TV Reviews

Dictators Playbook (Sezoni 1) – Recensim

Që nga vegjëlia na mësojnë që çdo e keqe shpaguhet me të keqe, dhe e mira shpërblehet me të mirë. Por, nëse zhytemi më thellë në histori, në këtë rast në këtë seri dokumentarësh, shohim që jo të gjitha të këqijat shpaguhen me të keqe. Shohim se diktatorët, jo gjithmonë përfundojnë para tytave të pushkëve apo në gijotinë. I tillë është rasti i Idi Amin – njërit nga gjashtë diktatorët e shtjelluar në sezonin e parë të ‘Dictators Playbook’.

Është viti 2017, dhe në Spanjë gjysmë shekulli pas përfundimit të diktaturës së Frankos, ende zhgroposen varrezat masive me spanjollë të vrarë gjatë sundimit të tij. Franko është njëri nga pesë diktatorët tjerë pas Amin të cilët përmenden në këto gjashtë episode. Të tjerët janë Sadam Husein, Benito Musolini, Manuel Noriega, dhe Kim Il-Sung.

Ky i fundit del të jetë më i fuqishmi nga të gjithë këta, me nipin e tij i cili vazhdon me gjeneratën e tretë të diktatorëve në Koresë Veriore. Legjendat e thurura për lindjen e Kim deri tek vdekjet masive nga uria, janë një hyrje bizare në këtë seri, e cila mund të zbutet çuditërisht me krimet e Sadamit!

Musolini vjen me një histori interesante të ngritjes në fuqi, e cila mund të ngrehë shumë trajektore me përditshmërinë tonë! Noriega, Franco, e Amin janë treshja që do të ju bëjë të humbni besimin në arritjen e drejtësisë ndaj të këqijve.

Është një seri që duhet të shikohet nga secili që pretendon se di diçka për diktaturën dhe mizorinë! Nuk di a do të ketë sezon të dytë, por e di që bota ka pasur së paku edhe gjashtë diktatorë! Dhe shumë më mizorë se këta ndoshta! Nota personale: 5/5

TV Reviews

Suits – Sezoni 8 (me spoilera)

Nisur nga dueli ndërmjet Zane dhe Harvey, nëpër duelet tjera të miqve të tyre deri tek një kallaballëk emra në titullin e firmës, dhe një përfundim që i kënaqi shumicën, por jo mua. Spoilera ka prej fillimit, kështu që shihemi kur të përfundoni këtë sezon të parafundit për juve (të fundit, me gjasë, për mua)!

Sigurisht që do të kthehem të shikoj edhe një sezon pasi nuk hiqet dorë pas 132 episodeve. Tek e fundit nuk është një tentim-lidhjeje martesore kjo nga e cila mund të hiqet dorë pa marrë parasysh sa investon në kohë!

Darvey po ndodh miq. Urime!

Nga një dramë legale që të mbante ngjitur për tregimi pas çdo episodi, në një novelë jug-amerikane për një dashuri që do të duhej të ndodhte që në episodin e parë! Ku ndodhi ky shndërrim? Kur?

Të jemi të sinqertë, komponentët kanë qenë në dritë që nga fillimi, por disi, së paku për mua, kanë qenë në plan të dytë. Lufta nëpër gjykata dhe magjitë që nxirrnin Harvey dhe Mike, bashkë me një super-Donna nëpër këto tetë sezone ishin në pah të parë! Sidoqoftë, që nga ikja e Jessicas mendoj që seria ka nisur të marrë teposhtën. Ose tek largimi i Mike me Rachel që ishte një ikje ‘romantike’.

Dramë legale nuk është më. Tashti kemi larjen e gjynaheve! Romancat e ndaluara të cilat këtë sezon ishin dy. Sezonin tjetër do të kemi edhe një të tretë! Të katërt! Finalja mund të jetë një kolazh dasmash, nja tetëmbëdhjetë, përfshi edhe Scottyn!

Gjëja më e mirë këtë sezon ishte episodi me psikologun e Louis. Por, momenti më i mirë mbetet vallëzimi i Louis Litt! Veç kjo i jep një notë pozitive kësaj telenovele: 2/5

Filma

Crazy Rich Asians (2018) – Recensim

Në vitin 2018, kinezët kanë shpenzuar 8.87 miliard dollarë në kinema. Gati 6 miliard kanë shkuar për filmat vendas, kinez, me pjesën tjetër të ndarë nga filmat e Hollywoodit dhe Bollywoodit. Pjesë nga kjo pite kërkojnë të gjithë, dhe një tentim i mirë ishte ky film.

‘Crazy Rich Asians’ vjen në të njëjtën trajektore me ‘Black Panther,’ porse nuk arrin të bindë kritikët dhe votuesit e Akademisë për rëndësinë e tij artistike. E në fakt, e vetmja rëndësi, risi, është etnia dhe raca e ansamblit të aktorëve.

Në këtë ansambël kemi emra të cilët kemi mundur t’i shohim nëpër projekte të ndryshme të serive dhe filmave, nisur nga Ken Jeong, Michelle Yeoh, e Jimmy O. Yang. Por, historia sillet rreth karakterit të Constance Wu, e cila është e shkëlqyeshme tek seria ‘Fresh Off the Boat’.

Contance Wu tek ‘Crazy Rich Asians’ luan rolin e një aziatikeje që jeton në Nju Jork, e cila është në lidhje romantike me një djalë nga Singapori, për të cilin nuk ka idenë më të vogël se nga cila familje vjen. Si zakonisht në këso romancash, djali është nga një familje e pasur edhe këtu, me të cilën familje Rejçëll (Wu) e ka të vështirë të adaptohet.

