Foxcatcher-1

Foxcatcher (2014) – Recensim

Si fans i filmave për sportin, me të dëgjuar për përfshirjen e Bennett Miller në regjinë e ‘Foxcatcher’, pritjet për këtë film kanë qenë më të mëdha se zakonisht, duke mos harruar ngazëllimin për një tjetër sukses kinematografik siç ishte rasti i ‘Moneyball’.

Por, të dy filmat ndryshojnë në disa fusha, duke nisur nga trajtimi i temës thelbësore të filmit. Kësaj radhe Miller sjell një tregim më ndryshe, duke u përqendruar në sportet amatore si mundja që nuk janë aq rentabile sikur bejsbolli në SHBA. Kjo është arsyeja pse biznesmen si John du Pont kanë investuar në projekte si ‘Foxcatcher’, për të ndihmuar sportistë amator që nuk fitojnë as mjaft për të mbijetuar që të sjellin suksese për vendin. John du Pont është pasardhës i njërës nga familjet më të pasura në vend që nga ajo që mund të mësojmë nga filmi, merret me prodhimin e armatimit. Për të përkrahur mundësit amerikan ai themelon projektin Foxcatcher duke ndihmuar mundësit të kenë kushtet më të mira për përgatitje. Në mesin e këtyre mundësve është edhe Mark Schultz, kampion aktual olimpik që synon të përsërit suksesin në Olimpiadën e Seulit më 1988. Marku ka një vëlla më të mëdha, mentor të tij, Davidin i cili nuk është i gatshëm të heq dorë nga jeta e tij për tu bashkuar me du Pont në vilën e tij për Foxcatcher. Pak a shumë kjo është tema që trajtohet, dhe pasi bazohet në ngjarje të vërtetë, do sugjeroja të mos kërkoni më shumë informata, pasi vet anonimiteti i tregimit është anë e fortë e këtij filmi.

Tashti, Steve Carell, të cilin e njohim nga tituj si ‘The Office’, ‘Get Smart’, ’40 Years a Virgin’, ‘Crazy Stupid Love’ vjen në rolin më serioz të karrierës me një transformim fizik të mahnitshëm për karakterin e John du Pont. Ai sjell një paraqitje të shkëlqyeshme aktrimi që na bën të dyshojmë nëse me të vërtetë është i njëjti person që kemi njohur deri tani, dhe kjo nuk është vetëm rezultat i makijazhit. Transformim në pamje ka edhe për Mark Ruffalon, por i cili ngjashëm si Carrell sjell një aktrim të shkëlqyeshëm. Megjithatë për dallim nga Carrell, Ruffalo vetëm se është dëshmuar në drama edhe më parë, së fundmi tek ‘The Normal Heart’.

Në role tjera, ti quaj më normale, më të zakonshme vjen Channing Tatum si Mark Schultz. Karakteri i tij kalon më shumë kohë në skenë me du Pont, duke ofruar një harmoni interesante përgjatë gjithë filmit. Megjithatë tërë kohën shihet një lakmi e du Pont për rekrutimin edhe të vëllait të madh. Lidhja e tyre zhvillohet nga fillimi i filmit duke arritur pikun më herët që ndoshta mund të presim, por përgjatë tërë filmit, tensioni ndërmjet tyre nuk humbet. Aktrimi i tyre dhe kjo marrëdhënie e bën filmin atë çfarë është, një tregim i përpunuar shumë mirë për dy miq që shpien deri tek rrethana të palakmueshme.

Vanessa Redgrave ka një rol minimal, derisa më shumë kohë para kamerës kalon Sienna Miller, që vijnë në role dytësore krahas treshes. E derisa Bennett Miller ka bashkëpunuar me Dan Futterman në skenarin e ‘Capote’-s, është hera e parë që bashkëpunon me E. Max Frye. Skenari është në nivel, përkundër kritikave të vet Mark Schultz. Është e zakonshme që të devijohet tek filmat artistik, dhe jo diçka tragjike. Edhe Miller bën punë të mirë në regji, por ‘Foxcatcher’ mbetet mbrapa ‘Moneyball’ dhe ‘Capote’ në listën time nga filmat e tij.

Në përgjithësi, ‘Foxcatcher’ është tregim i realizuar mirë, por vet tema nuk e bën shumë të kënaqshëm. Aktrimi është fenomenal, sidomos nga ana e Steve Carrell. Nota personale: 4/5.

american_sniper_three

American Sniper (2014) – Recensim

Clint Eastwood sjell edhe një film të përqendruar rreth një karakteri heroik, diçka që ka arritur ta bëj me sukses kohëve të fundit. Por, ajo çfarë e bën të veçantë ‘American Sniper’ është ngjarja e vërtetë në të cilën është bazuar e cila vjen kryesisht nga një pikëpamje që mund të vërehet si nga titulli ashtu edhe nga posteri. Filmi flet për snaiperistin amerikan, Chris Kyle, në librin autobiografik të të cilit edhe është bazuar ky projekt.

