Journal

Për msusat, doktorat, edhe Julia Robertsin!

A e nisim me ni vic palidhje?

Po e thirr infermierja kolegen me pi kafe gjatë orarit të punës.

Kolegia ia kthen:

  • Jo, s’muj se jemi n’grevë! Kur t’ia nisim punës, atëherë vijë!

Haha! (kesh me zor per hater)

Dy raste po du m’i përmend, në periudha të ndryshme:

1) Viti 95 nëse s’gaboj. Te shkolla, e cila ka pas birë me lujt pupca në klasë, na porositin nesër me marr ni kese me dru. Të nesërmen, unë edhe shumë nxansa shkojmë me ka 2 dru nëpër kese, pos çantave në shpinë.

Disa muaj ma vonë, na ‘kërcënojnë’ që ata që s’kanë pagu 3% do të përjashtohen prej shkollës. Nuk e di a osht kon 60 marka a s’di qysh, amo ka mjaftu me m’bo merak si fmi.

b) Viti 2004, olimpiada e Athinës, reduktimet 3me3. Mas disa ditëve dhimbjeje, ma n’fund dorëzohem edhe duhet me shku në kontroll tek mjeku. Leukocitet e japin ni diagnozë. Dy vjet mas olimpiadës së Salt Lake Cityt kur nisim me bajt syze, reagon zorra qorre. Në hymje t’spitalit, derisa prindërit merren me punët e burokracisë, mu m’bjen apet mu bo merak, tashti pak ma i rritun.

Në dyja rastet, kushtet ekonomike familjare nuk kanë qenë për msysh, ama truri t’bon mu merakos. Tek të dyja raste kemi kalu mirë, pak me nafakë e ma shumë falë njerëzve t’mirë që kemi pas punë me ta – msusi edhe mjeku, pos që të njofshëm, janë kon e janë prej njerëzve ma t’mirë që mundeni me dëgju për ta. Për këtë arsye, kta edhe msusa e mjekë tjerë që i kom miq nuk ofendohen me fjalitë në vijim. Edhe nuk janë pak fjali ☹

Dy rastet e mësipërme nuk janë të vetmet t’mira që kam pas me arsim e mjekësi. Bile tek e para kom kalu ma shumë se gjysmë dekade në fundin tjetër, që m’ka dhanë dy pamje të ndryshme të brendshme. Pjesa e parë osht shembulli i përkryer qysh mundet mu menaxhu ni institucion publik me nder e me rregull. E dyta osht qysh prishet ai sistem për qëllime politike.

Tek pjesa e dytë, mësimdhënësit kanë kalu orët në telefona tu lujt snake (moti osht kon), e edhe kanë shku nëpër kafene gjatë orarit të msimit, e le ma nëpër zyra e salla të arsimtarëveSigurisht që kjo pjesë e mësimdhënësve kanë qenë lobuesit për ndryshimet në menaxhim, edhe ia kanë dalë. E kanë shfrytzu, e edhe kanë lyp paga e greva prej që e maj në mend unë. Cilësia e arsimit osht portretizu në PISA.

Me qejf, kisha besu që s’kanë qenë vetëm institucionet ku kam qenë unë prezent. Mirëpo, ka pasë edhe tjera. Katër vite gjimnaz nuk kemi mbajt informatikë e anglisht – se msusit zgjedhshin ISP e KFOR.

Edhe i njëjti trend zgjat prej parashkollorëve deri tek profesorat e shkencës. Katër orë msim, mendt te paret, edhe tek pushimi veror 6 javor. Nëse ngon pleqtë, msusat veteranë, e sheh që kanë hjek me msu ni popull, me eduku, me ul shkallën e analfabetizmit që para luftës së dytë botërore në Kosovë ka qenë 90%. Tashti, ideja osht tek parët. Nuk mundemi me prit edukim prej dikujt që e kqyr Odeonin e Op Op Labin, edhe serialet turke. Bile reprizë se tamon në ora 1 janë n’shpi.

