Filma

de-niro-red-lights Red Lights

IMDB Rejtingu: 6.2

Premiera e shfaqjes: 13 korrik 2012

Kohëzgjatja: 113 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të gjuhës dhe pak dhunë

Zhanri: Dramë, Triler, Horror

Regjia: Rodrigo Cortes

Skenari: Rodrigo Cortes

Aktrojnë: Cillian Murphy, Elizabeth Olsen, Robert De Niro, Sigourney Weaver

Shtëpia filmike: Millennium Entertainment

Nuk jam fans i filmave horror. Megjithatë traileri, tema, dhe kasti i aktorëve më joshën të shoh këtë film. Fundi më ka dëshpëruar paksa pasi prisja diçka të jashtëzakonshme në temën e filmit, ndonjë teori të re, derisa mua më doli diçka krejt e papritur, dëshpëruese. E vërtetë që ngjarja gjatë pjesës më të madhe të filmit të shpien në një drejtim duke ofruar diçka krejt të kundërt dhe të papritur në fund. Është një zotësi e regjisorit dhe skenaristit kjo, i cili bën një punë të mirë në përpunimin e filmit. Shumica e skenave kanë një ngjyrë që përshtatet me temën e filmit. Është një realizim i shkëlqyeshëm i këtij zhanri, megjithatë nuk është një horror i fortë dhe mund të dëshpëroj edhe fansat e horrorit të ‘krisur’. Më shumë anon kah horrori mbinatyror se sa horrori vrasës.

Dy fizikantë/shkencëtarë vëzhgojnë ngjarjet paranormale me një sy kritik/shkencor. Për disa vite ekspertize të Dr. Margaret Matheson (Sigourney Weaver), dhe asistentit të saj të ri Tom Baklli (Cillian Murphy), ata kanë arritur në përfundime interesante që mohojnë ekzistencën e dukurive paranormale duke zbuluar mashtrues të ndryshëm që pretendojnë se kanë aftësi të tilla. Për shumë vite përvojë ata kanë arritur të zënë një numër të madh mashtruesish, por, kanë dështuar vetëm tek njëri. I pensionuar shumë kohë më parë, ai papritmas vendos të kthehet në skenë. Derisa Tom e sheh si rast që më në fund ta kapin në skenë, Dr. Matheson refuzon në maksimum për shkak të përvojës së mëhershme që ka pasur në tentim për të kapur atë. Shumica e ‘gjahtarëve’ të tij kanë vdekur në rrethana misterioze. Por, fundi zbulon diçka më shumë se që pritej nga vet karakteret, diçka sa të pakëndshme aq edhe intriguese.

Kasti i aktorëve është i shumëngjyrshëm dhe mirë i zgjedhur. Cillian Murphy njihet për filma triler, horror, ndërsa rolin e tij në Red Lights e realizon me shumë përpikëri. Ndryshimet që pëson karakteri i tij gjatë tërë filmit portretizohen aq bukur sa nuk mund të vëreni ndonjë mungesë apo ‘vrimë’ në aktrimin e tij. Thjesht bën punë të shkëlqyeshme, sidomos në pjesën e fundit, finalen e filmit.

Për Robert De Niro e Sigourney Weaver nuk ka shumë të flitet. Bëmat e tyre në industrinë e filmit janë të njohur për fansat më të ‘ultë’ të filmit. Të dy bëjnë një punë të shkëlqyeshme duke mos kursyer aftësitë e tyre superiore të aktrimit, edhe pse nuk nevojiten shumë gjatë këtij filmi. E Lizzie Olsen është njëra nga aktoret që shumë shpejt po zë vend në kinematografi si njëra ndër yjet e ardhshme të Hollywoodit.

Është një kast i shkëlqyeshëm që bën një punë të të njëjtit nivel me aftësitë e tyre nën udhëheqje të ngjashme të Rodrigo Cortes.

Filma, Kolumnat në Zëri

ruby-sparksIMDB Rejtingu: 7.3

Premiera e shfaqjes: 27 korrik 2012

Kohëzgjatja: 104 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të gjuhës për të rritur dhe narkotikëve

Zhanri: Fantazi, Komedi, Romancë

Regjia: Jonathan Dayton, Valerie Faris

Skenari: Zoe Kazan

Aktrojnë: Paul Dano, Zoe Kazan, Annette Bening, Antonio Banderas, Steve Coogan

Shtëpia filmike: Fox Searchlight

Ka kohë që kam pritur këtë film. Ka pasur një storie kreative, origjinale, derisa traileri ka qenë fenomenal. Më në fund arrita ta shoh dhe mund të them që ka arritur të plotësojë shumicën e pritjeve të mija.