Filmi ka hasur në dy anë të audiencës, ata që mendojnë se është vetëm edhe një film patriotik amerikan, dhe atyre që u ka pëlqyer filmi si realizim interesant i një tregimi ngazëllues bazuar në një histori të vërtetë. Personalisht unë bëj pjesë në këtë grupin e dytë të cilët ‘American Sniper’ nuk e vlerësojnë si një produkt tjetër patriotik, propagandë për SHBA-të dhe luftërat e tyre. Për mendimin tim është një tregim i shtjelluar në mënyrë të shkëlqyeshme nga Clint Eastwood, mënyrë të cilën e preferoj në krahasim me atë të Spielbergut i cili ka lënë projektin për mospajtimet në lidhje me hapësirën që do të duhej të kishte në film antagonisti, një snaiperist irakian. Mendoj që një shtjellim i tij do ta bënte filmin një duel snaiperistësh dhe nuk do të ishte më mirë i realizuar se sa ky version.

‘American Sniper’ të kujton në masë të madhe ‘The Hurt Locker’. Paralelet ndërmjet këtyre dy filmave janë të dukshme, duke u nisur nga karakteret kryesore që kanë si qëllim shpëtimin e jetëve të bashkëluftëtarëve të tyre, vuajtjet e tyre për adaptim në botën tjetër larg luftës, e përfshirë edhe tregimin për sakrifikimin e jetës së një fëmije për kauzë më të madhe. Filmat janë të ngjashëm në shumë aspekte, me dallimin kryesor në profesionin e karakterit kryesor ku te ‘American Sniper’ kemi një snaiperist, derisa tek ‘The Hurt Locker’ kemi një çmontues bombash. Sidoqoftë, të dy filmat kanë origjinalitetin e tyre në një shkallë, dhe janë të goxha të mirë, secili në mënyrën e vet.

Bradley Cooper vjen përsëri në një rol interesant, duke u puthitur me karakterin që portretizon për mrekulli. Talenti i tij është hedh në pah shumë herë viteve të fundit, gjë që e dëshmojnë gjithë ato nominime për Oskar. Por, interesante dhe për tu veçuar është aktrimi i Sienna Miller. Duhet pranuar që ka qenë një vit i mirë për të, dhe role tepër të mira me paraqitje të shkëlqyeshme, si këtu, si tek ‘Foxcatcher’.

Në përgjithësi, ‘American Sniper’ është një tregim intrigues, me plot emocione, realizuar për mrekulli nga legjendari Clint Eastwood që përkundër moshës po arrin të sjell edhe nga dy tituj për çdo vit! Nota personale 5/5.

theory of everything

The Theory of Everything (2014) – Recensim

‘Teoria e gjithçkasë’ sjell nga pak nga gjithçka që ka të bëj me jetën e shkencëtarit, ndër më të njohurit të kohës sonë, Stephen Hawking. Filmi në regji të James Marsh që deri më tani është i njohur vetëm me dokumentarë – ‘Man on Wire’ më i njohuri pa dyshim, është në gërshetim i përkryer i jetës personale dhe profesionale të Hawking. Filmi nis në momentin e duhur, e ngjashëm përfundon në momentin e duhur, në mënyrën më të përkryer të mundshme.

Marsh sjell tregimin e përpunuar nga Anthony McCarten bazuar në librin e autobiografinë e Jane Hawking. Ngjashëm si Marsh, edhe McCarten është relativisht jo shumë me përvojë në zejen e skenaristit, por sikurse Marsh edhe ai bën një punë të shkëlqyeshme në portretizimin e ngjarjeve kryesore nga jeta e Hawking. Tregimi nis nga mosha rinore e Hawking, mosha që nuk njihet për publikun e gjerë, pasi sëmundja e kishte kapluar në moshë tepër të re dhe mbijetesa e tij deri në këtë ditë është një mrekulli në vete, ngjashëm si gjërat që i ka sjell shkencës vet Hawking. Skena e parë sjell Hawking duke vozitur biçikletën, për të vazhduar me vallëzim dhe aheng, që nuk duket të ngjasoj aspak në atë që presim si fillim.

Çereku i parë shërben si një hyrje në botën e Hawkingut, në botën që e njohim. Këtu nis filmi të bëhet më emocional, tashmë kur vetëm jemi të zhytur në temën e filmit dhe të lidhur si me tregimin ashtu edhe me karakteret. Ngjarja vazhdon të zhvillohet në paralele të njëtrajtshme duke trajtuar si jetën profesionale ashtu edhe atë private, bile kjo e fundit zë një hapësirë më të madhe gjatë tërë kohës. Ndërkohë jeta profesionale provohet të sillet me thjeshtësinë më të madhe të mundshme duke shpjeguar disa nga teoritë dhe punën që bën Hawking edhe në tryezën e darkës, me thikë, pirun e patate. Shumica e ngjarjeve nuk ngjasojnë në mënyrë të përkryer me realitetin, siç është edhe ndihma e mikut të familjes, Xhonathanit. Por, si gjithnjë për ata që kërkojnë fakte dhe ndoshta nënçmojnë shpjegimet e thjeshtuara, nuk është dokumentar, është film artistik. Dhe si i tillë ka një skenar dhe regji të përkryer.

