Oskarët 2015 – Filmi

Mendoj që filmat e nominuar për Oskar janë më të mirët e vitit. Nuk është Top8-shi im, por është një listë që reflekton mendimin e shumicës për tetë më të mirët. Nëse do i radhisja këta tetë atëherë lista do të ishte kjo:

8 – The Imitation Game

Është një film i mirë, trajton një temë të duhur, dhe sjell një hero të harruar padrejtësisht. Është realizim i mirë nga Tyldum që është fillestar në këtë zeje krahasuar me shumicën e të tjerëve.

7 – Selma

Gjithnjë kam pasur një simpati ndaj filmave që trajtojnë tema të racizmit. Na sjellin një fytyrë tjetër të SHBA-ve, një fytyrë që nuk e mbajmë në mend. Ky film sjell një tregim të realizuar mirë duke marrë parasysh përvojën paraprake të Anna DuVarnay. Na dëshmon që tema racizmi mund të trajtohen edhe pa gjithë dhunën e ’12 Years a Slave’. Për mendimin tim, ‘Selma’ është shumë më i mirë se fituesi i Oskarit të vitit të kaluar, por nuk ka mjaft dhunë për të rënë në sy të njerëzve, dhe ky fakt dhemb.

6 – American Sniper

Clint Eastwood, 84 vjeç dhe po sjell nga dy prodhime të mahnitshme gati çdo vit. Puna e tij tregon për një legjendë të kinematografisë që me meritë po shpërblehet me nominime. Tregimi i përpunuar i ‘American Sniper’ është realizuar për mrekulli dhe sjell tamam një autobiografi të një njeriu që lufton për idealet e vendit të tij, për bashkëluftëtarët e tij, duke mos kursyer asgjë, as jetën e tij private.

5 – The Theory of Everything

Adaptim i mirë i jetës së Hawking. Një gërshetim i mrekullueshëm i personales dhe profesionales, kjo e dyta vjen me një formë të thjeshtësuar për tu kuptuar më lehtë nga të gjithë. Harmonia skenike e Felicity Jones dhe Eddie Redmayne është e mahnitshme, e përkrahur nga një punë e ngjashme edhe pas kamerave.

4 – Boyhood

Projekt 12 vjeçar i Richard Linklater. Më ka pëlqyer ideja, më kanë pëlqyer Hawke dhe sidomos Arquette, më ka pëlqyer skenari e regjia. Nuk më ka pëlqyer Coltrane. Është film i shkëlqyeshëm, por i mbivlerësuar nga shumica, nisur nga Metacritic që i jep perfekten prej 100.

3 – Whiplash

Damien Chazelle më kujton Benh Zeitlin me ‘Beast of the Southern Wild’ – një amator që mahnit të gjithë me realizimin e tij të parë. Chazelle ka bërë një punë të mrekullueshme, por ajo çfarë e bën të suksesshëm këtë film është JK Simmons. Është një torturë dhe kënaqësi 90 minutëshe që meriton të jetë në mesin e tre filmave më të mirë të vitit.

2 – The Grand Budapest Hotel

Wes Anderson dhe metoda e tij e veçantë më në fund po çmohen. Janë dy lloje të njerëzve kur vjen puna tek Anderson, ata që mahniten nga puna e tij, të dashuruar verbërisht në të, dhe ata që e vlerësojnë si një punë e çuditshme, edhe palidhje. Vet vendosja në këtë pozitë tregon që unë jam me të parët, i dashuruar verbërisht në çdo gjë që ka bërë Wes Anderson deri tani.

1 – Birdman

119 minuta mrekullie filmike që vjen në një realizim që duket se po ndodh në kohë reale, si një ndeshje futbolli, por pa reklama dhe shkëputje editimi. Filmi është realizuar në atë mënyrë që lëvizja e kamerës e bën të duket sikur është xhiruar në vetëm një tentim. Është një editim aq perfekt sa që nuk mund të vërejmë prerjet. Aktrimi i Michael Keaton është i mrekullueshëm, i ndihmuar nga Edward Norton në masë të madhe, me kontributin e Emma Stone, Naomi Watts e në masë të madhe të nënçmuarin Zach Galifianakis. Filmi më i mirë i vitit për mua, edhe më i mirë se ‘Chef’.

Favoriti im është ‘Birdman’, favoriti për të fituara ‘Boyhood’.

Oskarët 2015 – Aktrimi

Aktorja më e mirë në rol dytësor

Njëra ndër kategoritë më të dobëta këtë vit, padyshim. Çka dreqin lyp Meryl Streep nga një film i tmerrshëm si ‘Into the Woods’! Është bërë bajat nominimi i saj çdo vit, sidomos për kësisoj performanca nën aftësitë e saja. Jessica Chastain ka qenë e mahnitshme tek ‘A Most Violent Year’, një film shumë i mirë, i injoruar në tërësi këtë vit. Fituesja e padyshimtë është Patricia Arquette, e cila ka qenë ylli i ‘Boyhood’. Ka pasur një paraqitje të mahnitshme që më ka pëlqyer së tepërmi. Keira Knightley, Emma Stone, e Laura Dern kanë pasur paraqitje solide, të mirë, por jo për fituese.

