Ishte e ditur që Lakersat do të eliminoheshin nga Spurs. Megjithatë elimini pa asnjë fitore dhe me humbjen më të thellë në histori të përfundimtareve në Staples Center nuk ishte në plan. Kurbani i ndeshjes së fundit është Dwight Howard, njëri nga transferimet më përfituese të Lakers në dekadën e fundit. Jo, seriozisht humbën Andrew Bynumin që këtë vit vetëm ka ndryshuar stilin e flokëve dhe asgjë tjetër.

Kobe mund të zbuste këtë eliminim, por, asgjë më tepër. E veteranët e Spurs nuk kishin nevojë as të angazhoheshin shumë për të përfunduar rrethin e parë. Greg Popovich ka bërë një skuadër me rotacionin më të mirë në ligë. Lëndime pa lëndime ata fitojnë. Tek Lakersat e vetmja gjë pozitive mund të jetë shkëlqimi i Pau Gasol i cili futet në vitin e fundit të kontratës së tij luksoze duke u bërë një karrem joshës për skuadra tjera. Trapezi i Lakers mund të ndryshoj në total me Dwight Howardin larg kryeqendrës së Perëndimit, sipas të gjitha gjasave mund të përfundoj në Houston në verë.

Pos eliminimit të Lakers, Spurs-at i gjeti edhe një ‘e mirë’ në fatkeqësinë e Thunder. Me Russell Westbrook jashtë, por me fitoren e tretë ndaj Rockets, Thunder kanë siguruar rrethin e dytë. S’do të isha kaq i sigurte nëse Rockets do të fitonin ndeshjen e tretë, e lëndimi i Lin nuk është aq i dëmshëm për ‘raketat’. Omer Asik ka mbajtur të gjalla shpresat e Rockets, por perimetri nuk ka funksionuar në nivelin e përfundimtareve. Lin nuk është aq i suksesshëm sa i famshëm, derisa Harden gjithnjë vuan kundër ish-skuadrës së tij. Thunder mund të ketë probleme në rrethin e dytë, sidomos nëse Clippers apo Gizzlies kalojnë rrethin me më pak se 7 ndeshje.

Kjo përballje nuk po dëshpëron ashtu siç pritej. Grizzlies po shfaqin dhëmbët kundrejt Clippers-ave që po zhvillojnë serinë më të rëndësishme në histori të skuadrës. Mund të arrijnë qysh në finale dhe të joshin edhe Paulin për një kontratë afatgjatë. Për momentin po funksionojnë si skuadër, por Grizzlies nuk po kanë probleme edhe pa Rudy Gayin.

E befasi të këndshme po ofrojnë Warriors. Ata arritën të befasojnë Denverin në ndeshjen e dytë, dhe të rikthehen nga humnera në ndeshjen e tretë. Jarret Jack po kontribuon në momentet kyçe të ndeshjes duke i dhënë shtytje grupit të talenteve të shkëlqyeshëm nisur nga Stephen Curry, Klay Thompson, dhe Harrison Barnes. Për çudi edhe trapezi po funksionon përkundër një dysheje të shkëlqyeshme Faried-Koufos. Akoma më e çuditshme është forma e Andre Igoudalas i cili po ngrit vlerën e tij para tregut të verës. Është e vështirë të kthehen në lojë, por jo edhe e pamundur! Akoma besoj në rikthimin e Denver, edhe pse as Warriors nuk do të ishin lehtë të kaloheshin nga Spurs.

Miami kreu punën në Lindje edhe pa Wade. Nuk ka nevojë të harxhojmë kohë në ta pasi dihet se janë favoritët kryesor. Më interesante është lufta për kundërshtarin e tyre. Brooklyn Nets pësuan krizë nervore, së paku do të duhej të pësonin të shtunën mbrëma shkaku i ‘çmendurisë’ së Nate Robinson. Pllejmejkeri rezervë i Bulls-ave u ringjall në çerekun e katërt dhe vazhdimin e parë për të shkrirë epërsinë prej 15 pikëve të Nets, dhe për ti bërë bajat performancës fantastike të Deron Williams. DWill doli në skenë vetëm në ndeshjen e katërt, por paraqitja e tij u zhvlerësua nga Bullsat. Joakim Noah po shkëlqen edhe pse jo 100% i shëndetshëm, ngjashëm si Carlos Boozer. Trapezi po arrijnë të përmbaj mirë Brook Lopezin, edhe pse qendra e Nets, ishte i vetmi që kontribuonte në dy ndeshjet e para. Tek Nets në momentet kyçe po shkëlqen edhe Joe Johnson. Në fakt ishte vetëm ai që i kundërvihej Robinsonit në fund. Megjithatë lodhja e ‘pleqve’ të Nets ishte vendimtare në humbjen e tyre. Është vështirë të rikthehen në këtë përballje, sidomos nëse Robinson nuk është ‘fikur’ akoma.

Indiana befasisht humbi nga Atlanta. Për mua ishte një befasi që Atlanta shënoi fitore, dhe nëse arrin të barazoj serinë do të ishte edhe më befasi. Por, Pacers akoma mbesin njëra ndër skuadrat favorite për finalen e Lindjes. Kanë rotacion të shkëlqyeshëm, por ju nevojitet forma superiore që po ju mungon në këto përfundimtare.

