Filma

Mark Wahlberg është një nga aktorët më interesant që arrin të përvetësoj një gamë të gjerë zhanresh dhe rolesh me sukses. Për këtë arsye, pa marrë parasysh temën e filmit, unë nuk refuzoj film të tij. Brie Larson është një nga yjet e reja të kinematografisë. Paraqitja e saj në ‘Short Term 12’ më së miri arsyeton këtë epitet, edhe pse ka pasur role të mira edhe në tituj tjerë.

Tregimi i filmit nuk është i lidhur kryekëput me karakteret e këtyre dy aktorëve. Në fakt titulli dhe fillimi i ngjarjes na kujton në një masë filmin ‘21’. Por, është vetëm një dyshim që venitet me zhvillimin, në të njëjtën kohë komplikimin e tregimit dhe ngjarjes sa shkon e zhvillohet filmi.

Jim Bennett (Wahlberg) është një profesor universiteti që rrjedh nga një familje e pasur i cili duket se e ka mani të futet në borxhe, në rrugë pa dalje. Jeta e tij tashmë e komplikuar duket se nuk është interesante për të, dhe për këtë arsye duket se dëshiron të futet thellë e më thellë në borxhe, në gropë. Dhe si zakonisht, për të dal nga kjo rrugë pa krye nevojitet një arsye, që në këtë rast vjen në Amy (Brie Larson). Nuk është një tregim dashurie e vonuar, por megjithatë është një pendim i Jim i cili duket se do ta ketë të pamundur të dal nga pozita në të cilën është ngujuar.

Aktrimi i të dyve është i shkëlqyeshëm. Por, përreth kanë edhe emra të mëdhenj, të zot si john Goodman – njëri nga emrat më të preferuar për mua në Hollywood. Pastaj kemi Jessica Lange, e Michael Kenneth Williams që vijnë në role tjera dytësore, por të mjaftueshme për të dëshmuar aftësitë e tyre.

Për Rupert Wyatt është një sprovë e mirë, më reale se projekti i tij i fundit. Një realizim i mirë, solid, pa kushedi sa batica apo zbatica. Në këtë ka ndihmuar edhe William Monahan në skenar ku trashëgon përvojën e tij nga tituj si ‘The Departed’, ‘Body of Lies’, e ‘Kingdom of Heaven’. Por, e vetmja trashëgohet është përvoja, jo edhe cilësia, fatkeqësisht.

‘The Gambler’ mbetet një film i mirë, solid, aktrim interesant. Nota personale 3/5.

Filma

Si fans i filmave për sportin, me të dëgjuar për përfshirjen e Bennett Miller në regjinë e ‘Foxcatcher’, pritjet për këtë film kanë qenë më të mëdha se zakonisht, duke mos harruar ngazëllimin për një tjetër sukses kinematografik siç ishte rasti i ‘Moneyball’.

Por, të dy filmat ndryshojnë në disa fusha, duke nisur nga trajtimi i temës thelbësore të filmit. Kësaj radhe Miller sjell një tregim më ndryshe, duke u përqendruar në sportet amatore si mundja që nuk janë aq rentabile sikur bejsbolli në SHBA. Kjo është arsyeja pse biznesmen si John du Pont kanë investuar në projekte si ‘Foxcatcher’, për të ndihmuar sportistë amator që nuk fitojnë as mjaft për të mbijetuar që të sjellin suksese për vendin. John du Pont është pasardhës i njërës nga familjet më të pasura në vend që nga ajo që mund të mësojmë nga filmi, merret me prodhimin e armatimit. Për të përkrahur mundësit amerikan ai themelon projektin Foxcatcher duke ndihmuar mundësit të kenë kushtet më të mira për përgatitje. Në mesin e këtyre mundësve është edhe Mark Schultz, kampion aktual olimpik që synon të përsërit suksesin në Olimpiadën e Seulit më 1988. Marku ka një vëlla më të mëdha, mentor të tij, Davidin i cili nuk është i gatshëm të heq dorë nga jeta e tij për tu bashkuar me du Pont në vilën e tij për Foxcatcher. Pak a shumë kjo është tema që trajtohet, dhe pasi bazohet në ngjarje të vërtetë, do sugjeroja të mos kërkoni më shumë informata, pasi vet anonimiteti i tregimit është anë e fortë e këtij filmi.

