Njo

I used to sleep like a baby. I never had insomnia. Not lately! But, I had nightmares, bad dreams. I blamed movies and series for these dreams. And I was right. I guess. People like to sleep on weekends. On Sundays. I don’t! I hate sleep. It’s a waste of time. Seriously. And it’s the only state of mind that we can’t control. And exactly fifty-two Sundays ago I woke up to the worst nightmare ever. The first thing that went to my mind after having my name screamed and seeing what I saw was “God, please, let this be a dream!”

Being a man of the house sucks. I knew it will suck, but not this much. Being the one to take care of other members of the family, even if they’re just a couple of them, and mostly just a single one, it’s not easy. Everybody can take of themselves, because, well we can have soup every day for lunch, butter for breakfast, and most of the time we won’t need dinner. Having to be the first one to be woken up and do all the morning routines – taking care of the lights, fire, chickens, etc., it’s way more different that just waking up, checking your emails, putting on a couple episodes of ‘Friends’. Hardly ever you’ll have time to go to bed watching ‘Cheers’, and Interaktiv will be way too late for you. And there are hundreds of other things to take care of.

They say the grief has its stages. Most of them say it has five. But, almost all of them are sure for one thing – the grief will never ever go away. Sometimes it will be easier on you, sometimes it will hard. You can take pills and stuff, but I never wanted to alter my emotions with pills. And I never will. We should face the reality and try to rule it. We can’t rule anything that’s beyond our power, but we can master our emotions. That makes us the strongest one. And the strongest one are the weakest one. Only they’re masked. We want to think that we can prevail in everything. That we are heartless, senseless, careless, but we’re the one that feel, care the most. And because it seems that we don’t need anybody, as a matter of fact we need the people. We need the most loved ones.

And when they’re not there when you need them the most, it just adds to the pain. But, we have those who don’t forget us. And we appreciate every single syllable that they have for us. Just a simple call, for absolutely no reason helps. Helps more than money, more than everything. And we never ought to forget the people who were the closest to us when we needed them the most. I haven’t and I never will. Only God knows the greatness and the relief that they provided to me.

Even if I were an early person, dad was the one who always woke up before me. He walked me up, because every ‘good night’ time, I asked him to do so. Most of the time I already was up, but it was like a duty, a reason for him to wake up, a job to do for him in the morning. He never failed me. Except fifty-two Sundays ago. And for the past three hundred sixty five mornings I’ve been waking up in my own. I know this must be some kind of joke. And I know he will wake me up one day.

And I think it’s time for him to do so. Tomorrow. It’s been too long. He needs to wake me up in the morning and tell me that all this was a play, a joke on me, and I’ll act surprise, I’d really do. Anything. But, please wake me up.

Somebody… anybody, wake me up because this isn’t funny anymore!

Gravity (2013) – Recensim

movies-gravity-sandra-bullock_1

Teknologjia 3D është e mbivlerësuar dhe kurrë nuk mund të bëhet e popullarizuar për të zëvendësuar 2D në televizion. Disa platforma kanë hapur dhe mbyllur versionet 3D të kanaleve të tyre gjatë viteve të fundit, e as eksperienca e shikuesve nuk ka qenë në shtatë qiej. Të vetmit që kanë përfituar nga 3D kanë qenë disa nga kompanitë prodhuese të filmave. Nëse jo në televizion, atëherë në kinema ka vend për 3D. Por, pak janë filmat që mund të ofrojnë këtë kënaqësi. Gravity është ndër ata pak filma ku mund ta shijoni në maksimum të mirat e 3D-së.

Qysh nga fillimi filmi të mbërthen me hijeshinë sipërfaqësore, me efektet vizuale magjepsëse. S’mund të mohoj se është njëri nga filmat që më së miri tregon nivelin e arritshmërisë teknologjike të kinematografisë në ditët e sotme. Jo vetëm në aspektin vizual filmi lë përshtypje. Ngjarja zhvillohet në stacion hapësinor ku një grup astronautësh janë duke u përkujdesur për mirëmbajtjen e satelitëve. Pra, nuk është asgjë me ata filmat që tashmë janë bërë të bajatshëm me teori konspirative të ndryshme për Hënën. Sigurisht as nuk është ndër filmat fantastiko-shkencor. Është film goxha real, përkundër mohimeve të njohësve të ndryshëm se një ‘ndalim i menjëhershëm i lidhjeve satelitore’, një katastrofë e tillë nuk ka shanse reale të ndodh. Është një ngjarje që zhvillohet në hapësirën pa gravitet, ku për të lëvizur gjithnjë duhet të jesh duke u tërhequr apo shtyrë nga diçka tjetër. As nuk dua të mendoj për ambientin ku është realizuar filmi pasi nuk dëshiroj të prish imagjinatën reale që ofron ‘Gravity’.

Skuadra e astronautëve do të ndeshet me një stuhi diellore që do të shkaktoj probleme në lidhje me Tokën dhe mbi të gjitha do të rrezikoj jetën e tyre, duke i lënë të ngujuar në hapësirë. Pa harruar të përmendim që kjo është hera e parë në hapësirë për inxhinieren Rajan (Sandra Bullock) e cila do të mbetet në luftë për mbijetesë pas stuhisë diellore.