Fitorja e Celtics ishte mënyra për tu shmangur turpit të Lakers. Përkundër moshës së skuadrës së ‘të gjelbërve’ ata arritën të jenë rivalë më të denjë, të mundojnë Knicksat dhe Melon, dhe të shënojnë një fitore për të lehtësuar eliminimin, diçka që nuk mundën të bëjnë rivalët e tyre në Perëndim, Lakersat. E as Knicks nuk janë shumë të rinj. Njëri nga veteranët e tyre, Jason Kidd ka pasur disa nga vjedhjet kryesore në fitoren e tyre të dytë, por s’mund të mohojmë as kontributin e pjesës tjetër të skuadrës, sidomos Melos dhe JR Smith.

Rrethi i parë i NBA-së po ofron ndeshjet më të mira deri më tani këtë sezon. Shpresojmë vetëm ndeshje më të mira, të cilat s’do të mungojnë.

Luan Morina
Kolumnist për sporte amerikane dhe autor i Kronikë Amerikane

Mungesa e Kronikë Amerikane në dy muajt e fundit nuk ka ndikuar që të ndahem nga liga më e fortë në botë, NBA. Vërtetë ‘problemet’ me play-off ishin zgjedhur moti kohë në Lindje, por pjesa e fundit e Perëndimit ishte e paqartë deri në shtesa të ndeshjeve të fundit. Lakersat edhe pa Koben ia dolën disi të futen në përfundimtare, ndoshta falë keqmenaxhimit të skuadrës time favorite, Jazz. Për Jazz, ndoshta do të shkruaj në një të ardhme të afërt. Sot, do të përpiqem të paraqes pritjet nga përfundimtaret e këtij sezoni të NBA.

Të nisim nga Lindja ku Heat mbesin skuadra për tu mposhtur. Për momentin kampionët aktual janë më se të denjë të përsërisin vitin e kaluar dhe të shtojnë edhe një unazë në koleksionin e LeBronit, i cili tashmë nuk është aq i urryer sa ishte prillin e kaluar. Vet seria e tyre fantastike i bën ata favoritë, jo vetëm ndaj Bucks, por edhe ndaj të 14 skuadrave tjera që janë pjesë e përfundimtareve këtë vit. Milwaukee vjen në serinë e parë të përfundimeve me vetëm një fitore në shtatë ndeshjet e fundit. Kanë fituar një nga katër duelet kundër Heat, dhe nëse ia arrijnë të fitojnë një në këtë seri do të jetë sukses për ta. Kanë një prapavijë interesante me Ellis dhe Reddick, por akoma nuk janë adaptuar për shkak të kohës së paktë në fushë të tij, derisa Jennings nuk është emër për rezerva. Për Heat, nuk di nga t’ia nis, por le të themi që jo vetëm treshja James-Wade-Bosh do të jetë vendimtare në fitore. Kujdes nga Chris Andersen dhe Ray Allen, të cilët kontribuojnë kur treshes i nevojitet pushim.

Heat fitojnë në katër ndeshje.

Përballja më intriguese në Lindje pritet të jetë ajo ndërmjet Knicks dhe Celtics. Favorit, gjithnjë për mendimin tim janë Knicks. Carmelo Anthony po kalon kohërat më të mira në karrierën e tij profesioniste. Ka pasur një përfundim të hatashëm të sezonit të rregull, diçka që e fut ndoshta edhe në luftë për MVP, por mbi të gjitha Knicks duhet ti gëzohen kthimit të Chandler pasi trapezi ka nevojë për ndihmë sidomos kur shohim pleq si Camby, Wallace e Thomas.

Megjithatë Celtics nuk janë për tu hedhur poshtë. Nëse Pierce dhe Garnett japin vetëm gjysmën nga ato nga piku i karrierës së tyre, kjo seri mund të jetë e shkëlqyeshme. Mungesa e Rondos lëndon tepër Bostonin.

Gjithçka vendoset në ndeshjen e shtatë. Për momentin më shumë përparësi Knicks se sa Celtics.

Indiana kishte befasuar shumë veta vitin e kaluar, por jo edhe mua! Kanë njërën nga skuadrat më të talentuara në NBA. Me pak manovrime me paga mund të ruajnë themelin për një gjeneratë që do të sfidonte Heat në perëndimin e dinastisë së tyre (kuptohet nëse fitojnë edhe këtë vit). Hibbert ka pasur probleme në sulm në krahasim me sezonin e kaluar, sidomos pas All-Star pushimit. Jo shumë mirë ka qenë edhe Paul George, por megjithatë janë një skuadër që mund të ofroj më të mirën kur nevojitet. Kanë nevojë për një ofensivë më të mirë. Derisa Hawks nuk mendoj që kanë aspirata të mëdha. Problemi i tyre kryesor nuk besoj që është finalja e konferencës apo titulli, por era pas Josh Smith.

Indiana kalon, por jo edhe pa ndonjë fitore të Hawks.