Filmi ka gjithçka që e bën një vepër mjeshtërore. Pos kreativitetit të temës së filmit, realizimi është bërë në një mënyrë shumë të mirë. Kalimi nga skena në skenë është i përkryer, ngjashëm si këndet nga të cilat kapet ndodhia. Dialogu ndoshta mund të jetë më i mirë, ngjashëm edhe reflektimi i ngjyrave. Tek kjo e fundit do të përqendrohesha tek filmi me storie gati të ngjashme, Stranger than Fiction, ku më shumë dallohen skenat e shkruara në libër dhe ato në ngjarjen e vërtetë të filmit. Tek ky film kemi pasur ngjarje brenda ngjarjes së filmit, derisa tek Ruby Sparks kemi një kryqëzim të ngjarjeve, që e bën origjinal në vete përkrah lidhjeve të karaktereve.

Kalvini është një shkrimtar që ka arritur jehonë të madhe në rininë e tij. Megjithatë tani ai po përjeton një bllok shkrimtari duke vuajtur nga mungesa e aftësive sociale. i frymëzuar nga psikologu i tij të shkruaj diçka të keqe dhe nga një vajzë që paraqitet në ëndrrat e tij, ai nis të shkruaj për Rubyn, karakterin kryesor në librin e tij të ri. Me kalimin e kohës ai rigjen inspirimin dhe dashurinë për shkrimin derisa një mëngjes gjen karakterin e tij nga librat në kuzhinën e tij. Me frikën që do të përfundojë në çmendinë ai provon disa teste për të vërtetuar ekzistimin e Rubyt. Pos kësaj ai zbulon edhe diçka tjetër. Ai mund të bëj çfarë të dojë me karakterin e tij të librave, mjafton të shkruaj në makinën e shkrimit. Por, çfarë do të bënit sikur të kishit vajzën e ëndrrave tuaja që gjithnjë keni ëndërruar në jetën tuaj? Këtu nis pjesa kryesore e filmit që mbizotërohet më shumë nga një pjesë dramatike e romancës se sa nga pjesa komedike që mbizotëron në fillimet e filmit.

Paul Dano mund tu kujtohet nga ‘Little Miss Sunshine’. Edhe regjisori vjen nga po ai film, derisa skenari është realizuar nga Zoe Kazan, e cila debuton në këtë zeje me këtë film. Aktrimi është i shkëlqyeshëm edhe nga Dano edhe nga Kazan e cila luan rolin e Rubyt. Chris Messina është ndër karakteret ndihmëse me pjesë më të madhe në film, derisa emra si Anette Benning e Antonio Banderas i japin atë shijen e përvojës filmit.

Është një film mjaft interesant. Ka një temë shumë kreative, origjinale, të cilën ndoshta nuk e keni hasur më parë në filma, pos nëse jeni një ‘maniakë filmash’. Një romancë me komedi dhe dramë, e përkryer për ta shikuar si çift, apo me shoqërinë. S’dyshoj që do të ju pëlqej fansave të këtij lloj zhanri. Njëra ndër romancat më të mira të këtij viti. Ia vlen të harxhoni pothuajse dy orë për këtë film. E për fansat frankofon një shtesë është kolona zanore e filmit e cila kryesisht është në gjuhën frënge me disa këngë ritmike.

Ka disa skena që mund të ju irritojnë për shkak të ecurisë së ngjarjeve, por mendoj që pikërisht këto skena janë ato që i japin bukurinë këtë filmit.

Luan Morina

Kritik për TV&Film

Filma

Titulli origjinal: Bridesmaids

Zhanri: Komedi

Skenari: Annie Mumolo, Kristen Wiig

Regjia: Paul Feig

Premiera e shfaqjes: 13 maj 2011

Kohëzgjatja: 125 minuta

Rejtingu: +18, për shkak të skenave për të rritur dhe gjuhës gjatë gjithë filmit

Kasti: Kristen Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne

Është vlerësuar njëra nga komeditë më të mira të verës dhe vërteton këtë deri kur fillon të ngjaj në një romancë. Janë ato skena me nuancë romantike që me dëshirë do ti kaloja po të mos dëshiroja të bëja një recensim për këtë film. Në film janë përfshirë disa nga emrat më të mirë të komedisë kinematografike, por nuk kanë arritur të shfaqin të gjitha aftësitë e tyre, ndoshta në mungesë të një skenari e regjie që në disa skena e bëjnë filmi pak si shumë “cheesy” duke ç’orientuar ndjenjat dhe emocionet e shikuesit. Ajo çfarë ta shpif në këtë film padyshim është romanca dhe drama që provohet të futet si me zor nëpër skena duke prishur atë komedinë e mbetur.