Lufta e Rajan ngjall emocionet tek shikuesi duke krijuar një lidhje më të ngushtë ndërmjet, në këtë ambient jo krejt normal. Ajo kalon nëpër disa faza emocionale në tentim për të mbijetuar, duke prekur edhe mbinjerëzoren. Kjo luftë rekruton edhe shikuesin i cili do të jetë si një luftëtar i saj jo-mercenar, i pakusht. Dhe e gjitha kjo zhvillohet në një ambient të mahnitshëm që sjellin efektet vizuale fantastike. Pikërisht kjo luftë e Rajan e bën këtë film më të thellë se sa vetëm pjesa teknike.

Alfonso Cuaron ka bërë një punë të mrekullueshme në realizimin e këtij filmi që të mahnit me efektet vizuale. Por, megjithatë nuk është aspak vetëm film sipërfaqësor, pa temë. Tema është shumë e mirë, origjinale, e shtjelluar për merak. As mos të flasim për kotësi dhe humbje kohe. Në fakt filmi të le të kërkosh më shumë. Më shumë pamje të tilla, më shumë përgjigje ndoshta. Por, edhe kështu është i përkryer si film.

Filmi më i mirë ndër vite për efekte vizuale. Ndër më të mirët e vitit. Kandidat serioz për Oskar për filmin më të mirë.

Nota personale: 10/10

Philomena (2013) – Recensim

_D3S8512.NEF

Steve Coogan më ka befasuar për të mirë në këtë film. Nuk besoj se e kam parë atë në një rol kaq serioz më parë, edhe pse numri i filmave që kam shikuar me atë në rolin kryesor është jo shumë i madh.

Tek ‘Philomena’ ai bën një punë të shkëlqyeshme në rolin e një ish-zyrtari të lartë, tani gazetar hulumtues/shkrimtar. Ka një karakter të ngritur, të vendosur, të urtë, një karakter që të bën ta simpatizosh për gjatë gjithë filmit. Arrin të gjesh një afrim me këtë karakter, sidomos kur është në biseda me karakterin e Philomenës, e cila shpesh është e gatshme të heq dorë nga misioni për të gjetur të birin e saj të humbur.

Pra, tema e filmit ka të bëj me një grua në moshë, Philomena, e cila pas gati gjysmë shekulli nis misionin për të kërkuar të birin e saj që e kishte dhënë për adaptim në Kishën lokale e cila i kishte hapur derën pas një shtatzënie të hershme që kishte rezultuar me dëbim nga shtëpia nga ana e babait të saj. Në anën tjetër Martin Sixsmith është shkarkuar nga pozita e këshilltarit qeveritar për shkak të një skandali. Ai përgatitet të shkruaj për historinë ruse, megjithatë bindet për të marrë rastin e Philomenës, për të cilin rast ka hezitim në fillim.

Të dy nisen një udhëtim që pas Britanisë i shpie në SHBA. Harmonia e dy karaktereve është e këndshme, e më së shumti më ka pëlqyer biseda që bëjnë gjatë udhëtimit në aeroport ku Philomena shpjegon temën e një libri mbi kuaj. Këtu shohim karakterin e Martinit në luftë të butë me vetveten pasi duhet të duroj gjëra që nuk janë për qejfin e tij, por megjithatë nuk shfaq ndonjë pakënaqësi duke vazhduar urtësisht me temën. Një situatë e këtillë vazhdon për pjesën më të madhe të filmit.

E shkak për këtë mirëkuptim të Martinit është karakteri i Philomenës e cila edhe pa marrë parasysh të kaluarën e dhimbshme është një grua në moshë, e urtë, e qetë, e sjellshme, dhe jo shumë shtytëse në misionin që ka nisur. Mu për këtë arsye aktrimi i Dench është i shkëlqyeshëm. Karakter të kundërt, pra, ka Martin, i cili është më rigoroz në qëllimin që kanë. Përkundër kësaj harmonia e tyre i jep filmit shije.

Filmi, kah mesi, kur zbulohet pak a shumë e vërtetat për të birin e Philomenës, duket se do të jetë i kotë në pjesën e dytë. Por, kjo nuk ndodh, pak për faktin që filmi është tamam i gjatë, si dhe për zotësinë e skenaristit për të gjetur mënyra të zhvilloj temën, e cila duket se sillet rreth e rrotull një gjëje, duke dhënë një përshtypje frikësuese ndaj kësaj, frika nga përballja me të vërtetën e fundit. Si shikues të mban në hall se çfarë do të jetë reagimi ndaj kësaj ‘përballje’ në fund të filmit.

‘Philomena’ është filmi i mirë, kinematografi e bukur, me harmoninë e shkëlqyeshme të Steve Coogan e Judi Dench.