Përballja më e barabartë pritet të jetë ajo ndërmjet Bulls dhe Nets. Gjithçka varet nga shëndeti i dy yjeve të Nets. Nëse DWill dhe Brook Lopez janë të shëndetshëm dhe në formë, Bulls mund të shpresoj në ndonjë mrekulli. Lëndimi i Derrick Rose ka shkaktuar mjaft dhimbje tek Bulls, e jo shumë mirë punët me shëndet i ka edhe Joakim Noah. Shumica presin befasi në këtë duel, ndonjë kalim eventual të Bulls. Për mua, Nets janë favoritë të padiskutueshëm.

Në Perëndim, Thunder mund të kenë probleme më shumë se Heat në Lindje. Problemi i parë mund të jenë Houston Rockets. Do të jetë James Harden i cili mund të shkaktojë më së shumti kokë dhembje ish-skuadrës së tij, edhe pse këtë nuk ka arritur ta dëshmojë në sezonin e rregullt, por përfundimtaret janë krejt diçka tjetër.  Harden me Lin jashtë mund të kontribuojnë më pak se sa Omer Asik në trapez. Turku ka rilindur këtë vit me Rockets dhe mund të përballojë Ibakan deri në një masë. Megjithatë Thunder nuk ka dyshim se do të kalojnë këtë rreth. Nuk jam i sigurt nëse janë të pjekur për titullin e më të mirit, por në finalja e Perëndimit është minimumi që mund të bëj kjo skuadër.

Manu Ginobili është tepër i nevojshëm për Spurs. Aq i nevojshëm sa që mund tu kushtojë edhe me titull në Perëndim. Por, nuk është më i nevojshëm se sa Kobe Bryant për LA Lakers. Mëzi siguruan përfundimtaret, dhe s’do të arrijnë më shumë se një fitore. Dwight Howard ka pasur një sezon të dështuar, e Steve Nash tashmë është koha të pensionohet. Lakersat jo vetëm këtë vit, por mund të kenë probleme afatgjata nëse nuk rikonstruktohen siç duhet.

Spurs kanë skuadër aq të fortë sa që edhe pa treshen legjendare që në përfundimtare pritet të jetë vetëm dyshja e plakur Duncan-Parker mund të arrijnë deri në finale. S’do duhej të lodheshin më shumë se pesë ndeshje me Lakers në rrethin e parë.

Skuadra që mund të befasojë nga jashtë janë Denver Nuggets. Kanë përfunduar sezonin në mënyrë të shkëlqyeshme, derisa u lëndua Danilo Gallinari. Shitja e Melos vetëm sa ka përforcuar këtë skuadër që nuk duhet të ketë probleme të mposht Warriors të cilët nuk janë shumë të relaksuar në trapez pas probleme me lëndime (befasi!) të Andrew Bogut. Golden State nuk bën të nënvlerësohen, por Nuggets janë shumë të mirë, finalja është imperativ për ta. Gjysmëfinalen do ta arrijnë me ndoshta gjashtë ndeshje.

Përballja më interesante pritet të jetë ajo ndërmjet Clippers dhe Grizzlies. Të dyja skuadrat së fundmi kishin luhatje në formë. Tani ka ardhur koha të mbledhin veten dhe të japin maksimumin. Grizzlies e kanë bërë këtë edhe më parë, dhe s’do të befasohesha nëse Zach Randolph dhe Marc Gasol përfundojnë çdo ndeshje me DD. Problemi më i madh i tyre do të jetë Blake Griffin. Së bashku me DeAndre Jordan, Chris Paul, dhe rezervistin më të mirë të ligës për mendimin tim, Jamal Crawford, duhet të dëshmojnë se kush janë mbretërit e rinj të LA. Kohë më të mirë për të bërë këtë nuk kanë pasur kurrë.

Është ndoshta i vetmi duel ku nuk jam i sigurt kur zgjedh fituesin. Megjithatë do të shkoj me Clippers të cilët duhet të kapin rastin në këto përfundimtare.

Luan Morina

Kolumnist për sporte amerikane dhe autor i Kronikë Amerikane

Për fëmijët e të ’90-tave, ky film është diçka që duhet të shohin medoemos. Të gjithë ne që mbajmë në mend Nintendo 64, Terminator, GameBoy etj, Ralf Shkatërruesi është një lundrim mbi pjesën më të këndshme të kujtesës sonë.

Nuk janë heronjtë tanë, ndoshta mungojnë për shkak të të drejtave autoriale, por edhe këta heronj artificial të krijuar për këtë film arrijnë të zaptojnë vëmendjen tonë për ata 100 minuta kohë. Tregimi, ashtu siç shihet edhe nga vet titulli, përqendrohet rreth karakterit të Ralfit. Ai është mërzitur duke prishur gjëra dhe duke qenë karakteri negativ në lojën e Feliks Riparuesit. Injorimi i ka ardhur në maje të hundës dhe kërkon të jetë pjesë e festave, por, nga ai kërkohet të fitoj një medalje. Këtë s’do të mund ta bëj në lojën e Feliks Riparuesit, prandaj vendos të kaloj nëpër konzollat tjera gjithnjë në kërkim të medaljes. Fati e shpien tek medalja dhe më pas në një lojë ëmbëlsirash ku takon Vanelopen, një defekt-gliç loje, që do ti vjedh medaljen dhe të ndryshoj fatin jo vetëm të këtyre dy karaktereve.