Tashti, Steve Carell, të cilin e njohim nga tituj si ‘The Office’, ‘Get Smart’, ’40 Years a Virgin’, ‘Crazy Stupid Love’ vjen në rolin më serioz të karrierës me një transformim fizik të mahnitshëm për karakterin e John du Pont. Ai sjell një paraqitje të shkëlqyeshme aktrimi që na bën të dyshojmë nëse me të vërtetë është i njëjti person që kemi njohur deri tani, dhe kjo nuk është vetëm rezultat i makijazhit. Transformim në pamje ka edhe për Mark Ruffalon, por i cili ngjashëm si Carrell sjell një aktrim të shkëlqyeshëm. Megjithatë për dallim nga Carrell, Ruffalo vetëm se është dëshmuar në drama edhe më parë, së fundmi tek ‘The Normal Heart’.

Në role tjera, ti quaj më normale, më të zakonshme vjen Channing Tatum si Mark Schultz. Karakteri i tij kalon më shumë kohë në skenë me du Pont, duke ofruar një harmoni interesante përgjatë gjithë filmit. Megjithatë tërë kohën shihet një lakmi e du Pont për rekrutimin edhe të vëllait të madh. Lidhja e tyre zhvillohet nga fillimi i filmit duke arritur pikun më herët që ndoshta mund të presim, por përgjatë tërë filmit, tensioni ndërmjet tyre nuk humbet. Aktrimi i tyre dhe kjo marrëdhënie e bën filmin atë çfarë është, një tregim i përpunuar shumë mirë për dy miq që shpien deri tek rrethana të palakmueshme.

Vanessa Redgrave ka një rol minimal, derisa më shumë kohë para kamerës kalon Sienna Miller, që vijnë në role dytësore krahas treshes. E derisa Bennett Miller ka bashkëpunuar me Dan Futterman në skenarin e ‘Capote’-s, është hera e parë që bashkëpunon me E. Max Frye. Skenari është në nivel, përkundër kritikave të vet Mark Schultz. Është e zakonshme që të devijohet tek filmat artistik, dhe jo diçka tragjike. Edhe Miller bën punë të mirë në regji, por ‘Foxcatcher’ mbetet mbrapa ‘Moneyball’ dhe ‘Capote’ në listën time nga filmat e tij.

Në përgjithësi, ‘Foxcatcher’ është tregim i realizuar mirë, por vet tema nuk e bën shumë të kënaqshëm. Aktrimi është fenomenal, sidomos nga ana e Steve Carrell. Nota personale: 4/5.

Filma

Clint Eastwood sjell edhe një film të përqendruar rreth një karakteri heroik, diçka që ka arritur ta bëj me sukses kohëve të fundit. Por, ajo çfarë e bën të veçantë ‘American Sniper’ është ngjarja e vërtetë në të cilën është bazuar e cila vjen kryesisht nga një pikëpamje që mund të vërehet si nga titulli ashtu edhe nga posteri. Filmi flet për snaiperistin amerikan, Chris Kyle, në librin autobiografik të të cilit edhe është bazuar ky projekt.

Filmi ka hasur në dy anë të audiencës, ata që mendojnë se është vetëm edhe një film patriotik amerikan, dhe atyre që u ka pëlqyer filmi si realizim interesant i një tregimi ngazëllues bazuar në një histori të vërtetë. Personalisht unë bëj pjesë në këtë grupin e dytë të cilët ‘American Sniper’ nuk e vlerësojnë si një produkt tjetër patriotik, propagandë për SHBA-të dhe luftërat e tyre. Për mendimin tim është një tregim i shtjelluar në mënyrë të shkëlqyeshme nga Clint Eastwood, mënyrë të cilën e preferoj në krahasim me atë të Spielbergut i cili ka lënë projektin për mospajtimet në lidhje me hapësirën që do të duhej të kishte në film antagonisti, një snaiperist irakian. Mendoj që një shtjellim i tij do ta bënte filmin një duel snaiperistësh dhe nuk do të ishte më mirë i realizuar se sa ky version.