Në anën tjetër pjesa komike e filmit është e cilësisë së lartë duke dëshmuar talentin e Kristen Wiig në këtë zhanër. Ju që e keni parë tek Saturday Night Live e dini mirë për çfarë po mendoj. Por, edhe tek komedia e këtij filmi shfaqet një emër sa i ri e i panjohur ndoshta në botën e kinemasë po aq i suksesshëm dhe komik në këtë film. Melissa McCarthy e cila nuk më ka impresionuar kaq shumë as tek Mike & Molly. Ka qenë jashtëzakonisht e shkëlqyeshme në ngjyrimin me komedi dhe të qeshura të Bridesmaids. E mahnitshme! Vajza që vodhi skenën do ta quaja. Edhe Rose Byrne e Maya Rudolph kanë goxha hapësirë në këtë film dhe përkundër talentit të tyre nuk ofrojnë kushedi sa komedi. Ndër emra tjera që paraqiten në Bridesmaids janë edhe Jon Hamm e Jill Clayburgh, të cilët mbesin në hije dhe me paraqitje jo të shumta nuk ia arrijnë të ngritin këtë film në një shkallë më lartë. Mos të harroj edhe Chris O’Dowd i cili në mënyrë ndryshe nga të tjerët ngjyros filmin me një komedi më ndryshe duke shërbyer si karakter ndihmës në këtë drejtim, por mund të them që është i vetmi karakter në film që ia arrin të aktroj siç duhet skenat komike me romancë, gjë në të cilën të gjithë të tjerët mendoj që dështuan.

Në përgjithësi filmin do ta quaja një komedi solide, por assesi e shkëlqyeshme. Romanca nuk është kërkah. Megjithatë filmi arrin të pasqyroj intrigat që do të përcjellin një shoqërim të shoqeve më të mira gjatë periudhave të ndryshme të jetës të cilat do ti dërgojnë në drejtime të ndryshme që do të lëndonin këtë lidhje, e që do ta bënte më shumë një dramë se sa komedi. Pra, nuk është një film që do të ju shkoj nerva, por nëse kërkoni komedi atëherë lëvizni deri tek skenat ku shfaqet Melissa McCarthy. Ah, edhe një skenë me të birin e një burri me të cilin takohet Kristina Wiig. Është një fëmijë simpatik dhe biseda e tij me Annie-n e bën këtë skenë goxha interesante.

Filma

Titulli origjinal: Rio

Zhanri: Aventurë, Komedi, Animacion, Familjar

Regjia: Carlos Saldanha

Skenari: Don Rhymer

Premiera e shfaqjes: 15 prill 2011

Produksioni: Twentieth Century Fox Animation

Kohëzgjatja: 96 minuta

Rejtingu: Preferohet mbikëqyrja e prindërve për shkak të humorit të fortë në disa raste

Kasti: Jesse Eisenberg, Anne Hathaway, George Lopez, Jamie Foxx, Will I Am, Bernardo de Paula

 

Ndoshta filmi më i mirë i animuar i këtij viti. Shumë më i mirë se Rango nëse më duhet ti krahasoj pasi kemi të bëjmë me zogj, dhe mbretërit e komedisë, majmunët. Kudo që ka majmunë ka komedi, e shembull i përkryer për këtë ishte edhe Rio. Edhe pse nuk janë në qendër të temës, në çdo skenë ku do të shihni majmunët do të shkriheni së qeshuri. Në fakt ndoshta këta janë ata që e ngjyrosin këtë film me komedi pasi do të ishte një dramë, ndoshta romantike e animuar! Sido që të jetë filmi është i mrekullueshëm. Skenar shumë i mirë, zëra të përshtatur për merak dhe një animim i përkryer.

Blu ka qenë viktimë e kontrabandës së zogjve dhe nga vendlindja Rio, tani jeton në Minesotan e ftohtë në SHBA. Ai është rritur nënë përkujdesjen e Lindas dhe në krahasim me shpezët e tjerë konsiderohet si më “trunor”, inteligjent. E ajo që e dallon edhe më shumë nga lloji i tij është paaftësia për të fluturuar. Tulio është një kujdestar shpezësh në Rio, ku në mesin e shumë shpezëve ka edhe një të vetme të gjinisë femërore të llojit të Blusë. Për të vazhduar racën e tyre, ai kërkon të rikthej Blunë në Rio. Pasi Linda refuzon në fillim, dikur ajo vendos të shkoj për të mirën e Blusë. Në Rio, Blu përsëri do të bie në dorën e kontrabanduesve të cilët ndihmohen nga një shpend ish-yll estrade, i cili tani është një gjahtar shpezësh. Nga këtu fillojnë aventurat e Blusë dhe Jewelit në Rio, ku takojnë shumë miq dhe shijojnë atmosferën e Karnavalit, ngjashëm si Linda.

Ka zëra të mrekullueshëm në këtë film që janë përshtatur shumë mirë me karakteret e tyre. Jesse Eisenberg e Anne Heatheway janë në rolet kryesore, por nuk mungojnë as talente si Jamie Foxx, George Lopez dhe Tracy Morgan, komedien të sprovuar në karrierën e tyre.

