ndryshme, sidomos virtuale, popullin tonë mund ta ndajmë në disa grupe shovinistësh.

Urrejtësit e serbëve –

Këta janë pjesa pseudo-patriotike e cila është ushqyer në masë të madhe nga mediat për urrejtje ndaj tërë popullit serb. Derisa historia na mëson që konfliktet ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve kanë një zanafillë mesjetare, urrejtja ndaj një populli të tërë është absurde. Gjithashtu një pjesë e konsiderueshme ka qenë pre e dhunës dhe terrorit të pjesëtarëve aktiv serb në dhunë, dhe urrejtja e tyre ndaj tyre është e kuptueshme. Por, kjo pjesë është më e butë në urrejtjen e tyre, përkundër të gjitha arsyeve për urrejtje, disa edhe gjejnë hapësirë për të dalluar individin nga tërësia.

Ka njerëz që kanë humbur më të afërmit në luftë, kanë pësuar dëme materiale, por urrejtja e tyre kufizohet tek Millosheviqi dhe pasuesit aktiv të ideologjisë së tij.

Pjesa më e madhe e këtij lloj shovinizmi është pseudo-patriotët të cilët mendojnë se bëhen më trima, më shqiptar me urrejtjen e çdo serbi. Këta janë ata që shesin iluzione për një racë të pastër shqiptare që duhet të zotëroj një kufi imagjinar që përfshin të gjitha trojet në lindje të Adriatikut.

Urrejtësit e malazezëve, grekëve, maqedonasve –

Këta janë ‘patriotët’ më të mëdhenj. Janë grupi më i rrezikshëm i shovinistëve kosovar. Janë njerëz të mbushur me urrejtje, kryesisht provojnë të merren me histori dhe në mendjen e tyre ekziston një paranojë se të gjithë ua kanë inat shqiptarëve, dhe ‘armiku’ gjithnjë ka tentuar të copëtoj trojet tona etnike, sepse Shqipëria Etnike është vendi më i bukur në botë.

Ky grup edhe mendon që Amerika është mike e shqiptarëve sepse George Washington e ka pasur nënën shqiptare dhe ua ka lënë amanet top-sekret të gjithë amerikanëve për të mbrojtur racën tonë deri sa të ekzistoj planeti! – ju thashë që janë më të rrezikshmit

Urrejtësit e turqve –

Urrejtja ndaj turqve është e dyfishtë. E para urrehen pse janë turq dhe na kanë ‘okupuar’ vetëm neve për pesëqind vite, dhe e dyta urrehen pse janë myslimanë sepse na kanë lënë fenë me zor, ashtu siç ia kanë lënë grekëve, bullgarëve, armenëve, rumunëve, serbëve, maqedonasve!

Grupi i parë i shovinistëve anti-turk është ata që provojnë të vendosin ndjenjën kombëtare para asaj fetare. Këta urrejnë vetëm pse na kanë okupuar, dhe u besojnë librave turq që shqiptarët kanë qenë më rezistuesit dhe e kanë ndalur hovin e osmanlinjve sidomos në epokën e Skënderbeut. Nëse shohim kufijtë e perandorisë osmane në atë kohë, shohim një shtrirje goxha të madhe dhe një efekt jo aq të madh në ndaljen e pushtimit së Evropës. Edhe këta ushqehen nga filma artistik të cilët sjellin të ‘vërtetën’ e dialogëve në katër sy, duke sjell një version krejt tjetër për interesa kombëtare nga ai i pronarëve të atyre katër syve.

Grupi i dytë urren turqit për shkak të fesë. Këta ende kanë paranojën që prania a turqve në Kosovë është një shtytje për myslimanët. Shitja e pronave publike tek turqit shihet si një afrim kah lindja e jo kah perëndimi. Këta harrojnë të fajësojnë vetveten për votat e tyre për liderët që nuk kanë arritur të krijojnë një ambient të përshtatshëm për investitorët perëndimor.

Vodafone britanike (e treta në botë për telekomunikacion) është prezent në Turqi, Egjipt, Katar; Shqipëri, Telefonica spanjolle (e shtata në botë për telekomunikacion) është prezent në Marok, Sudan; Orange e Francës është e pranishme në Egjipt, Jordani dhe pjesën më të madhe të Afrikës nën-Sahariane. Të gjitha këto vende me shumicë dërrmuese myslimane.