Pra, është një histori e zakonshme e filmave rom-kom, por ka atë freskinë e vet që vjen jo vetëm nga etnia e ansamblit të aktorëve. Ka një punë të mirë regjie dhe skenari lustrohet me momente që e shmangin nga bajatet e këtij zhanri të filmave. Janë dy orë të mira filmi. Nota personale: 5/5

Filma

Mary Queen of Scots (2018) – Recensim

Pas 13 shkurtit e premte, duhet të jenë Idet e Marsit – festivali romak që njihet për vrasjen e Cezarit, dhe së fundmi për një film goxha të mirë të George Clooneyt.

Ajo që lidh këtë film me një fotografi goxha të bukur me këtë humbje kohe të një histori pornografike është vetëm emri i njërit skenarist. I bazuar në një film kinse historik, të shkruar në stilin e 50 Shades, filmi ‘Mary Queen of Scots’ provon të sjellë një histori më interesante dhe më të shitur për adoleshencën e kësaj gjenerate. Ngjashëm si seritë e filmave 50 Shades, edhe ky film ka një amatorizëm të paparë në realizimin artistik dhe teknik të filmit.

Për regjisoren Josie Rourke është ky filmi i parë në këtë zeje, por megjithatë nuk duket të jep asgjë premtuese. Ngjashëm si regjia edhe skenari është i përqendruar në ofrimin e skenave intime që më shumë ngjajnë në një pornografi të realizuar dobët.

Gjithashtu kemi Saoirse Ronan e cila nuk duket të jetë rritur ende të ketë një rol mbretëreshe, ngjashëm sikur Margot Robbie në anën tjetër e cila nuk është as afër një karakteri të ngjashëm. Historia e filmit përqendrohet tek dy kushërirat të cilat pretendojnë sundim total mbi Britaninë e Madhe – njëra me Skocinë tjetra me Anglinë. Është një histori e shtjelluar më parë nëpër dokumentar, diçka që nuk gjendet në këtë film.

Fund e krye, filmi është zhgënjim, në çdo aspekt. Vetëm humbje kohe. Nota personale: 1/5

