wintersleep

Winter Sleep (2013) – Recensim

 

Filmi i radhës i Nuri Bilge Ceylan na merr e na dërgon në një ëndërr të një gjumi dimëror, një ëndërr që na ri-njofton me bukuritë e kinematografisë, duke sjell çdo segment të saj në përsosmërinë e skajshme. Për tri orë të këtij tregimi, ne si shikues notojmë në një botë të thellë që depërton thellë nën lëkurën e karakterit kryesor, Aydinit të cilin ky tregim nga fillimi deri në fund do ta bëj të rishqyrtoj gjithçka për të cilat konsiston se jeton e vepron.

Aydini është një artist i cili në Anadollin e skajshëm, tani bën punën e një kolumnisti dhe shkrimtari njëkohësisht duke qenë edhe pronar i një hoteli dhe disa pronave të fshatit. Ai e sheh veten si një njeri që kontribuon për popullin me shkrimet e tij, pikëpamjet e tij mbi shoqërinë, e që në fakt është një lloj snobi, fakt që nis të trajtohet që nga momenti kur një fëmijë thyen xhamin e veturës së tij. Që nga ky moment nis të sfidohet qëndrimi dhe personaliteti i tij, sfidë që bëhet më e rëndë me çdo pëllëmbë bore që mbulon sipërfaqet e mbyll rrugët me civilizimin, pjesë e të cilit pretendon se është Ajdini.

Ai jeton me gruan e tij më të re në moshë, dhe motrën e porsa ndarë nga burri. Edhe pse të dyjat admirojnë punën e tij, ato gjithashtu janë edhe brutalisht të sinqerta, sinqeritet që shfaq plasaritjet si në lidhjet ndërmjet tyre, edhe më shumë në karakterin e tij sipërfaqësor.

Me anë të familjes së djaloshit i cili i thyen xhamin e veturës dhe gjithashtu është banor në pronën e Ajdinit, skenari sjell paralele ndërmjet dy botëve të shoqërisë, paralele që provojnë të ndeshen në një pikë vazhdimisht, me karakterin e Hamdiut si katalizator.

Aktrimi është i përkryer me një mjeshtër të kinematografisë moderne turke si Haluk Bilginer. Melisa Sozen e Demet Akbag në rolet e gruas dhe motrës kanë një hapësirë të konsiderueshme në film, me të parën që dominon në disa skena me dialogje të fuqishme, skena të cilat edhe e bëjnë këtë film aq të përsosur. Serhat Mustafa Kilic, Nadir Saribacak, e Nejat Isler më pak se dy të parët, kanë disa pjesë tepër të mira në film, edhe pse dytësore.

Inspiruar nga shkrimet e Anton Chekhov, çifti bashkëshortor Ebru e Nuri Bilge Ceylan sjellin një nga kryeveprat e kinematografisë së kësaj dekade. Derisa dialogët janë thjesht të përkryer duke ndihmuar zhvillimin e një tregimi, një jetë që ndryshon, edhe më mbresëlënëse është pjesa teknike. Me regji të realizuar nga Nuri Bilge, filmi sjell kënde statike duke lënë anash karakteret në skenë për tu përqendruar në hapësira të ndriçuara për bukuri. Ndriçimi, rrjedhimisht ngjyrat sjellin një interier që shpesh na thith brenda sikur një pikturë që është duke u komentuar me një dialog të përkryer, por i cili mbetet në plan të dytë, dhe dalëngadalë zhduket në largësi. Kërcimet e kamerës sa brenda sa jashtë, vetëm që na kënaqin sytë dhe epshin kinematografik, duke zhgroposur arsyet e dashurisë ndaj filmit, dhe në të njëjtën kohë duke mohuar faktin që ‘dashuria është e paarsyeshme’.

Mbi të gjitha bora… bora e përsos këtë mjeshtri të Ceylanit. Film i përkryer 5/5

interstellar+trailer

Interstellar (2014) – Recensim

 

Pas një vozitjeje plotë adrenalinë në një ambient me ngjyra verbuese nga bukuria, pyetja e parë që më shkoi në mendje ishte:

Kush dreqin e ka bërë muzikën e filmit?

Për shkak të frikës nga spoilerat e mundshëm, kam pasur vetëm njohuri bazike në lidhje me filmin e Christopher Nolan që në rolin kryesor kishte Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Michael Caine, dhe Jessica Chastain.