Nota personale: 8/10

Captain Phillips (2013) – Recensim

Film Captain Phillips

Film i bazuar në tregimin e vërtetë të kidnapimit të kapitenit amerikan Riçard Fillips nga piratët somalez në vitin 2009 dhe shpëtimin e tij nga Forcat e Marinës Amerikane. Ky është përshkrimi zyrtar për temën e filmit ‘Captain Phillips’. Është një tregim i përpunuar në mënyrë të mirë në film. Filmi arrin të përshkruaj një tregim interesant për tu bazuar në temë që kryesisht shfaqet në filmat historik, fantastiko-shkencor.

Filmi është paksa i gjatë, një temë që bëhet e kotë nganjëherë dhe më qejf do të bëje ‘fast-forward’. Regjia e skenari janë të mira. Kemi detaje që nuk do të ishin aq të nevojshme për neve si shikues, dhe në anën tjetër detaje që do të duhej të ishin aty. Disa nga detajet dytësore, kryesisht ato në fillim të filmit nuk ofrojnë lidhjen e mjaftueshme emocionale me pjesën kryesore të filmit. E kuptoj që ato janë aty si një lloj hyrjeje për temën e filmit, por mjaftojnë rreshtat e IMDB-së për të kuptuar temën. Dhe kur e dimë se çfarë ndodh në film atëherë gjithë ato ‘rreth-rrotullime’ në fillim janë të panevojshme dhe thjeshtë na mbajnë larg ngjarjes.

Pjesa e fundit, që do ta quaja edhe si ‘Kidnapimi-2’ është aty ku zhvillohet krejt ngjarja. Këtu më në fund shohim kapitenin Fillips në një luftë për mbijetesë duke humbur gjithë atë gjakftohtësinë që ka në pjesën më të madhe të filmit. Kjo gjendje portretizohet në mënyrë perfektë nga Tom Hanks. Ai nuk bën asgjë nga ajo që nuk jemi mësuar ta shohim nëpër hit-filmat e kaluar. Si gjithnjë ai mishërohet me karakterin që portretizon dhe ofron maksimumin që do të mund të bënte një aktor si ai, dhe ndoshta askush tjetër.

Aktrimi i Hanks është i përkryer, por më ka pëlqyer shumë edhe Barkhad Abdi. Si amator në botën e filmi, Abdi ofron një performancë të shkëlqyeshme, më shumë se që do ta prisje nga një aktor pa përvojë në skenë. të dy kanë një harmoni të mirë në skenë përkundër portretizimit të karaktereve të ndryshme. Karakteri i Abdi, neve si shikues nga vë në mëdyshje për qëndrimin që duhet të kemi ndaj tij. Shpesh herë na vendos në dyshime për simpatinë apo urrejtjen që duhet të ndjenim nga tij. Në njërën anë kemi një terrorist që kidnapon një ekupiazh, por në të njëjtën kohë kemi një kidnapues hezitues që duket se është pishman, dhe në krah kah djallin që e shtyn të vazhdoj me misionin. Sidoqoftë të dy, edhe Hanks edhe Abdi bëjnë punë të mirë.

Filmi në përgjithësi është film i mirë, pak më i gjatë se që duhej, herë-herë i kotë, por mirë i realizuar, sidomos pjesët e fundit.

Nota personale: 8/10

American Hustle (2013) – Recensim

Christian Bale;Amy Adams;Bradley Cooper

Filmi që bazohet në ngjarje të vërtetë, por, qysh në fillim e lë të qartë që filmi është me skenar origjinal, edhe një herë hedh në pah aftësinë e David O. Russell për të aktivizuar dhe shfrytëzuar në maksimum të gjithë aktorët duke e bërë edhe një film ansambli madhështor.

Ajo çfarë më pëlqeu pos ‘njoftimit fillestar’ që ‘diçka nga kjo ka ndodhur’ ishte edhe regjia e shkëlqyeshme e David O. Russell. Ngjashëm si tek ‘Silver Linings Playbook’ vitin e kaluar, Russell vazhdon të kap në kornizë fytyrën e karakterit nga një kënd dhe largësi që e bën vet shikuesin të ndjehet më afër me karakterin. Këtë afërsi e shton edhe dialogu i përkryer që përsëri lidhet me vet punën e Russell, si skenarist tani. Që nga ‘The Fighter’ e këndej Russell ka shkëlqyer në të dyja këto zeje, edhe si regjisor edhe si skenarist. Ngadalë ka arritur të krijoj qasjen, stilin e tij të veçantë që po përsos filmat e tij për shikuesin e thjeshtë.

Kasti i aktorëve me të cilët punon Russell në këtë film është prej më të mirëve që ekzistojnë sot. E menaxhimi i tyre është i nivelit më të lartë, pasi vet ai arrin të nxjerr maksimumin nga talenti i tërë kastit. E tërë pesëshja kryesore jep një paraqitje të mahnitshme, secili në mënyrën e tij. Kemi disa skena të Amy Adams, nga një mashtruese, xheloze, kriminele, deri tek një vajzë zemërthyer. Derisa karakteri i saj ka një rol më të dëmtuar, në anën tjetër kemi karakterin e Lawrence, si një sadiste që do të bëj të sajën, njëkohësisht duke u treguar edhe mendjelehtë. Që të dyja shkëlqejnë, kanë momentet e tyre, ngjashëm si Bale, Cooper, e edhe Renner, edhe pse ky i fundit ka më pak hapësirë në film. Aktrimi i tyre duket të jetë në limitet e maksimumit, gjithnjë nxitur nga menaxhimi i Russell.