Përgatitjet te shpija? Hahahaha

Osht riciklim, vetëm data ndryshon, janë tekstet e njëjta, orët e njëjta, plani i njëjtë. Dy vjet me shpjegu ni send e mson përmendsh e le ma 15 vite!

Ofendim pse shoferat e qeverisë pagat ma t’mdhaja?

Paj, msusat kanë qenë shtresa kryesore që osht manipulu edhe e ka shit votën çdo fushatë parazgjedhore. E a e din kush e shet dinjitetin edhe manipulohet prej njerëzve që nuk kanë intelekt sa ta? Msusat….

Edhe mjekët e kanë njëjtë. Ka filma, ka tregime qysh mjekët kanë shku nëpër fise malore e kanë bo diçka që ka udhëzu Hipokrati, diçka që ka qenë njerëzore, që kanë shnosh njerëz. Tashti, krejt msojnë gjermanisht, se paret në Gjermani. Sepse as paret ‘masdore’ e as n’privat nuk po ju mjaftojnë!

Tani greva, se shoferat e qeverisë rrogat ma t’mdhaja. Kush e ka votu këtë qeveri? Pensionistat? Rinia? E kanë votu shërbyesit civil, punëtorët e institucioneve publike, edhe jo për ni t’ardhme ma t’mirë. Për ni fond pensional ‘klasik’, për largimin e korrupsionit edhe nepotizmit, po për pareeeee… mu ngi me pareeeee se krejt me veti kanë m’i marrë. Keq që tashti pos qatij trusti, pensioni bjen në 75 euro, edhe nëse keni punu 35 vjet. Nejse, iu bjen n’mend ma vonë, ama njëjtë edhe atëherë, kërkush s’ka me ju vnu veshin pensionistëve të cilët as ni biletë autobusi nuk e kanë falas. Biletat falas të autobusit, byrekët, qebapët, makiatot janë për policët. Sepse hala i tutemi uniformës. Para luftës Zorani e Dragani, mas luftës Luani e Asllani!

Paret… veç pare… pa pare nuk t’shtyjnë në operim (qysh nuk ka mujt me hi ni plakë 70+ vjeçar në 2004tën, sepse osht lajmru n’spital kur ka qenë kirurgu për të cilin krej gilani e kanë ditë që ‘lyp’ pare); pa pare (nëse nuk shkon n’kurse) nuk munesh me kalu as notë pozitive në provime.

Sigurisht që paret janë mënyra qysh shpërblehet puna (falë kinezve), mirëpo dihet rroga dihet pare. Edhe ato pare na i japim me tatimet që këtë vit na shtohen me prona (jo vec t’shpisë), edhe niqin sene përfshi edhe tatimin n’libra që t’i nalin n’kufi! Tani presim edukim!!!!

Dihet shërbimi, dihet çmimi! Mirëpo, pa dy euro n’xhep s’munesh me dal as në rrugë, e le ma me shku n’ambulancë! Jo te na, ku secili prostitutizohet për dy euro e ma shumë, ndonëse osht e ndalume me ligj. Tashti, a po du me i qujt atë pjesën e msusave edhe mjekëve prostituta? S’muj me thonë.

S’muj me thonë se e vetmja që e njohë, ka qenë shumë ma e sinqertë se mjekët e profesorët t’cilët kanë lyp analiza ma shumë në ambulanca specifike private, e kurse e literaturë ma t’gjerë në fakultete! Viviani asnjo prej ktyne nuk e ka lyp. Po du me thonë ka qenë e drejtë n’film, edhe e sinqertë. Sigurisht që jo krejt munden mu kon si Julia Roberts, ama munden me marrë pak msim, si ‘model’ rolin e saj tek Pretty Woman.