Një mision tjetër i pamundshëm do të jetë edhe recensimi i këtij filmi pa përmendur fare ndonjë informatë që mund të shkaktoj spoilera për ata që ende nuk e kanë parë, dhe krejt qëllimi i recensimit është shtyrja e lexuesit për të (mos)shikuar filmin, jo një analizë e gjerë.

Ajo çfarë do të përmend nga përshkrimi i filmit dhe që nuk është ndonjë informatë e tepërt është që:
Planeti Tokë është në shkatërrim. Nga bimët ka mbetur vetëm misri të kultivohet. Njerëzimi është përgatitur për shpërngulje në planetë tjerë, por akoma nuk ka arritur të bëj asgjë reale. Tani, papritmas i vije radha Cooper (McConaughey) të eksploroj mundësitë e gjetjes së një ambienti të përshtatshëm për jetën, një ambient që nuk do të jetë i lehtë për tu gjetur, një mision që kërkon të bëj zgjedhje të vështira, ndërmjet më të dashurve të tij dhe racës së njerëzimit.

Kur jemi tek aktrimi, Matthew McConaughey ka qenë i përkryer. Ka arritur të shpreh për merak emocionet që kërkohen gjatë tërë filmit, adrenalinën, dashurinë familjare, racionalitetin e vendimeve, etj. Aktrimi i tij arrin kulmin disa herë gjatë filmit duke na përpirë në karakterin e tij edhe neve si shikues personalisht.

Anne Hathaway vjen në rolin tjetër kryesor. Ajo mundohet të portretizoj një karakter më racional se sa ai i McConaughey. Ka disa skena tronditëse që testojnë deri në kufijtë e fuqisë kryesore të karakterit të saj – arsyeshmërinë ndaj vendimeve që duhet marrë. Ngjashëm si McConaughey edhe ajo ia del me zell të përmbush të gjitha detyrat e aktrimit.

Mackenzie Foy e Jessica Chastain sjellin karaktere edhe më emocionale se ai i Hathaway. Që të dyja arrin të mishërojnë karakterin e tyre me përpikëri. Derisa nuk kam dyshuar kurrë në aftësitë e Chastain, Foy tregon talent dhe potencialin e një aktoreje të madhe në të ardhmen. Casey Affleck e John Lithgow janë dy emra tjerë të preferuar nga unë në botën e kinemasë që nuk dëshpërojnë ngjashëm si Michael Caine dhe pjesa e mbetur e kastit. Aktrimi është i shkëlqyeshëm.

Por, ka edhe më mirë se aktrimi në këtë film. Skenari është i mahnitshëm. Dialogët përgjatë gjithë filmit sjellin të thjeshtuar, deri në një shkallë, kompleksitetin e termeve fizike, por mbi të gjitha arrijnë të nxjerrin emocionet dhe dashurinë që vazhdimisht anojnë sikur një peshore ndërmjet dobësisë dhe fuqisë së racës njerëzore. Kjo peshore pos në dialogë pasqyrohet për merak edhe në shumicën e karaktereve në film.

Pastaj vjen përgatitja vizuale. Christopher Nolan është mjeshtër i magjepsjes vizuale të shikuesit. Pamjet që ofron ky film të lënë gojëhapur, sikur për të futur gjithë ato pamje mahnitëse të cilat nuk duket se sytë tanë janë të aftë ti përpijnë. E të gjitha këto pamje vijnë të shoqëruara me kolonën zanore, më shkurt muzikën e filmit të lustruar për mrekulli nga Hans Zimmer. Muzika e Zimmer është faktori kyç në suksesin, madhështinë e atij filmi. Ajo ndikon sa si shoqëruese e emocioneve tona si shikues, aq edhe si plotësuese e një rrugëtimi të magjishëm në këtë mrekulli filmike.

Sa me fat jemi që po jetojmë në një periudhë ku vit pas viti po kënaqemi me tituj si ‘Gravity’ e ‘Interstellar’. Nuk besoj që mund të del diçka edhe më e mirë, së paku jo për një kohë të shkurtër.

Nota personale: 5/5 apo siç thonë në fillore pesëshe me yll.

top five

Top Five (2014) – Recensim

Ndryshe nga dy filmat e tij të parë si regjisor, Chris Rock sjell ‘Top Five’ në një frymë tjetër komedie, sidomos në aspektin e skenarit.