Është një tregim i përpiluar në mënyrë të shkëlqyeshme nga skenaristët që të zhyt në një botë imagjinare për të gjithë neve që kemi kaluar fëmijërinë duke fantazuar për botën e karaktereve, dhe kohë pas kohe në frikë se jemi pranë çmendinës. Kjo lojë na bën reale këtë çmendinë, duke u dhënë jetë karaktereve të ndryshme të cilat janë një pasqyrë e të gjitha atyre që kemi në jetë, pos mundësisë për të ndryshuar ‘kode’!

Zhvillimi i tregimit është shumë i mirë duke lëvizur me një tempo që përshtatet me të gjitha pjesët e tregimit. Zhvendosja e Ralfit në lojën e ëmbëlsirave është aty ku nis filmi të bëhet më interesant. Deri në këtë pjesë kemi si një ndërtim për ngjarjen kryesore, ngjashëm edhe nuk ka ndonjë aktivitet ngazëllues. Futja e tij në këtë botë është përplot aksion dhe ‘mbjellje’ argëtimi. Këtu takojmë karakterin e Sarah Silverman, Vanelopen, e cila në fillim duket si diçka indinjuese por me kalimin e kohës do të shndërrohet në njërin nga karakteret më të preferuara të filmit. Ajo është e ‘izoluar’ nga ngjarja që ndodh në lojën e ëmbëlsirave, dhe mundësia e vetme për tu kthyer në lojë është të fitojë garën automobilistike për të cilën ka shfrytëzuar medaljen e Ralfit. Ndërtimi i një automobili për të është pjesa më interesante, më komike e filmit, sipas mendimit tim. Është diçka që ofron të qeshura më së shumti nga tërë filmi që del të jetë komedi e bukur, por jo diçka që do të ju çmend së qeshuri. Mund tu ngjajë në filmat e Tinker Bell por më pak ‘vajzërore’.

Tashti kur jemi tek zërat nuk mund të gjej ndonjë ankim. John C. Reilly nuk ka ndonjë përvojë, por e kryen për mrekulli rolin e tij. Përshtatet me karakterin në mënyrë të përkryer, si të gjithë aktorët e tjerë. Zëri i karakteri të Mbretit Kendi portretizuar nga Alan Tudyk ishte i njohur personalisht për mua falë filmave Ice Age, ngjashëm si për fansat e serive të animuara me superheronjë Young Justin e Batman: Brave and the Bold. Më ka impresionuar Sarah Silvermann, ngjashëm si e mrekullueshmja Jane Lynch dhe Ed O’Neill.

Në përgjithësi, Wreck-it Ralp është një film i animuar, inovativ, ndryshe nga ato komeditë e rëndomta të cilat kanë shumë të qeshura, por storie të zakonshme, që kryesisht përfshijnë kafshë. Këtu kemi një tregim shumë mirë të shtjelluar, jo të kotë, me mjaft ndryshime të papritura, dhe mbi të gjitha një rrugëtim për parajsë për nostalgjikët e videolojërave të viteve ‘90ta.

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Mark Boal dhe Kathryn Bigelow janë bashkuar për të sjell edhe një realizim të shkëlqyeshëm filmik që përfshinë forcat amerikane. Kësaj radhe të kritikuar dhe injoruar nga shumica e analistëve të kinemasë, dyshja ka dështuar të fitoj shpërblime përkatëse përkundër një pune të mrekullueshme që kanë bërë.

Për mendimin tim, Zero Dark Thirty nuk është hiq më pak cilësor se sa The Hurt Locker. Për më tepër filmi del të jetë më interesant, sidomos pjesa e fundit, edhe pse ka pjesë kur bëhet paksa i mërzitshëm. I bazuar në një ngjarje të vërtetë, filmi portretizon rrugëtimin e një agjenteje të CIA-s në gjah për terroristin më të madh të dekadës së kaluar, Osama Bin Ladenit. Filmi është i përqendruar tek karakteri i portretizuar nga Jessica Chastain, e cila arrin të kap disa skena fascinuese duke dhënë maksimumin nga aftësitë e saj prej aktoreje që po zapton ekranet e mëdha vit pas viti.

Ajo arrin të portretizoj një karakter imagjinar për të e për të cilin thotë se kurrë nuk e ka takuar, në mënyrë të përsosur. Kemi një grua të fuqishme, të vendosur, me qëllime të qarta, si dhe me një dozë të madhe hakmarrëse sidomos në pjesën e dytë të ngjarjeve. E tradhtuar, dhe me ndjenjën e fajtores për humbjen e kolegëve, pjesa e dytë sjell në pah një karakter shumë më të fortë dhe më të ‘çmendur’. Është skena kur ajo është i vetmi karakter femër në një mbledhje të CIA-s kur ‘u humb rrugën’ të gjithë të pranishmëve. Është edhe skena kur bisedon me të burgosurin, si dhe ajo skena kur kërkon ndihmë ushtarake nga një operativ tjetër në organizatë. Aktrimi i saj është i shkëlqyeshëm dhe meriton vlerësimet më të larta. Nuk është hera e parë që shkëlqen këtë vit, pas rolit më dytësor në Lawless, si dhe vjen pas roleve fantastike vitin e kaluar në The Tree of Life e The Help, për të cilin rol ishte nominuar edhe për Oskar.