Në përgjithësi është një film i shkëlqyeshëm për argëtim familjar. Do të kënaqeni me aventurat dhe animacionin e përkryer të realizuar nga njëra prej studiove më të famshme në këtë industri.

 Luan Morina

Filma

 

Titulli origjinal: Notting Hill

Zhanri: Komedi, Romancë

Skenari: Richard Curtis

Regjia: Roger Michell

Premiera e shfaqjes: 28 maj 1999

Kohëzgjatja: 124 minuta

Rejtingu: +13, për shkak të përmbajtjeve seksuale dhe gjuhës së fortë

Kasti: Hugh Grant, Julia Roberts, Rhys Ifans, Richard McCabe, James Dreyfuss

Pa dyshim njëra nga komeditë-romantike më të mira që kam parë ndonjë herë. Ka diçka të veçantë në këtë film, sigurisht për shkak të mjeshtrit të skenarit, Richard Curtis, ndër skenaristët që më pëlqejnë më së shumti. Ka shumë momente ku ndjeni romancë të thellë në film, dhe mu atëherë kur arrini në këtë pikë, në skenë del një moment që ju bën të qeshni. Është një veçori që e bën këtë film të barabartë në “shpërndarjen” e zhanrit, komedi-romancë. Këto momente vazhdojnë deri në pikën më kulmore të filmit që nuk dua ta përmend tashti dhe shumë gjëra komike lidhen me bashkëbanuesin e Williamit, Spike ku qysh në fillim të filmit vërehet ana e tij komike, e deri duke vazhduar me revistën Horse&Hound. Sido që të jetë, filmi është i mbushur me sekuenca komike që ju bëjnë të qeshni dhe njëkohësisht duke përjetuar atë romancën që iu ndjek gjatë tërë filmit.

Filmi është i realizuar në një mënyrë të shkëlqyeshme. Ndoshta fillimi mund të iu duket paksa i pakuptimtë se si ngjarjet mund të rrjedhin aq shpejt, pasi kalojnë të gjitha me një tempo si të shpejtuar, por me kalimin e kohës, do të shihni se është dashur t’u lihet vend pjesëve tjera që sigurisht kanë qenë më interesante. Qysh në fillim mund të fitoni interesimin për film. Fillon me një “hyrje” të Williamit që mbaron në një mënyrë të perfekte. Kjo më ka lënë mjaft përshtypje edhe pse nuk është asgjë e veçantë. Kemi disa skena vërtetë romantike, sidomos në fund të filmit.

Është një tregim për një aktore, Ana Scott që është në xhirime në një lagje, Notting Hill. Duke bërë pazar ajo takohet me një shitës librash udhëtimi, William Thacker. Nga aty fillojnë ngjarjet që do të sjellin një tregim dashurie që si zakonisht ka zbaticat dhe baticat, me shumë peripeci dhe intriga, por ajo çfarë e bën më të ndryshëm është rangu shoqëror i dy karaktereve në këtë lidhje, një aktore e madhe filmi dhe një shitës i thjeshtë. Në një mënyrë të shkëlqyeshme portretizohet jeta e një aktoreje të etur për një jetë të thjeshtë dhe të qetë larg të gjitha atyre që ndodhin në një botë “hollivudeske”. E në anën tjetër paraqitet jeta e shitësit që po jeton në ëndrrat e tij për një dashuri sado që është sureale aq edhe e vërtetë. Prania e një ylli kinemaje që mund të shihej vetëm në TV në darkë të thjeshtë me miqtë e tij të thjeshtë i ngjan një ëndrre për të, një ëndrre shpesh i ngjan një ankthi dhe vuajtje. Të gjitha këto diferencime paraqiten në mënyrë të shkëlqyeshme nga ana e regjisorit Roger Michell, gjithnjë duke u bazuar në një skenar po aq të shkëlqyeshëm të Richard Curtisit.

Anna Scott portretizohet nga e mrekullueshmja Julia Roberts. Si gjithnjë edhe në këtë film ajo tregon aftësitë e saj superiore në aktrim. Performanca e saj në Erin Brockovich është e mahnitshme, por në Notting Hill ka një kontrast të gjerë me atë që ka qenë tek performanca që i solli Oscar, por afrohet tek ato performancat e zakonshme dhe mjaft të suksesshme që jemi mësuar t’i shohiim nga Julia Roberts si ajo në Pretty Woman. E sa për William Thacker i portretizuar nga i mahnitshmi Hugh Grant, “mbret” i filmave romancë-komedi nuk mbetet ndonjë fjalë për të thënë. Nëse e keni parë në ndonjë film, pos të fundit “Did You Hear About The Morgans?” do të kuptoni se çfarë kam në mendje. Është përzgjedhja perfekte për filmat romantikë, e performanca e tij në Notting Hill ndoshta nuk e kalon, por i afrohet asaj në kryeveprën Four Weddings And a Funeral. Pra të dy aktorët kanë realizuar filma më të mirë në të kaluarën, por, as Notting Hill nuk është larg atyre filmave. Dua të them nuk është realizimi më i mirë në karrierë, por sigurisht është aty në maje.