Thashë, ka shumë mjek e msusa që meritojnë botën, mirëpo ata nuk meritojnë shumicën e kolegëve që kanë. Sigurisht që alternativa për kta mbetet Gjermania, jo për pare, po për me i ik ksaj ere korrupsioni të cilën e bojnë si bagël kolegët e tyre. Ata hjekin ma shumë se na, se ma lehtë se mu kon ni budall n’vendin e të mençurve, s’ka. Problem osht me kon i mirë në vendin e njerëzve të kqi, t’kalbun n’shpirt, të cilët rrezikojnë edhe ty me t’bo si ta, se qysh ka thonë Victor Frank ‘Kur nuk mundesh me ndrru rrethin, nis me ndrru veten!’

Hala ka kohë me ndrru vendin, edhe pse osht zor, e edhe ka qenë zor qe 20 vite.

E unë, për atë merakun që o dasht me siguru dru e edhe 60 marka t’cilat s’di qysh kanë mujt mi gjet prindt në atë hiper-inflacion që zerot nuk i ka zane letra e pares nuk kom lyp kompensim. As nuk lypi. Rezistenca në kohë t’kqija nuk pritet mu shpagu në kohët e mira. Ani pse 3% ka shku për pallatet e çlirimtarëve, e shefat e 3% hala po shnukin prej buxhetit të tatimeve të mija, a unë duhet me pagu për secilin infuzion që marr tek mjeku. E nafakën për me pas mjekë t’mirë (edhe në raste tjera, bile osht edhe njo që m’ka ndihmu hala ma shumë), nuk e kanë shumica prej neve. I mirë, budall, nuk osht gajle mbiemri për mu. Jo deri sa t’kenë edhe tjerë që mundohen për këtë vend, pa prit veç pare.

Edhe jo, s’kom lidhje me Lindën që e njihni kejt. Edhe ato viçat që i kallxoni me to, janë shumë ma bajat se ai që e përmenda ma nalt.

Filma

All Quiet on the Western Front (1930) – Recensim

Pak, shumë të paktë janë filmat që tregojnë luftën në realitetin e saj përbindësh. Njëri ndër ta është ‘All Quiet on the Western Front’.

Si gjeneratë e luftës, e cila ka përjetuar tmerr më shumë se tre muaj bombardime që konsiderohet si luftë, ne bindim të tjerët se kemi përjetuar luftën. Më datë 22 gusht të vitit 1914, në vetëm një ditë, Franca ka pësuar 27 mijë ushtarë të vrarë. Gjatë luftës tonë janë vrarë 11840 civilë, sipas statistikave që mund të gjejmë në arkivat kosovare! Edhe për neve, ata 16 muaj kanë qenë tmerri më i madh, nga i cili as njëzet vite më pas nuk mund të këndellemi psiqikisht!

Këndellje e lehtë s’do të jetë as pas këtij filmi. Për tu sqaruar, janë dy versione të këtij filmi, dhe këtu do të shkruaj për të parin, origjinalin! E kur them këndellje, nuk dua të ju frikësoj me pamjet e llahtarshme që mund të shfaqen, pasi nuk ka shumë të tilla. Këndellja është më e zorshme nga tru-shpëlarja e të rinjve të cilët lëshojnë bankat e gjimnazit në ndjekje të lavdisë së një ushtari.

Fakti që filmi vjen nga libri i një veterani të Luftës së Parë Botërore, gjermanit Erich Maria Remarque, e bën këtë libër edhe më të besueshëm. Fitues i dy çmimeve Oskar – filmi më i mirë i vitit, dhe regjia më e mirë e bërë nga Lewis Milestone i cili ka disa filma interesant të para viteve 1960ta, përfshirë edhe të fundit që vjen në dekadën e shtatë të shekullit të kaluar, ‘Mutiny on the Bounty’.

Gjithçka nis me një fjalim fjalëmadh të një profesori i cili përmend lavdinë e cila i ndjekë përjetë të gjithë ata që shkojnë të “mbrojnë atdheun”. E tërë klasa përnjëherë niset për t’u regjistruar si ushtarë. Pak kohë pas fjalimit dhe regjistrimit, fjalimi i profesorit mbaron, dhe nis lufta e ‘zhveshur’.

