Filma

tammy

Melissa McCarthy është e mrekullueshme në Mike&Molly. Harmonia në skenë me Billy Gardell e bën këtë serial të mrekullueshëm. Kjo harmoni mungon në pothuajse çdo film, së paku në ata që kam parë, të Melissa McCarthy.

Tammy është dështimi i radhës si komedi e McCarthyt. Angazhimi i Ben Falcone në regji dhe skenar të cilin e ka përgatitur së bashku me gruan e tij McCarthyn, e bën këtë film një projekt familjar që ishte prirë për dështim që nga fillimi. Jo vetëm pse është familjar, por sepse Falcone debuton në këtë zeje. Por, as regjia më e mirë nuk do të kishte shpëtuar këtë film. Skenari po. Ndoshta.

Kasti i aktorëve është i shkëlqyeshëm. Pos Melissa McCarthyt, kemi edhe Susan Sarandon, Kathy Bates e Allison Janney. Aty është edhe Sandra Oh që më shumë njihet për role jo shumë komedie (Grey’s Anatomy më). Në përpikëri me skenarin, në filmin në përgjithësi është edhe aktrimi i tyre. Më shumë ngjan në një projekt argëtues, një largim nga aktrimi serioz, dhe duket se kalojnë çaste të mira para kamerës në këtë film.

Vet filmi është një komedi torturuese fund e krye. Tammy (Melissa McCarthy) pasi kap burrin duke e tradhtuar vendos të ndryshoj jetën duke lënë punën dhe u nisur në një rrugëtim (temë bajate, shumë herë e elaboruar). Në këtë rrugëtim merr gjyshen e saj (Susan Sarandon) e cila është një alkoolike në rehabilitim. Ato takojnë dy meshkuj. Derisa pleqtë ia nisin ‘punës’, të rinjtë provojnë romancën – këtu është pjesa tjetër bajate. Pastaj takojnë karakterin e Kathy Bates dhe Sandra Oh, kanë një aheng të çmendur, gjërat shkojnë keq, jo për herë të parë, fundi është i lumtur për të gjithë. Bllah, bllah… bllah, bllah.

McCarthy dhe Sarandon kanë harmoni skenike shumë më të mirë tek ky sezoni i fundit i Mike&Molly. Në fakt Sarandon duket se së fundmi ka vendosur vetëm të shijoj aktrimin me kësisoj role të lehta, argëtuese për aktorët.

Melissa McCarthy është e shkëlqyeshme kur kamera nuk është gjithnjë para saj. Është e mrekullueshme për role dytësore (Bridesmaids dhe të gjitha serialet që ka bërë), por kësisoj projekte janë dështim. E më e keqja është që së bashku me të burrin, Ben Falconen tashmë kanë nisur projektin Michelle Darnell që vjen më 2016.

Por, filma si Tammy janë humbje kohe edhe pse nuk zgjat shumë, rreth 97 minuta. Nota personale 2/5 dhe atë kryesisht për shkak të kastit që ka. Fundi… mund të villni… seriozisht…

Filma

The-Pretty-One

Zoe Kazan së fundmi e kam parë në filmin ‘Ruby Sparks’, tek i cili kishte bërë edhe skenarin e filmit dhe kishte pasur rolin kryesor. Aty kishte shkëlqyer si në shkrimin e filmit si në portretizimin e karakterit që vet kishte krijuar.

Por, tek ‘The Pretty One’ aktrimi i saj vuan sidomos në çerek orën e parë të filmit. Këtu Kazan portretizon dy binjake me shtresë shoqërore të ndryshme, por shumë të dashura ndërmjet vete. Vërehet qartë mundimi i saj për të aktruar dy karaktere krejt të ndryshme në të njëjtë skenë. Vetëm pas vdekjes së karakterit më të ndrojtur, ajo disi e gjen një baraspeshë që e mban deri në fund të filmit.

Tema e filmit është e bazuar në dy motrat, Audrey dhe Laurel. E para vdes në aksident trafiku ku të dyjat ishin prezent, dhe njëkohësisht është një agjente e patundshmërive në qytet, me një jetë më moderne sesa Laurel që deri më tani kishte jetuar në fshat përkrah babait të saj. Me vdekjen e Audrey, Laurel merr vendin e saj jo me dëshirë, por vetëm pasi të gjithë, përfshirë edhe babanë e saj dyshojnë që ajo është motra e saj, Audrey.

Ajo me qejf pranon të futet në këtë aventurë të re, me të vetmin qëllim që të shijoj jetën e Laurel, por, kjo aventurë nuk do të jetë vetëm me gjëra të shijshme. Karakteri i saj i ndryshëm vërehet kur nis të dëshiroj të gjitha gjërat, njerëzit, dhe punët e kundërta që ka dashur e motra e saj.