Është një ndër komeditë romantike më të mira që kam parë deri më tani. Do të ishte e përshtatshme nëse keni vendosur të shihni film me të dashurën/të dashurin tuaj. E gjithashtu kolona zanore është prej më të bukurave që kam dëgjuar. Ka disa kryevepra të këngëve romantike.

Luan Morina

Filma

Titulli origjinal: Dear John

Zhanri: Dramë, Romancë, Luftë

Skenari: Jamie Linden, Nicholas Sparks (novela)

Regjia: Lasse Hallstrom

Premiera e shfaqjes: 05 shkurt 2010

Kohëzgjatja: 108 minuta

Rejtingu: +13 për shkak të sensualitetit dhe dhunës

Kasti: Channing Tatum, Amanda Seyfried, Henry Thomas, Richard Jenkins, dhe Keith Robinson

Film fantastik. Këtë vit thjesht nuk ka pasur film më të mirë të zhanrit romancë. Ndoshta fundi i stories do të doja të ishte më ndryshe, por fillimi… fillimi ishte fantastik. Më mirë nuk mund të bëhej. Një djalë, i ri, që shërben në ushtrinë e SHBA-ve, me një fëmijëri të rëndë pa nënë, dhe me një baba që supozohet se vuan nga autizmi. Një vajzë nga një familje e pasur që ka gjithçka. Një dashuri. Dhe një luftë.

Xhoni është një ushtar që shërben jashtë vendit. Savana një studente që është në pushimin e pranverës. Për pak ditë ata dashurohen. Pas dy javëve ata duhet të ndahen. Xhoni do të rikthehet në shërbim ushtarak jashtë vendit ndërsa Savana do të vazhdoj shkollimin.

Ata i premtojnë njëri-tjetrit se do të shkëmbejnë letra vazhdimisht dhe e bëjnë këtë. Kur Xhoni kthehet nga pushimi ai takon prindërit e Savanas, dhe edhe pse i kishte skaduar shërbimi ai vendos ta vazhdoj atë kur kupton se sa e rëndësishme është puna e tij të mbroj atdheun, sidomos pas ngjarjeve të 11 shtatorit. Savana është plotësisht kundër kësaj, por, megjithatë dashuria ndërmjet tyre do të mbijetojë. Deri në një ditë të caktuar, kur ajo do të ndërpresë letrat për të dërguar një letër të fundit, ku rrëfen se jeta e saj vazhdon pa Xhonin, dhe me një djalë tjetër, që tashmë është i fejuari i saj. Jeta e Xhonit do të merr një tjetër kuptim. Tani në radhë të parë për të është atdheu dhe asgjë tjetër.

Amanda Seyfried ka luajtur një film të shkëlqyeshëm. Padyshim them se është njëra ndër aktoret që më së shumti po shkëlqen kohëve të fundit në shumë filma të mëdhenj. Përpos aktrimit që vërehet në shumë skena me ndjenja të ndryshme, ajo në këtë film shkon një hap para. Dëshmon se është edhe një këngëtare shumë e talentuar. Zëri i saj në këngën të shkruar dhe realizuar nga vetë ajo “Little House” është i mrekullueshëm.

Channing Tatum… fantastik. Ka luajtur një rol që nuk është lehtë të luhet. Një djalosh i mbyllur në vetvete me një të kaluar të turbulltë, në një dashuri si asnjëherë më parë, me një baba të sëmurë, dhe në shërbim të atdheut. Ka qenë i përkryer. Vetëm po të shihni se si arrin të qan në një skenë të filmit do të shihni se ky aktor nuk është i talentuar vetëm për filma të zhanrit aksion. Për mendimin tem ka qenë më i miri nga i gjithë kasti i aktorëve.

Atë që do të përmend në këtë film është roli i babait të Xhonit, zotërit Tajri i portretizuar nga aktori i famshëm Richard Jenkins. Mund të them se roli i tij ka qenë ndoshta edhe më prekës se vet Xhoni. Ai është një baba i cili ka humbur gruan dhe është i obsesionuar me monedhat. Vuan nga një sëmundje e njohur si autizmi, dhe e di se është një baba jo shumë i mirë për Xhonin.

Si gati çdo film me skenar të Nikolas Sparks (Një shëtitje për kujtim, Mesazhi në shishe, Ditari) edhe ky film do të jetë mjaftë prekës dhe ndoshta do të ju bëjë të qani. Është film vërtetë emocional që mund të zbuloj ndjenjat në thellësinë tuaj.