‘American Sniper’ të kujton në masë të madhe ‘The Hurt Locker’. Paralelet ndërmjet këtyre dy filmave janë të dukshme, duke u nisur nga karakteret kryesore që kanë si qëllim shpëtimin e jetëve të bashkëluftëtarëve të tyre, vuajtjet e tyre për adaptim në botën tjetër larg luftës, e përfshirë edhe tregimin për sakrifikimin e jetës së një fëmije për kauzë më të madhe. Filmat janë të ngjashëm në shumë aspekte, me dallimin kryesor në profesionin e karakterit kryesor ku te ‘American Sniper’ kemi një snaiperist, derisa tek ‘The Hurt Locker’ kemi një çmontues bombash. Sidoqoftë, të dy filmat kanë origjinalitetin e tyre në një shkallë, dhe janë të goxha të mirë, secili në mënyrën e vet.

Bradley Cooper vjen përsëri në një rol interesant, duke u puthitur me karakterin që portretizon për mrekulli. Talenti i tij është hedh në pah shumë herë viteve të fundit, gjë që e dëshmojnë gjithë ato nominime për Oskar. Por, interesante dhe për tu veçuar është aktrimi i Sienna Miller. Duhet pranuar që ka qenë një vit i mirë për të, dhe role tepër të mira me paraqitje të shkëlqyeshme, si këtu, si tek ‘Foxcatcher’.

Në përgjithësi, ‘American Sniper’ është një tregim intrigues, me plot emocione, realizuar për mrekulli nga legjendari Clint Eastwood që përkundër moshës po arrin të sjell edhe nga dy tituj për çdo vit! Nota personale 5/5.

Filma

‘Teoria e gjithçkasë’ sjell nga pak nga gjithçka që ka të bëj me jetën e shkencëtarit, ndër më të njohurit të kohës sonë, Stephen Hawking. Filmi në regji të James Marsh që deri më tani është i njohur vetëm me dokumentarë – ‘Man on Wire’ më i njohuri pa dyshim, është në gërshetim i përkryer i jetës personale dhe profesionale të Hawking. Filmi nis në momentin e duhur, e ngjashëm përfundon në momentin e duhur, në mënyrën më të përkryer të mundshme.

Marsh sjell tregimin e përpunuar nga Anthony McCarten bazuar në librin e autobiografinë e Jane Hawking. Ngjashëm si Marsh, edhe McCarten është relativisht jo shumë me përvojë në zejen e skenaristit, por sikurse Marsh edhe ai bën një punë të shkëlqyeshme në portretizimin e ngjarjeve kryesore nga jeta e Hawking. Tregimi nis nga mosha rinore e Hawking, mosha që nuk njihet për publikun e gjerë, pasi sëmundja e kishte kapluar në moshë tepër të re dhe mbijetesa e tij deri në këtë ditë është një mrekulli në vete, ngjashëm si gjërat që i ka sjell shkencës vet Hawking. Skena e parë sjell Hawking duke vozitur biçikletën, për të vazhduar me vallëzim dhe aheng, që nuk duket të ngjasoj aspak në atë që presim si fillim.

Çereku i parë shërben si një hyrje në botën e Hawkingut, në botën që e njohim. Këtu nis filmi të bëhet më emocional, tashmë kur vetëm jemi të zhytur në temën e filmit dhe të lidhur si me tregimin ashtu edhe me karakteret. Ngjarja vazhdon të zhvillohet në paralele të njëtrajtshme duke trajtuar si jetën profesionale ashtu edhe atë private, bile kjo e fundit zë një hapësirë më të madhe gjatë tërë kohës. Ndërkohë jeta profesionale provohet të sillet me thjeshtësinë më të madhe të mundshme duke shpjeguar disa nga teoritë dhe punën që bën Hawking edhe në tryezën e darkës, me thikë, pirun e patate. Shumica e ngjarjeve nuk ngjasojnë në mënyrë të përkryer me realitetin, siç është edhe ndihma e mikut të familjes, Xhonathanit. Por, si gjithnjë për ata që kërkojnë fakte dhe ndoshta nënçmojnë shpjegimet e thjeshtuara, nuk është dokumentar, është film artistik. Dhe si i tillë ka një skenar dhe regji të përkryer.