E kur jemi tek aktrimi, talenti i kastit është i mahnitshëm. Ndryshimet në vet dukjen e aktorëve, sidomos ndryshimi tek Christian Bale është i mrekullueshëm. Bale ka pësuar ndryshimin më të madh për këtë film, edhe në peshë, derisa përsosmërisht portretizon karakterin e tij, një biznesmen që merret me punë të korruptuara. Njëkohësisht ai është edhe njeri shumë familjar, me karakter të qetë dhe bindës që vërehet në zërin e tij të ultë gjatë pjesës më të madhe të filmit. Është një karakter me plan dhe gjakftohtë, i gatshëm për të pasur gjithçka që planifikon, në çfarëdo mënyre qoftë. Së bashku me karakterin e Amy Adams, ata themelojnë një organizatë investuese, duke i dhënë jetë biznesit (mashtrimeve) të tyre. E Amy Adamsin kurrë nuk e kemi parë kaq sensuale, të butë, të lëndueshme, dhe dinake. Njëra ndër performancat më të mira në karrierën e saj duke dominuar karakteret e gjinisë së bukur gjatë tërë filmit, me një harmoni të përkryer me të gjithë karakteret tjera si Bale, Cooper, e edhe skena me Jennifer Lawrence që është njëra ndër më të mira në film. Arsyeja pse është ndër më të mirat është edhe kontributi i të mahnitshmes Jennifer Lawrence. Kjo aktore është e gatshme të vjedh çdo minutë që i ofrohet në film. Karakteri i saj nuk është po aq i mençur, i butë, e i qetë sa ai i Adams. Është një nënë e ndarë që kërkon medoemos ti ruaj të birit të saj një baba që ka gjetur në Bale, gjithnjë duke dominuar jetën e tij. Një shtëpiake tipike, porse dinake, dhe ndaj vetvetes. Skena me Adams, skena e parë në film, kur këndon me këngën e Beattles – një skenë ku e humb veten si kurrë më parë, dhe skena e saj e fundit janë ndër shumë momentet fantastike në film. Është absolutisht e mahnitshme.

Ndërkohë të kthehem tek Bradley Cooper. Kemi një moment në film ku pas fjalisë së karakterit të Adams që ofendon karakterin e Bale në dobi të Cooper, kur ky i fundit ngulit shikimin tek Adams, me të dy duke lënë Bale në injorancë totale me kamerën që fokusohet tek shikimi i habitur i Cooper. Është një skenë kryevepër si në regji si në aktrim. Cooper së bashku me Bale e Adams janë ndër karakteret më kryesore me një pjesë të filmin e rrëfyer nga pikëpamja e këtyre treve. Kah fundi karakteri i tij vihet në sprovë, derisa harmonia e tij me Louis CK del të jetë edhe më joshëse se sa me Adams e Bale.

Louis CK e Jeremy Renner mbesin pak si në prapaskenë në mesin e tërë këtij kasti të mahnitshëm që ofron aktrim të përsosur, por, megjithatë shkëlqejnë edhe ata në momentet e tyre.

Për të zgjedhur skenat më të mira të filmit është puna goxha e vështirë, prandaj as nuk do të lodhem të bëj një gjë të tillë. I tërë filmi është i përkryer, i realizuar për mrekulli nga pjesa prapa kamerave, i farkëtuar edhe më shkëlqyeshëm nga kasti.

Për shijen time, filmi më i mirë i vitit 2013.

Nota personale: 10/10

Luan Morina

Kritik filmi

Nebraska (2013) – Recensim

AE22SCNEBRASKAKENNEDY Alexander Payne din të sjell tema jo të zakonshme për publikun në mënyrën më të mirë të përpunuar. Pas punimit të tij të fundit ‘The Descedants’, Payne mban shijen e njëjtë, porse me detaje dhe karaktere të ndryshme.

Përsëri ai na lidh me karakterin kryesor i cili nuk ka një tregim të përkryer, dhe përsëri kemi një karakter ndihmës që jo patjetër ka fërgim krejt pozitiv me karakterin kryesor. Tashti nuk kam një diapazon aq të gjerë të filmave sa që të kem parë Bruce Dern e June Squibb në zanafillën e karrierës së tyre. Por, po të jenë në nivelin me të cilin vijnë tek ‘Nebraska’ atëherë sigurisht se meritojnë respekt dhe një vend ndër më të mirët. Të dy sjellin një mishërim të shkëlqyeshëm me karakteret e tyre, që në fakt janë burrë e grua.