Mund të konkludojmë, pa hyrë tek industritë tjera, që kompanitë perëndimore nuk janë duke mos ardhur pse jemi myslimanë, por sepse nuk kemi kulturë demokracie, ndoshta.

Urrejtja ndaj izraelitëve –

Ky lloj shovinizmi bazohet në teori konspirative kryesisht, dhe kohë pas kohe nxitet nga konflikti izraelito-palestinez. Shovinistët anti-izraelitë kryesisht konsiderohen shumica myslimane (jo të gjithë, kuptohet), të cilët shovinistët anti-turk i konsiderojnë si shtresë më e ultë shoqërore, më primitive. Këta të fundit, pos shovinizmit shfaqin edhe shenja fashizmi, derisa nuk mund të mohojmë aspak snobizmin e tyre.

Urrejtja ndaj izraelitëve, si popull në përgjithësi është e padrejtë, pa marrë parasysh konfliktin e tyre. Kjo ndihmohet më shumë nga teoritë konspirative për popullsinë që i përket fesë çifute. Dhe si popull badihavgji, teori të tilla tek ne pinë ujë më shumë se lopët pas një dite të gjatë vere në fushë.

Ky lloj shovinizmi ndihmohet shumë edhe nga të vetquajturit dijetarë fetar të cilët u shesin mend një shtresë të caktuar, e cila përkundër ngritjes së lartë familjare e arsimore, bie pre e trushpëlarjes që kryekëput bazohet në shovinizëm.

Urrejtja ndaj arabëve –

Urrejtja ndaj arabëve është më e madhja. Kjo zakonisht është e pranishme tek personat që dëshirojnë të ndajnë kombin nga feja. Kjo lloj urrejtje është nxitur kryekëput nga shfaqja e radikalizmit islam që dëshiron të sjell një kulturë që nuk përshtatet me vendin tonë, nga një vend tjetër. Pra, është në lloj urrejtje e kushtëzuar, e nxitur nga individë që bëjnë pjesë në grupin paraprak.

Por, kjo urrejtje nuk arrin të ndaj radikalët dhe të moderuarit. Si çdo urrejtje, as kjo nuk njeh arsye. Për mendimet e disa individëve, urrehen e tërë feja, i tërë populli. Kjo urrejtje nxitet edhe nga analistë të ndryshëm politik, të cilët shfrytëzojnë një pjesë të kufizuar për të shfaqur apetitet dhe shovinizmin e tyre ndaj krejt popullit, fesë.

Urrejtja ndaj shiave –

Kjo është urrejtja më e marrë. Ky grup shovinistësh janë plotësisht të paarsyeshëm. Urrejnë një sekt të fesë së tyre, për arsye të paarsyeshme! Urrejnë një popull që nuk u ka bërë asgjë drejtpërdrejt, një popull që nuk e kanë takuar kurrë, një popull që beson 90% të gjërave që edhe ata besojnë.

Për fund…

Osht ni pjesë e kosovarëve që nuk urrejnë kërkond. Jon njerëz t’mirë, që e din se urrejtja nuk ju vyn.

Tekefundit urrejtjes, shovinizmit nuk ia ka pa hajrin kërkush. As na nuk kemi me ja pa hajrin. Sa urrejmë diko pa pikë arsye, veç pse na kanë kallzu që jon kshtu e ashtu, edhe tan ditën pijmë makiato e bohemi pjesë e kopesë që trushpërlahet sabah e akshom prej mediave, ma mirë osht me ia nis me punu diçka të hajrit, me bo nojsend t’mirë.

Buzqeshni, knoni, thuni fjalë t’mira, bonu msit, pajtoni njerëz, doni… jeta osht e shkurt, e për ata që urrejnë, për t’kqit nuk osht as kjo botë e as tjetra…

Oskarët 2015 – Filmi

Mendoj që filmat e nominuar për Oskar janë më të mirët e vitit. Nuk është Top8-shi im, por është një listë që reflekton mendimin e shumicës për tetë më të mirët. Nëse do i radhisja këta tetë atëherë lista do të ishte kjo:

8 – The Imitation Game

Është një film i mirë, trajton një temë të duhur, dhe sjell një hero të harruar padrejtësisht. Është realizim i mirë nga Tyldum që është fillestar në këtë zeje krahasuar me shumicën e të tjerëve.