Aktorja më e mirë

Jemi mësuar me aktrimin e Julianne Moore. Ajo nuk dëshpëron aspak dhe sjell një karakter mjaft të zorshëm për mrekulli në ekran. Moore është favoriti im dhe i të gjithëve për të fituar padyshim. Por, mbresëlënëse, ka qenë paraqitja e Rosamund Pike. Ajo është fituese e shumë fansave me aktrimin e saj tek ‘Gone Girl’, përfshirë edhe mua. Felicity Jones ka paraqitje të mirë, që e pjek artistikisht në ‘The Theory of Everything’. Reese Witherspoon është e mrekullueshme në një film mesatar, derisa për Marion Cotillard dhe aftësitë e saja jemi mësuar qëmoti.

Aktori më i mirë në rol dytësor

Edward Norton i jep shije ‘Birdman’. Ka një paraqitje të mrekullueshme. Më ka pëlqyer tepër dhe ka një harmoni skenike me të gjithë karakteret që përzihet në film. I mrekullueshëm, por ngjashëm si Robert Duvall, ka qëlluar i pafat. J.K. Simmons është i përkryer në rolin e Terence Fletcher. Dy kandidatët tjerë kanë pasur paraqitje solide, por favoriti im dhe për të fituar është J.K. Simmons.

Aktori më i mirë

Kategoria më e paqartë tek aktrimi këtë vit është për aktorin kryesor. Bradley Cooper po shndërrohet në një Meryl Streep me nominimet e tij të përvitshme. Benedict Cumberbatch po fiton një përvojë të mirë dhe një vend në kinematografi duke na dëshmuar që nuk është vetëm ‘Sherlock, derisa Steve Carrell ka pasur një transformim skenik që na bën të dyshojmë në historinë e tij filmike. Fituesi mbetet ndërmjet Keaton dhe Redmayne. Favoriti im është Michael Keaton, favoriti për të fituar Eddie Redmayne. Derisa Redmayne ka portretizuar për mrekulli Stephen Hawkingun, Keaton ka bërë një punë të ngjashme, por duke krijuar një karakter fiktiv që mund të bazohet në pjesën më të madhe të vet karrierës së tij. Pra, më thjesht, Redmayne ka pasur një karakter për të imituar, Keaton ka imituar karakterin nga mendja e tij dhe e Inarritus, ka krijuar një karakter, një punë që duhet të shpërblehet me Oskar.

Oskarët 2015 – Pas kamerave (1)

Regjia

Më vjen mirë që më në fund po vlerësohet Wes Anderson. I trajtuar si ‘i çuditshmi’ për mënyrën e tij më alternative të realizimit të filmave, Anderson ka pasur një bazë të madhe tifozësh, për të cilët ky nominim është një mini-fitore. Por, nominimi i Bennett Miller nuk më duket të ketë qenë i nevojshëm, sidomos kur kemi parasysh lënien anash të Clint Eastwood. ‘Foxcatcher’ është filmi më i dobët i Miller deri më tani. Nominimi i Morten Tyldum është një sfidë për të ardhmen e tij. Dy favoritët kryesor janë Alejandro Inarritu dhe Richard Linklater. Të dy e meritojnë çmimin, por personalisht më ka pëlqyer më shumë puna e Inarritus. Favoriti im është Inarritu, favorit për ta fituar Linklater.

Skenari origjinal

Ideja e Linklater është interesante, inovative, por jo edhe e papërdorur më parë. Kam përmendur rastin paraprak tek recensimi i ‘Boyhood’. Por, logjistika e ‘Boyhood’, realizimi i tij, trajtimi i temës është i mrekullueshëm, i përkryer. Ide interesante dhe mjaft e shijshme është edhe ajo e Inarritus për Birdman. Favoritin e gjej në mesin e këtyre dyve, me Linklater favorit i imi dhe për të fituar. Skenari i Anderson nuk është aspak më poshtë se prodhimet e tij paraprake. Solid janë edhe Foxcatcher dhe Nightcrawler, por asnjëri nuk është më i miri nga këta të nominuarit.

Skenari i adaptuar

Paul Thomas Anderson ka pasur punë shumë më të mira në të kaluarën. ‘Inherent Vice’ është i pështjelltë, pa nevojë i komplikuar, dhe i nominuar pa meritë. ‘Gone Girl’ ka qenë shumë, shumë më i mirë. ‘Whiplash’ është interesant, ngjashëm si ‘The Imitation Game’, por i shoh larg triumfit. Tregimi i ‘American Sniper’ më ka pëlqyer, pa marrë parasysh kontradiktat politike. Megjithatë ‘The Theory of Everything’ është favoriti im dhe për të fituar.

whiplash

Whiplash (2014) – Recensim

Filmi nis me një rënie ritmike të daulleve që shumë shpejt shndërrohet në një ritëm që përshkruan tërë trupin për të përfunduar në lëvizjet ritmike të kokës. E gjithë kjo vjen vetëm si audio me një errësirë të pafund përballë. Me të përfunduar ritmi, në fund të errësirës shfaqet Miles Teller në përgatitje për të nisur shfaqjen e tij. Kur fillon shfaqja, me rritjen e ritmit, afrohet edhe kamera e cila sikur fshehurazi i afrohet karakterit të Teller – Andrew, duke na vendosur në perspektivën e karakterit tjetër kryesor në film, atë të JK Simmons – Fletcher. Menjëherë pas përfundimit të kësaj skene, Damien Chazelle, debutues në regjinë e filmave të gjatë, na njofton edhe me dy karaktere tjera ndihmëse, interesin dashuror të Andrew, Nicole; dhe babanë e tij – Jim.