Bruce Dern portretizon Vudin, një i moshuar që ka fituar një milionë dollarë falë një lotarie interneti. Për këtë ai duhet të shkoj në Nebraska. Dhe medoemos do të bëj këtë, qoftë edhe në këmbë. Pasi provon më shumë se një herë, i biri i tij Dejvid (Will Forte) duhet të intervenojë që ti shpjegoj situatën se e tëra është një mashtrim i rëndom interneti. Kur nuk ia del vendos ti bashkohet në rrugëtimin për tek milioni.

Në fakt udhëtimi del të jetë shumë më tepër se një rrugë deri tek destinacioni i caktuar. Del të jetë më shumë një ribashkim familjar që do të sjell së bashku në krah të njëri tjetrit çiftin e moshuar. Derisa Vudi është një karakter i urtë, i qetë, me pak alzajmer, dhe i bindur që më në fund është milioner, gjë që do ti ndihmoj ta realizoj njërën nga dëshirat e tij të fundit; Kejt (Squibb) është një grua me gojë të pamatur që nuk kursen të vërtetën qoftë edhe mbi ata që nuk janë më. Por, të dy këta gjenden në krah të njëri tjetrin kur të sulmohen nga të tjerët. E si zakonisht posa të kuptojnë që je milionerët menjëherë shfaqen ata që ‘u ke borxh’ e ata që ‘të kanë ndihmuar’ kur nuk ke qenë milionerë. Por, edhe këta që futen në këto dy grupe të kategorive nuk janë personazhe negative. Nuk sjellin një frymë që të prish qejfin e një dramë bardhë-e-zi, të butë, të lehtë, të këndshme. Janë karaktere që provojnë të përfitojnë nga situata, dhe këtë e bëjnë me një aktrim të bukur. Mos të anashkaloj edhe Bob Odenkirk – Ros, i biri tjetër i familjes, i cili nuk ka shumë hapësirë, porse bën punë të mirë për atë pak mbulim që merr.

Në aspektin teknik Alexander Payne bën gjithçka shkëlqyeshëm. Kemi një film bardhë e zi me shije noir por i realizuar në mënyrë digjitale. Këndet që sjellin temën janë ndër më të mirat. Pos kamerës që shpesh e gjejmë përgjatë rrugëve të qeta, të gjata, e të vetmuara, edhe dy skena që vijnë nga perspektiva e televizorit me shumë pak dialog njëra, e tjetra pak më shumë e populluar me fjalë, janë disa që meritojnë vlerësim të lartë e edhe do të ju mbeten në kujtesë. Jo që janë më të mirat, pasi ka edhe shumë skena e kënde të mira, por, ja që më kanë mbetur në mendje.

Është film i shkëlqyeshëm. I realizuar lehtë, qetë, butë, të ofron kënaqësi me temën që trajton. Të ofron një korrelacion, një lidhje emocionale me të gjitha karakteret kryesore të filmit. Përfundimi është i shkëlqyeshëm dhe pak deri diku emocional.

Njëri ndër filmat më të mirë të vitit.

Nota personale 10/10

Dallas Buyers Club (2013) – Recensim

dallas-buyers-club

Një film shumë i mirë, por, i mbetur në hije falë aktrimit të përkryer të Matthew McConaughey e Jared Leto. Kështu do të përmblidhja me një fjali këtë film.

Të dy aktorët vijnë me aktrimet e karrierës së tyre, dhe që të dy pritet të marrin çmimet më të mëdha kudo që janë nominuar. Kontribut të madh kësaj kauze, si në aktrim përkrah McConaughey e Letos, si me anë të karakterit të saj në temën e filmit jep Jennifer Garner. Edhe pse karakteri i saj nuk ka kushedi sa rol në krahasim me dy karakteret kryesore në film, Garner gjen hapësirë për të dëshmuar aftësitë e saja prej një aktoreje të madhe.

Por, megjithatë gjithçka mbetet tek dyshja. Harmonia e tyre në skenë, përkundër faktit që janë karaktere të ndryshme në film, është e mahnitshme përfshirë skenat fillestare kur kanë mendime krejtësisht të kundërta. Me evoluimin e filmit karakteret e tyre arrijnë një afërsi të konsiderueshme që i jep emocione këtij filmi, edhe pse ato nuk mungojnë në asnjë pjesë të filmit. Karakteret dhe tema e bën shikuesin të ketë një ndjenjë keqardhjeje, dhembshurie ndaj karaktereve, por, jo në atë shkallë sa e bën irritimin dhe urrejtjen ndaj hierarkisë qeverisëse të organeve shëndetësore.

Ron Udruf (McConaughey) është një elektricist me një jetë paksa të shfrenuar në Dallas. Pas diagnostifikimit me AIDS dhe periudhës depresive të refuzimit të këtij fakti ai nis rrugëtimin e tij në zbulimin e kurës. Ngjarja ndodh në vitin 1985, në periudhën e parë të shfaqjes së kësaj sëmundjeje. Ron nuk është i kënaqur me ofrimin e barnave dhe kujdesin shëndetësor ndaj të sëmurëve si ai dhe nis një luftë kundër sistemit shëndetësor dhe industrisë farmaceutike e cila kërkon kohë dhe procedura hierarkike për të siguruar barnat e reja, kohë të cilën as Ron e as të tjerët e prekur nga kjo sëmundje nuk e kanë. Për këtë ai themelon ‘Dallas Buyers Club’ organizatë që shpërndan barna për të gjithë të prekurit nga kjo sëmundje, barna që nuk lejohen me ligj, por të cilat u bëjnë mirë të sëmurëve. Në këtë mision ai ndihmohet nga Rajan (Leto), një transeksual i prekur me AIDS.