Filma

2018ta n’Film
  1. First Man
    Damien Chazelle pas kamerave me një ansambël të mrekullueshëm para kamerave, në ri-krijimin e misionit më të rëndësishëm në historinë moderne të njerëzimit. Mjeshtërore të dyja palët për filmin më të mirë të vitit.
  2. A Quiet Place
    Njëra ndër kryeveprat e vitit nga John Krasinski. I papërshkrueshëm!
  3. Deadpool 2
    Nuk është film super-heronjsh. Është film i përkryer!
  4. Cold War
    Kohë artistike në një luftë të ftohtë. Një klasik i Pawel Pawlikowskit.
  5. Aquaman
    Më shumë se që kam pritur nga DC. Një botë e re, e perfeksionuar me prekjen e James Wan. Filmi më i mirë i DC-së që nga trilogjia e Nolanit.
  6. Mission: Impossible – Fallout
    Çfarë finale e Ithën Hant! Me shumë gjasë filmi më i mirë i serisë, ndonëse as i parafundit nuk mbetet mbrapa. Fenomenal!
  7. Life Itself
    Një histori që në fillim mund të duket e përzier, por që vjen e qartësohet në stilin e ‘This Is Us’ nga kreatori i këtij seriali.
  8. Instant Family
    Tregim inspirues me një mesazh madhështor. Filmi familjar më i mirë i vitit.
  9. Love, Simon
    Një tregim i këndshëm adoleshence që shkëlqen në secilin aspekt.
  10. The Ballad of Buster Sruggs
    Pesë tregime, mini-filma të vëllezërve Coen, secili më i mirë se tjetri!
  11. Vice
    Adam McKay edhe një herë sfidon shoqërinë e verbër amerikane me një histori frikësuese të Dikut. Edhe kësaj radhe ka me vete Christian Bale me një aktrim të përkryer.
  12. Roma
    Mjeshtëria e Cuaron shihet qysh në skenën e parë hyrëse. Vazhdon deri në fund me njërin nga filmat më të mirë artistik të vitit.
  13. Green Book
    Duopol i këndshëm i Mortensen e Ali, dhe e gjithë kjo nën drejtimin e Peter Farrellyt!
  14. Crazy Rich Asians
    Një rom-kom klishe që arrin të kalojë në një nivel shumë më të lartë se sa një film i zakonshëm i Hallmark.
  15. Sorry to Bother You
    Film i veçantë me një dyshe aktorësh të nënvlerësuar.
  16. Bumblebee
    Resetim i duhur i Transformers. Filmi më i mirë i krejt kësaj serie padyshim.
  17. BlacKkKlansmann
    Tregim goxha i mirë. Mbi të gjitha një fotografi e ëmbël.
  18. Ben is Back
    Lucas Hedges është ndër aktorët më premtues. Viteve të fundit ka shkëlqyer në rolet e fëmijëve të trazuar, ngjashëm si Julia Roberts në rolet e nënave në telashe. Kombinim perfekt.
  19. Sicario 2: Soldado
    Nuk kam pritur të del kaq i mirë vazhdimi i dytë. Një fotografi mahnitëse ngjyrosur me një skenar goxha të mirë.
  20. Ready Player One
    Steve Spielberg me një produkt mbresëlënës.
  21. Beautiful Boy
    Edhe një tregim për adoleshencë të trazuar. Një harmoni skenike e shkëlqyeshme e Steve Carrell me Timothee Chalamet.
  22. Avengers: Infinity War
    Filmi me të hyrat më të mëdha ndonjëherë, por jo më i miri. Megjithatë, një para-gjellë e mirë për finalen e madhe të kësaj faze të Marvel.
  23. The Incredibles 2
    Më në fund vazhdimi i njërit ndër filmat më të mirë të vizatuar. Edhe më i mirë se i pari!
  24. The Equalizer 2
    Denzel Washington edhe më mirë se në të parin. Barazues!
  25. Bohemian Rhapsody
    Nëse njofton dikë me Queen, misioni është arritur. Biografi e mirë. Film i mirë.
  26. Fantastic Beasts: Crimes of Grindelwald
    Parapërgatitje për një periudhë magjike të Harry Potter. Për ‘potterhead’-at, tashti kanë nisur gjërat të kenë një kuptim edhe më të qartë.
  27. The Favourite
    Ndoshta filmi më i rëndomtë i Yorgosit, por pa humbur prekjen e tij. Për fillestarët me grekun, një hyrje e mirë në botën e tij.
  28. Spider-Man into The Spider-Verse
    Përzierja e universeve është padyshim inovative. Ansambël fenomenal.
  29. Tomb Raider
    Angelina Jolie tashmë është histori! Shumë, shumë më i mirë, pak edhe falë teknologjisë, se sa origjinali.
  30. Isle of Dogs
    Wes Anderson si zakonisht. Por, asgjë e veçantë.
  31. Ant-Man and the Wasp
    Ndryshe nga filmat tjerë me super-heronj, një zhytje në një botë më të veçantë.
  32. Can You Ever Forgive Me?
    Richard E. Grant zonja e zotërinj. Dhe Melissa McCarthy ashtu siç duhet të jetë më në filma!
  33. Mile 22
    Triler fantastik në llojin e atyre të Mark Wahlberg. Pak e përziejnë me abstraktin e lokacionit, por është një kombinim i shkëlqyeshëm i trilerit me aksion.
  34. Searching
    Qasje e re në regji, aktrim i shkëlqyeshëm i John Cho. Tension fund e krye falë një skenari të shkëlqyeshëm.
  35. Mamma Mia: Here We Go Again
    ABBA edhe një herë. Edhe atë pa Meryl Streep. Si mos ta duash?
  36. Creed 2
    Provon të japë një qasje më ndryshe në tregimet e Rockyt dhe pasardhësve. Por, i njëjti tregim përsëri.
  37. Eighth Grade
    Tregim modern teknologjik adoleshence. I nënvlerësuar padyshim.
  38. Mary Poppins Returns
    As afër të parit. Pos Emily Blunt, pjesa tjetër e të rinjve është më mirë të mos ishte angazhuar fare.
  39. Bad Times at El Royale
    Loçkë film. Pak i përzier. Ka mundur të jetë më i lehtë për shikuesin, ama klasik!
  40. Holmes and Watson
    Nëse prisni Sherlock të Moffatit me Cumberbatch, atëherë ky s’është për juve. Komedi e mirë, e tepruar në disa raste, ama e gjykuar padrejtësisht.
  41. Don’t Worry He Won’t Get Far on Foot
    Joaquin Phoenix dhe aftësitë e tija të jashtëzakonshme të aktrimit.
  42. Black Panther
    Paramendojeni listën e filmave me super-heronj që s’janë nominuar – Wonder Woman, Batmanët, Logan, dhe tjerë. As afër tyre nuk është, por…
  43. The Miracle Season
    Tregim prekës, TV film që përmbush të gjitha të mirat për një film familjar sportiv.
  44. Revenge
    Çfarë filmi! Horror i përzier me triler. Hakmarrje e mrekullueshme.
  45. Sgt. Stubby: An American Hero
    Filmat me qen janë gjithmonë të përkryer. Por, kur bazohen në qen të cilët janë të shpërblyer njëmend për heroizëm në luftë. Fantastik!
  46. Entebbe
    Triler i shkëlqyeshëm, tension përgjatë tërë filmit. Goxha mirë i realizuar.
  47. The Mule
    Clint Eastwood në një Gran Torino karakter, në një situatë krejt më ndryshe. Për moshën që e ka, super-film.
  48. Tag
    Histori e këndshme, komedi, film mirë i realizuar.
  49. The Commuter
    Liam Neeson e nis çdo vit me një aksion. Ky mund të jetë ndër më të mirët e këtij zhanri që ka bërë ai së fundmi.