Tani, jemi gati të notojmë në njërin nga filmat më të mirë të bërë kohëve të fundit. ‘Whiplash’ që vjen në regji dhe skenar të Damien Chazelle, sjell një betejë të dy karaktereve kryesore polare, harmonia e të cilëve në skenë është e mrekullueshme. Andrew dhe Fletcher, nisin një tregim mbresëlënës, i cili është i mbushur me brutalitet dhe torturë përgjatë 100 minutave. Dhe, gjatë gjithë këtyre minutave kjo torturë dhe ky brutalitet nuk do të ushtrohet vetëm në Andrew, por edhe në vet neve si shikues. Kjo do të na bëj të lidhemi emocionalisht me Miles Teller, të cilin me kalimin e kohës edhe do ta urrejmë, pastaj do të ndihemi keq, për të rifilluar përsëri të njëjtin cikël. Emocione të kundërta, por gjithashtu në cikël do të kemi edhe me karakterin e Fletcher.

Fletcher na kujton mësuesit, profesorët e rreptë, të cilët shumica nga ne i quajnë ‘komunistë’ (sikur të jetë një fjalë ofenduese). Pa marr parasysh karakterin e tij, aktrimi i JK Simmons ia humb ‘negativitetin’ Fletcherit, më saktë e humb atë urrejtjen që shikuesi do të duhej ta kishte ndaj tij. JK Simmons është i mahnitshëm, fenomenal, si në dialog, ashtu edhe në mimikë. Ai sjell një karakter më ndryshe se më i miri i tij që e kam parë deri më tani, tek ‘Juno’. Një karakter të ngjashëm e ka edhe tek ‘Men, Women & Children’. Derisa Simmons vjen në rolin e antagonistit, Teller vjen në rolin e presë së Simmonsit. Është edhe një film ku dëshmon për talentin e tij, dhe aftësinë për tu dëshmuar edhe në filma artistik, serioz.

E pos aktrimit, faktor tjetër në madhështinë e këtij filmi, është Damien Chazelle. Ai vjen në mesin e filmave më të mirë të vitit, ngjashëm si Benh Zeitlin para dy vite me ‘Beasts of the Southern Wild’. Si fillestarë në mesin e më të mirëve, Chazelle vjen me merita në të gjitha aspektet e filmit. Regjia është e mrekullueshme, me këndet e skenave për mrekulli, kamerën që herë na fut në mes të ‘flakës’, herë na vendos në perspektivën e ndonjërit nga karakteret (edhe pse kjo më radhë). Ndërkohë, skenari është i realizuar për qejf. Dialogët janë të lezetshme, duke lëvizur me volum të butë në skenat kur nuk e kemi Simmons, dhe me volum e emocion të ngritur kur kemi Simmonsin. E në fund, me vete do të merrni edhe disa thënie të mençura nga ky film, pos gjithë bukurisë artistike.

‘Whiplash’ – i përkryer. Nota personale 5/5.

 

GHB_9907 20130130.CR2

The Grand Budapest Hotel (2014)  – Recensim

E kam cekur edhe më herët, njeriu ose i do, ose i urren filmat e Wes Anderson. Ai sjell një metodë krejt tjetër në realizimin e filmave, një metodë shumë dy-dimenzionale duke lëvizur në mënyrë të njëtrajtshme me lëvizjet e karaktereve. Është formë më ndryshe e përdorimit të kamerës nga realizimet e zakonshme, prandaj jo të gjithë e pëlqejnë. Njëjtë është edhe tek dialogët, që dinë të jenë të çuditshëm, kompleks, ngjashëm si tregimi që nuk jep një përgjigje të qartë, thjesht zhvillohet ashtu, përsëri, çuditshëm pa kahje të përcaktuar për perceptim të lehtë nga shikuesi. Kjo e bën të veçantë Wes Andersonin, dhe punën e tij e bën një mrekulli në vete në këtë botë të rëndomtë të kinematografisë.