E kur jemi të aktrimit, vetëm sa ngjitemi disa shkallë më lartë se sa puna e njerëzve pas kamerave. Eddie Redmayne bën një aktrim fenomenal përgjatë gjithë filmit. Përgatitja e tij për këtë rol ka qenë serioze dhe me një përkushtim që vërehet më së miri gjatë dy orëve. Ka një performancë të mahnitshme, një aktrim të pashoq që nuk do të mund të ishte më i përkryer se sa ky që ofron Redmayne. Hiq mbrapa nuk mbetet as Felicity Jones. Edhe ajo si Redmayne, bën aktrimin e karrierës së tyre që akoma është vetëm në fillin e saj. Ka një harmoni të mrekullueshme në skenë me Redmayne, dhe arrin të sjell karakterin e një gruaje të vendosur që përkundër të gjithave vazhdon të mbetet e përkushtuar ndaj detyrave dhe dashurisë së saj. Është një mishërim i përkryer me rolin nga të dy. Një rol më shumë dytësor se të tjerët ka Charlie Cox si Xhonathani, miku i familjes. Edhe ai bën punë të mirë, për atë pjesë sa i takon dhe shërben mirë si ‘elementi i tretë’ në shtjellimin e tregimit. Por, ngjashëm si pjesa tjetër e kastit mbetet në hije të Eddie Redmayne dhe Felicity Jones që bëjnë një punë të denjë për Oskar.

‘The Theory of Everything’ ka gjithçka që duhet të ketë një film i kompletuar. Skenari sjell një tregim të shkëlqyeshëm, emocional në pjesën më të madhe, një biografi të plotë të Hawking. Ndërkohë aktrimi është i nivelit më të lartë të mundshëm me Felicity Jones dhe Eddie Redmayne që janë thjesht të pameta. Nota personale 5/5.

unbroken

Unbroken (2014) – Recensim

Angelina Jolie mundohet e mundohet t’ia dal mban me punën pas kamerave, por, ngjashëm me shumicën e punëve para kamerës, edhe në zejen e re nuk duket të jetë më shumë se mesatare. Filmi i dytë në regji ka dy faktorë më tepër suksesi se sa filmi i parë – temë në lidhje me Luftën e Dytë Botërore dhe vëllezërit Coen në skenar. Por, as këto nuk e ndihmojnë ‘Unbroken’ të kaloj në një nivel të denjë për të qenë ndër filmat më të mirë të vitit.

Ka shumë gjëra që nuk funksionojnë tek ‘Unbroken’. Pjesa e parë e filmit është e kot, e mërzitshme që të bën të flesh. Pos që zhvillohet në një ambient shumë të kufizuar, ka mungesë në dialog interesant dhe na kujton së tepërmi ‘Life of Pi’ e ‘All Is Lost’, por me një cilësi shumë të dobët. Filmi bën fjalë për tre ushtarë amerikan, në mesin e të cilëve edhe një fitues olimpik që mbeten të ngujuar në një varkë gome, për tu kapur më pas nga forcat armike japoneze. Pjesa e parë e filmit zhvillohet në atë varkën e gomës që në masë të madhe të kujton ‘All Is Lost’ me Robert Redford, por me një realizim shumë më të dobët. Filmi nis me një uverturë të dobishme për fëmijërinë e Louisit, për tu futur në ato dy periudhat e lartcekura. Nuk ka shumë dialog anembanë filmit që është edhe një arsye për të fjetur. Pas zënies nga forcat japoneze, sikur gjallërohet pak filmi, ngjarja, por vetëm për pak kohë. Derisa në pjesën e parë kemi një jetë të mërzitshme në anije, pjesa e dytë është e mbushur me torturë. Ngjashëm asnjëra nuk është impresive.

Aktrimi nuk është i keq, nuk ka shumë emra të njohur për ta bërë të veçantë, por edhe Jack O’Connell, edhe Domhnall Gleeson bëjnë punë të mirë. Takamasa Isihara vjen në rolin e antagonistit duke rënë në sy me një aktrim shumë të mirë. Ndërkohë Coenët në skenar janë shumë më të mirë. Ky do të mbetet një ndër filmat më të dobët për shijen time nga ta. Sidomos pas ‘Inside Llewyn Davis’ që është një realizim shumë i lezetshëm, kuptohet edhe me temë krejt më ndryshe.

‘Unbroken’ mbetet një film mesatar që tregon për paaftësitë e Angelina Jolie për punë serioze pas kamerave. Është film i gjatë, i heshtur, i zbrazët. Nota personale 2/5

selma-trailer

Selma (2014) – Recensim

Filmat që shtjellojnë temën e racizmit në SHBA, gjithnjë na dërgojnë në një botë tjetër që na duket sa imagjinare aq e pamundur krahasuar me instiktin aktual për shtetin më të mirë në botë, siç pretendohet në disa nga filmat që nuk sjellin edhe këtë anë të SHBA-ve. Por, shumica e filmave e këtyre filmave që shtjellojnë racizmin janë aq mirë të realizuar sa që sjellin këto ngjarje në mënyrë të përkryer që të thithin në botën dhe tregimin e tyre duke të bërë të dyshosh bindjet dhe mendimet tuaja edhe nga më të fortat. Një film i këtillë është ‘Selma’.