7 – Selma

Gjithnjë kam pasur një simpati ndaj filmave që trajtojnë tema të racizmit. Na sjellin një fytyrë tjetër të SHBA-ve, një fytyrë që nuk e mbajmë në mend. Ky film sjell një tregim të realizuar mirë duke marrë parasysh përvojën paraprake të Anna DuVarnay. Na dëshmon që tema racizmi mund të trajtohen edhe pa gjithë dhunën e ’12 Years a Slave’. Për mendimin tim, ‘Selma’ është shumë më i mirë se fituesi i Oskarit të vitit të kaluar, por nuk ka mjaft dhunë për të rënë në sy të njerëzve, dhe ky fakt dhemb.

6 – American Sniper

Clint Eastwood, 84 vjeç dhe po sjell nga dy prodhime të mahnitshme gati çdo vit. Puna e tij tregon për një legjendë të kinematografisë që me meritë po shpërblehet me nominime. Tregimi i përpunuar i ‘American Sniper’ është realizuar për mrekulli dhe sjell tamam një autobiografi të një njeriu që lufton për idealet e vendit të tij, për bashkëluftëtarët e tij, duke mos kursyer asgjë, as jetën e tij private.

5 – The Theory of Everything

Adaptim i mirë i jetës së Hawking. Një gërshetim i mrekullueshëm i personales dhe profesionales, kjo e dyta vjen me një formë të thjeshtësuar për tu kuptuar më lehtë nga të gjithë. Harmonia skenike e Felicity Jones dhe Eddie Redmayne është e mahnitshme, e përkrahur nga një punë e ngjashme edhe pas kamerave.

4 – Boyhood

Projekt 12 vjeçar i Richard Linklater. Më ka pëlqyer ideja, më kanë pëlqyer Hawke dhe sidomos Arquette, më ka pëlqyer skenari e regjia. Nuk më ka pëlqyer Coltrane. Është film i shkëlqyeshëm, por i mbivlerësuar nga shumica, nisur nga Metacritic që i jep perfekten prej 100.

3 – Whiplash

Damien Chazelle më kujton Benh Zeitlin me ‘Beast of the Southern Wild’ – një amator që mahnit të gjithë me realizimin e tij të parë. Chazelle ka bërë një punë të mrekullueshme, por ajo çfarë e bën të suksesshëm këtë film është JK Simmons. Është një torturë dhe kënaqësi 90 minutëshe që meriton të jetë në mesin e tre filmave më të mirë të vitit.

2 – The Grand Budapest Hotel

Wes Anderson dhe metoda e tij e veçantë më në fund po çmohen. Janë dy lloje të njerëzve kur vjen puna tek Anderson, ata që mahniten nga puna e tij, të dashuruar verbërisht në të, dhe ata që e vlerësojnë si një punë e çuditshme, edhe palidhje. Vet vendosja në këtë pozitë tregon që unë jam me të parët, i dashuruar verbërisht në çdo gjë që ka bërë Wes Anderson deri tani.

1 – Birdman

119 minuta mrekullie filmike që vjen në një realizim që duket se po ndodh në kohë reale, si një ndeshje futbolli, por pa reklama dhe shkëputje editimi. Filmi është realizuar në atë mënyrë që lëvizja e kamerës e bën të duket sikur është xhiruar në vetëm një tentim. Është një editim aq perfekt sa që nuk mund të vërejmë prerjet. Aktrimi i Michael Keaton është i mrekullueshëm, i ndihmuar nga Edward Norton në masë të madhe, me kontributin e Emma Stone, Naomi Watts e në masë të madhe të nënçmuarin Zach Galifianakis. Filmi më i mirë i vitit për mua, edhe më i mirë se ‘Chef’.

Favoriti im është ‘Birdman’, favoriti për të fituara ‘Boyhood’.

Oskarët 2015 – Aktrimi

Aktorja më e mirë në rol dytësor

Njëra ndër kategoritë më të dobëta këtë vit, padyshim. Çka dreqin lyp Meryl Streep nga një film i tmerrshëm si ‘Into the Woods’! Është bërë bajat nominimi i saj çdo vit, sidomos për kësisoj performanca nën aftësitë e saja. Jessica Chastain ka qenë e mahnitshme tek ‘A Most Violent Year’, një film shumë i mirë, i injoruar në tërësi këtë vit. Fituesja e padyshimtë është Patricia Arquette, e cila ka qenë ylli i ‘Boyhood’. Ka pasur një paraqitje të mahnitshme që më ka pëlqyer së tepërmi. Keira Knightley, Emma Stone, e Laura Dern kanë pasur paraqitje solide, të mirë, por jo për fituese.