  50. Solo: A Star Wars Story
    Hani solo nuk është aq i mirë sikur me grupin. Shpërdorim i një tregimi që ka mundur të jetë shumë më i mirë.
  51. Christopher Robin
    Ewan McGregor në një histori interesante, mirë të realizuar.
  52. Super Troopers 2
    Qasje e këndshme, komike në lidhjet amerikano-kanadeze.
  53. Johnny English Strikes Again
    Rowan Atkinson dhe budallaqet e tija si agjenti i njohur, për të tretën herë. E njëjta, por a na duhet një tjetër lloj i Xhoni Inglish?!
  54. Leave No Trace
    Një film i ngjashëm me Captain Fantastic. Tregim goxha i mirë, fotografi e bukur, dialogë të këndshëm.
  55. Red Sparrow
    Histori spiunimi mirë e përpunuar.
  56. White Boy Rick
    I bazuar në ngjarje të vërtetë, një tregim prekës, por mirë i shtjelluar.
  57. Annihilation
    Në shikim të dytë ndoshta do të ngjitej më lartë vepra e Alex Garland, por…
  58. If Beale Street Could Talk
    I gjatë, i kotë, ka mundur të jetë shumë më i mirë. Një tregim i keqpërdorur.
  59. Early Man
    Si ka lindur futbolli, dhe gjëra tjera.
  60. Death Wish
    Bruce Willis si zakonisht. Por, me pak shije.
  61. Smallfoot
    Tregim interesant, risi e mirë e animuar.
  62. The Predator (2018)
    Përbindëshi më i mirë i vitit. Bile edhe disa çaste komike aty-këtu. Shumë, shumë më i mirë se Venom.
  63. The Nutcracker and the Four Realms
    Magjia e bën Keira Knightley të panjohur, por më të mirë se shumë filma që pasojnë.
  64. Venom
    Tom Hardy s’mjafton!
  65. At Eternity’s Gate
    Dafoe është njëri nga aktorët e mi të preferuar. Por, regjia, lëvizjet e tepërta e kamerës nuk ishin për lukthin tim.
  66. Peter Rabbit
    Lepujt të plasin nervat, sidomos zëri i Peterit. Por, Domhnall e Rose janë të mirë.
  67. Vox Lux
    Natalie Portman këndon vetëm në pjesën e dytë. Dhe atë nuk e bën mirë. As Jude Law nuk është në formën e tij
  68. Uncle Drew
    Së paku diku ka ndihmuar ekipin Kyrie Iriving. Por me Shaq, Reggie, e Chris të gjithë fitojnë!
  69. Boy Erased
    Aktrim i shkëlqyeshëm i Lucas Hedge, por skenari duket se i kanë ‘dhënë zor’ shumë!
  70. Widows
    Tregim i përzier, i zgjeruar, me përfundim banal! Pa lidhje!
  71. The Grinch
    Shumë, shumë më i dobët se i kaluari! Tentimi për t’i vënë një prekje të re po prish shumë filma!
  72. Jurassic World: Fallen Kingdom
    Riciklim jo aq i mirë.
  73. Traffik
    Nuk është triler i keq, por prapë shkon disa hapa më shumë se që do të duhej.
  74. Mary Queen of Scots
    A është kjo mënyra e re si u shpjegojmë historinë gjeneratave? Me pornografi? Ngjarje e ndarë në dy fronte, skenar i tmerrshëm, dialog i mangët, e krejt kjo tentohet të mbulohet me skena intime të dhunshme.
  75. I Feel Pretty
    Amy Schumer në rregull, por Emily Ratajkowski në film?! Seriozisht?!
  76. A Star Is Born
    Mbivlerësimi i filmave si ky është problem i të sotmes.
  77. Den of Thieves
    Shumë i përzier pa nevojë. Ka mundur të jetë një film shumë më i mirë.
  78. Game Night
    Komedi e mirë, karakter anësor i mirë, por teprohet me krim.
  79. Gringo
    Komedi më e errët se që duhet. Pos aktrimit të David Oyelowo, asgjë tjetër nuk shkon me këtë film.
  80. The House with a Clock In Its Walls
    Jack Blackut i kanë hije filmat me fëmijë. Nuk është për të mos u duruar as ky.
  81. Truth or Dare
    Horror që shkon nja dy shkallë më shumë se që duhej për t’u prishur në fund.
  82. Blockers
    Edhe një dëshmi që John Cena është The Rock2. Film i mirë.
  83. A Simple Favor
    Komedi e mirë e Paul Feig pa gruan e tij. Anna Kendrick kundër Serenës në një film që arrin të ofroj edhe një dozë sekreti.
  84. Unsane
    Aktrim i shkëlqyeshëm i Claire Foy, në një horror shqetësues.
  85. Book Club
    Film për 50 Shades of Grey që del shumë më i mirë se sa të tre filmat 50 Shades së bashku.
  86. Hotel Transylvania 3
    Vazhdimi i tretë sjellë rënie të pritshme në cilësi. Mjaft më!
  87. Overboard
    Anna Faris është më mirë të mbetet në TV.
  88. Pacific Rim: Uprising
    Gjë e mirë është që mund të mos vazhdojë më.
  89. The Seagull
    Disa vepra janë për të mbetur vetëm vepra letrare, jo të prishen në filma sikur këto. Madhështia e Çekovit është e rëndë për shumicën e film-bërësve.
  90. Night School
    Kevin Hart. Në shkollë.
  91. Second Act
    Jennifer Lopez. Në punë.
  92. Ralph Breaks the Internet
    Filmi i parë ka qenë një respekt ndaj video-lojërave klasike. I dyti krejt e kundërta!
  93. Adrift
    Filmat për mbijetesë në oqeane janë tepruar. Nuk është faji tek Adrift sa tek paraardhësit.
  94. Ocean’s Eight
    Cate Blanchett e Sandra Bullock as afër djemve!
  95. Life of the Party
    Melissa McCarthy. Në fakultet!
  96. Robin Hood (2018)
    Boll ma!
  97. Teen Titans Go! To The Movies!
    Shumë i plakur për t’u lidhur edhe me një univers të vizatuar.
  98. Tully
    Amësi e rëndë për Charlize Theron. Ngjashëm si Garland, edhe Reitman vjen në një pozitë të pazakontë, por…
  99. Rampage
    Edhe një herë Dwayne Johnson duhet të shpëtojë botën!
  100. The Spy Who Dumped Me
    Komedi e mirë e Mila Kunis me Kate McKinnon, por që përzihet palidhje me Justin Theroux.
  101. Skyscraper
    Prapë Dwayne Johnson në shpëtim të botës! Nejse, një banese!
  102. The Happytime Murders
    Filmat që përziejnë njerëzit me kukulla janë më të këqij se filmat që përziejnë njerëzit me vizatime.
  103. Sherlock Gnomes
    Holmes&Watson janë lule!
  104. A Wrinkle in Time
    As në të 90tat e Oprah’së s’do ia kishte dalë ky film!
  105. Show Dogs
    Will Arnett me qenë që flasin.
  106. The Meg
    Një lloj i ‘Sharknados’ me qëllime për t’u dukur serioz, por me dështim të paparë!
  107. The Hurricane Heist
    Katastrofë film. Realizim amator, sikur videoja e FFK-së.
  108. 12 Strong
    Edhe sa filma për Afganistan do të kemi?
  109. The 15:17 to Paris
    Apo për sulme terroriste në Paris?
  110. The First Purge
    Ideja e skenaristëve për vazhdimet e Purge është të shtojnë më shumë dhunë, dhe kjo nuk po funksionon.
  111. Midnight Sun
    Nuk di as vet pse kam vendosur t’i jap shansin këtij filmi për plot 27 minuta!
  112. Fifty Shades Freed
    Gjithçka pas këtij filmi do të ju duke te mirë, edhe 110 filmat e mësipërm.
lomsh