Ava DuVernay sjell tregimin e njërit nga rrugëtimet e Martin Luther King, kampanjën për të siguruar të drejta të barabarta për vota. Është një marshim epik nga qyteti i Selmas deri në Montgomery në shtetin e Alabamas në vitin 1965. Është një periudhë e lëvizjes për shkrirjen e racizmit në SHBA, lëvizje e cila edhe sot has në pengesa në pjesët më konservative të SHBA-së, në shtetet jugore siç ishte edhe rasti i Alabamas.

Filmi nis me pëgatitjet e Martin Luther Kingut për pranimin e shpërblimit Nobel për paqe, për të vazhduar me fjalimin e tij i cili mbetet në prapaskenë derisa shpërthen një kishë zezake që në mesin e viktimave lë fëmijë. Filmi fund e krye përfshin luftën për të drejta të barabarta, kundër racizmit, duke sjell Martin Luther Kingun derisa lufton në disa frone, kundër të bardhëve, kundër presidentit, kundër zezakëve, dhe kundër vetvetes. Në të gjitha këto frone, King duhet të luftoj për të mbajtur qetësinë, paqen, duke parandaluar viktimat eventuale. Këto beteja e bëjnë filmin të përqendrohet kryesisht tek karakteri i King, pa devijuar shumë me skena dhe ngjarje dytësore. Kjo e bën ‘Selma’-n një realizimin të shkëlqyeshëm nga Ava DuVernay që nuk ka edhe kushedi sa përvojë në këtë zeje, ngjashëm si skenaristi Paul Webb. Pos dialogëve të përkryer, ngjitja e ngjarjeve, këndi i kapjes së tyre e bën një film edhe teknikisht të përgatitur në nivelin më të mirë.

Ndërkohë David Oyelowo sjell një version të përkryer të Martin Luther Kingut në ekran. Pos në fjalimet dhe dialogët, qëndrimi i tij edhe pa thënë asnjë fjalë sjell një karakter të shkëlqyeshëm që fiton përkrahjen e shikuesit edhe po të mos ketë asnjë njohuri paraprake për të bëmat e Kingut. Carmen Ejiogo në rolin e gruas së tij sjell një karakter të gatshëm për të sakrifikuar gjithçka për kauzën në të cilën janë inkuadruar. Ngjashëm si Carmen, edhe pjesa tjetër e skuadrës së King ofron një aktrim shumë të zellshëm. Të kënaqur me paraqitjen e tyre si zakonisht më kanë lënë Wendell Pierce të cilin e ndjek vazhdimisht nëpër serialet e tij televizive, si dhe Cuba Gooding Jr. Por, nuk duhet harruar as performancën e mahnitshme të Tom Wilkinson në rolin e presidentit Lyndon Johnson, dhe Tim Roth në rolin e guvernatorit të Alabamas, George Wallace. Derisa ky i fundit veshët me një rol të përkryer antagonist, Wilkinson në rolin e presidentit sjell një urë ndërmjet dy palëve të përfshira në tregim.

‘Selma’ sjell një tregim epik, sentimental, të realizuar për mrekulli. Vet fakti që është një tregim i bazuar në ngjarje të vërtetë e bën këtë film edhe më emocional, një realizim shumë më i mirë se ato që kemi pasur viteve të fundit në lidhje me racizmin si ’12 Years a Slave’ e ‘Butler’. Nota personale 4/5.

 

 

big-hero-6-baymax

Big Hero 6 (2014) – Recensim

Një botë e animuar e bazuar në Japoni, derisa e punuar nga Disney! Kjo po që është risi. Ky ndryshim vërehet shumë mirë edhe nga tema që trajton, dhe më në fund kemi një grup heronjsh që kanë vendosur të shpëtojnë një vend tjetër pos SHBA-ve dhe tërë planetit.

Baymax është një robot i fryrë tejmase i zhvilluar nga Tadashi, vëllai i Hiros, i cili vdes në një aksident në fillim të filmit. Pas këtij aksidenti, Hiro vendos ti hakmerret zuzarit që i kishte vjedhur mikrobotin e tij duke terrorizuar njerëzit e pafuqishëm për ta ndalur. Baymax, që fillimisht ishte dedikuar të ishte një robot që diagnostifikon shëndetin e njerëzve, pajisjet me aftësi shtesë për të ndihmuar Hiron në misionin e tij hakmarrës. Por, kjo nuk mjafton, dhe Hiros i bashkohen edhe katër miq tjerë të Tadashit, e tani të Hiros, të gjithë të pajisur me aftësi superiore teknologjike.