Pra, më shumë ngjan në dramë se sa në komedi, por duke pasur parasysh që është vepra e parë e metrazhit të gjatë të Jenee LaMarque, atëherë më duhet të pranoj që është një punë e mirë fillestare. Regjia është mirë e realizuar, skenari nuk ka ndonjë mangësi të madhe, rrjedhja e ngjarjeve përputhet me kohëzgjatjen e filmit, dialogët janë mirë të lustruar. Por, sikur tek aktrimi, edhe këto fusha përmirësohen shumë pas vdekjes së njërës nga motrat. Pra, duhet të mundoheni që të kaloni 15 minutat e parë para se të ‘hyni’ në film. Nuk janë kushedi sa të veçantë, prandaj ndoshta edhe mund ti kaloni në tërësi, dhe pastaj sigurisht do të ju duket një film goxha i mirë.

Jake Johnson (New Girl, Drinking Buddies) ka një rol interesant që nuk ndryshon shumë nga rolet e tij të zakonta në veprat që kam përmendur në kllapa. Bën punë të mirë ngjashëm si John Carrol Lynch e Frances Shaw që kanë një hapësirë më të madhe në film. Interesante ishte edhe shfaqja sado e shkurtër e Danny Pudi. Edhe ky sikur Jackson ka të njëjtin qëndrim, të njëjtën shprehje fytyre sikur tek ‘Community’.

Film mesatar. Ia vlen të kaloni 90 minuta nëse e keni në qejf Zoe Kazan. Nuk është kushedi çfarë filmi, por, një notë mesatare prej 3/5 mendoj që do ti përshtatej duke pasur parasysh se është film debutues i LaMarque dhe ka një kast jo shumë të njohur.

Filma

James-McAvoy-in-Filth-2013-Movie-ImageSiç tregon edhe vet titullin filmi ‘Filth’ është i mbushur me fëlliqësira. Ka nga të gjithat, skena për të rritur, narkotikë, alkool, dhunë, e deri tek halucinacionet e pështira të Robos dhe të gjitha vijnë me një dozë të shtuar të fëlliqësisë.

Megjithatë të gjitha këto ia vlen të durohen për aktrimin të mrekullueshëm të James McAvoy. Aktorin skocez e kemi parë në tituj si ‘Last King of Scotland’, ‘Wanted’ e deri tek filmi i fundit ‘Trance’. Në fakt me këtë të fundit mund të hedhim disa paralele që i bëjnë të ngjashëm, por ka mjaft shumë gjëra për ti dalluar.

Filmi tregon storien e një detektivi të obsesionuar me promovimin në detyrë. Për të arritur këtë qëllim ai është i gatshëm të bëj gjithçka që ekziston, pa kurrfarë kufiri moral. Dhe shumica nga këto vijnë në formë komike për neve si shikues dhe karakterin kryesor të Robos. Kjo krijon një lidhje ndërmjet neve si shikues dhe karakterit, lidhje që del në pah në pjesën e dytë të filmit, kur karakteri futet në vështirësi që as vet nuk mund ti kontrolloj më.

James McAvoy vjen në rolin kryesor. Ai shkëlqen gati si asnjëherë më parë. Është ndoshta filmi që më së shumti përqendrohet rreth karakterit të tij, gjë që i ndihmo atij të hedh në pah të gjithë aftësitë artistike që ka. Vet karakteri i tij kalon nëpër disa faza të ndryshme gjatë filmit, siç përmenda më lart duke rënë nga karakteri që ka të gjithë në gisht, në karakterin që pëson në fund. Pos këtyre dy pozitave të kundërta, kemi edhe një skenë që shfaq karakterin e tij të butë, kur tenton të shpëtoj jetën e një qytetari të thjeshtë. Kjo dhe tregimi rrjedhës nga kjo skenë që vijnë si në ‘prapaskenë’ të tregimit kryesor kanë një ndikim më të madh se kaq, nëse dëshirojmë të analizojmë.

Tregimi mirë është i shtjelluar. Karakteret dytësore kanë një punë dytësore, ndihmëse në zhvillimin e tregimit të Robos. Këta aktorë si Imogen Poots, Jamie Bell, Eddie Marsan, e deri tek Jim Broadbent kontribuojnë shumë mirë në shpërndarjen e tregimit. Por, gjithçka mbetet nën hijen e paraqitjes të mrekullueshme të James McAvoy. Për mendimin tim ai shfaq aktrimin më të mirë të karrierës në këtë film.