Filmi sjell jetën e karakterit të Rock, Andre Allen i cili është një komedien i njohur që tashmë thjeshtë është zaptuar nga bota e biznesit modern të argëtimit. Gjithçka ka shkuar mirë për Allen, ka pasur një trilogji të suksesshme me një franshizë komike që ka kënaqur më shumë shikuesit e thjeshtë se kritikët, është martuar e ndarë, tani është përsëri afër martesës, ndodhi kjo që po përshkruhet në një reality-show, yll i të cilës botë është e fejuara e tij.

Tani, ai provon të rigjej veten duke bërë film më serioz, për kryengritjen e skllaveve në Hawaii në shekullin e XVIII, dhe si pjesë e promocionit ai duhet të bëj një intervistë me New York Times, me të cilën gazetë nuk i ka marrëdhëniet e mira për shkak të kritikave gjithnjë negative që ka marr nga ky medium. Për të realizuar revistën është ngarkuar Chelsea Brown, portretizuar nga Rosario Dawson.

I tërë filmi përqendrohet tek lidhja e këtyre dyve në aspektin reporter-aktor, një lidhje e dominuar nga dialog shumë mençur të shkruar që shërbejnë si nyje lidhëse ndërmjet skenave të historisë së jetës të Andre Allen. Derisa këta dialogë dominojnë pjesën kryesore të filmit, ata ofrojnë edhe një komedi më ‘serioze’ që kërkon më shumë nga dialogu, bisedat e dy karaktereve kryesore. Ndërkohë pjesa e historisë së Allen që vjen si video-tregime në sfond, ka më shumë nga komedia e zakonshme e Chris Rock dhe elitës së komikëve si ai.

Harmonia skenike ndërmjet Dawson dhe Rock është e shkëlqyeshme. Qysh në fillim vërehet një fërkim i përkryer që na dërgon në një rrugëtim të këndshëm 100 minutësh. Kontribut të madh japin edhe karakteret dytësore që shfaqen kohë pas kohe, si në tregime në sfond, ashtu edhe duke ndërhyrë në rrugëtimin aktual të këtyre dyve. Këto karaktere vijnë nga aktorë të njohur si JB Smoove, Cedric the Entertainer, Gabrielle Uninon, Kevin Hart, Sherri Shepherd, Tracy Morgan, e Ben Vereen. Gjithashtu për të dhënë Top 5shin e tyre shfaqen edhe emra si Jerry Seinfeld, Adam Sandler, Whoopi Goldberg, Taraji P Henson, e DMX.

Në përgjithësi, ‘Top Five’ është një komedi e shkruar për merak nga Chris Rock, i cili sjell një lloj (auto)biografie të një ylli të sinqertë Hollywoodi, të kapluar nga modernizimi snobist i kësaj industrie, që detyron shumicën e yjeve të bëjnë atë që kërkon tregu, e jo atë çfarë dëshirojnë vet ata. Është një betejë me vetveten, një betejë që kërkon sinqeritet nga dy karakteret kryesore, sinqeritet që ofrohet jo nga të dy.

Personalisht, mendoj që ‘Top Five’ është një nga komeditë më së miri të shkruara të vitit. Nota personale: 4/5

Pak per… 8 marsin

Dita e nonave sivjet osht me 10 maj, ose si zakonisht e diela e dyte e majit…
Nese doni mi uru nonave diten e tyne, shfrytzone kete date, ngjashem qysh iu urohet babave n’dilen e trete t’qershorit.

Me nda veq ni dite per mi vlersu gjysmen e popullsise t’ksaj bote osht marre.

Shume veta, tu nis prej motres teme (fmijes t’preferum n’familje hon’e’don) kete dite e kan festu me ane t’ahengut e sendeve t’ngjashme. Restorantet lokale ktu n’katund s’kan pas vende t’lira ka 3-4 dite per kete date.
Nuk di une cka po festohet. A mire i kan punet gjinia femrore n’vendin tone, a?! Ni mije probleme jon, ni mije nenqmime per to, ni mije vujtje, edhe ia japin veq ni dite grave, n’kete vend t’dominum prej frymes patriarkale.

Krejt statuset qka i pash, krejt fjale miradije, urime e senne. Veq ni status ke n’forme proteste. Ku t’kishim pas s’paku ma shume statuse protestuese.