E kur jemi të aktrimit, vetëm sa ngjitemi disa shkallë më lartë se sa puna e njerëzve pas kamerave. Eddie Redmayne bën një aktrim fenomenal përgjatë gjithë filmit. Përgatitja e tij për këtë rol ka qenë serioze dhe me një përkushtim që vërehet më së miri gjatë dy orëve. Ka një performancë të mahnitshme, një aktrim të pashoq që nuk do të mund të ishte më i përkryer se sa ky që ofron Redmayne. Hiq mbrapa nuk mbetet as Felicity Jones. Edhe ajo si Redmayne, bën aktrimin e karrierës së tyre që akoma është vetëm në fillin e saj. Ka një harmoni të mrekullueshme në skenë me Redmayne, dhe arrin të sjell karakterin e një gruaje të vendosur që përkundër të gjithave vazhdon të mbetet e përkushtuar ndaj detyrave dhe dashurisë së saj. Është një mishërim i përkryer me rolin nga të dy. Një rol më shumë dytësor se të tjerët ka Charlie Cox si Xhonathani, miku i familjes. Edhe ai bën punë të mirë, për atë pjesë sa i takon dhe shërben mirë si ‘elementi i tretë’ në shtjellimin e tregimit. Por, ngjashëm si pjesa tjetër e kastit mbetet në hije të Eddie Redmayne dhe Felicity Jones që bëjnë një punë të denjë për Oskar.

‘The Theory of Everything’ ka gjithçka që duhet të ketë një film i kompletuar. Skenari sjell një tregim të shkëlqyeshëm, emocional në pjesën më të madhe, një biografi të plotë të Hawking. Ndërkohë aktrimi është i nivelit më të lartë të mundshëm me Felicity Jones dhe Eddie Redmayne që janë thjesht të pameta. Nota personale 5/5.

Filma

Angelina Jolie mundohet e mundohet t’ia dal mban me punën pas kamerave, por, ngjashëm me shumicën e punëve para kamerës, edhe në zejen e re nuk duket të jetë më shumë se mesatare. Filmi i dytë në regji ka dy faktorë më tepër suksesi se sa filmi i parë – temë në lidhje me Luftën e Dytë Botërore dhe vëllezërit Coen në skenar. Por, as këto nuk e ndihmojnë ‘Unbroken’ të kaloj në një nivel të denjë për të qenë ndër filmat më të mirë të vitit.

Ka shumë gjëra që nuk funksionojnë tek ‘Unbroken’. Pjesa e parë e filmit është e kot, e mërzitshme që të bën të flesh. Pos që zhvillohet në një ambient shumë të kufizuar, ka mungesë në dialog interesant dhe na kujton së tepërmi ‘Life of Pi’ e ‘All Is Lost’, por me një cilësi shumë të dobët. Filmi bën fjalë për tre ushtarë amerikan, në mesin e të cilëve edhe një fitues olimpik që mbeten të ngujuar në një varkë gome, për tu kapur më pas nga forcat armike japoneze. Pjesa e parë e filmit zhvillohet në atë varkën e gomës që në masë të madhe të kujton ‘All Is Lost’ me Robert Redford, por me një realizim shumë më të dobët. Filmi nis me një uverturë të dobishme për fëmijërinë e Louisit, për tu futur në ato dy periudhat e lartcekura. Nuk ka shumë dialog anembanë filmit që është edhe një arsye për të fjetur. Pas zënies nga forcat japoneze, sikur gjallërohet pak filmi, ngjarja, por vetëm për pak kohë. Derisa në pjesën e parë kemi një jetë të mërzitshme në anije, pjesa e dytë është e mbushur me torturë. Ngjashëm asnjëra nuk është impresive.

Aktrimi nuk është i keq, nuk ka shumë emra të njohur për ta bërë të veçantë, por edhe Jack O’Connell, edhe Domhnall Gleeson bëjnë punë të mirë. Takamasa Isihara vjen në rolin e antagonistit duke rënë në sy me një aktrim shumë të mirë. Ndërkohë Coenët në skenar janë shumë më të mirë. Ky do të mbetet një ndër filmat më të dobët për shijen time nga ta. Sidomos pas ‘Inside Llewyn Davis’ që është një realizim shumë i lezetshëm, kuptohet edhe me temë krejt më ndryshe.