Gati 90 vite pas këtij filmi, luftën e përjeton secili në video-lojëra të ndryshme, në dokumentar të ndryshëm, por askund termi ‘luftë’ nuk zhvishesh sikur në ‘All Quiet on the Western Front’. Por, përkrah luftës më së miri zhvishet edhe tru-shpëlarja klasike, lehtësia e manipulimit të masës së të rinjve me premtimin e lavdisë që do të sjell lufta.

Lavdi për ata 27 mijë ushtarë të vrarë në Francë në atë ditë vere nuk kishte ardhur kurrë. Kishte ardhur edhe një luftë tjetër me përmasa botërore e cila tashti do të merrte numrin, e s’do të quhej vetëm ‘Lufta e Madhe’. Lavdi dhe ideali i tyre ishte zhbërë brenda dy dekadave. Dy dekada kanë kaluar edhe nga vdekja e 11840 civilëve në luftën tonë të fundit. Lavdi i tyre tashti përdoret vetëm për të emëruar ndonjë rrugë dhe për të pasuruar përfituesit e vdekjes së atyre 11840 jetëve, të atyre zemrave që tashmë gati dy dekada kanë pushuar së rrahuri!

Nuk ka film që përshkruan luftën më mirë se ‘All quiet on the Wester Front’. Është një film që duhet të shikojë secili në momentin që konsiderohet i pjekur, të nesërmen e ditëlindjes së tetëmbëdhjetë. Nota personale: 5/5

TV Reviews

Michael Palin’s North Korea – Recensim

Ylli i Monty Python, që nga atëherë është marrë më shumë me udhëtime dhe zbulime të vendeve të ndryshme nga cepat e të gjithë kontinenteve. Radhën e kishte Koreja Veriore, e njohur ndryshe si vendi më i mbyllur në botë. Por, a është aq i mbyllur edhe i zymtë sa e përshkruajnë mediat?

Michael Palin futet në Korenë Veriore në kufirin tokësor me Kinën. Dhe menjëherë vërehet dallimi dukenisur nga cilësia e asfaltit (së paku këtu jemi para Koresë nga ato që mund tëshohim në këtë dokumentar!). Palin e ndanë këtë udhëtim, dokumentar në dypjesë. Pjesa e parë ka të bëj me kryeqendrën Pyongyang. E dyta zhvendoset nëpjesën tjetër të Koresë Veriore, në atë rurale, dhe në kontakte më të shumta mepopullsinë e ‘thjeshtë’ ta quaj.

Ka vizita nëpër shtëpi e shkolla të ndryshme. Bujaria në një shtëpi rurale, përfshirë edhe komunitetin është goxha e nxehtë, e papritur ndoshta. Por, e papritur nuk është zymtësia dhe varfëria që më së shumti vihet në pah gjatë ndryshimeve ndërmjet pjesëve urbane dhe rurale.

Mund të them që është dokumentari më i paanshëm në lidhje me Korenë Veriore. Michael Palin sjell një pamje të paparë të Koresë Veriore më herët, gjithnjë e paprekur politikisht. Nota personale: 5/5

TV Reviews

Doctor Who – Sezoni 12 Recensim

 Që nga largimi i DavidTennant, gjithmonë ka ekzistuar ajo frika e dëshpërimit nga Doktori i ardhshëm,ani pse edhe Matt Smith, e edhe Peter Cappaldi (dyshimet e mëdha për shkak tëmoshës) kanë shkëlqyer në këtë rol. Ardhja e Jodie Whittaker – të cilën nuk ekisha parë më herët në asnjë seri, nuk ishte aq e frikshme sa ishte largimi iSteven Moffat nga roli i producentit.