Tashti nëse është kjo hera e parë që shihni Leton nuk do ta keni të lehtë të definoni se çfarë gjinie është. Këtë më shumë e vlerësoj si një kompliment për aktrimin e tij, pasi vërtetë e përmbledh në maksimum aktrimin e tij që më parë e kemi vërejtur tek ‘Requiem for a Dream’ e ‘Mr. Nobody’ pa përjashtur role tjera minore. Vet karakteri i tij ndoshta ofron një mundësi më të madhe për të treguar aktrimin e tij të përkryer. Si Leto, ngjashëm edhe McConaughey përshtaten me karakteret e tyre, dhe krijojnë një harmoni jashtëzakonisht origjinale. Të dy i ndihmojnë njëri-tjetrit për të ofruar një film të shkëlqyeshëm, ku përsëris gjithnjë dominon aktrimi mbi temën.

E tema është e shtjelluar me përpikëri. Një skenar nga debutuesi Craig Worten dhe Melisa Wallack. Është një adaptim i mirë i kësaj ngjarjeje që nis dhe përfundon në pozitat më të mira të mundshme. Ka gjëra që ndoshta nuk ka pasur nevojë të jenë aty, por ato veçse ndihmojnë të njohim më mirë karakteret. Si skenari edhe regjia e Jean-Marc Vallee, është mirë e realizuar dhe ju ndihmon kësaj tresheje të krijojnë një emër në mesin e ekuipazhit të vlerësuar pas kamerave.

Sidoqoftë, e tëra kjo është arrit falë aktrimit të përkryer të Matthew McConaughey e Jared Leto. ‘Dallas Buyers Club’ gjithnjë do të mbetet një film i njohur më shumë për aktrimin e këtij çifti.

Nota personale: 8/10

Her (2013) – Recensim

her-joaquin-phoenix

Spike Jonze sjell një film me temë futuristike, të realizuar për mrekulli, me një ritëm të lehtë, të qetë, të këndshëm që përkundër temës të çuditshme që ka, të aktivizon emocionet ndaj karaktereve, pa marrë parasysh sa njerëzore që janë.

Theodore është një ‘shkrues letrash’, ta quaj ashtu. Mund ta quajmë edhe si një ish-shkrimtar, apo gazetar, por, profesioni nuk ka të bëj aq shumë me filmin sa ka të bëj karakteri i tij. Është një ëndërrimtar, burrë ish-i martuar, anti-shoqëror deri në një masë. Në një të ardhme të afërt, njerëzit do të kenë sistemet operative të pajisjeve të tyre me një ndërfaqe shumë më të zhvilluar, më njerëzore, por, megjithatë do të jetë vetëm sistem operativ. Kështu është edhe Samantha, sistemi operativ i personalizuar i Theodore. Në Samanthan ai gjen qenien që e bën të ndjehet më vetvetja se kurrë, derisa Samantha në Theodore gjen personin që do ta bëj të ndjehet më njerëzore se kushdo tjetër.

Është një temë, ta quaj e çuditshme do të ishte e paktë, ta quaj e pamundur do të ishte një sfidë ndaj ritmit të zhvillimit të teknologjisë. Pra, Theodore dashurohet në Samanthan, që është sistem operativ, pra, vetëm një zë dhe program i pajisjeve teknologjike. Kjo e bën të çuditshëm skenarin, temën, por, megjithatë Spike Jonze e shtjellon mirë këtë. Fotografia është e mirë, ngjarja aspak e kotë, kamera ka fokus të shkëlqyeshëm në ngjarje, kinematografia goxha e mirë.

Por, mbi të gjitha shkëlqen Joaquin Phoenix. Kur kujtoj ‘The Master’ dhe nominimin e tij për Oskar sezonin e kaluar, atëherë sinqerisht hamendem nëse ky aktor nuk është në gjendje të perfeksionoj çfarëdo roli që i jep. Është mishëruar me rolin në mënyrë të përkryer, të bind që vërtetë është një njeri i dashuruar në diçka jo-reale, të pamundur. Janë skenat e dëshpërimit që pasqyrojnë më së miri këto emocione që duken shumë të sinqerta. Pastaj mos të nis të përmend edhe dialogët që ka me ata pak persona real në film, Amy Adams e Rooney Mara. Të dyja këto, sidomos Rooney Mara më kanë pëlqyer me aktrimin e tyre në këtë film. Maran e kujtoj nga ky vit edhe me ‘Side Effects’ ku ka një rol më negativ, dhe më të rezervuar, më të ftohtë se këtu tek ‘Her’. Këtu për ato pak skena shkëlqen kundrejt karakterit të Theodore. Ajo në film luan rolin e ish-gruas së tij, dhe duket se është i vetmi person me sens ‘normal’, ndoshta për faktin që akoma shkruan libra ‘të ngurtë’.