Edhe tregimi për ‘The Grand Budapest Hotel’ është i vendosur në një lokacion fiktiv, në Republikën Zubrowka ndërmjet dy Luftërave Botërore. Ndjek aventurat e kryeshërbëtorit të hotelit ta quaj, Gustav H dhe çirakut të tij, Zero. Tregimi ndërthuret ndërmjet historive të këtyre dy karaktereve, duke ndërhyrë edhe histori të karaktereve tjera që në një apo më shumë mënyra ndërthuren me tregimin kryesor, por jo edhe medoemos kanë lidhje disa prej tyre. Si zakonisht në filmat e Wes Andersonit, tregimi kërcen nga ngjarja në ngjarje, nga skena në skenë, me apo nevojë të jetë i ndërlidhur me skenën, apo tregimin paraprak. Është një film përplot ngjyra që të kënaqin syrin, përputhur me një tregim që të kënaq mendjen nëse nuk e mundon atë për të provuar të futesh më thellë. Thjesht, si shumica e filmave të tij janë të vështirë për tu përshkruar me fjalë pasi kanë një përshkrim të mrekullueshëm artistik.

Në kast vijnë emrat e zakonshëm të botës së Wes-ti, Bill Murray, Adrien Brody, Jason Schwartzmann, Owen Wilson, me Ralph Fiennes në rolin kryesor të Gustav H, dhe Tory Revolori në rolin e Zero. Si zakonisht nuk mungojnë as yje tjera si Tilda Swindon, Tom Wilkinson, Jude Law, Harvey Keitel, Jeff Goldblum, Willem Dafoe, Jeff Goldblum, dhe Francis Abraham Murray që ka një rol më të madh në tregim. Të gjithë këta kanë pjesët e tyre, qofshin edhe minimale, duke qenë pjesë e një botë të mahnitshme të krijuar nga mendja e çuditshme e Wes Anderson.

Film i përkryer, i realizuar shkëlqyeshëm në çdo aspekt. Film që të kënaq, sa vizualisht aq edhe si tregim. Nota personale 5/5.

 

boyhood

Boyhood (2014) – Recensim

Në masë të madhe, për shumë arsye ‘Boyhood’ më kujton ‘The Artist’. Derisa filmi i Hazanavicius ishte shpërblyer me Oskar vetëm për shkak të idesë dhe risisë që sillte në kinematografinë moderne duke ringjallur botën dyngjyrëshe, njëjtë edhe ‘Boyhood’ sjell risi në ide dhe mënyrë të realizimit. Të qartësoj një gjë qysh në fillim, ‘Boyhood’ është më i mirë se ‘The Artist’.

Ideja e ‘Boyhood’ është ndjekja e pjekurisë së Mason, nga mosha 5 deri në 18 vjeç, pra transformimi nga fëmijëria në burrëri. Është ide interesante, inovative deri diku, realizuar për mrekulli. Por, nuk është e përkryer, për disa arsye. Për këto më vonë.

Richard Linklater sjell rrugëtimin e Masonit nëpër faza të ndryshme të jetës. Filmi është realizuar për 12 vite, duke ndjekur zhvillimin e karakterit kryesor çdo verë nga pak (xhirimet çdo vit kanë zgjatur më pak se një javë). Ajo çfarë më pëlqen së tepërmi tek ky film është kalimi nga viti në vit. Nuk ka ndonjë informatë, apo skenë ndërmjetësuese që tregon se në çfarë moshe është Mason, duke i lejuar shikuesit vet të ndërlidh ngjarjet. Skenari është realizuar në mënyrë të përkryer, duke sjell karakteret në mos çdo vit, së paku nëpër disa vite për të parë ku përfundojnë. Ka dialogje interesante, por me kalimin e kohës sikur humb origjinaliteti me përsëritjen e ngjarjeve, ku si për shembull karakteri i nënës, Patricia Arquette has në fatkeqësi pas fatkeqësie sa i përket lidhjeve të saja. E kuptoj që kjo mund të jetë si një pasqyrim i kundërt me jetën e babait, Ethan Hawke, i cili megjithatë stabilizohet dikur. Ethan Hawke dhe Richard Linklater kanë bashkëpunim të shkëlqyeshëm, gjë që vërehet tek skenari i trilogjisë ‘Before…’ Këtu i angazhuar vetëm në aktrim, Ethan Hawke sjell një figurë babai të ndarë, larg fëmijëve në mënyrë të shkëlqyeshme duke qenë si një figurë që provon të jetë udhëzuese për të birin, por nuk depërtohet në thellësi të kësaj lidhjeje duke mbetur vetëm sipërfaqësore. E sipërfaqësore nuk është e pranishme vetëm në këtë pjesë të filmit.

Masoni, Ellar Coltrane më kujton në masë të madhe Kristen Stewart. Ai sjell një karakter të pandjenja për pjesën më të madhe të filmit, me një aktrim që duket se i është mërzitur si punë, dhe sikur është i detyruar ta bëj. Dhe kjo vjen vetëm në pjesën e dytë të filmit. Duket sikur dikush e shtyn me zor të aktroj, të thotë fjalët, duke sjell një karakter që shpesh di të bëhet edhe arrogant, derisa është indiferent për pjesën më të madhe të filmit. Çuditem si arrin të shpërblehet për yllin e ardhshëm të aktrimit nga disa qarqe.