Aktorja më e mirë

Jemi mësuar me aktrimin e Julianne Moore. Ajo nuk dëshpëron aspak dhe sjell një karakter mjaft të zorshëm për mrekulli në ekran. Moore është favoriti im dhe i të gjithëve për të fituar padyshim. Por, mbresëlënëse, ka qenë paraqitja e Rosamund Pike. Ajo është fituese e shumë fansave me aktrimin e saj tek ‘Gone Girl’, përfshirë edhe mua. Felicity Jones ka paraqitje të mirë, që e pjek artistikisht në ‘The Theory of Everything’. Reese Witherspoon është e mrekullueshme në një film mesatar, derisa për Marion Cotillard dhe aftësitë e saja jemi mësuar qëmoti.

Aktori më i mirë në rol dytësor

Edward Norton i jep shije ‘Birdman’. Ka një paraqitje të mrekullueshme. Më ka pëlqyer tepër dhe ka një harmoni skenike me të gjithë karakteret që përzihet në film. I mrekullueshëm, por ngjashëm si Robert Duvall, ka qëlluar i pafat. J.K. Simmons është i përkryer në rolin e Terence Fletcher. Dy kandidatët tjerë kanë pasur paraqitje solide, por favoriti im dhe për të fituar është J.K. Simmons.

Aktori më i mirë

Kategoria më e paqartë tek aktrimi këtë vit është për aktorin kryesor. Bradley Cooper po shndërrohet në një Meryl Streep me nominimet e tij të përvitshme. Benedict Cumberbatch po fiton një përvojë të mirë dhe një vend në kinematografi duke na dëshmuar që nuk është vetëm ‘Sherlock, derisa Steve Carrell ka pasur një transformim skenik që na bën të dyshojmë në historinë e tij filmike. Fituesi mbetet ndërmjet Keaton dhe Redmayne. Favoriti im është Michael Keaton, favoriti për të fituar Eddie Redmayne. Derisa Redmayne ka portretizuar për mrekulli Stephen Hawkingun, Keaton ka bërë një punë të ngjashme, por duke krijuar një karakter fiktiv që mund të bazohet në pjesën më të madhe të vet karrierës së tij. Pra, më thjesht, Redmayne ka pasur një karakter për të imituar, Keaton ka imituar karakterin nga mendja e tij dhe e Inarritus, ka krijuar një karakter, një punë që duhet të shpërblehet me Oskar.

Oskarët 2015 – Pas kamerave (1)

Regjia

Më vjen mirë që më në fund po vlerësohet Wes Anderson. I trajtuar si ‘i çuditshmi’ për mënyrën e tij më alternative të realizimit të filmave, Anderson ka pasur një bazë të madhe tifozësh, për të cilët ky nominim është një mini-fitore. Por, nominimi i Bennett Miller nuk më duket të ketë qenë i nevojshëm, sidomos kur kemi parasysh lënien anash të Clint Eastwood. ‘Foxcatcher’ është filmi më i dobët i Miller deri më tani. Nominimi i Morten Tyldum është një sfidë për të ardhmen e tij. Dy favoritët kryesor janë Alejandro Inarritu dhe Richard Linklater. Të dy e meritojnë çmimin, por personalisht më ka pëlqyer më shumë puna e Inarritus. Favoriti im është Inarritu, favorit për ta fituar Linklater.

Skenari origjinal

Ideja e Linklater është interesante, inovative, por jo edhe e papërdorur më parë. Kam përmendur rastin paraprak tek recensimi i ‘Boyhood’. Por, logjistika e ‘Boyhood’, realizimi i tij, trajtimi i temës është i mrekullueshëm, i përkryer. Ide interesante dhe mjaft e shijshme është edhe ajo e Inarritus për Birdman. Favoritin e gjej në mesin e këtyre dyve, me Linklater favorit i imi dhe për të fituar. Skenari i Anderson nuk është aspak më poshtë se prodhimet e tij paraprake. Solid janë edhe Foxcatcher dhe Nightcrawler, por asnjëri nuk është më i miri nga këta të nominuarit.