Sidoqoftë pjesa më e madhe e filmit përfshin Joaquin Phoenix dhe zërin e Scarlett Johansson. Nuk do të flisja për Johansson, pasi për disa që mendojnë se ajo meriton ndonjë nominim, apo vlerësim të veçantë, thjesht mendoj se teprojnë paksa. Është një performancë e zakonshme, që në fakt mendoj se ka mundur të jetë edhe më e përkryer nga ndonjë alternativë tjetër. Megjithatë bën punë të zellshme, si çdo zërim tjetër, dhe nuk ka ndonjë anë negative në pjesën e saj. Për më tepër e bën më reale lidhjen ndërmjet Theodore e Samanthas.

Dialogët, zhvillimi i ngjarjes, më kanë pëlqyer së tepërmi. Fundi jem një mesazh të qartë mbi ndjenjat njerëzore dhe absurditetin e kësaj historie. Deri aty, pa përjashtuar fundin, kemi një film shumë mirë të përgatitur, me një temë tejet origjinale, që meriton edhe lëvdata shtesë për këtë, nga Spike Jonze.

Nota personale: 9/10

Luan Morina

Kritik për film

12 Years a Slave (2013) – Recensim

12_years_a_slave_featuredSkllavëria vazhdon të mbetet temë prekës dhe inspiruese për shtjellim në filmat artistik. Sa herë që kemi një film të tillë padyshim që bënë bujë, sidomos kur është i realizuar në mënyrë të shkëlqyeshme. Ngjashëm ndodh edhe me ’12 Years a Slave’ të Steve McQuinn. Një film i realizuar për mrekulli, por, me një temë dhe tregim jashtëzakonisht prekës, sidomos kur mësojmë që bazohet në ngjarje të vërtetë.

Historia e Solomon Northrup, një zezak i lirë në Amerikën e shekullit XIX vjen e portretizuar në ekranin e kinemajës në mënyrë të përkryer. Filmi është i realizuar për mrekulli, dhe përkundër asaj që nuk kam pasur rastin të lexoj këtë vepër, nuk mendoj që filmi ka mundur të lë anash ndonjë detaj të madh. Pra, Solomon është një zezak i lirë i cili ftohet në një takim biznesi për tu kidnapuar dhe shitur si skllav më pas. Që nga këtu nis tregimi i tij i dhimbshëm dhe plotë vuajtjeje.

Chiwetel Ejiofor bën një aktrim të përsosur duke mbërthyer karakterin e tij si është më së miri. Emocionet e tij duken aq origjinale sa të kujton më shumë një dokumentar të vërtetë dhe jo një aktrim filmi. Duken sikur ato vijnë nga zemra, nga brendia që pasqyron një mishërim të vërtetë me karakterin e tij. Ngjashëm e kemi edhe Lupita Nyongo’ në karakterin e saj dytësor që dominon në pjesën e dytë të filmit. Solomoni ndryshon dy pronar nga shitja, dhe për ironi që të dy janë karaktere të portretizuar nga aktor britanik, Benedict Cumberbacht dhe Michael Fassbender. Derisa ‘Sherlock’ ka një hapësirë më të shkurtër dhe më të vogël në film, Fassbender dominon si karakter dytësor duke ofruar performancën e karrierës së tij. Ai është një skllavopronar në marrëdhënie jo të mira me gruan e tij, i dashuruar në skllaven e tij, dhe i pashpirt ndaj skllevërve të tjerë.

Është një skenë që dominon filmin, është skena kur Fassbender detyrohet të dënoj Nyongo’n me anë të Ejiofor. Kjo është skena emocionalisht më e rënda në film, dhe ajo çfarë e bën këtë film të madh. Nuk do futem në detaje më tepër, për të mos prishur me ndonjë detaj tepër, megjithatë kjo skenë nuk është e vetmja në film, që ofron një shfryrje me skenën e Solomonit dhe karkaterit të Paul Danos. Duke kujtuar ‘Prisoners’ këtu, nuk di a ka ndonjë film të vitit të kaluar që thjesht nuk dëshirojmë të mbysin karakteret që portretizon Dano. Kemi skenën e shitjes së Solomonit dhe disa nga skllevërit tjerë, si dhe dy-tri skenat e fundit që sigurisht do të ishin ‘prishës’ të ‘fshehtësive’ të filmit. Mos të harroj të përmend edhe aktrimin e Paul Giamattit e Brad Pitt që përkundër karaktereve paralele kanë pjesë të vogla që i zotërojnë për mësysh.

Steve McQuin si regjisor dhe John Ridley si skenarist kryejnë detyrën për mrekulli. Tema është e shtjelluar qetë dhe lehtë, përplot emocione. Nuk kemi momente të kota, por janë jashtëzakonisht emocionale dhe dikujt mund ti duken të rënda. Jo vetëm për shkak të pamjeve, por edhe për shkak të elementeve, filmi definitivisht është për rejting +18 dhe atë për ata me ‘zemër të fortë’.