Osht koha mos me festu, po me demonstru, me protestu (nuk protestohet veq n’rruge) n’mnyra t’ndryshme. lypi t’drejtat mu shkollu, me punu, mos mu nenqmu, mos mu kon veq objekt prodhues i fmijve edhe bukes. Mos u knaqni me ni dite, se ju meritoni ma shume. Jeni njeri, ngjashem si gjinia e kundert qe nuk ju len syte mi qel. Jeni t’barabarte. I keni krejta per mu kon barabarte e edhe ma nalt se burrat.

Mos u knaqni me ni darke, ni fustan, apo ni lule plastike. Mos e ulni veten kaq poshte.

Mu m’vjen marre me uru 8 marsin, sidomos n’kete vend, e n’kto kushte diskriminuese. Shpeshhere po m’vjen marre edhe qe jom djale, sidomos kur po lexoj kroniken e zeze.

wild-reese-witherspoon

Wild (2014) – Recensim

Në vitin 1995, Cheryl Strayed vendos të ecën, bëj ‘hiking’ më shumë se 1500km përgjatë rrugës e njohur edhe si Kreshta e Paqësorit, me qëllim që të shëroj veten pas divorcit, një tragjedie tjetër familjare, dhe sjelljeve vetshkatërruese gjatë viteve të kaluara. Kjo është tema e filmit ‘Wild’ të cilin disa filmdashës në shikim të parë e ngjasojnë me ‘Into the Wild’. Por, nuk janë të njëjtë, dhe më shumë se rival janë plotësues për njëri tjetrin.

Tregimi ndryshon nga ‘Into the Wild’ për shumë arsye. Derisa tek ky i fundit kemi një udhëtim protestues ndaj realitetit, botës moderne, tek ‘Wild’ tregimi është më ndryshe. Cheryl është e dëshpëruar me ato që ka bërë dhe që i kanë ndodhur, dhe si mënyrë për tu përballur me tragjedinë dhe sjelljet e saja të mëparshme vendos të marr këtë udhëtim që sjell pamje dhe skena magjepsëse përgjatë tërë filmit. Tema e tregimit është bazuar në ngjarje të vërtetë, në historinë personale të Cheryl Strayed, derisa realizohet për mrekulli nga Jean-Marc Vallee, i cili personalisht më ka kënaqur me veprat e tij të mëparshme si ‘Young Victoria’ dhe ‘Dallas Buyers Club’.

Vallee siç duket ka një aftësi të nxjerr maksimumin nga aktorët me të cilët punon. Kështu ai sjell një Reese Witherspoon në nivelin më të lartë të aktrimit, diçka që nuk është risi në filmat ku vjen në rolin kryesor. Ajo është e mahnitshme përgjatë tërë filmit, me tregimin që evoluon historinë e saj në skenat që vijnë si shkëndija kohë pas kohe, dhe udhëtimin i cili nuk del të jetë aspak i lehtë, por mjaft shpërblyes. Filmi nis me Cheryl e cila heq një thua nga këmba e saj, që është shenja e parë se filmi nuk do të jetë një rrugëtim që do të kënaq sytë me pamje të bukura natyrore. Sigurisht nuk mungojnë as ato skena të bukura.

Laura Dern vjen në rol dytësor në rolin e nënës së saj, e cila është një inspirim për jetën e Cheryl, një inspirim i harruar gjatë periudhës së jetës së saj për të cilën duket se është penduar dhe provon ta harroj me anë të këtij udhëtimi. Këto skena vetëm sa na lidhin me karakterin e saj, emocionalisht, duke na bërë të mbetemi prezent dhe të lidhur me të deri në fund të filmit.

‘Wild’ sjell një aventurë interesante të Reese Witherspoon, duke u shndërruar edhe në një film të suksesshëm të Vallee. Ajo çfarë vlen të theksohet dhe që ofron një kënaqësi të veçantë përgjatë tërë filmit, është muzika me këngët e përzgjedhura për mrekulli që përputhen me periudhën dhe ngjarjet në të cilat kalon karakteri i Cheryl. Nota personale: 4/5.

will-forte-the-last-man-on-earth

The Las Man on Earth – Recensim piloti

Më pëlqen Will Forte. Karakteret e tij të çuditshme që ka pasur në përvojën e mëparshme e bëjnë të përkryer për të qenë njeriu i fundit në botë.

Pilot episodi, në fakt dy episodet ngjitura që vështirë mund të dallojnë, shërbyen si nisje e përkryer e kësaj komedie të çuditshme.