E Jon S. Baird që duket se ka bërë filma huliganësh deri tani, tek ‘Filth’ bën një punë të mirë, që përsëri mbetet në hije të McAvoy. Por, ky film nuk pritet të jetë ai që do ta nxjerr në dritën e famës. Së paku jo për momentin.

Nota personale 8/10 – filmi i kënaqshëm, komedi, e përzier me dramë në pjesën e dytë. James McAvoy i mahnitshëm.

Luan Morina
Kritik filmi

Filma

vlcsnap-2014-05-30-22h38m12s53Ka shumë gjëra që nuk funksionojnë në filmin ‘The Angriest Man in Brooklyn’. E vetmja gjë që vlen të përmendet është kasti dhe emrat në të. Por, me të nisur filmi gjithçka shkon huq. Aktrimi nuk është i keq, por është skenari që dështon në mënyrë katastrofale.

Një burrë është nisur për kontrollin e rregullt në spital. Gjatë rrugës ai ka aksident me një taksist. Kjo ndodh menjëherë pas pritjes së gjatë në semaforë, që është edhe një nga shumë gjërat që zemërojnë këtë njeri. Në spital ai merr diagnozën e gabuar që ka 90 minuta jetë, dhe gjatë kësaj kohe ai do të provoj të ndreq punët me familjen e tij të ngushtë.

Njeriu më i zemëruar në Brooklyn është Robin Williams, i njohur ndryshe edhe Mbreti i Komedisë. Por, ky film është larg, me vite-drite larg filmave më të mirë të tij. Robin Williams e bën të veten. Aktrimi është në nivel, edhe nga ai, edhe nga pjesa tjetër e kastit. Kanë një harmoni të mirë në skenë me Mila Kunisin. Është disi më ndryshe të shohësh Kunisin në rolin e një mjekeje, por kjo ndryshon me të marr rrugën për të përmirësuar diagnozën që i kishte dhënë pacientit – Williamsit.

Edhe Hamish Lankater e Melissa Leo, përfshirë taksistin dhe shitësin e kamerave bëjnë punën e tyre mirë. Në fakt skena ndërmjet Robin Williams dhe shitësit të kamerave është ndoshta e vetmja që më ka bërë të qesh. Skenës i ndihmon belbëzimi i shitësit, që ia kthen troç Williamsin talljen me të metën e tij.

Skenari është i tmerrshëm. Skenat janë të renduara mirë, narracioni ndoshta i shërben paksa, duke provuar të jap një këndvështrim më ndryshe ndaj temës, por qyshdoqoftë tema është palidhje.

E para të kalosh 90 minuta në Brooklyn me gjithë ato ngjarje është e pamundur. Pastaj filmi nis si një komedi për të përfunduar në një dramë. Fundi provon të jap një mesazh që të gjithë kemi zemërim, kush më pak e kush më shumë, por, nuk është ndonjë mesazh që shkon me filmin.

Në fund të fundit një film nën mesatar, një film që nuk i afrohet as një grimë kryeveprave të Robin Williamsit. Në fakt është ky që më shtyri të shikoja këtë film. Përndryshe nuk do të shpenzoja 90 minuta kohë. E kohëzgjatja është e vetmja pjesë pozitive. Nuk është kushedi sa i gjatë për të mallkuar ata minuta.

Film nënmesatar, pa të qeshura. Aty-këtu ndonjë skenë interesante. Nota personale 6/10.

Luani

 

Filma

movies-gravity-sandra-bullock_1

Teknologjia 3D është e mbivlerësuar dhe kurrë nuk mund të bëhet e popullarizuar për të zëvendësuar 2D në televizion. Disa platforma kanë hapur dhe mbyllur versionet 3D të kanaleve të tyre gjatë viteve të fundit, e as eksperienca e shikuesve nuk ka qenë në shtatë qiej. Të vetmit që kanë përfituar nga 3D kanë qenë disa nga kompanitë prodhuese të filmave. Nëse jo në televizion, atëherë në kinema ka vend për 3D. Por, pak janë filmat që mund të ofrojnë këtë kënaqësi. Gravity është ndër ata pak filma ku mund ta shijoni në maksimum të mirat e 3D-së.