Nuk ka shumë aktorë me hapësirë të madhe në rolet tjera, por mund të konsideroj se është një kast i shkëlqyeshëm i aktorëve në rolet dytësore, duke nisur nga operativët tjerë, deri tek pjesëtarët e skuadrës Navy Seals Six.

Kur jemi tek regjia, Bigelow nuk dëshpëron aspak edhe në këtë film. Kemi të njëjtën teknikë që kemi parë edhe tek The Hurt Locker. Ajo arrin të realizoj këtë film në mënyrë të shkëlqyeshme. Shpërndarja e tregimit është shumë e mirë. Më pëlqen fakti që aksioni i skuadrës për kapjen e Bin Ladenit është i përpiktë me aksionin që ka ndodhur në jetën reale, së paku ajo pjesa pas aterrimit të helikopterëve. Kështu kam dëgjuar të thotë si mysafire e Stephen Colbert, nuk di sa përkon me realitetin kjo, por, nuk dyshoj që Bigelow të ketë bishtnuar të vërtetën, përkundër asaj që nuk i përshtatet qejfeve të pushtetit amerikan.

Edhe skenat që shpien deri tek ndërtimi i skenës finale janë ndarë në kohë shumë të mirë, vazhdimisht duke u zgjatur skenat. Nuk mungon as ajo kapja e skenave nga këndet e duhura, sidomos tek njëri nga eksplodimet kryesore në film. Eksplodime janë disa në film, të gjitha të kapura pos në mënyrë vizuale, edhe me një zërim të përkryer. E di që ka shumë postproduksion këtu, në krahasim me zërimin origjinal, por sidoqoftë është një punë që vlen të lavdërohet.

Ajo çfarë më pëlqen më së shumti është skena e fundit, e mbylljes. Nuk mund të paramendoj fund më të mirë që kam parë në filmat e vitit 2012, së paku jo në mesin e atyre të nominuar për Oskar. Le ti kujtoj edhe një herë fundet! Jo, definitivisht nuk ka fund më të mirë. Është një ndër skenat më të përkryera të mundshëm, është aty ku duhet të përfundonte filmi, skena që veçse shton përsosmërinë e stories, pa tejkaluar në kotësi dhe tepricën politike që do të vinte më pas.

Punë e mrekullueshme e Bigelow dhe Boal, por akoma më fascinuese ishte performanca e të mrekullueshmes Jessica Chastain. Film që nuk bën ta lëni pa e shikuar, sidomos nëse jeni fansa të zhanrit të filmave luftë, biografi, e dramë. Për fansat e ‘The Hurt Locker’ është diçka që duhet të shihet PATJETËR!

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Steven Spielberg vazhdon të mbetet në kohën e kaluar. Pasi realizoi filmin War Horse vitin e kaluar me një storie që prekte Luftën e Parë Botërore, njëri nga emrat më të respektuar në Hollywood vazhdon të notojë edhe më larg në kohë duke u zhvendosur në njërën nga periudhat më të rëndësishme në historinë e identitetit amerikan.

Të portretizosh në film njërin nga personalitetet më të mëdha që njeh historia e Botës së Re nuk është edhe aq lehtë. Këtë gjë në masë të madhe Spielbergun ia lehtëson Daniel Day-Lewis, njëri nga aktorët më të mëdhenj në histori të kinematografisë moderne, por edhe njëri nga aktorët më ‘zgjedhës’.

Për filma historik nuk ka ‘spoilera’ apo fakte që do të prishin filmin. Edhe nëse ka prej atyre që nuk e dinë kush është Abraham Lincoln në këtë rast, s’do të kurseja asnjë fakt për ti mbajtur ashtu në ‘errësirë’. Filmi ka për qëllim të sjell në ekran periudhën për kalimin e amendamentit të 13të që do të ndalonte skllavërinë dhe lirinë për zezakët. Intrigat, peripecitë, dhe ‘korrupsioni’ që ka ndodhur në këtë periudhë të historisë amerikane, pasqyrohet për merak në film nën skenarin e Tony Kushner, i cili së bashku me Steven Spielberg sjellin një nga projektet më të mira të vitit falë punës së shkëlqyeshme pas kamerave.

Më kanë pëlqyer tepër skenat në Kongres, janë disa ngjarje përplot ‘aksion’ në dialogë, disa prej të cilave fantastike. Këto janë skenat kur Tommy Lee Jones shkëlqen në stilin e tij. Ka merituar nominimin për Oskar, sidomos në fjalimin e tij të fundit duke portretizuar karakterin që heq dorë nga principet e tij ‘për të mirën e madhe’. Në fund mësojmë më shumë për vendosmërinë e karakterit të Jones, Thadius Stivens, për të larguar skllavërinë. Prej karaktereve tjera dytësore kemi edhe një pjesë të konsiderueshme të kongresmenëve, sidomos atyre demokrat që kundërshtojnë ndryshimin e Kushtetutës.