Filmi ka qenë shumë prekës për mua, më është dashur disa ditë që të kaloj atmosferën e këtij filmi. Është vërtetë një kryevepër romantike e këtij viti.

Përpos që do të kënaqeni duke shikuar një film të shkëlqyeshëm romantik, do të mësoni edhe dy gjëra shumë të rëndësishme në jetë. E para se jeta është e shkurtër, dhe e dyta se kur të gjeni dashurinë e jetës suaj, mos e sakrifikoni për asgjë. As për atdhe.

Luan Morina

Publikuar në Telekomanda

Filma

Titulli origjinal: Batman

Zhanri: Fanta-shkencë

Skenari: Bob Kane (karakteret), Sam Ham (tregimi), Warren Skaaren

Regjia: Tim Burton

Premiera e shfaqjes: 23 qershor 1989

Kohëzgjatja: 126 minuta

Rejtingu: +13

Kasti: Michael Keaton, Jack Nicholson, Kim Basinger, Robert Wuhl, Pat Hingle, Billy Dee Williams, Michael Gough, dhe Jack Palance

Që stripi, apo komiku të realizohet në film kërkon shumë punë dhe përkushtim. E para sepse mund të shkatërroj stipin, dhe e dyta mund ta bëjë edhe më të famshëm. Tim Burton ka bërë një punë të shkëlqyeshme për kohët në të cilat ka punuar. Gjithë ato lojëra siç thotë edhe Xhokeri, në atë kohë nuk ka qenë lehtë të gjenden dhe të prodhohen. Megjithatë si e ka bërë nuk ka rëndësi, ajo që ësht[ e rëndësishme është se e ka bërë shkëlqyeshëm. Në fundin e viteve të ‘90ta, të realizosh një film me një buxhet prej 40 milionësh ka qenë pak si shtrenjtë. Megjithatë suksesi i tij në mbarë botën ishte i paparishikuar. Fitoi mbi 400 milionë dollarë. Si filmi i parë i serisë së filmave për heroin e errët nga Gothami, Betmen mbetet fillimi i një historie të re në industrinë e filmave të heronjve nga stripat.

Tregimin e filmit mund ta përmbledhim kështu. Bruce Wayne, është një djalosh i pasur, jetimë që jeton vetëm me shërbëtorin e tij, Alfredin. Ai është i radhitur në elitën e qytetit të Gotham, një qytet i mbuluar në zi, që të qon mallin e filmave të zhanrit noir, një qytet i mbushur me kriminel dhe të korruptuar. Së shpejti qyteti do të festojë 200 vjetorin, mirëpo financat nuk janë shumë pozitive.

Grisomi është lideri i organizatave kriminele. Shoku i tij i ngushtë, Xheku, ka filluar t’i shkoj nerva. Për këtë Grisomi në bashkëpunim me Ekhardin, inspektor policie, tenton ta eliminojë Xhekun.

Për të dëshmuar kundër Grisomit, Xheku do të duhej të mbetej gjallë. Për këtë ka menduar Betmeni, i cili tenton ta mbroj. Megjithatë Xheku bie në një kazan acidi, dhe prish fytyrën e tij. Tani ai do të ketë një gojë të buzëqeshur gjithnjë dhe një ngjyrë të çuditshme në fytyrë. Ai vendos të hakmerret për këtë duke filluar nga Grisomi. Ka menduar edhe një emër të ri për vete. Xhoker. Aventurat e tij tashmë kanë filluar.

Është pak e çuditshme të shohësh Michael Keaton në një rol serioz. Sidoqoftë, kjo i shkoi për shtati. Keaton luajti shumë mirë rolin e tij të heroit të Gothamit. Nuk bën shumë lëvizje të tepërta në skena aksion, që ndonjëherë mund të duket sikur robot, ndoshta kjo është diçka që mund të kishte qenë më mirë sikur të ishte më i lëvizshëm, por edhe kështu më ka pëlqyer mjaftë mirë.

Kim Bassinger të jetë aq e bukur. Hera e fundit që e kam parë ka qenë tek 8 Mile, pra në një moshë të shtyer. Megjithatë ajo që vlerësohet në film është aktrim, dhe a është ajo aktore e mirë? Tepër. Është gazetare, e dashura e Brusit, dhe e ndjekur nga Xhoker. Të tri rolet i luan shkëlqyeshëm. Duket si një gazetare e çmendur pas punës dhe hulumtimit, një e dashur e cila mërzitet pse i dashuri nuk i ndan aq shumë kohë, dhe një e arratisur që në çdo çast mund të ndeshet me ankthin e jetës së saj.