Vërtetë më pëlqeu ideja e këtij seriali. Fillimisht nuk e dija se sa mund të përshtatej si komedi, por, isha gabim. Filloi shkëlqyeshëm, i vetmi njeri në botë duke bërë çfarëdo që i pëlqente, çfarëdo që dëshironte, që ka planifikuar tërë jetën e tij. Ishte fillim i mirë, por të gjithë e dimë që një serial nuk mund të vahzdoj me vetëm një fytyrë në të. Kështu që, pastaj u shfaq një grua, dhe posa u shfaq ajo, gjithçka shkoi mbrapsht për burrin.

Will Forte është i përkryer për këtë rol. Dhe harmonia e tij me Kristen Schaal duket të jetë fantastike. Dy njerëz të çuditshëm, të vetëm në botë, dhe u mbetet atyre ripopullimi. Skenari dukej i mirë, e aktrimi edhe më i mirë. Do të kthehem për më shumë se këto dy episodet. Nota personale 5/5

secrets lies

Secrets & Lies – Recensim piloti

Ryan Phillippe së fundmi ka qenë i pranishëm në TV në serialin ‘Damages’. Juliette Lewis së fundmi ka qenë e pranishme në ‘The Firm’, por ka një përvojë më të pasur dhe më të madhe se sa Phillippe. Gjithashtu ajo do të kthehet edhe në ‘Wayward Pines’, pas 10 episodeve të ‘Secrets & Lies’.

Titulli i serialit na bënë të mendojmë që karakteri i Phillippe i cili gjen një fëmijë të vdekur derisa ishte duke vrapuar në një kohë të pazakontë, ka përplot sekrete dhe do të tregoj gjithashtu shumë gënjeshtra gjatë episodeve që na presin. Në fakt, episodet që i presin ata që do ta shikojnë. (Unë s’do të kthehem për më shumë episode).

Seriali nis në një atmosferë adrenaline, të zymtë, të errët, me shi, diçka që i përshtatet shijes time, por zhvillimi i ngjarjeve, nga momenti kur dyshimet bien mbi karakterin e Phillippe më humbin interesim. Është një tregim që është diskutuar shpeshherë. Më shumë ngjan në një tregim disa episodesh nga proceduralet e dramave kriminalistike, që kësaj radhe vjen si seri dhe një ngjarje më e detajizuar.

Thjesht janë minuta dhe episode që mund ti kurseni duke shikuar një episod të ‘Criminal Minds’. Për të kursyer kohën, më mirë do të ishin 40 minuta se sa 400. Nota personale 2/5

Pilot

Battle Creek – Recensim piloti

David  Shore njihet për punën e tij në ‘House’ si producent dhe skenarist. Vince Gilligan njihet për punën e tij në ‘Breaking Bad’, gjithashtu si producent dhe skenarist. Bashkimi i të dyve që kanë shkëlqyer me serialet e lartpërmendura duke shënuar dekadën e kaluar televizive është premtues. Së paku në letër.

Fatkeqësisht, aftësia dhe përvoja e tyre nuk është trashëguar edhe në ‘Battle Creek’. Derisa tregimi mbetet klishe, ‘polic i mirë e polic i keq’, përgatitja teknike nuk dëshpëron. Megjithatë skenari mbetet i mangët, shterpë. Episodi i parë ndjek karakterin e Josh Duhamel i cili dërgohet në Battel Creek, një regjion i qetë, por pa asnjë avancim teknik për vite. Aty pranohet ngrohtësisht nga i gjithë personeli, pos nga karakteri i Dean Winters, i cili edhe pse nuk ka pasur ndonjë rol të madh nëpër seriale më parë, nuk është edhe aq i papërvojë. Duhamelin të gjithë e njohim nga ‘Las Vegas’ dhe ‘Transformers’.

Winters është ai polici i thjeshtë, lokal, me një pikëpamje negative dhe ta quaj klasike mbi botën. Trajton të dyshuarit vrazhdët, është ithtar i absolutes, kryesisht negative. Ndërkohë karakteri i Duhamel sjell një polic modern, me një pikëpamje më pozitive mbi botën, qëndrim më të butë ndaj kriminelëve. Pra, është pothuajse një lidhje ‘polic i mirë, polic i keq’, por me mungesën e fjalës lidhje.

Pos temës së cekët, të ngjashëm ishin edhe shifrat e para të shikueshmërisë. Kam pritur më shumë se një rejting prej 1.0 në CBS. Kjo vetëm sa e vërteton që seriali e ka fatin e vulosur, dhe mund të konsiderohet sukses nëse arrin 11 episodet e sezonit e parë dhe të fundit. Ndoshta do të rikthehem për të parë më shumë episode, por jo patjetër. Nota personale 4/5.