E kur jemi tek karakteret kryesore, nuk guxoj ta anashkalojë as Sally Field me rolin e Meri Tod Linkolln. Ajo sjell magjinë e saj në ekranin e madh pas shumë kohësh. Shumica nuk jemi aq të vjetër sa të kujtojmë performancat e saja që i sollën Oskar, por, disa nga ne e mbajmë në mend nga Forrest Gump. Disa nga të tjerët e mbajnë në mend nga seriali jo shumë i hershëm Brothers&Sisters. Karakteri i saj në dy titujt e mësipërm është jo shumë i ndryshueshëm. Edhe tek Lincoln ajo sjell një bashkëshorte/zonjë të parë të vendosur, e në të njëjtën kohë të kapluar nga emocionet që vijnë nga sakrifica që ka për bërë për popullin dhe politikat e burrit të saj, duke humbur edhe më të dashurit e duke rrezikuar të humb edhe të tjerë. Është ajo skena me dialogun për të ndryshuar politikën e tij dhe ndaluar të birin e tyre të shkoj në fron, ajo skenë kur Field shpërthen në mënyrën e saj duke ofruar peformancë prej një artisteje madhështore. Skena e mësipërme është njëra nga më emocionalet, por kemi një Meri Tod Linkoln shumë më të qetë, më të urtë, e më të përmbajtur kur këshillon njeriun e parë të Amerikës për politikat e tij.

Në film Linkoln na vjen në imazhin e një presidenti të mbyllur, të vendosur, që ka në qejf të tregoj storie interesante, gjithnjë duke lidhur librat dhe anekdotat me jetën reale, për të lehtësuar dhimbjet e një lufte qytetare. Na shfaqet si një njeri me principe, dhe me qëllime të qarta, i gatshëm të sakrifikoj gjithçka, një njeri i urtë, i mençur, dhe jashtëzakonisht i zgjuar. Një njeri gjigant me mjekër të veçantë, dhe me shije të çuditshme për çorape!

Asnjë nga këto veti nuk do të shfaqeshin më mirë se sa me anë të aktrimit të Daniel Day-Lewis. Nuk besoj se mund të kishim një mishërim më të mirë të karakterit me aktorin se sa Day-Lewis me Linkoln. Ka merituar çdo lëvdatë, shpërblim që ka marrë për rolin e tij në këtë film. Ka qenë një aktrim dominues për të gjithë filmat e vitit, ndoshta edhe më gjerë. Nuk më pëlqen fakti që Daniel Day-Lewis aktron rrallë dhe zgjedh vetëm role cilësore, por ka edhe raste kur dështon, së fundmi Nine në një listë jo të paktë. Por, kur zgjedh të luan në filma ‘serioz’ atëherë shkëlqen, ngjashëm si tek Lincoln. Pa të, i gjithë mundi i Steven Spielberg dhe Tony Kushner do të ishte i pakompletuar, e i mangët do të ishte edhe pa kontributin e të shkëlqyeshmit Tommy Lee Jones dhe të mahnitshmes Sally Field.

Në përgjithësi realizim i shkëlqyeshëm, njëri ndër filmat më të mirë. Është në një frymë të ngjashme me War Horse, diçka e shkëlqyeshme për fansat e zhanrit histori, luftë, biografi. Nuk më pëlqeu fakti që zgjatet storia deri tek fundi i Linkolnit. Ka mundur të kishte përfundim shumë më të mirë, më të hareshëm, që rrjedhimisht do ta bënte filmin edhe më të mirë. Por, filmi më i mirë i vitit, jo! As filmi më i mirë në karrierën e Spielbergut nuk është!

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Last game against Bobcats was a big test in my opinion for the future of Jazz. With Paul out because of the left ankle, it was Big Al’s turn to have problems in the same part of the body and offers us the opportunity to see our future in the paint.

Enes was amazing. He’s grown up at the amazing pace, and I expect him to be the center of our team most lately next spring. If he keeps up developing at this pace, we have an all-star in our team. Add to that the talent that brings Favors and we’re safe at the paint in the long-term future. Now with both, Al and Paul out, and not traded away we can assume that the team might try to tie up the contract with at least one of them. Neither of them will agree to get paid less than 10 million per season.

Without all the hype after last game, and bearing in mind that the opponents were Bobcats, I’d take the chances and let both of them go. That would save us 23.5 million. Add to that Mo’s contract of almost 9 million, and the release of Bell, we’re going way north of 30 million in cap room for the next season. Foye, Watson and Tinsley are the others whose contracts will be done after this season. They earn 6 million together.

Now of all free agents, in my opinion we should sign only Foye and Watson, if we could manage both of them for 5 million. That leaves us with 30 million in cap room. We can go crazy and try to sign Chris Paul and have desperate times keeping all of the talent we have at the moment, or we can try to sign a couple of free agents and secure in a long-term deal Favors and Hayward. We need a PG, and this position will be filled with a lot of free agents. Beside Paul, there will be Brandon Jennings and Jarrett Jack, the two who’ll be in the top of my list. I’d go with Jennings because of his age and his capabilities for long-term squad. We’ll need a center, a backup center. Pekovic and Mozgov are free and probably can be lured for solid money. Earl Clark is free agent too, but, he’ll be looking for a starter role, and that’s not available because of Favors. Another player in whom I’ll be interested is Tony Allen. He might come cheap and be a good fit in SG position beside Burks.