Qysh nga fillimi filmi të mbërthen me hijeshinë sipërfaqësore, me efektet vizuale magjepsëse. S’mund të mohoj se është njëri nga filmat që më së miri tregon nivelin e arritshmërisë teknologjike të kinematografisë në ditët e sotme. Jo vetëm në aspektin vizual filmi lë përshtypje. Ngjarja zhvillohet në stacion hapësinor ku një grup astronautësh janë duke u përkujdesur për mirëmbajtjen e satelitëve. Pra, nuk është asgjë me ata filmat që tashmë janë bërë të bajatshëm me teori konspirative të ndryshme për Hënën. Sigurisht as nuk është ndër filmat fantastiko-shkencor. Është film goxha real, përkundër mohimeve të njohësve të ndryshëm se një ‘ndalim i menjëhershëm i lidhjeve satelitore’, një katastrofë e tillë nuk ka shanse reale të ndodh. Është një ngjarje që zhvillohet në hapësirën pa gravitet, ku për të lëvizur gjithnjë duhet të jesh duke u tërhequr apo shtyrë nga diçka tjetër. As nuk dua të mendoj për ambientin ku është realizuar filmi pasi nuk dëshiroj të prish imagjinatën reale që ofron ‘Gravity’.

Skuadra e astronautëve do të ndeshet me një stuhi diellore që do të shkaktoj probleme në lidhje me Tokën dhe mbi të gjitha do të rrezikoj jetën e tyre, duke i lënë të ngujuar në hapësirë. Pa harruar të përmendim që kjo është hera e parë në hapësirë për inxhinieren Rajan (Sandra Bullock) e cila do të mbetet në luftë për mbijetesë pas stuhisë diellore.

Lufta e Rajan ngjall emocionet tek shikuesi duke krijuar një lidhje më të ngushtë ndërmjet, në këtë ambient jo krejt normal. Ajo kalon nëpër disa faza emocionale në tentim për të mbijetuar, duke prekur edhe mbinjerëzoren. Kjo luftë rekruton edhe shikuesin i cili do të jetë si një luftëtar i saj jo-mercenar, i pakusht. Dhe e gjitha kjo zhvillohet në një ambient të mahnitshëm që sjellin efektet vizuale fantastike. Pikërisht kjo luftë e Rajan e bën këtë film më të thellë se sa vetëm pjesa teknike.

Alfonso Cuaron ka bërë një punë të mrekullueshme në realizimin e këtij filmi që të mahnit me efektet vizuale. Por, megjithatë nuk është aspak vetëm film sipërfaqësor, pa temë. Tema është shumë e mirë, origjinale, e shtjelluar për merak. As mos të flasim për kotësi dhe humbje kohe. Në fakt filmi të le të kërkosh më shumë. Më shumë pamje të tilla, më shumë përgjigje ndoshta. Por, edhe kështu është i përkryer si film.

Filmi më i mirë ndër vite për efekte vizuale. Ndër më të mirët e vitit. Kandidat serioz për Oskar për filmin më të mirë.

Nota personale: 10/10

Filma

_D3S8512.NEF

Steve Coogan më ka befasuar për të mirë në këtë film. Nuk besoj se e kam parë atë në një rol kaq serioz më parë, edhe pse numri i filmave që kam shikuar me atë në rolin kryesor është jo shumë i madh.

Tek ‘Philomena’ ai bën një punë të shkëlqyeshme në rolin e një ish-zyrtari të lartë, tani gazetar hulumtues/shkrimtar. Ka një karakter të ngritur, të vendosur, të urtë, një karakter që të bën ta simpatizosh për gjatë gjithë filmit. Arrin të gjesh një afrim me këtë karakter, sidomos kur është në biseda me karakterin e Philomenës, e cila shpesh është e gatshme të heq dorë nga misioni për të gjetur të birin e saj të humbur.

Pra, tema e filmit ka të bëj me një grua në moshë, Philomena, e cila pas gati gjysmë shekulli nis misionin për të kërkuar të birin e saj që e kishte dhënë për adaptim në Kishën lokale e cila i kishte hapur derën pas një shtatzënie të hershme që kishte rezultuar me dëbim nga shtëpia nga ana e babait të saj. Në anën tjetër Martin Sixsmith është shkarkuar nga pozita e këshilltarit qeveritar për shkak të një skandali. Ai përgatitet të shkruaj për historinë ruse, megjithatë bindet për të marrë rastin e Philomenës, për të cilin rast ka hezitim në fillim.

Të dy nisen një udhëtim që pas Britanisë i shpie në SHBA. Harmonia e dy karaktereve është e këndshme, e më së shumti më ka pëlqyer biseda që bëjnë gjatë udhëtimit në aeroport ku Philomena shpjegon temën e një libri mbi kuaj. Këtu shohim karakterin e Martinit në luftë të butë me vetveten pasi duhet të duroj gjëra që nuk janë për qejfin e tij, por megjithatë nuk shfaq ndonjë pakënaqësi duke vazhduar urtësisht me temën. Një situatë e këtillë vazhdon për pjesën më të madhe të filmit.