Njëri ndër filmat më së miri të realizuar vitin e kaluar, por nuk mund të them që është filmi më i mirë i vitit, pasi nuk ofron kënaqësi siç ofrojnë disa filma tjerë. Gjithçka është perfektë, por, tema është e rëndë për të qenë filmi më i mirë.

Nota personale: 9/10

Luan Morina

Kritik filmi

The Wolf of Wall Street (2013) – Recensim

the-wolf-of-wall-street-official-extended-trailer-0Do të thosha se ‘sikur në asnjë film tjetër karakteri i Leonardo DiCaprios dominon filmin fund e krye’, por, megjithatë kjo më ndal qysh tek ‘The Great Gatsby’ pa u kthyer në kohë.

Nuk është roli më i mirë në karrierë i DiCaprios. Nominimin për Oskar nuk e meriton para Tom Hanks e Robert Redford këtë vit. Tema e filmit nuk ka kurrfarë morali. Pjesa e parë e filmit lirisht mund të quhet ‘pornografi e butë’. Kohëzgjatja është e tepërt. Tema është shtjelluar pa nevojë në 180 minuta duke u futur në detaje që nuk kanë pasur nevojë të ishin pjesë e filmit. Dhe kur kujtojmë që filmi rrezikonte mos të shfaqej në kinema këtë vit për shkak të problemeve me editim pasi nuk besohej se do të arrinin të shkurtonin kaq shumë. Sa orë i janë dashur Scorsese të sjell në ekran këtë film të pamoralshëm në të gjitha aspektet e jetës?

Respekti për Scorsesen pas këtij filmi shumë vetave i është dobësuar, jo vetëm mua. Tani i kuptoj më mirë revoltimin e disa kritikëve të cilët edhe i janë drejtuar me fjalë si ‘Turp të kesh’, derisa të tjerët, sigurisht ata më konservatorët nuk kanë kursyer kritikat. Dëgjoj që ‘Director’s Cut’ do të ketë katër orë, pra, edhe një orë amoralitet. Kush ka nevojë për këtë? Jo unë, sigurisht.

Çka ka në film? 100 minutat e parë përfshijnë ahengje të papërmbajtjshme, orgji, përfshirë edhe orgji homoseksualësh, masturbim të Jonah Hill, mashtrime, vjedhje, dhe nënçmime të këtyre viktimave. Edhe shfrenimi i popullit të Moses tek filmi ‘Twelves Amandement’ ka qenë më i kufizuar se ky tek ‘The Wolf of Wall Street’. Shfrenimi nuk ka kufi tek ‘Wolfi’ e ma ha mendja që mund të gjejmë edhe filma pornografikë më të moralshëm se ky!

Edhe më tmerruese është përdorimi i ‘citimeve’ nga ky film. Ngjashëm si për Scorsesen, edhe respekti për këta ‘miq’ bie, jo që dikujt i duhet respekti im, apo i dikujt tjetër. Megjithatë si një kritik filmi radhit njerëzit, gjykon ata sipas shijes që kanë në filma. Nejse, ‘The Wolfi…’

Aktrimi i Jonah Hill është i shkëlqyeshëm. Ngjashëm edhe i Leonardo DiCaprios. Për këta dy jemi mësuar, sidomos për DiCaprion, e Hill sikur tek ‘Moneyball’ është vështirë ta gjesh diku tjetër. Jo deri më tani. ‘Superbad’ është i mirë, por, jo të përmendet në javën e Oskarëve. Ajo që lë përshtypje më të madhe tek ky film është Margot Robbie. Mahnit të gjithë për harmoninë që ka në skenë me Leonardon, përkundër përvojës kundërshtuese që kanë në kinematografi të dytë.

Tema e filmit është për Xhordan Belfortin, një ‘biznesmen’ nga Wall Street që nis të funksionoj në bazë të skemave të ndryshme kriminele ekonomike për të përfituar miliona dollarë në një ambient pune të shfrenuar. Pra, filmi idolizon një kriminel i cili përkundër milionave të vjedhur ka kaluar vetëm 36 muaj në burg.

Skena kur ‘ndez’ droga e karakterit të Jonah dhe mpin karakterin e Leos është ndër më të vlerësueshmet për mua në film. DiCaprio bën punë të mirë përgjatë gjithë filmit, por këtu ka një performancë që ndryshon prej atyre amorale, e pikërisht tek ato shkëlqen Jonah. Puna e Scorseses është e mirë. Filmi është i mirë në aspektin kinematografik. Por, është i gjatë, e tema është e pamoralshme. Këto dyja nuk e bëjnë këtë film të vlefshëm as për Top20 të vitit 2013 e lëre më të nominohet për Oskar.

E di që ka fansa, që nuk do të pajtohen me këtë opinion, por, për mua ‘The Wolf of the Wall Street’ është filmi i vetëm që nuk e meriton të jetë në mesin e të nominuarve për Oskar.

Nota personale: 4/10

1 2 3 20