shuj shuj

Nuk jane tre veta fajtor qe po i ricikloni neper statuset tuaja per kete çmenduri qe ka ndodh gjate ktyne viteve.

Jane 1.8 milion fajtor, perfshi secilin prej neve!

Fajtor osht qasja me ‘shuj, shuj…’ ose ‘hajt be se mire osht…’ e edhe asine ‘po cka po ta nin per tjeret…’

Kjo qasje, mbyllja e gojes ndaj seneve ma t’thjeshta per rehati personale, osht ajo qe sjell jo vec kete rast, po edhe shume tjere te ksi permasave e mos ma keq neper vendin tone.

Kqyrja e puneve tona! Ironia osht puna e jone osht m’u marr me pune t’huja!

Heshtja ndaj t’keqes, tu fillu prej ni letre t’hedhun toke, tek vjedhjet e shtetit – neve secilit qe pagujm taksa, e deri tek kto gjana qe s’kane fjale t’pershtatshme mu pershkru. Per kete rast qe ashiqare ka zgjat ni kohe t’gjate, osht zor me dite vec 4 veta t’perfshim. Shqiptari nuk mundet me bo dicka t’ketille edhe mos me ju lavdru dikujt, se qaq komb i ceket jemi! Sigurisht ka pas njerez qe e kane dite, edhe kane shujt! Mos me ‘u prish’ me kolege, kane prish ni jete t’pafajshme.

Njejte edhe ju shuni, per kolege, per shoke, per familjar! Nuk folni kunder t’keqes edhe e keqja vec shkon e trashet, zgjerohet. E i vetmi sen qe kputet tu u zgjeru, tu trashe, osht harami e zullumi.

Jemi bo njerez t’ketille, t’prishur n’shpirt! Edhe kerkush nuk niset prej vetes me bo dicka t’mire per kete vend. Kerkush nuk e hap gojen me fol! E kerkush nuk e ngon aton qe ka me fol dicka!

Megjithate osht mire m’u kap me ‘beteja’ banale n’fejsbuk, se a ‘forca bon fuqine, a fuqia forcen’ e ksi sene madhore. A qysh jemi populli ma i vjeter n’ballkan, ma i miri n’bote, ma trimi, a cka po di. Amo po doket cka jemi! Njerez tutca, qe shujm, qe shitemi per ni makiato, njerez pa palce!

Hala ma zi ka mu bo sa t’mshelni gojen, e kqyrni. Huti hut, kanihere lshon noj zo, nuk osht sikur na me ‘shuj, shuj’!

TV Reviews

The ABC Murders – Recensim (mini)serie

                Gjithmonë është hezituese adaptimi televiziv i veprave të preferuara, e aq më rëndë është adaptimi i karaktereve të preferuara. John Malkovich në rolin e Hercule Poirot nuk kishte kuptim. Aq më pak në skenat e para kur detektivi i mirënjohur nga vjen tullac dhe me mustaqe të lyera! Është ajo pika kur je në mëdyshje nëse ia vlen të dedikosh veten kësaj mini-serie e stilit britanik që përkthyer thjeshtë i bie tre filma. Dhe më pas ke Ron Uizllin, dhe një aktor që të ngjan në Cillian Murphy-n. Por, pastaj të kujtohet Agatha Christie, dhe gjithçka tjetër mbetet në plan të dytë.

                Njëra ndër veprat më të mira, ndonëse është zor për t’u dalluar e Agatha Christiet, vjen e adaptuar në televizion nga BBC. Mjaftojnë këto dyja që të presim diçka mjeshtërore nga kjo mini-seri prej tri episodeve. Dhe kjo mjeshtri dhurohet, deri në një masë, për të gjithë neve që vendosim ta shikojmë.