Ky film i animuar dallon nga të tjerët pasi karakteret nuk kanë aftësi të veta mbinatyrore, porse me anë të teknologjisë dhe modernizimit të saj arrijnë të krijojnë pajisje, armë, dhe përparësi që i ndihmojnë në misionet e tyre, të cilat megjithatë fillimisht nuk janë të dedikuara për luftë, sa janë për ndihmë shoqërisë.

Pra, qëllimi i filmit duket të jetë interesant, të afroj fëmijët më shumë me teknologjinë, të ngacmoj kreativitetin e tyre, para se ti bëj të besojnë në fuqi mbinatyrore. Ky është fakti që e çmoj nga ky film, dhe fuqimisht do të përkrahja filma të animuar, të dedikuar për më të vegjlit që ndjekin këtë ide.

Teknikisht, filmi është i realizuar shumë mirë. Të dy regjisorët, Don Hall e Chris Williams vijnë me projektin e dytë pasi kanë realizuar ‘Winnie the Pooh’ dhe ‘Bolt’, të dy filma mesatar. Në aspektin teknik, ngjashëm si tek skenari, filmi nuk dëshpëron. Zërat vijnë nga një kast pothuajse anonim për filmdashësit, por që nuk paraqet ndonjë problem.

Megjithatë ‘Big Hero 6’ mbetet një film mesatar, në një ambient të çuditshëm siç e ceka në fillim. Teknikisht nuk dëshpëron, por edhe nuk ofron kushedi çfarë risie, kënaqësie. Nota personale: 3/5

Galavant, Empire, Agent Carter – Pilot Review

Mes-sezona siç e quajnë, apo ‘sezoni pranveror’ siç preferoj ta quaj, sjell seriale të reja në televizionet amerikane. E konsideroj detyrë për të shikuar së paku episodet fillestare të këtyre serialeve dhe pastaj për të vendosur personalisht, dhe ndihmuar të tjerët të vendosin nëse ia vlen të vazhdohet me këto seriale. Kësaj radhe janë tri serialet e para që kanë nisur të shfaqen në javën e parë të janarit.

Galavant

Personalisht më pëlqeu, më bëri të qesh. Bëhet fjalë për një tregim mesjetar, me një hero të llojit të Robin Hood, një tregim që vjen si muzikal me skena komike që në tërësi ironizojnë ato të zakonshmet që ndodhin në serialet tjera. Tek ‘Galavant’ nusja e mbretit nuk heq dorë nga martesa për të dashurin e saj pasi preferon pasurinë para dashurisë, derisa finalja e turneut të kalorësve është dueli më i kot i turneut (diçka si Euro 2004).

Sezoni i parë do të ketë 8 episode, me nga dy sosh të shfaqura çdo të diel (e hënë për neve). Nuk dëshiron një përkushtim të madh, kështu që do ta shikoj ‘Galavant’-in.

Agent Carter

Ky sezon i ‘Agents of SHIELD’ më është mërzitur. Prisja më shumë freski nga Agent Carter, por nuk e gjeta. Nuk është faji tek seriali, është faji tek unë që shikoj shumë seriale të tilla me superheronj, Arrow, The Flash, dhe filmat e shumtë. Është një dramë periodike e përqendruar më shumë rreth Captain America, dhe babait të Tony Stark – Iron Man. Shifrat e shikueshmërisë kanë qenë solide për debutim, por si zakonisht do të bien. Nuk besoj që do të ketë sezon të dytë.

Do të shikoj edhe Agent Carter pasi vetëm vjen si zëvendësim për Agents of SHIELD derisa janë në pushim. Por, nëse më ikën ndonjë episod, s’do të mërzitesha.

Empire

Taraji P. Henson rikthehet në ekran pas largimit nga Person of Interest. Dhe këtu ka një rol krejt më ndryshe, më të fuqishëm, më dominues, si ish-gruaja dhe partnerja në krim e karakterit kryesor të portretizuar nga Terrence Howard. Papritmas ai vendos të përgatitet për të ardhmen duke sfiduar djemtë e tij të luftojnë, të dëshmojnë se mund të udhëheqin kompaninë e tij diskografike. Shikueshmëria ka qenë tepër e lartë dhe një sezon i plotë është i sigurt, me shumë mundësi edhe më shumë.

Tema duket të jetë ngazëlluese, kasti i aktorëve fenomenal, shfaqet të mërkurave, ku pos tri komedive të ABC-së deri në rikthimin e Arrow kam hapësirë personale. Unë do të kthehem për ta shikuar edhe më tej. Por, ju sugjeroj edhe juve që mos ta leni së paku pilotin pa e parë.

Në përfundim, si zakonisht ju ftoj të shihni së paku nga një episod, dhe të vendosni vet se a ia vlen të ktheheni për më shumë a jo? Varet sa jeni të uritur në fund të këtyre episodeve. Askush më mirë se ju nuk mund të vendos a ia vlen të niset një serial i ri apo jo.

Kronikë Amerikane nr. 276 – Fundi i Manning-Brady?

Para se të vazhdojmë me parashikimin e ndeshjeve divizionale të përfundimtarëve të hedhim një sy mbrapa

Pse humbën?