Më interesante më është dukur aktrimi i Patricia Arquette. Tregimi i saj bëhet më interesant, më intrigues derisa ballafaqohet me probleme të ndryshme përgjatë tërë filmit. Ajo ndeshet në disa etapa me partnerët të padenjë, duke e bërë të zgjedhin ndërmjet dashurisë, jetës profesionale, dhe fëmijëve të saj. Është një jetë me plot probleme, dhe një aktrim i Arquette që të bën të lidhesh me të, duke lënë anash tregimin e Masonit, në plan sekondar. Fajësoni aktrimin e Arquette, por më shumë fajësoni paaftësinë e shfaqjes së emocioneve nga Coltrane.

Për shumicën ideja e realizimit të një filmi për 12 vite i është dukur e hatashme, e pashtjelluar më parë. Por, Michael Apted ka ndjekur jetën e 14 fëmijëve britanik nga viti 1964. Për dallim nga Linklater që ka shtrirë produksionin për një periudhë të vazhdueshme, Apted është kthyer çdo shtatë vite duke ndjek jetën e atyre fëmijëve, ku janë dhe çfarë bëjnë. Njihet si ‘Up Series’, dhe më shumë vjen si dokumentar në tetë pjesë duke ndjek fëmijët në moshat 7, 14, 21, 28, 35, 42, 49, dhe 56 – kjo e fundit e realizuar në vitin 2012. Kjo qe sa për të treguar se ka ide simotra, dhe nuk është vetëm Linklater ai gjeniu.

E punën  e Richard Linklater e çmoj shumë. Trilogjia ‘Before…’, ‘Dazed and Confused’ dhe një mori komedish të rangut të dytë, e bëjnë një emër të respektuar në botën e kinematografisë. Tek ‘Boyhood’ ai ngrihet në një nivel më të lartë, më të suksesshëm, një projekt që fiton një respekt krejt tjetër nga këta paraprak. Kjo e bën ‘Boyhood’ një ide, dhe film i realizuar për mrekulli. Nota personale: 5/5.

 

birdman_a

Birdman (2014) – Recensim

Alejandro Gonzalez Inarritu sjell në ekranin e madh hakmarrjen e Michael Keaton ndaj botës së filmit. Shumë thjesht, ‘Birdman’ mund ta përkufizojmë si procesi i rilindjes së Keaton, rikthimit triumfal dhe plot dhe plot mllef në skenën që e ka injoruar për dy dekada.

‘Birdman’ sjell historinë e një aktori që provon të gjej veten përsëri, tani me një shfaqje teatrale. Riggan (Keaton) ka qenë i njohur më parë për franshizën e filmave ‘Birdman’, franshizë komerciale që pos famës momentale dhe përfitimeve ekonomike, gjithnjë e ka refuzuar ti jap epitetin e një aktori të vlerësuar artistikisht. Për ata që e dinë historinë e Keaton dhe ‘Batmanin’, ky përshkrim përputhet me biografinë e Michael Keaton, i cili që nga ‘Batman’ gjithnjë ka qenë i humbur, diku larg dritave të skenës.

Aktrimi i Michael Keaton është i përkryer. Meriton vlerësimet më të larta, dhe vërtetë arrin të shpaguaj tërë këtë pritje. Megjithatë, është një kast i hatashëm. Edward Norton në rolin dytësor vjen me një aktrim që të lë pa fjalë. Shërben si katalizator i ngjarjes së shtjelluar në film duke kontribuar vazhdimisht në çdo skenë. Ai nxit një varg reaksionesh që nuk kanë të ndalur deri tek rishfaqja e tij në skenë. Norton, vjen shumë i thjeshtë, i ‘pangjyrosur’, i hapur, që mishërohet me karakterin e tij, i cili gjithashtu është një aktor pa dorëza. Rol të mirë ka edhe Emma Stone, e cila ka disa dialogje vërtetë mirë të përgatitura nga skenaristët, dialogje që i sjell në jetë me një aktrim të bukur, aktrim që nuk do të binte në sy pa kontributin e Norton dhe Keaton.

Më vjen mirë që pash Naomi Watts pak më afër origjinalitetit pas ‘rusi-zimit’ tek ‘St. Vincent’. Andrea Riseborough ka një rol mesatar, me aktrim solid, por ai që mbetet në hije është Zach Galifianakis. Angazhimi i tij në skenë është sikur një pushim, ‘time-out’ nga ngjarja. Gjithnjë shfaqet kur diçka me rëndësi ka përfunduar, dhe tani është koha për tu përballur me konsekuencat. Sidoqoftë, në përgjithësi është një kast me aktrim të mahnitshëm që e bën ‘Birdman’ filmin më të mirë të vitit 2014.

Por, aktrimi nuk është asgjë kur e krahasojmë me realizimin teknik të Alejandro Gonzalez Inarritu. Filmi është realizuar me një incizim në lëvizje, që të çon mallin e një tregimi të pandërprerë, të përfunduar për dy orë. Editimi është i përkryer duke e bërë faktin e fjalisë së mëparshme edhe më të besueshëm. Inarritu vetëm sa tregon zotësinë e tij në realizimin alternativ të filmave, duke sjell një metodë që pak përdoret sot, por që në këtë rast vjen e realizuar në mënyrë madhështore.