E shkak për këtë mirëkuptim të Martinit është karakteri i Philomenës e cila edhe pa marrë parasysh të kaluarën e dhimbshme është një grua në moshë, e urtë, e qetë, e sjellshme, dhe jo shumë shtytëse në misionin që ka nisur. Mu për këtë arsye aktrimi i Dench është i shkëlqyeshëm. Karakter të kundërt, pra, ka Martin, i cili është më rigoroz në qëllimin që kanë. Përkundër kësaj harmonia e tyre i jep filmit shije.

Filmi, kah mesi, kur zbulohet pak a shumë e vërtetat për të birin e Philomenës, duket se do të jetë i kotë në pjesën e dytë. Por, kjo nuk ndodh, pak për faktin që filmi është tamam i gjatë, si dhe për zotësinë e skenaristit për të gjetur mënyra të zhvilloj temën, e cila duket se sillet rreth e rrotull një gjëje, duke dhënë një përshtypje frikësuese ndaj kësaj, frika nga përballja me të vërtetën e fundit. Si shikues të mban në hall se çfarë do të jetë reagimi ndaj kësaj ‘përballje’ në fund të filmit.

‘Philomena’ është filmi i mirë, kinematografi e bukur, me harmoninë e shkëlqyeshme të Steve Coogan e Judi Dench.

Nota personale: 8/10

Filma

Film Captain Phillips

Film i bazuar në tregimin e vërtetë të kidnapimit të kapitenit amerikan Riçard Fillips nga piratët somalez në vitin 2009 dhe shpëtimin e tij nga Forcat e Marinës Amerikane. Ky është përshkrimi zyrtar për temën e filmit ‘Captain Phillips’. Është një tregim i përpunuar në mënyrë të mirë në film. Filmi arrin të përshkruaj një tregim interesant për tu bazuar në temë që kryesisht shfaqet në filmat historik, fantastiko-shkencor.

Filmi është paksa i gjatë, një temë që bëhet e kotë nganjëherë dhe më qejf do të bëje ‘fast-forward’. Regjia e skenari janë të mira. Kemi detaje që nuk do të ishin aq të nevojshme për neve si shikues, dhe në anën tjetër detaje që do të duhej të ishin aty. Disa nga detajet dytësore, kryesisht ato në fillim të filmit nuk ofrojnë lidhjen e mjaftueshme emocionale me pjesën kryesore të filmit. E kuptoj që ato janë aty si një lloj hyrjeje për temën e filmit, por mjaftojnë rreshtat e IMDB-së për të kuptuar temën. Dhe kur e dimë se çfarë ndodh në film atëherë gjithë ato ‘rreth-rrotullime’ në fillim janë të panevojshme dhe thjeshtë na mbajnë larg ngjarjes.

Pjesa e fundit, që do ta quaja edhe si ‘Kidnapimi-2’ është aty ku zhvillohet krejt ngjarja. Këtu më në fund shohim kapitenin Fillips në një luftë për mbijetesë duke humbur gjithë atë gjakftohtësinë që ka në pjesën më të madhe të filmit. Kjo gjendje portretizohet në mënyrë perfektë nga Tom Hanks. Ai nuk bën asgjë nga ajo që nuk jemi mësuar ta shohim nëpër hit-filmat e kaluar. Si gjithnjë ai mishërohet me karakterin që portretizon dhe ofron maksimumin që do të mund të bënte një aktor si ai, dhe ndoshta askush tjetër.

Aktrimi i Hanks është i përkryer, por më ka pëlqyer shumë edhe Barkhad Abdi. Si amator në botën e filmi, Abdi ofron një performancë të shkëlqyeshme, më shumë se që do ta prisje nga një aktor pa përvojë në skenë. të dy kanë një harmoni të mirë në skenë përkundër portretizimit të karaktereve të ndryshme. Karakteri i Abdi, neve si shikues nga vë në mëdyshje për qëndrimin që duhet të kemi ndaj tij. Shpesh herë na vendos në dyshime për simpatinë apo urrejtjen që duhet të ndjenim nga tij. Në njërën anë kemi një terrorist që kidnapon një ekupiazh, por në të njëjtën kohë kemi një kidnapues hezitues që duket se është pishman, dhe në krah kah djallin që e shtyn të vazhdoj me misionin. Sidoqoftë të dy, edhe Hanks edhe Abdi bëjnë punë të mirë.

Filmi në përgjithësi është film i mirë, pak më i gjatë se që duhej, herë-herë i kotë, por mirë i realizuar, sidomos pjesët e fundit.