Bengals – Papjekuria dhe mungesat në sulm ishin fajtor kryesor për mungesën e fitores në përfundimtare për Cincinnatin tashmë dy dekada e gjysmë. Mund të fajësojmë trajnerin që kurrë nuk ka fituar në përfundimtare, mund të fajësojmë Daltonin, mund të fajësojmë fatin. Por, thjesht Colts u treguan më të mirë, edhe pse jo dominues sikur në pjesën e rregullt të sezonit. Dalton u tregua më i pjekur se sa dy herët e kaluara në përfundimtare, por përsëri është i mbipaguar.

Steelers – Mungesa e Bell ishte fajtori kryesor për humbjen e Steelers. Por, kanë pasur shumë alternativa tjera për të fituar, ama zor të mposhtet ajo mbrojtje e Ravens. Antonio Brown ishte për mrekulli i mbuluar, derisa linja ofanzive nuk mund ti përballonte asaj defanzive të Ravens.

Cardinals – Mungesa e Kuarterbekut ishte faji kryesor. Por, as Carson Palmer nuk më mbush sy për këta Cardinals që kanë një mbrojtje sekondare të shkëlqyeshme. Bruce Arians po bën mrekulli me këtë ekip tashmë dy vjet, dhe me një draft të mirë ndoshta mund të rikthehen në përfundimtare vitin e ardhshëm.

Lions – Referët! Thjesht referët ishin fajtorët kryesor pse Lions janë jashtë sot, por edhe Lions kanë mundur të bëjnë më shumë. I kanë pasur të gjitha kushtet, por thjesht nuk ia dolën. Pa Suh mund ta kenë më të vështirë, por jo të pamundur të kthehen në përfundimtare vitin e ardhshëm, sidomos kur kemi parasysh Bears dhe Vikings dhe dobësitë e tyre.

Pse do të fitojnë?

Patriots – Ravens

Ka më shumë se tre muaj që mediat nuk kanë shqyrtuar mundësinë e Patriots për humbje. Por, kujtimet për Ravens dhe mbrojtjen e tyre nuk janë të venitura. Të gjithë e dimë cilësinë e linjës defanzive, por sekondarja dhe aftësia e tyre për të mbuluar Brownin javën e kaluar të tmerrojnë. Patriots do të duhej të përqendrohen në Tom Bradyn dhe aftësitë e tij për të bërë mrekullia. Do të preferoja Ravens para Patriots, gjithnjë me shpresën që Colts do të mposhtin Broncos. Një gjë e tillë do të ishte dhe fundi për epokën e Bradyt dhe Manningut. Sidomos ky i fundit, lojtari im i preferuar i të gjitha kohërave duket se ka kaluar moti kohë zenitin dhe është në rënie të lirë.

Broncos – Colts

Dështimet kundër mbrojtjes së Ravens dhe në Superbowlin e kaluar më bëjnë të shqyrtoj në aftësitë aktuale të Manning. Mbrojtja e Broncos gjatë tërë sezonit ka qenë nën pritjet, përkundër nënshkrimeve në Free Agency. Julius Thomas nuk është në formën e vitit të kaluar, nuk kanë lojë depërtuese. Në anën tjetër Colts kanë qenë katastrofik në pjesën e dytë të sezonit. Mbrojtja është më e mirë se vitin e kaluar, por nuk janë akoma të pjekur për të arritur më shumë. Luck mund të bart ekipin si asnjë tjetër kuarterbek në ligë për momentin pos Aaron Rodgers. Por, nganjëherë duhet më shumë se Luck. Wayne është plakur, TY Hilton disi e lëshon topin gjithnjë në përfundimtare, derisa depërtimi është joekzistent. Do të doja të fitonin Colts, por megjithatë besoj që do të shohim edhe një finale të fundit ndërmjet Brady dhe Manning në AFC. Edhe pse ky duel më ka filluar të bëhet bajat. Pra, zgjedhja përfundimtare (me dëshirën për të qenë i gabuar) janë Patriots dhe Broncos.

Packers – Cowboys

Green Bay pa Aaron Rodgers do ta ketë të vështirë. Edhe pse është pothuajse e sigurt paraqitja e tij, nëse nuk është në formën më të mirë, do të ketë nevojë për ndihmën e mbrojtjes. Kushtet për sulm janë të gjitha, Cobb, Nelson, dhe Eddie Lacy. Ky i fundit duhet të jap performancën e karrierës për ti mundësuar Packers fitoren ndaj Cowboys.

E Dallas ishte afër përsëritjes së historisë në përfundimtare. Ngjashëm si Packers, edhe Cowboys kanë të gjitha parakushtet për fitore, plus referat.

Do të jetë interesante të shohim se kush do të humb serinë perfekte të fitoreve si vendas – Packers, dhe të fitoreve si mysafirë – Cowboys. Unë shkoj me Packers.

Seahawks – Panthers

Seahawks fitojnë, thjeshtë dhe pastër. Cam Newton nuk është gati, dhe kurrë nuk do të jetë të mposht një ekip si Seattle në një stadium si të tyrin. Seahawks në finale të NFC.