I ndihmuar dhe nga 3 veta tjera në skenar, Inarritu sjell tregimin për Riggan dhe betejën e vazhdueshme me egon e tij në mënyrë të përkryer. Gërshetimi ndërmjet reales dhe imagjinares është i pavërejtur. Kjo zgjat gjatë tërë filmit duke e lënë shikuesin vet të përcaktohet se në cilën botë është Riggan.

‘Birdman’ është padyshim filmi më i mirë i vitit 2014. Sjell një alternativë magjepsëse që na shpien në një botë që krahasuar me prodhimet e viteve të fundit mund të konsiderohet inovative, edhe pse është përdorur më parë. Skenari, regjia, aktrimi, gjithçka është e përkryer tek ky film. Nota personale: 5/5

the-imitation-game

The Imitation Game (2014) – Recensim

Gjatë gjithë historisë, njerëzimi ka pasur heronj vepra e të cilëve është mohuar dhe nënçmuar për arsye të ndryshme. Gjithnjë do të ekzistojnë dy anët e medaljes, njëra që glorifikon dhe tjetra që mohon kontributin e këtyre heronjve për njerëzimin. I tillë del të jetë edhe Alan Turing.

‘The Imitation Game’ sjell historinë e Turing, i cili ishte një matematicient që kishte arritur të interceptonte mesazhet e nazistëve, duke shërbyer si një lloj ‘spiuni’ për forcat aleate. Termi spiun përdoret në kontekst tjetër edhe gjatë filmit, si Turingun për bashkëpunëtor gjerman, por në fjalinë e mësipërme e përdora si një njeri që ndërhyn në mesazhet që ishin të dedikuara vetëm për gjermanët.

Graham Moore arrin të përpunoj për mrekulli tregimin për Alan Turing, që përfshin të dyja sferat e jetës, nëpër të gjitha periudhat kryesore. Tregimi është i bazuar në librin e Andrew Hodges. Pa marrë parasysh çfarë fakte sjell libri, mendoj që Moore ka përzgjedhur kryesoret dhe më të rëndësishmet për të sjell para ekranit. Kemi jetën e Turing nëpër disa periudha, vështirësitë e tij për tu adaptuar në shoqëri, preferencat e tija seksuale, gjenialitetin e tij prej matematikani, dhe fatin që e ndjek në thyerjen e Enigmas. (‘Spoiler’ – Enigma është thyer, dhe nazistët kanë humbur luftën!!!)

Morten Tyldum bën një punë të bukur me regji. Filmi ka një shtrirje të mirë të ngjarjeve, me kërcimet e tyre nëpër dy periudha të ndryshme. Nis në vendin e duhur, përfundon po ashtu në vendin e duhur.

Ndërkohë sa i përket aktrimit, kemi Benedict Cumberbatch në rolin e karrierës. Si në çdo rol të tij, edhe këtu vjen në shprehje aftësia e tij sipërore e aktrimit. Keira Knightley shërben si shtesë e përkryer. Në fakt, po më pëlqen angazhimi i saj në filma të vlerësuar artistikisht kohëve të fundit. Vërtetë po arrin të shpreh talentin e saj prej një aktoreje të mirë. Matthew Good, Rory Kinnear e Allen Leech (Downton Abbey) kanë role më dytësore. Derisa për fansat e ‘Game of Thrones’ është interesante shfaqja e Charles Dance që çdo ditë e më tepër po bie në sy në filma, mu për këtë arsye. E si gjithnjë, filmat britanik nuk duken të jenë të kompletuar pa antagonistin Mark Strong, i cili kësaj radhe ka një rol më të ‘butë’.

Në përgjithësi, ‘The Imitation Game’ është një tregim i realizuar mirë. Sjell një histori që duhet ta dimë të gjithë, një histori që është përpunuar me mjeshtri nga Morten Tyldum. Nota personale: 5/5

The-Gambler-2014

The Gambler (2014) – Recensim

Mark Wahlberg është një nga aktorët më interesant që arrin të përvetësoj një gamë të gjerë zhanresh dhe rolesh me sukses. Për këtë arsye, pa marrë parasysh temën e filmit, unë nuk refuzoj film të tij. Brie Larson është një nga yjet e reja të kinematografisë. Paraqitja e saj në ‘Short Term 12’ më së miri arsyeton këtë epitet, edhe pse ka pasur role të mira edhe në tituj tjerë.

Tregimi i filmit nuk është i lidhur kryekëput me karakteret e këtyre dy aktorëve. Në fakt titulli dhe fillimi i ngjarjes na kujton në një masë filmin ‘21’. Por, është vetëm një dyshim që venitet me zhvillimin, në të njëjtën kohë komplikimin e tregimit dhe ngjarjes sa shkon e zhvillohet filmi.

Jim Bennett (Wahlberg) është një profesor universiteti që rrjedh nga një familje e pasur i cili duket se e ka mani të futet në borxhe, në rrugë pa dalje. Jeta e tij tashmë e komplikuar duket se nuk është interesante për të, dhe për këtë arsye duket se dëshiron të futet thellë e më thellë në borxhe, në gropë. Dhe si zakonisht, për të dal nga kjo rrugë pa krye nevojitet një arsye, që në këtë rast vjen në Amy (Brie Larson). Nuk është një tregim dashurie e vonuar, por megjithatë është një pendim i Jim i cili duket se do ta ketë të pamundur të dal nga pozita në të cilën është ngujuar.