Por, ky sezon ishte ndër më të mirët të ‘Doctor Who’ që nga ringjallja. Ndoshta për faktin se shumica e ngjarjeve ndodhin në planetin tonë, në periudha të ndryshme dhe ka më pak udhëtime nëpër kohë. Me vete, Doktori ka tre persona, secili me histori të ndryshme, ndonëse ndërlidhen mes vete këto karaktere. Megjithatë, besoj që fakti se secili episod nis dhe përfundon tregimin, si episod në vete, e bën më interesante këtë sezon.

Pos tregimeve mbresëlënëse, ky sezon ka edhe goxha momente emocionale, sidomos në udhëtimin në Montgomery të Alabamasë dhe në Indi. Janë ngjarje ndoshta pak të ndjeshme për publikun e gjerë, dhe si rrjedhojë kemi edhe vlerësimet e dobëta që mund të gjenden nëpër internet, por personalisht, kanë qenë këto episode që kanë bërë këtë sezon të veçantë. Mund të jetë edhe gjinia e Doktorit, me të cilin vet Doktori si zakonisht edhe këtë sezon ka pasur disa linja komike. Kanë qenë linja komike që kanë ngacmuar doktorin e mëparshëm dhe krejt idenë e ndërrimit të tij.

Aspak i zhgënjyer, përkundrazi, jashtëzakonisht i kënaqur me këtë sezon dhe krejt këto ndryshime tek ‘Doctor Who’. Me padurim pres episodin festiv, dhe pastaj të shohim si mund të durojmë deri në vitin 2020. Nota personale e sezonit: 4/5

TV Reviews

YOU – Sezoni 1 Recensim

Queen B e Dan janë kthyer në televizion, për dallim prej Serenës e cila pos që po merret me filma, e ka gjet edhe një burrë i cili e pret në fotografitë e përbashkëta! Për dallim prej Queen B (#TeamBlair4ever) e cila ka zgjedh komedinë – ‘Single Parents,’ Dan ka një rol që s’besoj që do i përshtatej ndonjë aktori më mirë se sa atij!

Tek ‘YOU’, Penn Badgley vjen në rolin e Joe i cili ka një histori misterioze pas tij. Ai është menaxher i një librarie, dhe me të takuar Beckin, ai bën atë që bën shoqja juaj më e ngushtë – hallakatë gjithçka që duhet të dini për dikë që ju intereson juve! Veçse, Joe e bën këtë për vete.

Guinevere Beck (Elizabeth Lail – princesha Ana tek ‘Once Upon a Time’), është një shkrimtare aspiruese, me një jetë pak të çrregullt. Ka një të dashur jo shumë të sjellshëm, dhe një shoqe që e do atë ndoshta më shumë se që duhet shoqja! Ose së paku kështu mendon Joe në episodin e parë. Joe ka një koleg pune, E thanin, dhe një fëmijë komshi i cili i kujton veten – Ethan. Nëna e Ethan është në lidhje me një polic dhunues, jo i ati i Ethan.

Këto dy fronte e sjellin një karakter të dyfishtë të Joe, i cili ia del të bëj më shumë se shoqja juaj më e ngushtë (shpresojmë!). Skenari është i shkëlqyeshëm, me një histori që lëvizën goxha shpejt për dhjetë episodet e sezonit të parë. Sjell të papritura për neve si shikues, dhe kjo e bën më interesant, më të shikueshëm, dhe sigurisht aspak të kotë.

Sezoni i dytë vjen në Netflix direkt, pasi Lifetime pasi ka porositur sezonin e dytë, ia ka dorëzuar Netflixit. Po, është shfaqur në Lifetime, domethënë si audiencë targetuese ka gjininë femërore, kështu që nuk do të ishte e habitshme po të mos u pëlqente gjinisë tjetër. Nota personale: 4/5 (kanë mundur të gjejnë dikë më të mirë për rolin e Beckit)

TV Reviews

Kidding (2018) – Sezoni 1 Recensim

Jim Carrey njihet për komeditë e tija të përkryera gjatë viteve 90’ta. Pastaj e kemi në një periudhëtepër artistike, dhe së fundmi e gjejmë me fjalime e citate edhe më të thella.