Pak filozofi…

Nëse fitojnë këto që parashikova unë, do të kemi finale të shkëlqyeshme, nëse jo, atëherë në finale kam Ravens – Cowboys. Si? Nëse dikush do të mposhtet këtë javë nga ato që i zgjodha si fitues (Patriots, Broncos, Packers, Seahawks), atëherë gjasat më të mëdha janë që Ravens dhe Cowboys do të dalin fitues në duelet e tyre. Ravens kundër Broncos janë më të mirë, falë mbrojtjes, derisa Cowboys nuk i kanë frikën Seahawks. Kështu që Superbowl del të jetë Ravens – Cowboys, një ndeshje për të cilën s’do të prishja gjumin :D

Kronikë Amerikane nr. 275 – Para NFL Wild Card fundjavës

Panthers vs Cardinals

Edhe po të kishin Carson Palmer, nuk besoj që do të sillte Lombardin në Arizona për Cardinals, por sigurisht do të ishte më ndryshe se nga ai që kanë tani, kuarterbekun emrin e të cilit as nuk e kam mësuar përmendsh. Cardinals nuk e kanë edhe depërtimin e mirë, derisa nëse nuk ke kuarterbek të suksesshme nuk mund të bazohesh shumë as në pranim. Më vjen shumë keq për Arians, pasi sikur vitin e kaluar edhe sivjet, Arizona Cardinals bazohen kryesisht tek mençuria e trajnerit, i cili meriton edhe këtë vit shpërblimin për më të mirin, por përfundimtaret do të duhet të përfundonin qysh në rrethi ne parë. Vetëm mbrojtja nuk mjafton.

E nëse mbrojtja e Carolina Panthers do të hedh një hap para, të kthehet në formën e vitit të kaluar, kjo ndeshje mund të përfundoj qysh në çerekun e parë. Cam Newton do ta ketë vështirë kundër mbrojtjes së Cardinals, dhe nëse kap ritmin, atëherë nuk do ta ketë të vështirë të dominoj kundër një ekipi pa sulm. Panthers kanë edhe depërtimin e mirë me tre emra me përvojë në NFL.

Përzgjedhja ime – Panthers

Steelers vs Ravens

Ndeshje shumë më interesant pres në përballjen e rivalëve të Veriut në AFC. Pittsburgh kanë përparësi me Ben Roethlisberger dhe Antonio Brown e pakapshëm. Sekondarja e Ravens është inekzistente, derisa edhe Flacco ka qenë i përgjumur për pjesën më të madhe të sezonit. Pittsburgh kanë treguar dhëmbët si vendas dhe kanë gjetur një formë të mirë në pjesën e dytë të sezonit.

Mungesa e Bell mund të jetë hendikep i madh për vendasit, por kanë Brown, dhe një mbrojtje solide. Linja defanzive e Ravens është plusi më i madh që mund të kenë në këtë përballje, por s’do të mjaftoj për kalim në rrethin e dytë të përfundimtareve.

Përzgjedhja ime – Steelers

Colts vs Bengals

Pas nisjes së tmerrshme, por jo të papritur kundër Denver dhe Philadelphia, Colts-at e mi e kishin gjetur veten, para se ta humbnin përsëri, si zakonisht kundër Patriots.

Lëndimi i Bradshaw nuk është i vetmi fajtor për formën e dobët në pjesën e dytë të sezonit. Luck bën shumë gabime, dhe nga një formë MVP ka rënë në një kuarterbek mesatar në javët e fundit, Herron shfrytëzohet më shumë se T-Rich në depërtim, derisa nëse mbrojtja mbulon TY Hilton, Colts kanë mbaruar. Wayne është plakur, Nicks nuk shfrytëzohet sa duhet, derisa Moncrief akoma është i papërvojë. Mbrojtja, sidomos sekondarja është treguar shumë më e mirë se vitin e kaluar, por kanë pësuar disa debakle këtë sezon, sidomos ndaj ekipeve konkurrente në përfundimtare.

Rrethi i parë mund të jetë i kalueshëm për shkak se Bengals kanë humbur ndeshjen e sezonit të rregullt, dhe atë pa asnjë pikë të shënuar. Nëse mbrojtja arrin ti jap hapësirë Luck, dhe nëse ky nuk nis ndeshjen me 3andOut në dy-tri posedimet e para, Colts kanë shanse. Por, pastaj i presin ose Broncos, ose Patriots (personalisht do të preferoja Patriots), që do të thoshte eliminim.

Në anën tjetër Dalton duhet të dëshmoj veten se meriton të gjithë ato para. Bengals janë në formën më të mirë të viteve të fundit. Kanë ofanzivë të mirë, dhe defanzivë solide. Ju duhet të tregojnë veten në ‘Lucas Oil’ për të dëshmuar se janë të pjekur për përfunidmtare.