Nota personale: 8/10

Filma

Christian Bale;Amy Adams;Bradley Cooper

Filmi që bazohet në ngjarje të vërtetë, por, qysh në fillim e lë të qartë që filmi është me skenar origjinal, edhe një herë hedh në pah aftësinë e David O. Russell për të aktivizuar dhe shfrytëzuar në maksimum të gjithë aktorët duke e bërë edhe një film ansambli madhështor.

Ajo çfarë më pëlqeu pos ‘njoftimit fillestar’ që ‘diçka nga kjo ka ndodhur’ ishte edhe regjia e shkëlqyeshme e David O. Russell. Ngjashëm si tek ‘Silver Linings Playbook’ vitin e kaluar, Russell vazhdon të kap në kornizë fytyrën e karakterit nga një kënd dhe largësi që e bën vet shikuesin të ndjehet më afër me karakterin. Këtë afërsi e shton edhe dialogu i përkryer që përsëri lidhet me vet punën e Russell, si skenarist tani. Që nga ‘The Fighter’ e këndej Russell ka shkëlqyer në të dyja këto zeje, edhe si regjisor edhe si skenarist. Ngadalë ka arritur të krijoj qasjen, stilin e tij të veçantë që po përsos filmat e tij për shikuesin e thjeshtë.

Kasti i aktorëve me të cilët punon Russell në këtë film është prej më të mirëve që ekzistojnë sot. E menaxhimi i tyre është i nivelit më të lartë, pasi vet ai arrin të nxjerr maksimumin nga talenti i tërë kastit. E tërë pesëshja kryesore jep një paraqitje të mahnitshme, secili në mënyrën e tij. Kemi disa skena të Amy Adams, nga një mashtruese, xheloze, kriminele, deri tek një vajzë zemërthyer. Derisa karakteri i saj ka një rol më të dëmtuar, në anën tjetër kemi karakterin e Lawrence, si një sadiste që do të bëj të sajën, njëkohësisht duke u treguar edhe mendjelehtë. Që të dyja shkëlqejnë, kanë momentet e tyre, ngjashëm si Bale, Cooper, e edhe Renner, edhe pse ky i fundit ka më pak hapësirë në film. Aktrimi i tyre duket të jetë në limitet e maksimumit, gjithnjë nxitur nga menaxhimi i Russell.

E kur jemi tek aktrimi, talenti i kastit është i mahnitshëm. Ndryshimet në vet dukjen e aktorëve, sidomos ndryshimi tek Christian Bale është i mrekullueshëm. Bale ka pësuar ndryshimin më të madh për këtë film, edhe në peshë, derisa përsosmërisht portretizon karakterin e tij, një biznesmen që merret me punë të korruptuara. Njëkohësisht ai është edhe njeri shumë familjar, me karakter të qetë dhe bindës që vërehet në zërin e tij të ultë gjatë pjesës më të madhe të filmit. Është një karakter me plan dhe gjakftohtë, i gatshëm për të pasur gjithçka që planifikon, në çfarëdo mënyre qoftë. Së bashku me karakterin e Amy Adams, ata themelojnë një organizatë investuese, duke i dhënë jetë biznesit (mashtrimeve) të tyre. E Amy Adamsin kurrë nuk e kemi parë kaq sensuale, të butë, të lëndueshme, dhe dinake. Njëra ndër performancat më të mira në karrierën e saj duke dominuar karakteret e gjinisë së bukur gjatë tërë filmit, me një harmoni të përkryer me të gjithë karakteret tjera si Bale, Cooper, e edhe skena me Jennifer Lawrence që është njëra ndër më të mira në film. Arsyeja pse është ndër më të mirat është edhe kontributi i të mahnitshmes Jennifer Lawrence. Kjo aktore është e gatshme të vjedh çdo minutë që i ofrohet në film. Karakteri i saj nuk është po aq i mençur, i butë, e i qetë sa ai i Adams. Është një nënë e ndarë që kërkon medoemos ti ruaj të birit të saj një baba që ka gjetur në Bale, gjithnjë duke dominuar jetën e tij. Një shtëpiake tipike, porse dinake, dhe ndaj vetvetes. Skena me Adams, skena e parë në film, kur këndon me këngën e Beattles – një skenë ku e humb veten si kurrë më parë, dhe skena e saj e fundit janë ndër shumë momentet fantastike në film. Është absolutisht e mahnitshme.

Ndërkohë të kthehem tek Bradley Cooper. Kemi një moment në film ku pas fjalisë së karakterit të Adams që ofendon karakterin e Bale në dobi të Cooper, kur ky i fundit ngulit shikimin tek Adams, me të dy duke lënë Bale në injorancë totale me kamerën që fokusohet tek shikimi i habitur i Cooper. Është një skenë kryevepër si në regji si në aktrim. Cooper së bashku me Bale e Adams janë ndër karakteret më kryesore me një pjesë të filmin e rrëfyer nga pikëpamja e këtyre treve. Kah fundi karakteri i tij vihet në sprovë, derisa harmonia e tij me Louis CK del të jetë edhe më joshëse se sa me Adams e Bale.