                Për ata që nuk janë të njohur me temën, ngjarja ndodh në vitin 1933, me Hercule Poirot tashti në pension. Përkundër kësaj ai merr letra poste të nënshkruara me ABC, të koduara. Është detyrë e detektivit të njohur të gjejë vrasësin i cili nuk e ka ndërmend të ndalojë. Por, ky mision i tij rëndohet nga ndryshimet në departamentin policor ku inspektori i ri nuk është aq miqësor sa ai paraprak.

                Tashti, skenaristët kanë në dorë njërën nga kryeveprat e Agatha Christies. Porse, për të ‘rinuar’, ofruar diçka më të re, ata vendosin të shtojnë e ndryshojnë disa pjesë të cilat personalisht nuk më kanë pëlqyer, të cilat kanë të bëjnë me të kaluarën e Poirot kryesisht.

                Poirot – tullac dhe me një mjekër ndryshe nuk ishte për shijen time. Ngjashëm si dhe aksenti i tij. Përkundër këtyre, John Malkovich ia del të bëj një punë të mirë. Edhe Rupert Grint nuk dëshpëron në rolin e Inspektorit Krom. Eamon Farren në rolin e Krust ka një paraqitje goxha të mirë, e as pjesa tjetër e ansamblit nuk dëshpëron.

                Megjithatë, nuk mund të konsideroj se është një adaptim kushedi sa i mirë. Ndoshta ‘faji’ është tek madhështia e veprës, por ndjejë se kanë mundur të bëjnë më shumë. Nota personale: 3/5

Journal

Për msusat, doktorat, edhe Julia Robertsin!

A e nisim me ni vic palidhje?

Po e thirr infermierja kolegen me pi kafe gjatë orarit të punës.

Kolegia ia kthen:

  • Jo, s’muj se jemi n’grevë! Kur t’ia nisim punës, atëherë vijë!

Haha! (kesh me zor per hater)

Dy raste po du m’i përmend, në periudha të ndryshme:

1) Viti 95 nëse s’gaboj. Te shkolla, e cila ka pas birë me lujt pupca në klasë, na porositin nesër me marr ni kese me dru. Të nesërmen, unë edhe shumë nxansa shkojmë me ka 2 dru nëpër kese, pos çantave në shpinë.

Disa muaj ma vonë, na ‘kërcënojnë’ që ata që s’kanë pagu 3% do të përjashtohen prej shkollës. Nuk e di a osht kon 60 marka a s’di qysh, amo ka mjaftu me m’bo merak si fmi.

b) Viti 2004, olimpiada e Athinës, reduktimet 3me3. Mas disa ditëve dhimbjeje, ma n’fund dorëzohem edhe duhet me shku në kontroll tek mjeku. Leukocitet e japin ni diagnozë. Dy vjet mas olimpiadës së Salt Lake Cityt kur nisim me bajt syze, reagon zorra qorre. Në hymje t’spitalit, derisa prindërit merren me punët e burokracisë, mu m’bjen apet mu bo merak, tashti pak ma i rritun.

Në dyja rastet, kushtet ekonomike familjare nuk kanë qenë për msysh, ama truri t’bon mu merakos. Tek të dyja raste kemi kalu mirë, pak me nafakë e ma shumë falë njerëzve t’mirë që kemi pas punë me ta – msusi edhe mjeku, pos që të njofshëm, janë kon e janë prej njerëzve ma t’mirë që mundeni me dëgju për ta. Për këtë arsye, kta edhe msusa e mjekë tjerë që i kom miq nuk ofendohen me fjalitë në vijim. Edhe nuk janë pak fjali ☹

Dy rastet e mësipërme nuk janë të vetmet t’mira që kam pas me arsim e mjekësi. Bile tek e para kom kalu ma shumë se gjysmë dekade në fundin tjetër, që m’ka dhanë dy pamje të ndryshme të brendshme. Pjesa e parë osht shembulli i përkryer qysh mundet mu menaxhu ni institucion publik me nder e me rregull. E dyta osht qysh prishet ai sistem për qëllime politike.

Tek pjesa e dytë, mësimdhënësit kanë kalu orët në telefona tu lujt snake (moti osht kon), e edhe kanë shku nëpër kafene gjatë orarit të msimit, e le ma nëpër zyra e salla të arsimtarëveSigurisht që kjo pjesë e mësimdhënësve kanë qenë lobuesit për ndryshimet në menaxhim, edhe ia kanë dalë. E kanë shfrytzu, e edhe kanë lyp paga e greva prej që e maj në mend unë. Cilësia e arsimit osht portretizu në PISA.

Me qejf, kisha besu që s’kanë qenë vetëm institucionet ku kam qenë unë prezent. Mirëpo, ka pasë edhe tjera. Katër vite gjimnaz nuk kemi mbajt informatikë e anglisht – se msusit zgjedhshin ISP e KFOR.

Edhe i njëjti trend zgjat prej parashkollorëve deri tek profesorat e shkencës. Katër orë msim, mendt te paret, edhe tek pushimi veror 6 javor. Nëse ngon pleqtë, msusat veteranë, e sheh që kanë hjek me msu ni popull, me eduku, me ul shkallën e analfabetizmit që para luftës së dytë botërore në Kosovë ka qenë 90%. Tashti, ideja osht tek parët. Nuk mundemi me prit edukim prej dikujt që e kqyr Odeonin e Op Op Labin, edhe serialet turke. Bile reprizë se tamon në ora 1 janë n’shpi.