The most expensive player will be Marvin Williams. He has two years left and might not be needed and end up just like Bell with this rhythm of Hayward’s development. Or we can trade him, if anyone would be interested and not want any of our talents. That will put us in a ‘rebuilding mode’, but won’t’ take as long as Thunders.

Now, let’s head East and beat some of the folks there. We’re not bad on the road either this season. We need Top 6 position for the playoffs!

Luan Morina
Utah Jazz fan

Goodbye Max’s Homemade Cupcakes. It’s a nice reboot after what was kind of a messy period of episodes. Nice try, but no more, thank you. It was kind of stupid the girls dividing their work-time between Han’s dinner and their own shop.

But, we got tired of Max always being the one that is likable and deal-breaker when communicating with other people. I liked Caroline’s aunt. First part of her time was bitter and not at all likable. The second part was filthy and disgusting. But, there was some fun there.

Now with the girls losing the shop, I hope there will be more scenes from the diner. We need more male-time in the show. I miss Oleg’s dirty jokes, Han’s stupidity, and Earl’s sarcasm.

Well, it’s time to move on. Thank God that this is coming to an end. At least for now, if they don’t come up with a new ‘smart’ idea about prolonging the series, we might have the Mrs. Mosby in the next couple of episode; or, at least some information about her.

The Playbook was gone, and appears for one last time just to disappear again. It was fun once again seeing Barney with his new apprentice in action. But, it was necessary for that to come up, one last ‘fight’ between Robin and Barney. That honesty from Barney was something we didn’t see before, and a new phase for him. I suppose we’re going to continue seeing a kind of a ‘bipolar’ Barney episode after episode.

I miss seeing the little Marvin, one of the cutest babies on TV in the last years. I think this is a new stage for the series, if all of the Ted’s girlfriends are gone FOREVER. With Barney engaged, and Ted off the market, we can expect a new a more serious approach of the show, more romantic, and more about the mother. I have to admit that Jeanette was cute, and necessary. Her character perfectly fits the story.

I’m not familiar and pretty interested in watching the chief Harry too soft. And ironically that’s just what happened. But, also I’m not ready letting him and Peggy to leave the show. It’s good that they’re still stuck here and also the weather – constantly snowing is the best thing about this show.

By now we all can assume that Molly will get pregnant by the end of the season, so the next season will be happening around Molly’s pregnancy. I like these changes, like Samuel moving in with Carl, and also Mike and Molly moving in the basement.

The episode was quite funny. I like the part seeing Mike upset about his chief, although there was too much time spent on the mall. Anyway there was a nice built-up for the next series of episodes that will be a lot less during March.

Edhe një herë Akademia Amerikane e Filmit do të ketë punë të zgjedh ndërmjet krenarisë dhe patriotizmit pasi një e treta e filmave të nominuar kanë të bëjnë me historinë e SHBA-ve në periudha të ndryshme.

Lincoln flet për presidentin më me zë pas Uashingtonit në historinë e amerikanëve. Realizuar nga Steven Spielberg dhe me Daniel Day-Lewis e Sally Field në rolet kryesore, filmi përthur një treshe legjendare të emrave të kinemasë. Spielberg si zakonisht sjell më të mirën e aftësive të tija, mision në të cilin rol shumë të madh luan edhe Daniel Day-Lewis i famshëm.

Derisa Lincoln flet për njërën nga betejat e hershme më të mëdha të SHBA-ve, Zero Dark Thirty, flet për betejën e fundit të këtij shteti. Kathryn Bigelow dhe Marc Boal bashkohen në një projekt të ri që prek historinë e freskët të Amerikës, por kësaj radhe jo në atë masë sa për të mposhtur ‘mrekullitë’ tri-dimensionale të James Cameron. Filmi ka hasur në kritika të mëdha negative nga spektri i gjerë për arsye të torturës të shfaqur në film, e cila gjoja në fakt nuk ka ekzistuar. Kjo i ka kushtuar Bigelow me mos nominim për regji, derisa filmi, skenari, dhe Jessica Chastain me njërin ndër rolet më të mira në karrierën e saj do të jetë konkurrente e fortë në kategorinë për aktoren në rol kryesor.

Derisa Lincoln është shfaqur para Senatit, Zero Dark Thirty ka pasur vetëm komente negative nga ky trup legjislativ.

I treti që prek historinë e SHBA-ve është filmi Argo nga Ben Affleck. Ky vjen me një adaptim pothuajse perfekt të njërës nga ngjarjet më të mëdha në histori të CIA-s. Shpëtimi i të ngujuarve amerikan në ambasadën kanadeze, paraqitet shkëlqyeshëm nga Affleck, i cili nuk ka pasur nevojë për emra të mëdhenj që të shndrisin në aktrim, duke i dhënë rëndësi skenarit dhe filmit. Injorimi i Affleck nuk është befasi dhe e papritur nga Akademia.

Tregimi i një të ngujuari në një anije me një tigër, që vjen si projekt filmik nën përkujdesjen e Ang Lee, ka mahnitur shumë shikues duke mohuar deklarimin që ‘nevojitet aksion i vazhdueshëm për argëtimin maksimal në 3D’. Ngjashëm si tek Argo, Life of Pi hedh në plan të parë regjinë, skenarin dhe adaptimin fantastik të kësaj aventure.