‘Unbroken’ mbetet një film mesatar që tregon për paaftësitë e Angelina Jolie për punë serioze pas kamerave. Është film i gjatë, i heshtur, i zbrazët. Nota personale 2/5

Filma

Filmat që shtjellojnë temën e racizmit në SHBA, gjithnjë na dërgojnë në një botë tjetër që na duket sa imagjinare aq e pamundur krahasuar me instiktin aktual për shtetin më të mirë në botë, siç pretendohet në disa nga filmat që nuk sjellin edhe këtë anë të SHBA-ve. Por, shumica e filmave e këtyre filmave që shtjellojnë racizmin janë aq mirë të realizuar sa që sjellin këto ngjarje në mënyrë të përkryer që të thithin në botën dhe tregimin e tyre duke të bërë të dyshosh bindjet dhe mendimet tuaja edhe nga më të fortat. Një film i këtillë është ‘Selma’.

Ava DuVernay sjell tregimin e njërit nga rrugëtimet e Martin Luther King, kampanjën për të siguruar të drejta të barabarta për vota. Është një marshim epik nga qyteti i Selmas deri në Montgomery në shtetin e Alabamas në vitin 1965. Është një periudhë e lëvizjes për shkrirjen e racizmit në SHBA, lëvizje e cila edhe sot has në pengesa në pjesët më konservative të SHBA-së, në shtetet jugore siç ishte edhe rasti i Alabamas.

Filmi nis me pëgatitjet e Martin Luther Kingut për pranimin e shpërblimit Nobel për paqe, për të vazhduar me fjalimin e tij i cili mbetet në prapaskenë derisa shpërthen një kishë zezake që në mesin e viktimave lë fëmijë. Filmi fund e krye përfshin luftën për të drejta të barabarta, kundër racizmit, duke sjell Martin Luther Kingun derisa lufton në disa frone, kundër të bardhëve, kundër presidentit, kundër zezakëve, dhe kundër vetvetes. Në të gjitha këto frone, King duhet të luftoj për të mbajtur qetësinë, paqen, duke parandaluar viktimat eventuale. Këto beteja e bëjnë filmin të përqendrohet kryesisht tek karakteri i King, pa devijuar shumë me skena dhe ngjarje dytësore. Kjo e bën ‘Selma’-n një realizimin të shkëlqyeshëm nga Ava DuVernay që nuk ka edhe kushedi sa përvojë në këtë zeje, ngjashëm si skenaristi Paul Webb. Pos dialogëve të përkryer, ngjitja e ngjarjeve, këndi i kapjes së tyre e bën një film edhe teknikisht të përgatitur në nivelin më të mirë.

Ndërkohë David Oyelowo sjell një version të përkryer të Martin Luther Kingut në ekran. Pos në fjalimet dhe dialogët, qëndrimi i tij edhe pa thënë asnjë fjalë sjell një karakter të shkëlqyeshëm që fiton përkrahjen e shikuesit edhe po të mos ketë asnjë njohuri paraprake për të bëmat e Kingut. Carmen Ejiogo në rolin e gruas së tij sjell një karakter të gatshëm për të sakrifikuar gjithçka për kauzën në të cilën janë inkuadruar. Ngjashëm si Carmen, edhe pjesa tjetër e skuadrës së King ofron një aktrim shumë të zellshëm. Të kënaqur me paraqitjen e tyre si zakonisht më kanë lënë Wendell Pierce të cilin e ndjek vazhdimisht nëpër serialet e tij televizive, si dhe Cuba Gooding Jr. Por, nuk duhet harruar as performancën e mahnitshme të Tom Wilkinson në rolin e presidentit Lyndon Johnson, dhe Tim Roth në rolin e guvernatorit të Alabamas, George Wallace. Derisa ky i fundit veshët me një rol të përkryer antagonist, Wilkinson në rolin e presidentit sjell një urë ndërmjet dy palëve të përfshira në tregim.