Krejt kosovarët janë shovinista…

A e dini sa zor osht me gjet ni kosovar qe nuk urren ni popull, ni racë, apo ni fe? Unë nime jom njeri asocial dhe pak agorafob, mirëpo jashtë familjes teme t’gjerë, njoh bajagi njerëz. Edhe n’mesin e ktyre t’fundit osht zor me gjet ni kosovar që nuk urren dikon. Ata pak që jon, i kom n’close friends list n’fejsbuk.

Pjesa dërrmuese kanë një popull, një racë, një fe, një gjini, për të urryer. Në bazë të asaj që mundemi me has nëpër ambiente ndryshme, sidomos virtuale, popullin tonë mund ta ndajmë në disa grupe shovinistësh.

Urrejtësit e serbëve –

Këta janë pjesa pseudo-patriotike e cila është ushqyer në masë të madhe nga mediat për urrejtje ndaj tërë popullit serb. Derisa historia na mëson që konfliktet ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve kanë një zanafillë mesjetare, urrejtja ndaj një populli të tërë është absurde. Gjithashtu një pjesë e konsiderueshme ka qenë pre e dhunës dhe terrorit të pjesëtarëve aktiv serb në dhunë, dhe urrejtja e tyre ndaj tyre është e kuptueshme. Por, kjo pjesë është më e butë në urrejtjen e tyre, përkundër të gjitha arsyeve për urrejtje, disa edhe gjejnë hapësirë për të dalluar individin nga tërësia.

Ka njerëz që kanë humbur më të afërmit në luftë, kanë pësuar dëme materiale, por urrejtja e tyre kufizohet tek Millosheviqi dhe pasuesit aktiv të ideologjisë së tij.

Pjesa më e madhe e këtij lloj shovinizmi është pseudo-patriotët të cilët mendojnë se bëhen më trima, më shqiptar me urrejtjen e çdo serbi. Këta janë ata që shesin iluzione për një racë të pastër shqiptare që duhet të zotëroj një kufi imagjinar që përfshin të gjitha trojet në lindje të Adriatikut.

Urrejtësit e malazezëve, grekëve, maqedonasve –

Këta janë ‘patriotët’ më të mëdhenj. Janë grupi më i rrezikshëm i shovinistëve kosovar. Janë njerëz të mbushur me urrejtje, kryesisht provojnë të merren me histori dhe në mendjen e tyre ekziston një paranojë se të gjithë ua kanë inat shqiptarëve, dhe ‘armiku’ gjithnjë ka tentuar të copëtoj trojet tona etnike, sepse Shqipëria Etnike është vendi më i bukur në botë.

Ky grup edhe mendon që Amerika është mike e shqiptarëve sepse George Washington e ka pasur nënën shqiptare dhe ua ka lënë amanet top-sekret të gjithë amerikanëve për të mbrojtur racën tonë deri sa të ekzistoj planeti! – ju thashë që janë më të rrezikshmit

Urrejtësit e turqve –

Urrejtja ndaj turqve është e dyfishtë. E para urrehen pse janë turq dhe na kanë ‘okupuar’ vetëm neve për pesëqind vite, dhe e dyta urrehen pse janë myslimanë sepse na kanë lënë fenë me zor, ashtu siç ia kanë lënë grekëve, bullgarëve, armenëve, rumunëve, serbëve, maqedonasve!

Grupi i parë i shovinistëve anti-turk është ata që provojnë të vendosin ndjenjën kombëtare para asaj fetare. Këta urrejnë vetëm pse na kanë okupuar, dhe u besojnë librave turq që shqiptarët kanë qenë më rezistuesit dhe e kanë ndalur hovin e osmanlinjve sidomos në epokën e Skënderbeut. Nëse shohim kufijtë e perandorisë osmane në atë kohë, shohim një shtrirje goxha të madhe dhe një efekt jo aq të madh në ndaljen e pushtimit së Evropës. Edhe këta ushqehen nga filma artistik të cilët sjellin të ‘vërtetën’ e dialogëve në katër sy, duke sjell një version krejt tjetër për interesa kombëtare nga ai i pronarëve të atyre katër syve.