Përgatitjet te shpija? Hahahaha

Osht riciklim, vetëm data ndryshon, janë tekstet e njëjta, orët e njëjta, plani i njëjtë. Dy vjet me shpjegu ni send e mson përmendsh e le ma 15 vite!

Ofendim pse shoferat e qeverisë pagat ma t’mdhaja?

Paj, msusat kanë qenë shtresa kryesore që osht manipulu edhe e ka shit votën çdo fushatë parazgjedhore. E a e din kush e shet dinjitetin edhe manipulohet prej njerëzve që nuk kanë intelekt sa ta? Msusat….

Edhe mjekët e kanë njëjtë. Ka filma, ka tregime qysh mjekët kanë shku nëpër fise malore e kanë bo diçka që ka udhëzu Hipokrati, diçka që ka qenë njerëzore, që kanë shnosh njerëz. Tashti, krejt msojnë gjermanisht, se paret në Gjermani. Sepse as paret ‘masdore’ e as n’privat nuk po ju mjaftojnë!

Tani greva, se shoferat e qeverisë rrogat ma t’mdhaja. Kush e ka votu këtë qeveri? Pensionistat? Rinia? E kanë votu shërbyesit civil, punëtorët e institucioneve publike, edhe jo për ni t’ardhme ma t’mirë. Për ni fond pensional ‘klasik’, për largimin e korrupsionit edhe nepotizmit, po për pareeeee… mu ngi me pareeeee se krejt me veti kanë m’i marrë. Keq që tashti pos qatij trusti, pensioni bjen në 75 euro, edhe nëse keni punu 35 vjet. Nejse, iu bjen n’mend ma vonë, ama njëjtë edhe atëherë, kërkush s’ka me ju vnu veshin pensionistëve të cilët as ni biletë autobusi nuk e kanë falas. Biletat falas të autobusit, byrekët, qebapët, makiatot janë për policët. Sepse hala i tutemi uniformës. Para luftës Zorani e Dragani, mas luftës Luani e Asllani!

Paret… veç pare… pa pare nuk t’shtyjnë në operim (qysh nuk ka mujt me hi ni plakë 70+ vjeçar në 2004tën, sepse osht lajmru n’spital kur ka qenë kirurgu për të cilin krej gilani e kanë ditë që ‘lyp’ pare); pa pare (nëse nuk shkon n’kurse) nuk munesh me kalu as notë pozitive në provime.

Sigurisht që paret janë mënyra qysh shpërblehet puna (falë kinezve), mirëpo dihet rroga dihet pare. Edhe ato pare na i japim me tatimet që këtë vit na shtohen me prona (jo vec t’shpisë), edhe niqin sene përfshi edhe tatimin n’libra që t’i nalin n’kufi! Tani presim edukim!!!!

Dihet shërbimi, dihet çmimi! Mirëpo, pa dy euro n’xhep s’munesh me dal as në rrugë, e le ma me shku n’ambulancë! Jo te na, ku secili prostitutizohet për dy euro e ma shumë, ndonëse osht e ndalume me ligj. Tashti, a po du me i qujt atë pjesën e msusave edhe mjekëve prostituta? S’muj me thonë.

S’muj me thonë se e vetmja që e njohë, ka qenë shumë ma e sinqertë se mjekët e profesorët t’cilët kanë lyp analiza ma shumë në ambulanca specifike private, e kurse e literaturë ma t’gjerë në fakultete! Viviani asnjo prej ktyne nuk e ka lyp. Po du me thonë ka qenë e drejtë n’film, edhe e sinqertë. Sigurisht që jo krejt munden mu kon si Julia Roberts, ama munden me marrë pak msim, si ‘model’ rolin e saj tek Pretty Woman.

Thashë, ka shumë mjek e msusa që meritojnë botën, mirëpo ata nuk meritojnë shumicën e kolegëve që kanë. Sigurisht që alternativa për kta mbetet Gjermania, jo për pare, po për me i ik ksaj ere korrupsioni të cilën e bojnë si bagël kolegët e tyre. Ata hjekin ma shumë se na, se ma lehtë se mu kon ni budall n’vendin e të mençurve, s’ka. Problem osht me kon i mirë në vendin e njerëzve të kqi, t’kalbun n’shpirt, të cilët rrezikojnë edhe ty me t’bo si ta, se qysh ka thonë Victor Frank ‘Kur nuk mundesh me ndrru rrethin, nis me ndrru veten!’

Hala ka kohë me ndrru vendin, edhe pse osht zor, e edhe ka qenë zor qe 20 vite.

E unë, për atë merakun që o dasht me siguru dru e edhe 60 marka t’cilat s’di qysh kanë mujt mi gjet prindt në atë hiper-inflacion që zerot nuk i ka zane letra e pares nuk kom lyp kompensim. As nuk lypi. Rezistenca në kohë t’kqija nuk pritet mu shpagu në kohët e mira. Ani pse 3% ka shku për pallatet e çlirimtarëve, e shefat e 3% hala po shnukin prej buxhetit të tatimeve të mija, a unë duhet me pagu për secilin infuzion që marr tek mjeku. E nafakën për me pas mjekë t’mirë (edhe në raste tjera, bile osht edhe njo që m’ka ndihmu hala ma shumë), nuk e kanë shumica prej neve. I mirë, budall, nuk osht gajle mbiemri për mu. Jo deri sa t’kenë edhe tjerë që mundohen për këtë vend, pa prit veç pare.