‘Selma’ sjell një tregim epik, sentimental, të realizuar për mrekulli. Vet fakti që është një tregim i bazuar në ngjarje të vërtetë e bën këtë film edhe më emocional, një realizim shumë më i mirë se ato që kemi pasur viteve të fundit në lidhje me racizmin si ’12 Years a Slave’ e ‘Butler’. Nota personale 4/5.

 

 

Filma

Një botë e animuar e bazuar në Japoni, derisa e punuar nga Disney! Kjo po që është risi. Ky ndryshim vërehet shumë mirë edhe nga tema që trajton, dhe më në fund kemi një grup heronjsh që kanë vendosur të shpëtojnë një vend tjetër pos SHBA-ve dhe tërë planetit.

Baymax është një robot i fryrë tejmase i zhvilluar nga Tadashi, vëllai i Hiros, i cili vdes në një aksident në fillim të filmit. Pas këtij aksidenti, Hiro vendos ti hakmerret zuzarit që i kishte vjedhur mikrobotin e tij duke terrorizuar njerëzit e pafuqishëm për ta ndalur. Baymax, që fillimisht ishte dedikuar të ishte një robot që diagnostifikon shëndetin e njerëzve, pajisjet me aftësi shtesë për të ndihmuar Hiron në misionin e tij hakmarrës. Por, kjo nuk mjafton, dhe Hiros i bashkohen edhe katër miq tjerë të Tadashit, e tani të Hiros, të gjithë të pajisur me aftësi superiore teknologjike.

Ky film i animuar dallon nga të tjerët pasi karakteret nuk kanë aftësi të veta mbinatyrore, porse me anë të teknologjisë dhe modernizimit të saj arrijnë të krijojnë pajisje, armë, dhe përparësi që i ndihmojnë në misionet e tyre, të cilat megjithatë fillimisht nuk janë të dedikuara për luftë, sa janë për ndihmë shoqërisë.

Pra, qëllimi i filmit duket të jetë interesant, të afroj fëmijët më shumë me teknologjinë, të ngacmoj kreativitetin e tyre, para se ti bëj të besojnë në fuqi mbinatyrore. Ky është fakti që e çmoj nga ky film, dhe fuqimisht do të përkrahja filma të animuar, të dedikuar për më të vegjlit që ndjekin këtë ide.

Teknikisht, filmi është i realizuar shumë mirë. Të dy regjisorët, Don Hall e Chris Williams vijnë me projektin e dytë pasi kanë realizuar ‘Winnie the Pooh’ dhe ‘Bolt’, të dy filma mesatar. Në aspektin teknik, ngjashëm si tek skenari, filmi nuk dëshpëron. Zërat vijnë nga një kast pothuajse anonim për filmdashësit, por që nuk paraqet ndonjë problem.

Megjithatë ‘Big Hero 6’ mbetet një film mesatar, në një ambient të çuditshëm siç e ceka në fillim. Teknikisht nuk dëshpëron, por edhe nuk ofron kushedi çfarë risie, kënaqësie. Nota personale: 3/5

Filma

johnny-depp-transcendence-speaking-1Filmi nis si narracion nga Max Waters (Paul Bettany) që flet për shkencëtarët Will dhe Evelyn Caster në kohën e shkuar. Nuk kalon shumë kohë dhe shohim këtë çift në kopshtin e tyre duke provuar të krijojnë një zonë të lirë nga ndërhyrjet e teknologjisë. Kjo vijon me fjalimet e tyre në lidhje me inteligjencën artificiale, për një botë humane të evoluar që shpien tek pyetja e njërit nga audienca nëse Will (Johnny Depp) dëshiron të krijoj zotin e tij.

Nga këtu e tutje kemi rrugëtimin e Will për tu bërë një zot i përzier me inteligjencën artificiale. Shtjellimi i tregimit provon të marr një nuancë filozofie duke përzier avancimin e teknologjisë. I shtyrë edhe nga faktorët e jashtëm dhe për të bindur të gjithë se mund të bëj atë që premton, Will zhvillon një produkt që do ta mbante të përjetshëm, por që në fund bëhet i sunduar i atij produkti, duke humbur ndjenjën humane.