Aktrimi i të dyve është i shkëlqyeshëm. Por, përreth kanë edhe emra të mëdhenj, të zot si john Goodman – njëri nga emrat më të preferuar për mua në Hollywood. Pastaj kemi Jessica Lange, e Michael Kenneth Williams që vijnë në role tjera dytësore, por të mjaftueshme për të dëshmuar aftësitë e tyre.

Për Rupert Wyatt është një sprovë e mirë, më reale se projekti i tij i fundit. Një realizim i mirë, solid, pa kushedi sa batica apo zbatica. Në këtë ka ndihmuar edhe William Monahan në skenar ku trashëgon përvojën e tij nga tituj si ‘The Departed’, ‘Body of Lies’, e ‘Kingdom of Heaven’. Por, e vetmja trashëgohet është përvoja, jo edhe cilësia, fatkeqësisht.

‘The Gambler’ mbetet një film i mirë, solid, aktrim interesant. Nota personale 3/5.

Robin Williams dhe pse njerëzit e hareshëm e mbysin veten

robinwA keni dëgjuar ndonjëherë për atë shokun qesharak, klounin, i cili një ditë ndërpret të jetë qesharak përreth juve? A ju ka bërë të mendoni që ata janë depresiv? Sepse ka shumë mundësi që kjo të jetë hera e parë që ata janë ndjerë aq të rehatshëm të largojnë perdet dhe të jenë të sinqertë me juve.

Epo, ata që e mbysin veten, deri në fund janë qesharak.

E dini që Robin Williams ka bërë vetëvrasje, por ky shkrim nuk është për të. Ai ka shkuar, dhe ju akoma jeni këtu, e mendimet vetëvrasëse janë aq të shpeshta ndërmjet lexuesve e shkruesve, sa që disa portale e kanë sektorin e veçantë për moderimin e komenteve të këtij lloji. (në fund për këtë)

Një përqindje e madhe e njerëzve qesharak vuan nga depresioni, në fakt ‘të gjithë’ ata vuajnë nga depresioni. Dhe përsëri e gjeni ndonjë shpirt naiv që do të thotë “Uau, si mundet një njeri qesharak (futni një komik të vdekur) të vetshkatërrohet (vetëvrasje, alkoolizëm, narkotikët, etj) kështu? Ai gjithmonë ka qenë i hareshëm dhe ka kaluar kohë të mirë!”. Përgjigja ime në këtë është vetëm një shikim pa koment.

Komedia, e çfarëdo lloji, zakonisht është një efekt anësor i një tumori që rritet në shpirtin e njeriut. Nëse njihni një njeri qesharak që NUK është i torturuar dhe i thyer përbrenda, do të thosha që

  1. Ata me sukses e kanë fshehur këtë nga ju
  2. Hareja e tyre është aq thellë e varrosur sa që edhe ata vet e mohojnë atë, ose
  3. Ata janë ndonjë krijesë mistike që nuk mund ta kuptoj, as unë, as shkenca

Gjeni një komik, dhe zakonisht do të gjeni dikë që ka pas fëmijëri të prishur.

Ja si funksionon kjo gjë, do e sjellim në listë sepse deri tashti s’besoj që dikush i jep ‘pesë pare’ për këtë çështje.

  1. Në moshë të re, ju filloni të urreni veten. Shpesh kjo është si rezultat i abuzimit, ose vetëm se jeni rritur në një shtëpi të prishur, apo jeni refuzuar nga shoqëria, sepse keni kenë të çuditshëm, apo të trashë… ose çkado. Ju nuk jeni si fëmijët tjerë, fëmijët tjerë nuk ju duan juve, dhe këtë zakonisht e mësoni deri në moshën pesë vjeçare.
  2. Në një pikë, zakonisht në moshë shumë të re, keni bërë diçka që i ka shtyrë të tjerët të qeshin. Jeni rrëzuar apo keni pordhur, dhe e keni kuptuar që megjithatë mund të merrni përgjigje pozitive nga të tjerët, të qeshura. Jo dashuri të vërtetë, vetëm një reagim – një reagim që është një hap larg urrejtjes dhe një mijë hapa larg padukshmërisë. Një reagim që ju mund ta kontrolloni.
  3. Shumë shpejtë keni mësuar që të qenurit qesharak e krijon një mur të padepërtueshëm përreth juve – një mbrojtës që i mban të gjithë larg afrimit dhe kuptimit se sa jeni të dobët, trishtues, shpifës. Sa më shumë që urreni veten, aq më të fortë duhet ta bëni atë mur, dhe më larg ti shtyni të tjerët. Në fjalë tjera, aq më qesharak duhet të jeni.
  4. Në vitet e rritjes, ju krijoni një tjetër ju, false – një kloun që mund të shkoj jashtë, të ju përfaqësoj juve, jashtë murit. Klouni gjithmonë është qesharak, gjithmonë është ‘në qejf’, gjithmonë bie në sy të tjerëve me qëllim që të shmang vëmendje nga personi tjetër që e ka ngujuar brenda murit. Klouni është jeta, është festa, më qesharaku i klasës, njeriu që të gjithë njohin – njeriu që është sa më larg e mundshme nga ‘i vërteti’. Përsëri, qëllimi është krijimi i distancës.