Edhe jo, s’kom lidhje me Lindën që e njihni kejt. Edhe ato viçat që i kallxoni me to, janë shumë ma bajat se ai që e përmenda ma nalt.

Filma

All Quiet on the Western Front (1930) – Recensim

Pak, shumë të paktë janë filmat që tregojnë luftën në realitetin e saj përbindësh. Njëri ndër ta është ‘All Quiet on the Western Front’.

Si gjeneratë e luftës, e cila ka përjetuar tmerr më shumë se tre muaj bombardime që konsiderohet si luftë, ne bindim të tjerët se kemi përjetuar luftën. Më datë 22 gusht të vitit 1914, në vetëm një ditë, Franca ka pësuar 27 mijë ushtarë të vrarë. Gjatë luftës tonë janë vrarë 11840 civilë, sipas statistikave që mund të gjejmë në arkivat kosovare! Edhe për neve, ata 16 muaj kanë qenë tmerri më i madh, nga i cili as njëzet vite më pas nuk mund të këndellemi psiqikisht!

Këndellje e lehtë s’do të jetë as pas këtij filmi. Për tu sqaruar, janë dy versione të këtij filmi, dhe këtu do të shkruaj për të parin, origjinalin! E kur them këndellje, nuk dua të ju frikësoj me pamjet e llahtarshme që mund të shfaqen, pasi nuk ka shumë të tilla. Këndellja është më e zorshme nga tru-shpëlarja e të rinjve të cilët lëshojnë bankat e gjimnazit në ndjekje të lavdisë së një ushtari.

Fakti që filmi vjen nga libri i një veterani të Luftës së Parë Botërore, gjermanit Erich Maria Remarque, e bën këtë libër edhe më të besueshëm. Fitues i dy çmimeve Oskar – filmi më i mirë i vitit, dhe regjia më e mirë e bërë nga Lewis Milestone i cili ka disa filma interesant të para viteve 1960ta, përfshirë edhe të fundit që vjen në dekadën e shtatë të shekullit të kaluar, ‘Mutiny on the Bounty’.

Gjithçka nis me një fjalim fjalëmadh të një profesori i cili përmend lavdinë e cila i ndjekë përjetë të gjithë ata që shkojnë të “mbrojnë atdheun”. E tërë klasa përnjëherë niset për t’u regjistruar si ushtarë. Pak kohë pas fjalimit dhe regjistrimit, fjalimi i profesorit mbaron, dhe nis lufta e ‘zhveshur’.

Gati 90 vite pas këtij filmi, luftën e përjeton secili në video-lojëra të ndryshme, në dokumentar të ndryshëm, por askund termi ‘luftë’ nuk zhvishesh sikur në ‘All Quiet on the Western Front’. Por, përkrah luftës më së miri zhvishet edhe tru-shpëlarja klasike, lehtësia e manipulimit të masës së të rinjve me premtimin e lavdisë që do të sjell lufta.

Lavdi për ata 27 mijë ushtarë të vrarë në Francë në atë ditë vere nuk kishte ardhur kurrë. Kishte ardhur edhe një luftë tjetër me përmasa botërore e cila tashti do të merrte numrin, e s’do të quhej vetëm ‘Lufta e Madhe’. Lavdi dhe ideali i tyre ishte zhbërë brenda dy dekadave. Dy dekada kanë kaluar edhe nga vdekja e 11840 civilëve në luftën tonë të fundit. Lavdi i tyre tashti përdoret vetëm për të emëruar ndonjë rrugë dhe për të pasuruar përfituesit e vdekjes së atyre 11840 jetëve, të atyre zemrave që tashmë gati dy dekada kanë pushuar së rrahuri!

Nuk ka film që përshkruan luftën më mirë se ‘All quiet on the Wester Front’. Është një film që duhet të shikojë secili në momentin që konsiderohet i pjekur, të nesërmen e ditëlindjes së tetëmbëdhjetë. Nota personale: 5/5

TV Reviews

Michael Palin’s North Korea – Recensim

Ylli i Monty Python, që nga atëherë është marrë më shumë me udhëtime dhe zbulime të vendeve të ndryshme nga cepat e të gjithë kontinenteve. Radhën e kishte Koreja Veriore, e njohur ndryshe si vendi më i mbyllur në botë. Por, a është aq i mbyllur edhe i zymtë sa e përshkruajnë mediat?

Michael Palin futet në Korenë Veriore në kufirin tokësor me Kinën. Dhe menjëherë vërehet dallimi dukenisur nga cilësia e asfaltit (së paku këtu jemi para Koresë nga ato që mund tëshohim në këtë dokumentar!). Palin e ndanë këtë udhëtim, dokumentar në dypjesë. Pjesa e parë ka të bëj me kryeqendrën Pyongyang. E dyta zhvendoset nëpjesën tjetër të Koresë Veriore, në atë rurale, dhe në kontakte më të shumta mepopullsinë e ‘thjeshtë’ ta quaj.

Ka vizita nëpër shtëpi e shkolla të ndryshme. Bujaria në një shtëpi rurale, përfshirë edhe komunitetin është goxha e nxehtë, e papritur ndoshta. Por, e papritur nuk është zymtësia dhe varfëria që më së shumti vihet në pah gjatë ndryshimeve ndërmjet pjesëve urbane dhe rurale.

Mund të them që është dokumentari më i paanshëm në lidhje me Korenë Veriore. Michael Palin sjell një pamje të paparë të Koresë Veriore më herët, gjithnjë e paprekur politikisht. Nota personale: 5/5