Aktrimi është i mirë, nuk ka diçka të veçantë në të, pasi pjesa më e madhe ka të bëj me fotografinë dhe aspektin teknik që ka përpirë 100 milionë dollarë në buxhet duke rikthyer vetëm 3 milionë më shumë nga kinemaja. Një arsye shtesë pse është projekt i dështuar. Rebeca Hall vjen përkrah Depp në rolet kryesore. Harmonia e tyre në skenë nuk është kushedi çfarë niveli. Nuk preken askund, edhe pse do të duhej të ishin dy karaktere në martesë, në skenë duket një mur që ndalon në komunikimin skenik. Në rolet dytësore vijnë Cillian Murphy, Kate Mara, e Paul Bettany, duke mos harruar as Morgan Freeman.

Wally Pfister debuton në rolin e regjisorit, por duke mos lënë mbrapa përvojë që ka në kinematografi ku ka fituar edhe Oskar derisa ka bashkëpunuar me emra të njohur si Christopher Nolan. Ndoshta nuk është ide e keqe ti rikthehet profesionit të vjetër, pasi regjia e këtij filmi mund të jetë vetëm nga skenari që është edhe më i dobët. Edhe në skenar kemi një debutues, Jack Paglen që nuk ka kurrfarë përvoje në film, dhe kjo që i mbetet do të jetë negative.

Tregimi del të jetë absurd në pjesën e dytë të filmit kur Will mishërohet me sistemin kompjuterik duke kapur në një mënyrë botën në duar. Ndoshta njohësit e teknologjisë mund të kenë ndonjë bazë për të mbështetur premisën e këtij filmi, dhe ndoshta një ditë do të qeshemi ne që kritikuam këtë film, por jo vetëm premisa është e marrë. Edhe vet zhvillimi i filmit del të jetë i marrë.

Film i dobët. I cekët. Dështon në masë të madhe për kah skenari, e këtë nuk e mbulon as pjesa teknike. Film amator i realizuar nga amatorët. Nota personale 2/5 sepse nuk mund të notosh me njësh diçka që ka emrin e Morgan Freeman në të.

Luan Morina
Kritik filmi

Filma

300_Rise_of_an_Empire_41360‘300’ ka qenë një film relativisht inovativ në disa aspekte kur kishte debutuar në vitin 2007. Pos realizimit teknik që sillte në lëvizje të ngadalësuar – slow motion, me të gjithë ato duele me shpata, solo-aksionet e 300 spartanëve, plot gjak, dhe një prapaskenë të errët ngjyrë gruri; edhe skenari ka qenë mirë i përpiluar.

‘300: Rise of an Empire’ dështon në të gjitha këto aspekte. Kjo më shumë për faktin se dëshiron të jetë një kopje indigo e filmit ‘300’. Pjesa e parë e filmit është e mbushur me solo-aksione që si risi sjellin vetëm më shumë gjak, shpata, dhe det. Prapaskena është më e zymtë me një ngjyrë më të hirtë. E ndërkohë edhe skenari nuk është aq interesant. Në fakt skenari duket i pakuptimtë deri në pjesën e dytë të filmit, pasi nuk dihet ndërlidhja me filmin paraardhës. Aty kemi një shpjegim, një ndërlidhje që nuk na bën të ndjejmë ndonjë simpati ndaj karakterit të Themistoklis.

Derisa tek ‘300’ kemi pasur Leonidasin që disi e kemi përkrahur në misionin e tij, këtu në fillim na servohet Themistoklisi si karakter pozitiv, një Leonidas tjetër, e vetëm më vonë për të kuptuar se nuk është aspak afër liderit të 300 spartanëve. Në anën tjetër Eva Green sjell Artemisan, një karakter që duhet të jetë antagonist, por me tregimin e historisë së saj, lë një qëndrim më të butë ndaj saj, krejt ndryshe nga ajo që shikuesi mund të ndjente ndaj Kserksit në ‘300’.

Lena Headey kthehet me rolin e mbretëreshës dhe është e vetmja nyje e dobishme me filmin paraardhës përkrah disa ‘retro-inserteve’ që shfaqen kohë pas kohe. E dikur edhe ajo futet në aksion, gjë e realizuar në mënyrë të pakuptimtë, pasi në atë skenë vetëm ajo është duke luftuar, derisa burrat tjerë rrinë mbrapa të ngrirë në vështrim.