Këtë e bëni sepse krejt i urrejnët klounët, edhe tekefundit kush mërzitet nëse e urrejnë atë? Ju nuk jeni ai. Ju jeni të mbrojtur.

Por, efektet anësore është që nëse njerëzit e duan klounin… epo, e dini të vërtetën. Nëse e duan atë personin tjetër, jashtë murit, e dini se sa ndryshe do të jetë po të njihnin atë personin e vërtetë, atë që keni ngujuar brenda.

Si shkrues (shkrimtari origjinal i këtij shkrimi) marr dhjetëra mesazhe për javë se si më duan njerëzit mua, disa në muaj si dëshirojnë të më takojnë. E dini, diçka si një episod i ‘The Walking Dead’ që ju pëlqen dhe dëshironi të jetoni në një botë apokaliptike. Më besoni nuk do të ju pëlqente.

Por, ka edhe më shumë. Shakatë që i kënaqin të tjerët – dhe i mbajnë larg juve – vijnë nga brenda juve, dhe nxjerrën nga pjesët më të errëta të vetvetes. Ju nxirrni jashtë pasiguritë, frikët, trishtimet e juaja që shndërrohen në benzinën më të mirë të mundshme. Robin Williams bënte shaka me të dhënën e tij ndaj alkoolit, problemi që edhe e mbyti atë. Chris Farley të gjithë shakatë i kishte bazuar në atë se sa i trashë ishte – diçka që e ka torturuar dhe poshtëruar gjatë gjithë fëmijërisë. E ky në fund ishte aq i vetmuar sa që paguante eskorta vetëm që të bënin muhabet me të. Ai vdiq pasi thithi heroinë me një të tillë, dhe pasi u kacafytën për para, ai mbeti i shtrirë në vështirësi për të marr frymë me fjalët e fundit ‘Mos më le’.

Në shtetet e jashtme ka linjë telefonike që ndihmon njerëzit që kanë mendime vetëvrasëse. Tek ne mungojnë shumë gjëra. Por, qëllimi i tërë kësaj është që nëse njihni dikë që mund të jetë në rrezik, por ka mohuar këtë sepse ‘gjithmonë buzëqeshin e qeshin’, për Zotin, zgjohuni prej gjumit. Ata nuk dinë si të kërkojnë ndihmë, sepse nuk dinë si të komunikojnë, sepse kur jetoni aq gjatë mbrapa atij muri, e humbni në tërësi këtë veti. “Epo, kam provuar ti ndihmoj, por ishte sjell palidhje”. E vërtetë, ashtu duket. “Por, nuk e di si të bëj intervenim kundër vetëvrasjes!” Askush nuk po kërkon këtë nga ju. Vetëm këtë bëjeni:

Qëndroni aty kur kanë nevojë për juve, dhe mos u largoni edhe kur nuk janë më qesharak. Çdo herë që bëjnë ndonjë shaka, e bëjnë me qëllim duke menduar se është e vetmja mënyrë që ju bën juve ti doni ata. Ata janë të frikësuar se në momentin që e qeshura ndërpritet, gjithçka që mbetet është ai fëmija i çuditshëm të cilin askush nuk e do, ai fëmija që e kanë fshehur mbrapa tullave gjatë gjithë jetës së tyre të rritur. Nëse ju tregojnë për problemet mos ju thoni ‘bëhet mirë’, ‘Njeri, kom mëndu që je ma qesharak?’, ‘Ke lëshuar rrugën e duhur’, etj.

E unë, ka kohë që nuk kemi menduar për vetëvrasjen. Njëjtë si shkruesi origjinal i këtij shkrimi, e kemi një punë të njëjtë – të përjashtojmë njerëz që na e prishim qefin. Ironike, apo jo? Jo, as anglezët nuk kanë fjalë për këtë, e lëre më ne.

Sidoqoftë. U prefsh në paqe, Robin. Na ke ofruar mundësinë të flasim për këtë, dhe të dëshmojmë që kjo nuk ka të bëj me kushtet jetësore – ishe i pasur, i kompletuar, i respektuar, dhe i dashur nga miqtë dhe familja, dhe në fund të fundit, nuk kishte asnjëfarë vlere.

*Shkrimi i mësipërm është shkruar nga David Wong për Cracked.com. Përkthimi në shqip, përmban edhe intervenime që personalizojnë këtë shkrim. Sidoqoftë, si dikush që është i familjarizuar me depresionin dhe kushte të ngjashme, e kam vlerësuar të dobishme përkthimin e pjesëve kryesore për të ndihmuar të tjerët që ndihen njësoj, por më shumë për atë pjesën që nuk kanë probleme të këtilla dhe nuk janë në njohuri për to, dhe ata që janë të prekur nga këto probleme.

1 2 3 26