Grupi i dytë urren turqit për shkak të fesë. Këta ende kanë paranojën që prania a turqve në Kosovë është një shtytje për myslimanët. Shitja e pronave publike tek turqit shihet si një afrim kah lindja e jo kah perëndimi. Këta harrojnë të fajësojnë vetveten për votat e tyre për liderët që nuk kanë arritur të krijojnë një ambient të përshtatshëm për investitorët perëndimor.

Vodafone britanike (e treta në botë për telekomunikacion) është prezent në Turqi, Egjipt, Katar; Shqipëri, Telefonica spanjolle (e shtata në botë për telekomunikacion) është prezent në Marok, Sudan; Orange e Francës është e pranishme në Egjipt, Jordani dhe pjesën më të madhe të Afrikës nën-Sahariane. Të gjitha këto vende me shumicë dërrmuese myslimane.

Mund të konkludojmë, pa hyrë tek industritë tjera, që kompanitë perëndimore nuk janë duke mos ardhur pse jemi myslimanë, por sepse nuk kemi kulturë demokracie, ndoshta.

Urrejtja ndaj izraelitëve –

Ky lloj shovinizmi bazohet në teori konspirative kryesisht, dhe kohë pas kohe nxitet nga konflikti izraelito-palestinez. Shovinistët anti-izraelitë kryesisht konsiderohen shumica myslimane (jo të gjithë, kuptohet), të cilët shovinistët anti-turk i konsiderojnë si shtresë më e ultë shoqërore, më primitive. Këta të fundit, pos shovinizmit shfaqin edhe shenja fashizmi, derisa nuk mund të mohojmë aspak snobizmin e tyre.

Urrejtja ndaj izraelitëve, si popull në përgjithësi është e padrejtë, pa marrë parasysh konfliktin e tyre. Kjo ndihmohet më shumë nga teoritë konspirative për popullsinë që i përket fesë çifute. Dhe si popull badihavgji, teori të tilla tek ne pinë ujë më shumë se lopët pas një dite të gjatë vere në fushë.

Ky lloj shovinizmi ndihmohet shumë edhe nga të vetquajturit dijetarë fetar të cilët u shesin mend një shtresë të caktuar, e cila përkundër ngritjes së lartë familjare e arsimore, bie pre e trushpëlarjes që kryekëput bazohet në shovinizëm.

Urrejtja ndaj arabëve –

Urrejtja ndaj arabëve është më e madhja. Kjo zakonisht është e pranishme tek personat që dëshirojnë të ndajnë kombin nga feja. Kjo lloj urrejtje është nxitur kryekëput nga shfaqja e radikalizmit islam që dëshiron të sjell një kulturë që nuk përshtatet me vendin tonë, nga një vend tjetër. Pra, është në lloj urrejtje e kushtëzuar, e nxitur nga individë që bëjnë pjesë në grupin paraprak.

Por, kjo urrejtje nuk arrin të ndaj radikalët dhe të moderuarit. Si çdo urrejtje, as kjo nuk njeh arsye. Për mendimet e disa individëve, urrehen e tërë feja, i tërë populli. Kjo urrejtje nxitet edhe nga analistë të ndryshëm politik, të cilët shfrytëzojnë një pjesë të kufizuar për të shfaqur apetitet dhe shovinizmin e tyre ndaj krejt popullit, fesë.

Urrejtja ndaj shiave –

Kjo është urrejtja më e marrë. Ky grup shovinistësh janë plotësisht të paarsyeshëm. Urrejnë një sekt të fesë së tyre, për arsye të paarsyeshme! Urrejnë një popull që nuk u ka bërë asgjë drejtpërdrejt, një popull që nuk e kanë takuar kurrë, një popull që beson 90% të gjërave që edhe ata besojnë.

Për fund…

Osht ni pjesë e kosovarëve që nuk urrejnë kërkond. Jon njerëz t’mirë, që e din se urrejtja nuk ju vyn.

Tekefundit urrejtjes, shovinizmit nuk ia ka pa hajrin kërkush. As na nuk kemi me ja pa hajrin. Sa urrejmë diko pa pikë arsye, veç pse na kanë kallzu që jon kshtu e ashtu, edhe tan ditën pijmë makiato e bohemi pjesë e kopesë që trushpërlahet sabah e akshom prej mediave, ma mirë osht me ia nis me punu diçka të hajrit, me bo nojsend t’mirë.