Në përgjithësi, bota nuk ka pasur nevojë për një ‘300sh’ tjetër. Filmi vetëm sa të prish kujtimet e mira për filmin ‘300’ dhe nuk i afrohet aspak filmit paraardhës. Zakonisht vazhdimet rrallëherë tejkalojnë filmin e parë, por ‘300: Rise of an Empire’ kalon në një shkallë shumë të ultë se vazhdimet e zakonta.

Ndoshta mungon regjia e Zack Snyder, ndoshta mungojnë 300 spartanët, por më së shumti që ka munguar është tregimi me të cilin edhe nuk kanë mundur të sjellin edhe një epikë tjetër.

Film i cekët për kah skenari, i realizuar me një cilësi mesatare, jo shumë efekte të mira vizuale, me një kast jo kushedi sa të mirë. Nota personale 1/5 pasi nuk sjell asgjë të përafërt për kah cilësia me filmin ‘300’.

Filma

tammy

Melissa McCarthy është e mrekullueshme në Mike&Molly. Harmonia në skenë me Billy Gardell e bën këtë serial të mrekullueshëm. Kjo harmoni mungon në pothuajse çdo film, së paku në ata që kam parë, të Melissa McCarthy.

Tammy është dështimi i radhës si komedi e McCarthyt. Angazhimi i Ben Falcone në regji dhe skenar të cilin e ka përgatitur së bashku me gruan e tij McCarthyn, e bën këtë film një projekt familjar që ishte prirë për dështim që nga fillimi. Jo vetëm pse është familjar, por sepse Falcone debuton në këtë zeje. Por, as regjia më e mirë nuk do të kishte shpëtuar këtë film. Skenari po. Ndoshta.

Kasti i aktorëve është i shkëlqyeshëm. Pos Melissa McCarthyt, kemi edhe Susan Sarandon, Kathy Bates e Allison Janney. Aty është edhe Sandra Oh që më shumë njihet për role jo shumë komedie (Grey’s Anatomy më). Në përpikëri me skenarin, në filmin në përgjithësi është edhe aktrimi i tyre. Më shumë ngjan në një projekt argëtues, një largim nga aktrimi serioz, dhe duket se kalojnë çaste të mira para kamerës në këtë film.

Vet filmi është një komedi torturuese fund e krye. Tammy (Melissa McCarthy) pasi kap burrin duke e tradhtuar vendos të ndryshoj jetën duke lënë punën dhe u nisur në një rrugëtim (temë bajate, shumë herë e elaboruar). Në këtë rrugëtim merr gjyshen e saj (Susan Sarandon) e cila është një alkoolike në rehabilitim. Ato takojnë dy meshkuj. Derisa pleqtë ia nisin ‘punës’, të rinjtë provojnë romancën – këtu është pjesa tjetër bajate. Pastaj takojnë karakterin e Kathy Bates dhe Sandra Oh, kanë një aheng të çmendur, gjërat shkojnë keq, jo për herë të parë, fundi është i lumtur për të gjithë. Bllah, bllah… bllah, bllah.

McCarthy dhe Sarandon kanë harmoni skenike shumë më të mirë tek ky sezoni i fundit i Mike&Molly. Në fakt Sarandon duket se së fundmi ka vendosur vetëm të shijoj aktrimin me kësisoj role të lehta, argëtuese për aktorët.

Melissa McCarthy është e shkëlqyeshme kur kamera nuk është gjithnjë para saj. Është e mrekullueshme për role dytësore (Bridesmaids dhe të gjitha serialet që ka bërë), por kësisoj projekte janë dështim. E më e keqja është që së bashku me të burrin, Ben Falconen tashmë kanë nisur projektin Michelle Darnell që vjen më 2016.

Por, filma si Tammy janë humbje kohe edhe pse nuk zgjat shumë, rreth 97 minuta. Nota personale 2/5 dhe atë kryesisht për shkak të kastit që ka. Fundi… mund të villni… seriozisht…