Karakteri i fundit nga ky film që do ta përmendi është Xhokeri. Tek The Dark Knight, Heath Ledger ndoshta luan rolin më të mirë negativ në filma, mirëpo ka pasur një mësues shumë të mirë.

Jack Nicholson, ka luajtur një rol fantastik. Të portetizosh Xhokerin në film, duke e parë vetëm në stripa më parë, nuk do të ishte e lehtë. Dhe ai e ka bërë këtë me aq përsosmëri, sa që ka krijuar një karakter negativ që shumë ka shumë fansa, ndoshta edhe më shumë se vet Betmenin. Qeshja e tij e çmendur, fjalitë e tij, lëvizjet e tij, aktrimi i tij në përgjithësi ishte fantastik.

Dhe “Where does he get those wonderful toys?(Ku i merr ai gjithë ato lojëra të mrekullueshme)”. Njëra ndër fjalitë më të popullarizuara në film. Fjalia kur Xhokeri sheh se çfarë është në gjendje të bëj Betmen.

Për fund, nëse duhet të notoj filmin nga 10, do ti jepja 8.5. Nëse keni shikuar një film të Betmen, apo të çfarëdo heroi nga stripat dhe nuk e keni parë filmin e parë të Betmenit, jam i sigurt se do të ju pëlqej.

Luan Morina

Filma

Muzgu: Hëna e re

Titulli origjinal: Twilight: New Moon

Zhanri: Dramë, Fantazi, Romancë, Horror, Triller

Skenari: Melissa Rosenberg, Stephanie Meyer (novela)

Regjia: Chris Weitz

Premiera e shfaqjes: 20 nëntor 2009

Kohëzgjatja: 130 minuta

Rejtingu: +13, për shkak të dhunë dhe aksionit

Kasti: Kristen Stewart, Robert Pattinson, Taylor Lautner, Ashley Greene, Billy Burke, Peter Facinelli, Rachelle Lefevre, Nikki Reed, Kellan Lutz, Jackson Rathbone, dhe Michael Sheen, e Dakota Fanning.

Filmi fillon me ditëlindjen e Bellas. Përpos dhuratave nga babai, dhe shokët e shkollës, Cullen-ët kanë organizuar një aheng për të. Është ky aheng kur ajo gris gishtin duke hapur një dhuratë dhe gjaku do të vë në sprovë maturinë e Jasperit. Gjatë tentimit për ta mbrojtur Edward, Bella do të lëndoj krahun dhe do të ketë gjakderdhje edhe më të madhe. Sigurisht që kjo është gjëja më e keqe që mund të ndodh në një shtëpi vampirësh. Cullenët vendosin të largohen nga qyteti, pak për shkak të moshës së Carlyle, pak për shkak se Edward nuk beson se mund ta mbrojë Bellan. Ikja e Edward do ta fut Bella në agoni, me të cilën shoqërohemi gjatë kohës më të madhe të filmit. Shoqërimi i saj me Jacob-in, si dhe disa veprime të cilat i bën për inat të Edward-it, do të vijojnë përgjatë pothuaj 90 minuta filmi. Në fund udhëtimi për në Volturi, do të jap një kahje më ndryshe temës, dhe do ta shtoj dëshirën për të shikuar filmin.

Tek Hëna e re, i gjithë filmi bazohet tek vuajtjet e Bellas. Skena e parë interesante, ditëlindja e Bellas, tek Cullenët, është përshkruar për shumë pak kohë, kur krahasojmë me skena tjera, siç është skena e ndryshimit të muajve gjatë agonisë së Bellas.

Megjithatë, Hëna e re nuk është pa të mira. Janë dy skena të Alice, me dy fjali mjaft interesante që më kanë pëlqyer. “Do të dalë jashtë deri sa ta përzësh qenin”, dhe “Ngadalë djema, kemi kohë për argëtim.” Mendoj se ajo është personazhi më i bukur në film. Më e mirë se Bella e Victoria.

Sidoqoftë, nëse nuk jeni një adoleshente, apo adoleshent, sigurisht nuk do të gjeni asgjë në këtë film. Adoleshentët janë shikuesit e vetëm të këtij filmi. Vajzat e çmendura pas vampirëve, pas Edward Cullenit, dhe ujqëve gjysmëlakuriqë, si Jacob Black. Ndërsa djemtë shikojnë të vjedhin ndonjë stil flokësh apo edhe make-up nga ta. Askush nuk është i interesuar ta shoh Bellan, sa prej xhelozisë, megjithëqë ndoshta është ajo që e luan një rol, i vetmi në film, që vë në pah cilësitë e një aktoreje.

Vajzat adoleshente ndoshta nuk do të pëlqejnë faktin se Edward paraqitet shumë pak përgjatë filmit, mirëpo regjisorja e ka mbushur këtë hapësirë me ujqtë, veçanërisht me Jacobin.