Nëse nuk keni dëshmuar periudhën e fundit të Jim Carreyt, nëse nuk e keni parë storyn në instagram të @kushsusuri-t (peizazhe parajse nga krejt vendet natyrore që viziton, ngjitet, edhe atë në vikende!!!!), atëherë po ua citoj një fjalim të Jim Carrey këtu (i pavërtetuar!) –

“Asnjë festë nuk duhet të ju manipuloj deri në atë pikë ku ju duhet të hyni borxh për të shfaqur dashurinë tuaj ndaj dikujt!”

 ‘Kidding’ sjell JimCarrey në rolin e një komedieni për fëmijë si Supergogo për të pasluftës,Branko Kockica për të paraluftës, e Krusty për Simpsonheadat!

Mirëpo, për dallim prej të gjithëve, karakteri i Carreyt ka humbur njërin nga fëmijët në aksident trafiku, edhe tani duhet të gjej ‘formën’ e komikut pas kësaj ngjarjeje. Me një pikëpamje krejt më ndryshe për jetën e botën, komedia e Xhefit (Carrey) ngacmon kufijtë e asaj bote të ëmbël për fëmijë, një botë të cilën të gjithë e kemi pasur deri në një pikë – atëherë kur na e kanë prish qejfin së pari! Xhef dëshiron të flet edhe për njërin nga misteret më të mëdha të fëmijërisë – vdekjen, por refuzohet nga producenti i emisionit që është edhe babai i tij.

Frank Langella vjen në rolin e babait të tij, Catherine Keener në rolin e motrës së tij e punësuar gjithashtu në këtë emision, Judy Greer në rolin e bashkëshortes së ndarë, dhe Cole Allen në rolin e binjakëve (njëri i gjallë dhe tjetri i vdekur)! Është një punë ekipore që pos që lustron shkëlqimin e Jim Carreyt në një rol të përkryer për ‘fazën’ e tij artistike, ka edhe xixat individuale në skena e episode të ndryshme nga kohështrirja e karaktereve të tyre gjatë tetë episodeve të sezonit të parë.

Është seri epapërshkrueshme, komedia më e errët që e keni parë, por edhe ndër më të përkryerat, e realizuar me mjeshtri në çdo aspekt. S’po boj hajgare! Nota personale: 5/5

TV Reviews

Anthony Bourdain – Sezoni 12 Recensim

A keni pasur një periudhë zymtësie, mos t’i them depresion se menjëherë ikin nga frika se mund t’i kap, pasi keni arritur ndonjë sukses, ose pasi keni realizuar ndonjë ëndërr?

Ëndrra e shumicës së njerëzve është të udhëtojnë nëpër çdo qosh të botës, të hanë ushqimet nga më të ndryshmet, dhe të takojnë njerëz nga kultura të ndryshme! Jetë e përkryer do të ishte kjo për shumëkënd. Dhe kush do të vriste veten derisa bënte një jetë të këtillë? Të shëtiste vende anembanë botës, nga vendet më të izoluara të SHBA-ve deri në qosh të Indianit, nga malet e Kaukazit në shkretëtirat e Afrikës e të Kilit? Dhe gjatë këtij udhëtimi të shijonte ushqimet më të mira si shtesë?

Anthony Bourdain!

Shumëkush është befasuar me lajmin për vetëvrasjen e tij! Ngjashëm si me Robin Williams, Ernest Hemingway, Sylvia Plath, Vincent Van Gogh, Marilyn Monroe, Kurt Cobain, dhe lajmet për vdekjen e tyre! Dhe sikur tek shumica, as tek Bourdain nuk ka qenë e pritur një gjë e tillë. Më vonë ka dalë në pah një listë e intervistave ku ai flet haptazi për një fund të këtillë! Por, sigurisht që nuk e ka pas seriozisht?