Amour është filmi më prekës dhe filmi i parë në gjuhë jo-angleze në vitet e huaja që nominohet edhe për filmin më të mirë edhe për filmin më të mirë të huaj. Dy aktorët e moshuar, Jean-Louis Trintignant dhe Emmanuelle Riva, pasqyrojnë në mënyrë të përkryer aftësitë e Michael Hanekes i cili mahnit edhe një herë me veprën e tij artistike. Një regji dhe një skenar fantastik nga austriaku.

Punën e mahnitshme pas kamerave tek filmat e nominuar për Oskar këtë vit e vazhdon ‘i çmenduri’ Quentin Tarantino. Ai vazhdon serinë e hakmarrjeve me tregimin për Xhangon në filmin ‘Django Unchained’. Një skenar dhe regji perfekte e ndihmuar nga aktrimi i të njëjtit nivel nga Christoph Waltz, Leonard DiCaprio, Jamie Foxx, Samuel L. Jackson, e edhe Kerry Washington. Filmi me shumë gjak dhe hakmarrje, bash për qejfi të Tarantinos.

E keni parë Volverinën të këndoj, apo edhe Robin Hudin e Maksimusin (Gladiator)? Atëherë këtë mundësi do ta keni tek mjuzikëlli i njohur Les Miserables që sjell një aktrim fenomenal të Hugh Jackman, Russell Crowe, dhe të mahnitshmes Anne Hathaway. Portretizimi i veprës së Viktor Hygos nuk do të ishte të realizohej në asnjë mënyrë më të mirë, nga askush tjetër. Paralajmëron një rikthim të mjuzikëllave në skenë. Tom Hooper shfaq talentin e tij edhe kësaj radhe.

Projekti i pavarur, pa ndihmën e shtëpive të mëdha filmike, Beasts of the Southern Wild pa kurrfarë dyshimi është filmi më i lezetshëm i vitit. Tregimi për një komunitet të ngujuar në rrethinën e Nju Orlins pas stuhisë Katrina, tregon botën e mahnitshme dhe të trilluar të Hashpapit, karakteri që portretizohet në mënyrën më të mirë të mundshme nga vogëlushja Quvenzhane Wallis. Për mendimin tim, filmi i dytë më i mirë i vitit.

E më i miri, prej të nominuarve, pa dyshim është Silver Linings Playbook. Është i vetmi film që sjell në nivel të shkëlqyeshëm bashke dyzimin e punës së aktorëve dhe ekipit pas kamerave. David O. Russell, kthen në film për mrekulli librin e Matthew Quick. Tregimi i sendërtuar jashtëzakonisht mirë shfaqet para kamerave me aktrimin e përkryer të tërë kastit të këtij filmi të udhëhequr nga i mrekullueshmi Robert De Niro. Bradley Cooper ka rolin e karrierës, derisa Jennifer Lawrence tashmë nuk sheh mbrapa me nominimin e saj të dytë në tri vitet e fundit. Jackie Weaver arrin të ‘skenën’ për atë pak kohë që ka, pa harruar edhe Chris Tucker e Anupam Kher.

Filma të shkëlqyeshëm, që përfshijnë një gamë të gjerë zhanresh, regjie, skenari, e aktrimi. Përzgjedhje e shkëlqyeshme edhe pse ka pasur hapësirë edhe për një film shtesë që lehtë mund të zaptohej nga Skyfall – filmi më i mirë ndonjëherë për Agjentin 007, dhe filmi The Dark Knight Rises, kryeveprës së Christopher Nolanit dhe njërin nga filmat më të mirë të realizuar ndonjëherë për superheronjë.

Derisa Silver Linings Playbook është filmi më i mirë i vitit për mendimin tim, ky nder për mendimin tim tek regjia i takon Michael Hanekes, skenari origjinal Quentin Tarantinos, skenari i adaptuar David O. Russell. Aktori më i mirë meriton Bradley Cooper, aktorja më e mirë Quvenzhane Wallis, aktori më i mirë dytësor Christopher Waltz, dhe aktorja më e mirë dytësore Anne Hathaway.

Megjithatë favorit për të fituar dhe fituesit eventual, gjithnjë sipas mendimit tim janë: filmi më i mirë – Argo; regjia më e mirë – Steven Spielberg; skenari më i mirë origjinal – Quentin Tarantino (Django Unchained); skenari më i mirë i adaptuar – Tony Kushner (Lincoln); aktori më i mirë – Daniel Day-Lewis; aktorja më e mirë – Jennifer Lawrence; aktori më i mirë në rol dytësor – Christoph Waltz; dhe aktorja më e mirë në rol dytësor – Anne Hathaway.

Pa marrë parasysh fituesit që zgjedhën, s’do të thotë që juve do të DUHET tu pëlqejnë ata. Shija e juaj, vlerësimi juaj, nuk guxon të ndikohet as nga Oskarët, as nga BAFTA-t, as nga SAG-at, apo Globet e Arta. Është e shenjtë dhe origjinale, prandaj vazhdoni të shikoni filmat që ju pëlqejnë. Kritikat dhe shpërblimet janë për tu dhënë një udhërrëfyes se çfarë është e mirë, dhe ndoshta nuk e keni parë akoma.

Luan Morina
Kritik për TV&Film