Për fund, mund të them se një film me djem gjysmëlakuriq gjatë gjithë filmit, vuajtjet e një të vajze të dashuruar në vampirë, dhe joshjen e saj na ujqtë e egër, nuk do shikon askush tjetër përpos vajzave të çmendura pas Robert Pattinson-it, dhe ata që kanë lexuar librin.

A do ta shikoj vazhdimin e tretë? Po, pasi dua të di se kush e ka radhën të zhveshet tani, dhe sa për kurreshtje për të parë se çka do të provoj të bëjë Bella, do të vuajë përsëri, dhe për kë.

p.s. për kolonën zanore të filmit do të shkruaj një recensim veçmas, pasi ka shumë këngë të mira, mirëpo ndër më të mirat mendoj se është kënga Slow Life e Grizzly Bear me Victoria Legrand.

Luan Morina

Botuar në Telekomanda

Filma

Titulli origjinal: The Boat That Rocked

Zhanri: Komedi, Dramë, Romancë

Skenari: Richard Curtis

Regjia: Richard Curtis

Premiera e shfaqjes: 13 nëntor 2009

Kohëzgjatja: 135 minuta

Rejtingu: +18, për shkak të gjuhës dhe disa skenave të shkurtëra nudo.

Kasti: Philip Seymour Hoffman, Bill Nigh, Rhys Ifans, Nick Frost, Kenneth Branagh, Tom Sturridge, Talulah Riley, dhe January Jones.

Një radio pirate, diku në ujërat e Oqeanit Atlantik, që dëgjohet nga më shumë se gjysma e një shteti, dhe që luan muzikë Rock n’ Roll, në vitet e ’60-ta të shekullit të kaluar kur Rock n’ Rolli, është konsideruar si një huliganizëm nga qeveria britanike.

Radio Rock, do të thyej akullin dhe do të bëhet dashuria e miliona britanikëve.

E udhëhequr nga Kuentin (Bill Nighy), dhe nga DJ-të më të popullarizuar në Britaninë e Madhe, radioja ka arritur një audiencë prej mbi 25 milionë dëgjues. Stafi i radios, janë një shoqëri që ia kalon në mënyrë të shkëlqyeshme në mes veti, edhe pse jeta e tyre ishte e kufizuar në një anije, ku nuk lejoheshin të jetonin femrat, përpos Felicity (Katherine Parkinson), e cila është lezbike.

Count (Phillip Seymour Hoffmann), është DJ që ka ardhur nga Amerika për të zëvëndësuar Gavinin (Rhys Ifans), i cili do të kthehet nga turneu i tij në Amerikë për të shpëtuar radion. Të dy këta do të ken një rivalitet për DJ më të mirë.

Në anije gjenden edhe Dave (Nick Frost) një kopreznatues dhe Bobi kokëtrashë (Tom Brooke), dy personazhe të kundërta, por mjaft komike. Karli (Tom Sturridge) është kumbara i Quentinit, i cili në anije vjen pas përjashtimit nga shkolla.

Edhe pse mbi gjysma e popullsisë së Britanisë së Madhe e dëgjon radion vazhdimisht, qeveria dëshiron ta mbyll me çdo çmim. Është ministri Alistair Dormandy (Kenneth Branagh) dhe ndihmësi i tij Twatt (Jack Davenport), të cilët kanë kohë 12 muaj të mbyllin radion. Mbyllja e saj nuk është e lehtë për aryse se ligji nuk e ndalon atë.

Njoftimi me Bobin, moderatorin e programit të mëngjesit, është një skenë jo pak interesante, kur të gjithë stafi e shohin për herë të parë, pas shtatë muajve në anije.

Festimi i natës së fundit të beqarisë të Simon (Chris O’Dowd) me stafin në qytet, martesa dhe ndarja e tij nga gruaja pas vetëm 17 orëve, është një pjesë interesante që do të sjell skena mjaft qesharake.

Dhe si gjithnjë, Riçard Kurtis i ruan të mirat për fund. Ashtu siç ka bërë me Katër dasma e një funeral, Noting Hill, e Vërtetë Dashuri, edhe kësaj here fundi është pjesa më e mirë e filmit, edhe pse do të befasoheni, por ja vlen të kaloni dy orë në mjeshtrinë e fundit të Riçard Kurtisit.

Një film i zhanrit komedi, dramë, muzikë, e edhe romancë, me një skenar dhe regji të shkëlqyeshme nga Riçard Kurtis, dhe një kast aktorësh të cilët në bazë të asaj që shihet në film, duket të jenë argëtuar edhe gjatë xhirimeve.Për mendimin tim është njëri ndër filmat më të mirë të vitit 2009.

p.s. Mos harroni të merrni edhe kronikën zanore të filmit, apo siç e njohim Soundtracks. Ka disa këngë fantastike.

Botuar në Telekomanda