Louis CK e Jeremy Renner mbesin pak si në prapaskenë në mesin e tërë këtij kasti të mahnitshëm që ofron aktrim të përsosur, por, megjithatë shkëlqejnë edhe ata në momentet e tyre.

Për të zgjedhur skenat më të mira të filmit është puna goxha e vështirë, prandaj as nuk do të lodhem të bëj një gjë të tillë. I tërë filmi është i përkryer, i realizuar për mrekulli nga pjesa prapa kamerave, i farkëtuar edhe më shkëlqyeshëm nga kasti.

Për shijen time, filmi më i mirë i vitit 2013.

Nota personale: 10/10

Luan Morina

Kritik filmi

Filma

AE22SCNEBRASKAKENNEDY Alexander Payne din të sjell tema jo të zakonshme për publikun në mënyrën më të mirë të përpunuar. Pas punimit të tij të fundit ‘The Descedants’, Payne mban shijen e njëjtë, porse me detaje dhe karaktere të ndryshme.

Përsëri ai na lidh me karakterin kryesor i cili nuk ka një tregim të përkryer, dhe përsëri kemi një karakter ndihmës që jo patjetër ka fërgim krejt pozitiv me karakterin kryesor. Tashti nuk kam një diapazon aq të gjerë të filmave sa që të kem parë Bruce Dern e June Squibb në zanafillën e karrierës së tyre. Por, po të jenë në nivelin me të cilin vijnë tek ‘Nebraska’ atëherë sigurisht se meritojnë respekt dhe një vend ndër më të mirët. Të dy sjellin një mishërim të shkëlqyeshëm me karakteret e tyre, që në fakt janë burrë e grua.

Bruce Dern portretizon Vudin, një i moshuar që ka fituar një milionë dollarë falë një lotarie interneti. Për këtë ai duhet të shkoj në Nebraska. Dhe medoemos do të bëj këtë, qoftë edhe në këmbë. Pasi provon më shumë se një herë, i biri i tij Dejvid (Will Forte) duhet të intervenojë që ti shpjegoj situatën se e tëra është një mashtrim i rëndom interneti. Kur nuk ia del vendos ti bashkohet në rrugëtimin për tek milioni.

Në fakt udhëtimi del të jetë shumë më tepër se një rrugë deri tek destinacioni i caktuar. Del të jetë më shumë një ribashkim familjar që do të sjell së bashku në krah të njëri tjetrit çiftin e moshuar. Derisa Vudi është një karakter i urtë, i qetë, me pak alzajmer, dhe i bindur që më në fund është milioner, gjë që do ti ndihmoj ta realizoj njërën nga dëshirat e tij të fundit; Kejt (Squibb) është një grua me gojë të pamatur që nuk kursen të vërtetën qoftë edhe mbi ata që nuk janë më. Por, të dy këta gjenden në krah të njëri tjetrin kur të sulmohen nga të tjerët. E si zakonisht posa të kuptojnë që je milionerët menjëherë shfaqen ata që ‘u ke borxh’ e ata që ‘të kanë ndihmuar’ kur nuk ke qenë milionerë. Por, edhe këta që futen në këto dy grupe të kategorive nuk janë personazhe negative. Nuk sjellin një frymë që të prish qejfin e një dramë bardhë-e-zi, të butë, të lehtë, të këndshme. Janë karaktere që provojnë të përfitojnë nga situata, dhe këtë e bëjnë me një aktrim të bukur. Mos të anashkaloj edhe Bob Odenkirk – Ros, i biri tjetër i familjes, i cili nuk ka shumë hapësirë, porse bën punë të mirë për atë pak mbulim që merr.

Në aspektin teknik Alexander Payne bën gjithçka shkëlqyeshëm. Kemi një film bardhë e zi me shije noir por i realizuar në mënyrë digjitale. Këndet që sjellin temën janë ndër më të mirat. Pos kamerës që shpesh e gjejmë përgjatë rrugëve të qeta, të gjata, e të vetmuara, edhe dy skena që vijnë nga perspektiva e televizorit me shumë pak dialog njëra, e tjetra pak më shumë e populluar me fjalë, janë disa që meritojnë vlerësim të lartë e edhe do të ju mbeten në kujtesë. Jo që janë më të mirat, pasi ka edhe shumë skena e kënde të mira, por, ja që më kanë mbetur në mendje.