Karriera e tij televizive ka qenë madhështore. Sezoni i fundit, ky i dymbëdhjeti i ‘Parts Unknown’ na sjellë një seri të episodeve të cilat shkojnë pas kamerës, me intervista të paredaktuara duke sjellë edhe pjesë nga karriera e tij televizive! Më shumë se interesante, kjo e bën edhe më pikëllues këtë sezon, duke ditur që ka qenë i fundit, dhe gjithçka që mbetet, janë rishikimi i atyre episodeve, të cilat në çdo çast do të pikëllojnë edhe më shumë shikuesin kur e di fundin e këtij njeriu aq të lumtur!

Depresioni dhe sëmundjet mendore mund të godasin, edhe me fatalitet, edhe njerëzit më të lumtur e me jetën më të ‘përkryer’. Nuk ‘dilet’ prej tyre, e aq më pak përçmimi, kritika negative, e përjashtimi i tyre nga shoqëria, nuk duhet të shërbejnë si metoda për zgjidhjen e tyre.

Nëse keni parë ndonjë episod më parë të ‘Parts Unknown’, sigurisht tashmë keni përfunduar serinë. Nëse nuk keni parë, dyshoj që do të shihni pas këtij leximi. Por, nëse keni dikë të afërt që ka probleme të këtilla, mos ia bëni bajat. Nota personale e serisë: 5/5

Filma

Ant-Man and the Wasp (2018) – Recensim

Ndoshta për shkak të madhësisë lihet mënjanë, por Milingoni, kësaj radhe me Grenzën, janë ndër karakteret më të nënvlerësuara në botën e MCU. E kushedi, ndoshta edhe do të dalin shpëtimtarë pranverën e ardhshme tek ‘Avengers: Endgame.’

Personalisht, është nga karakteret më interesante, më misterioze, dhe më të pëlqyera. E kur kësaj i shtojmë edhe atë dozën e komedisë (cilësore për dallim me shumicën e karaktereve tjera simotra), atëherë del një produkt i mirë kinematografik. Oh, mos të harrojë edhe atë pjesën e fizikës e cila tek ky vazhdim zë një hapësirë të konsiderueshme.

Filmi, që nga fillimi deri në fund është një lojë ndjekje ndërmjet fronteve të ndryshme në film, që nga Scotti, e deri tek Dr. Billi! Është një skenar i mirë i cili përkundër të gjitha këtyre fronteve nuk del të jetë i komplikuar, i përzier së tepërmi.

Scotti tashti në burg shtëpiak, detyrohet të bashkohet me Hope dhe Dr. Hank në misionin e tyre personal për të gjetur diçka të çmuar nga e kaluara këtyre dyve të fundit. Në këtë mision aktivizohet edhe Hope në rolin e grenzës. Përfundimi, ajo pjesa e zakonshme e MCU pas mbylljes le edhe më shumë për të dëshiruar nga ai mision!

Aktrimi i Paul Rudd e Evangeline Lilly është i mirë, përkrah Michael Douglas e Michael Pena. Por, për shkak të natyrës së filmit, gjithçka mbetet në sfond të regjisë së Peyton Reed, dhe pjesës teknike e cila tek ky film mbizotëron më shumë në krahasim me aktrimin, në dallim prej filmave tjerë të MCU-së.

Më ka pëlqyer mënyra e realizimit, tregimi, dialogu përfshirë linjat komike, e më së shumti idetë e tyre sado absurde në lidhje me fizikën! Të gjitha këto bëjnë një film të mirë të super-heronjve, një margaritar të MCU, i cili së paku për mendimin tim, lihet në plan të dytë. Nota personale: 4/5

Filma

The Predator (2018) – Recensim

Shane Black – njeriu që ka shkruar skenarin për serinë e filmave Lethal Weapon, Iron Man 3’, e The Nice Guys, e sprovon veten pak edhe me The Predator. Filmi nuk ka pasur aq shumë popullaritet, e llafe të mira si tek shikuesit si tek esnafët e filmave, sidomos në dallim me Venom. Të dy filmat pak a shumë janë të ngjashëm, pos që The Predator ka në vete… t’i them substancë. Oh, edhe skena komike, të cilat kohë pas kohe na shtendosin nga një aventurë horrori.