Skenari i adaptuar

Paul Thomas Anderson ka pasur punë shumë më të mira në të kaluarën. ‘Inherent Vice’ është i pështjelltë, pa nevojë i komplikuar, dhe i nominuar pa meritë. ‘Gone Girl’ ka qenë shumë, shumë më i mirë. ‘Whiplash’ është interesant, ngjashëm si ‘The Imitation Game’, por i shoh larg triumfit. Tregimi i ‘American Sniper’ më ka pëlqyer, pa marrë parasysh kontradiktat politike. Megjithatë ‘The Theory of Everything’ është favoriti im dhe për të fituar.

whiplash

Whiplash (2014) – Recensim

Filmi nis me një rënie ritmike të daulleve që shumë shpejt shndërrohet në një ritëm që përshkruan tërë trupin për të përfunduar në lëvizjet ritmike të kokës. E gjithë kjo vjen vetëm si audio me një errësirë të pafund përballë. Me të përfunduar ritmi, në fund të errësirës shfaqet Miles Teller në përgatitje për të nisur shfaqjen e tij. Kur fillon shfaqja, me rritjen e ritmit, afrohet edhe kamera e cila sikur fshehurazi i afrohet karakterit të Teller – Andrew, duke na vendosur në perspektivën e karakterit tjetër kryesor në film, atë të JK Simmons – Fletcher. Menjëherë pas përfundimit të kësaj skene, Damien Chazelle, debutues në regjinë e filmave të gjatë, na njofton edhe me dy karaktere tjera ndihmëse, interesin dashuror të Andrew, Nicole; dhe babanë e tij – Jim.

Tani, jemi gati të notojmë në njërin nga filmat më të mirë të bërë kohëve të fundit. ‘Whiplash’ që vjen në regji dhe skenar të Damien Chazelle, sjell një betejë të dy karaktereve kryesore polare, harmonia e të cilëve në skenë është e mrekullueshme. Andrew dhe Fletcher, nisin një tregim mbresëlënës, i cili është i mbushur me brutalitet dhe torturë përgjatë 100 minutave. Dhe, gjatë gjithë këtyre minutave kjo torturë dhe ky brutalitet nuk do të ushtrohet vetëm në Andrew, por edhe në vet neve si shikues. Kjo do të na bëj të lidhemi emocionalisht me Miles Teller, të cilin me kalimin e kohës edhe do ta urrejmë, pastaj do të ndihemi keq, për të rifilluar përsëri të njëjtin cikël. Emocione të kundërta, por gjithashtu në cikël do të kemi edhe me karakterin e Fletcher.

Fletcher na kujton mësuesit, profesorët e rreptë, të cilët shumica nga ne i quajnë ‘komunistë’ (sikur të jetë një fjalë ofenduese). Pa marr parasysh karakterin e tij, aktrimi i JK Simmons ia humb ‘negativitetin’ Fletcherit, më saktë e humb atë urrejtjen që shikuesi do të duhej ta kishte ndaj tij. JK Simmons është i mahnitshëm, fenomenal, si në dialog, ashtu edhe në mimikë. Ai sjell një karakter më ndryshe se më i miri i tij që e kam parë deri më tani, tek ‘Juno’. Një karakter të ngjashëm e ka edhe tek ‘Men, Women & Children’. Derisa Simmons vjen në rolin e antagonistit, Teller vjen në rolin e presë së Simmonsit. Është edhe një film ku dëshmon për talentin e tij, dhe aftësinë për tu dëshmuar edhe në filma artistik, serioz.

E pos aktrimit, faktor tjetër në madhështinë e këtij filmi, është Damien Chazelle. Ai vjen në mesin e filmave më të mirë të vitit, ngjashëm si Benh Zeitlin para dy vite me ‘Beasts of the Southern Wild’. Si fillestarë në mesin e më të mirëve, Chazelle vjen me merita në të gjitha aspektet e filmit. Regjia është e mrekullueshme, me këndet e skenave për mrekulli, kamerën që herë na fut në mes të ‘flakës’, herë na vendos në perspektivën e ndonjërit nga karakteret (edhe pse kjo më radhë). Ndërkohë, skenari është i realizuar për qejf. Dialogët janë të lezetshme, duke lëvizur me volum të butë në skenat kur nuk e kemi Simmons, dhe me volum e emocion të ngritur kur kemi Simmonsin. E në fund, me vete do të merrni edhe disa thënie të mençura nga ky film, pos gjithë bukurisë artistike.

‘Whiplash’ – i përkryer. Nota personale 5/5.

 

1 2 3 27