Është film i shkëlqyeshëm. I realizuar lehtë, qetë, butë, të ofron kënaqësi me temën që trajton. Të ofron një korrelacion, një lidhje emocionale me të gjitha karakteret kryesore të filmit. Përfundimi është i shkëlqyeshëm dhe pak deri diku emocional.

Njëri ndër filmat më të mirë të vitit.

Nota personale 10/10

Filma

her-joaquin-phoenix

Spike Jonze sjell një film me temë futuristike, të realizuar për mrekulli, me një ritëm të lehtë, të qetë, të këndshëm që përkundër temës të çuditshme që ka, të aktivizon emocionet ndaj karaktereve, pa marrë parasysh sa njerëzore që janë.

Theodore është një ‘shkrues letrash’, ta quaj ashtu. Mund ta quajmë edhe si një ish-shkrimtar, apo gazetar, por, profesioni nuk ka të bëj aq shumë me filmin sa ka të bëj karakteri i tij. Është një ëndërrimtar, burrë ish-i martuar, anti-shoqëror deri në një masë. Në një të ardhme të afërt, njerëzit do të kenë sistemet operative të pajisjeve të tyre me një ndërfaqe shumë më të zhvilluar, më njerëzore, por, megjithatë do të jetë vetëm sistem operativ. Kështu është edhe Samantha, sistemi operativ i personalizuar i Theodore. Në Samanthan ai gjen qenien që e bën të ndjehet më vetvetja se kurrë, derisa Samantha në Theodore gjen personin që do ta bëj të ndjehet më njerëzore se kushdo tjetër.

Është një temë, ta quaj e çuditshme do të ishte e paktë, ta quaj e pamundur do të ishte një sfidë ndaj ritmit të zhvillimit të teknologjisë. Pra, Theodore dashurohet në Samanthan, që është sistem operativ, pra, vetëm një zë dhe program i pajisjeve teknologjike. Kjo e bën të çuditshëm skenarin, temën, por, megjithatë Spike Jonze e shtjellon mirë këtë. Fotografia është e mirë, ngjarja aspak e kotë, kamera ka fokus të shkëlqyeshëm në ngjarje, kinematografia goxha e mirë.

Por, mbi të gjitha shkëlqen Joaquin Phoenix. Kur kujtoj ‘The Master’ dhe nominimin e tij për Oskar sezonin e kaluar, atëherë sinqerisht hamendem nëse ky aktor nuk është në gjendje të perfeksionoj çfarëdo roli që i jep. Është mishëruar me rolin në mënyrë të përkryer, të bind që vërtetë është një njeri i dashuruar në diçka jo-reale, të pamundur. Janë skenat e dëshpërimit që pasqyrojnë më së miri këto emocione që duken shumë të sinqerta. Pastaj mos të nis të përmend edhe dialogët që ka me ata pak persona real në film, Amy Adams e Rooney Mara. Të dyja këto, sidomos Rooney Mara më kanë pëlqyer me aktrimin e tyre në këtë film. Maran e kujtoj nga ky vit edhe me ‘Side Effects’ ku ka një rol më negativ, dhe më të rezervuar, më të ftohtë se këtu tek ‘Her’. Këtu për ato pak skena shkëlqen kundrejt karakterit të Theodore. Ajo në film luan rolin e ish-gruas së tij, dhe duket se është i vetmi person me sens ‘normal’, ndoshta për faktin që akoma shkruan libra ‘të ngurtë’.

Sidoqoftë pjesa më e madhe e filmit përfshin Joaquin Phoenix dhe zërin e Scarlett Johansson. Nuk do të flisja për Johansson, pasi për disa që mendojnë se ajo meriton ndonjë nominim, apo vlerësim të veçantë, thjesht mendoj se teprojnë paksa. Është një performancë e zakonshme, që në fakt mendoj se ka mundur të jetë edhe më e përkryer nga ndonjë alternativë tjetër. Megjithatë bën punë të zellshme, si çdo zërim tjetër, dhe nuk ka ndonjë anë negative në pjesën e saj. Për më tepër e bën më reale lidhjen ndërmjet Theodore e Samanthas.

Dialogët, zhvillimi i ngjarjes, më kanë pëlqyer së tepërmi. Fundi jem një mesazh të qartë mbi ndjenjat njerëzore dhe absurditetin e kësaj historie. Deri aty, pa përjashtuar fundin, kemi një film shumë mirë të përgatitur, me një temë tejet origjinale, që meriton edhe lëvdata shtesë për këtë, nga Spike Jonze.

Nota personale: 9/10

Luan Morina

Kritik për film