Pahiri, një fëmijë vë në shkrehë gjahtarët më të tmerrshëm të universit të kthehen në Tokë, për t’u përballur me njëri-tjetrin. Ju kujton pak Transformersat me Shia LaBeouf? E keni parë Shian më frikë ndokund? S’do ta shihni as këtu.

Pastaj shfaqen një grup i ish-ushtarëve dhe shkencëtarëve të cilët luftojnë për të mirën dhe të keqen. Në mesin e krejt këtyre është Olivia Munn. Edhe Jacob Tremblay. Për pjesën komike aty është Keegan-Michael Key, për aksion Boyd Holbrook. Për shkencëtarin e keq, Sterling K. Brown! (fansat e This Is Us preferohet mos ta shikojnë këtë film!

Të gjithë të lartpërmendurit përfshihen në luftën ndërmjet përbindëshave, në të dy taborët e këtij dueli. Nëpër gjithë këtë luftë ka çaste komike, dialog komik, dhe shumë aksion. Megjithatë, skenari s’do të kënaq as ata që vijnë për aksion e as ata që vijnë për komedi. Aq ma pak ata që dëshirojnë horror ose frikë nga ky film.

Asgjë special, i lehtë për t’u absorbuar! Një notë më shumë se që duhet e merr për shkak të asaj pjese komike që e përmenda. Nota personale: 3/5

Filma

Venom (2018) – Recensim

Në fillim mendoja se fakti që isha mësuar ta shihja Tom Hardy në role më negative (nisur nga The Dark Knight Returns), dhe Riz Ahmedin në role më pozitive (The Night Of), ishte fajtore pse nuk mund të gjeja një interesim për të parë këtë film. Ndoshta edhe fakti që kisha parë ‘The Predator’ disa javë më parë! Por, shumë thjesht, ishte paaftësia për të ofruar diçka që do të lidhte shikuesin me tregimin. Së paku neve që kërkojmë diçka më shumë në tregim, jo vetëm kapje dhe ngrënie të njerëzve, shumica të pafajshëm.

E mira e filmit është që nuk i bën dy orë, dhe s’do të mund t’i bënte. Problemi është tek lopët shterpë të cilat vazhdojnë të milen duke provuar të japin një kuptim edhe tek karakteret më dytësore dhe me histori më minimale që kanë në MCU. Shifrat flasin për një sukses tjetër, dhe një vazhdim që do të vjen, ndoshta pas tri viteve.

Aktrimi i Tom Hardyt e Riz Ahmed, ndonëse në role të çuditshme për mua, ishte i mirë. Michelle Williams duket se vjen aty vetëm për të mbushur kuotën e femrave, dhe për një pjesë të cilën do e shihni pak pas gjysmës së filmit!

Skenari është i dobët, tepër i dobët. Tregimi është i këputur, dhe provon të zgjatet e tëhollohet sa më s’ka. Të kujton një çamçakëz të cilin e zgjat e zgjat, e zgjat për të mbetur pa shije në fund, pasi e ke ndarë me gjysmën e klasës gjatë pushimit ndërmjet Dituri Natyre e Edukatë Muzikore! Njëjtë edhe MCU me këto karaktere të cilat po mbushin arkat, ende!

Nuk është më i mirë se ‘The Predator,’ i cili siç e kam përmendur edhe tek recensimi i tij, ka substancë më shumë se ‘Venom’. E vetmja gjë e mirë tek ‘Venom’ është kënga e Eminemit. Paçi fat ta hiqni nga mendja tashti. Kam dëgjuar se çamçakëzi (sakëzi ma shqip) ndihmojnë! Varësisht prej komunës që jetoni, ndoshta e kanë hap rrugën deri tek supermarketi i parë. Më shumë ia vlen të ecni në këtë lloq deri tek marketi se sa të shikoni këtë film. Nota personale: 2/5