Përzgjedhja ime – Colts

Cowboys vs Lions

Ndeshja më e mirë rrethit të parë, për mendimin tim. Shumica i shohin Cowboys gati për fitore në përfundimtare, dhe pse jo edhe Superbowl. Parakushtet janë – Romo nuk po bën gabime amatoreske, nuk po ngulfatet në çerekun e katërt, DeMarco Murray ka formën e karrierës, derisa edhe Dez Bryant është ndër më të mirët në pranim.

Do të jetë interesante të shohim se si do të mund mbrojtja e Lions të mbuloj Bryant-in. Por, mos të harrojmë që shumë lehtë edhe Witten edhe Williams mund të shfaqen në skenë. Edhe linja defanzive e Lions nuk është për tu nënçmuar, sidomos me largimin e dënimit të Suh.

Stafford është shndërruar në një pasues të pjekur viteve të fundit. Sivjet pos Calvin Johnson – Megatronit, ka edhe Golden Tate. Edhe depërtimi me Bush e Bell nuk është i keq. Caldwell ka bërë një revolucion tek këta Lions, të cilët mund ti shkaktoj kokëçarje Cowboys-ave.

Edhe Dallas Cowboys kanë mbrojtje të mirë. E nëse e fitojnë këtë ndeshje atëherë pres të shkojnë deri në fund, së paku në NFC. Janë ekipi i vetëm që mund të mposht Seattle si mysafir, e pse jo edhe Packers-at e Rodgers.

Përzgjedhja ime – Cowboys (edhe pse zemra më shkon me Lions)

 

 

italia-shqipnia

Kombëtarja e mirë, por tifozët…

Kombëtarja e Shqipërisë kurrë nuk ka qenë më në formë se tashti. As kur ka pasur në grupe Gjermaninë e Anglinë të cilat nuk mund të fitonin edhe aq lehtë. Edhe pse dy ndeshje miqësore, rezultatet kundër Francës dhe Italisë janë për mësysh. Mbi të gjitha këta djem po duken më të pjekur, më të përkushtuar, edhe shumë, shumë më të mirë se sa bashkëlojtarët e Skelës i cili luante në kombëtare edhe kur nuk kishte ekip.

Nuk ka tri vite që kombëtare si Luksemburgu e Bjellorusia na mposhtnin në kualifikime, derisa miqësoret zhvilloheshin me kombëtare si Gjeorgjia, Azerbajxhani, e Maqedonia. Tani po mposhtim kombëtare si Portugalia, e cila vërtetë nuk është në ditët më të mira, dhe po u kundërvihemi me sukses kombëtareve si Franca e Italia. Sigurisht që gjithnjë ka hapësirë për përmirësime, për lojëra edhe më të mira, por duke pasur parasysh historinë e kombëtares tonë, mund të them lehtë se është periudha më e mirë gjatë gjithë këtyre dekadave.

Por, siç thotë populli ‘tifozat do ta marrin në qafë këtë kombëtare’. Së fundmi në Itali, nuk mbeti kush pa u futur në fushë. Edhe secili dukej të kishte nga një flamur me vete. Obsesioni ndaj flamurit nuk e kuptoj, pasi jemi populli i vetëm, që edhe kur futet në fushë, merr flamurin me vete. Nuk jemi populli i vetëm ballkanas, por, mendoj se është koha që të shqelmojmë traditat huligane ballkanike dhe të bëjmë një hap para, kah Perëndimi, kah kultura e tyre sportive.

Nëse e duam flamurin aq shumë, le të bëjmë ose më mirë le ti lejojmë djemtë e kombëtares që ta ngritin flamurin me krenari në fushë të gjelbër, le të ndihmojmë sportistët tjerë që të arrijnë suksese që të ngritët flamuri në podiume, jo ta fusim atë me zor në fushë.

Flamuri dhe idetë mitologjike të individëve na kushtuan me së paku një pikë të sigurt në Beograd. Por, të bëhemi të sinqertë, kur Bendtneri e mposht një kombëtare, pse mos ta mposhtim ne. Ne nuk do të kthehemi më në Beograd për të shijuar ‘kënaqësinë’ e mungesës së publikut. Atë nder do ta kenë Armenia e Portugalia, dy konkurrente tjera në grup. Nga Beogradi humbës jemi ne, dhe jo krejt faji është i UEFA-s dhe Platinit. Ne kemi u kemi sjell perimet, ata e kanë përgatitur gjellën. Lehtë e thjeshtë.

Është koha të heqim dorë nga qëllime të cekëta, synime utopike, dhe historinë e traditat ballkanike. Serbët e kanë djegur flamurin shqiptar, tani ne po e rikthejmë atë. Ç’dreqin është kjo? Age of Empires?! Thonë është mirë mos të shtyhesh me budallain, pasi do të biesh në nivelin e tij dhe do të humbasësh.

Ta lëmë këtë lojë të marrë dhe të provojmë të zhvillohemi si popull sportiv. Të arrijmë suksese, të bëjmë të tjerët ta ngritin flamurin tonë, jo të futemi si të ikur nga psikiatria nëpër terrene. Për Zotin edhe Lihtenshtajni, Sudani, e Xhibuti kanë medalje olimpike.

1 2 3 25