Buzqeshni, knoni, thuni fjalë t’mira, bonu msit, pajtoni njerëz, doni… jeta osht e shkurt, e për ata që urrejnë, për t’kqit nuk osht as kjo botë e as tjetra…

Oskarët 2015 – Filmi

Mendoj që filmat e nominuar për Oskar janë më të mirët e vitit. Nuk është Top8-shi im, por është një listë që reflekton mendimin e shumicës për tetë më të mirët. Nëse do i radhisja këta tetë atëherë lista do të ishte kjo:

8 – The Imitation Game

Është një film i mirë, trajton një temë të duhur, dhe sjell një hero të harruar padrejtësisht. Është realizim i mirë nga Tyldum që është fillestar në këtë zeje krahasuar me shumicën e të tjerëve.

7 – Selma

Gjithnjë kam pasur një simpati ndaj filmave që trajtojnë tema të racizmit. Na sjellin një fytyrë tjetër të SHBA-ve, një fytyrë që nuk e mbajmë në mend. Ky film sjell një tregim të realizuar mirë duke marrë parasysh përvojën paraprake të Anna DuVarnay. Na dëshmon që tema racizmi mund të trajtohen edhe pa gjithë dhunën e ’12 Years a Slave’. Për mendimin tim, ‘Selma’ është shumë më i mirë se fituesi i Oskarit të vitit të kaluar, por nuk ka mjaft dhunë për të rënë në sy të njerëzve, dhe ky fakt dhemb.

6 – American Sniper

Clint Eastwood, 84 vjeç dhe po sjell nga dy prodhime të mahnitshme gati çdo vit. Puna e tij tregon për një legjendë të kinematografisë që me meritë po shpërblehet me nominime. Tregimi i përpunuar i ‘American Sniper’ është realizuar për mrekulli dhe sjell tamam një autobiografi të një njeriu që lufton për idealet e vendit të tij, për bashkëluftëtarët e tij, duke mos kursyer asgjë, as jetën e tij private.

5 – The Theory of Everything

Adaptim i mirë i jetës së Hawking. Një gërshetim i mrekullueshëm i personales dhe profesionales, kjo e dyta vjen me një formë të thjeshtësuar për tu kuptuar më lehtë nga të gjithë. Harmonia skenike e Felicity Jones dhe Eddie Redmayne është e mahnitshme, e përkrahur nga një punë e ngjashme edhe pas kamerave.

4 – Boyhood

Projekt 12 vjeçar i Richard Linklater. Më ka pëlqyer ideja, më kanë pëlqyer Hawke dhe sidomos Arquette, më ka pëlqyer skenari e regjia. Nuk më ka pëlqyer Coltrane. Është film i shkëlqyeshëm, por i mbivlerësuar nga shumica, nisur nga Metacritic që i jep perfekten prej 100.

3 – Whiplash

Damien Chazelle më kujton Benh Zeitlin me ‘Beast of the Southern Wild’ – një amator që mahnit të gjithë me realizimin e tij të parë. Chazelle ka bërë një punë të mrekullueshme, por ajo çfarë e bën të suksesshëm këtë film është JK Simmons. Është një torturë dhe kënaqësi 90 minutëshe që meriton të jetë në mesin e tre filmave më të mirë të vitit.

2 – The Grand Budapest Hotel

Wes Anderson dhe metoda e tij e veçantë më në fund po çmohen. Janë dy lloje të njerëzve kur vjen puna tek Anderson, ata që mahniten nga puna e tij, të dashuruar verbërisht në të, dhe ata që e vlerësojnë si një punë e çuditshme, edhe palidhje. Vet vendosja në këtë pozitë tregon që unë jam me të parët, i dashuruar verbërisht në çdo gjë që ka bërë Wes Anderson deri tani.

1 – Birdman

119 minuta mrekullie filmike që vjen në një realizim që duket se po ndodh në kohë reale, si një ndeshje futbolli, por pa reklama dhe shkëputje editimi. Filmi është realizuar në atë mënyrë që lëvizja e kamerës e bën të duket sikur është xhiruar në vetëm një tentim. Është një editim aq perfekt sa që nuk mund të vërejmë prerjet. Aktrimi i Michael Keaton është i mrekullueshëm, i ndihmuar nga Edward Norton në masë të madhe, me kontributin e Emma Stone, Naomi Watts e në masë të madhe të nënçmuarin Zach Galifianakis. Filmi më i mirë i vitit për mua, edhe më i mirë se ‘Chef’.

Favoriti im është ‘Birdman’, favoriti për të fituara ‘Boyhood’.

1 2 3 27