Filma

arbitrage-movie-Susan_Sarandon-Richard_Gere IMDB Rejtingu: 7.6

Premiera e shfaqjes: 14 shtator 2012

Kohëzgjatja: 100 minuta

Rejtingu: +18 për gjuhë, imazhe të shkurtra dhune dhe narkotikë

Zhanri: Dramë, Triler

Regjia: Nicholas Jarecki

Skenari: Nicholas Jarecki

Aktrojnë: Brit Marling, Richard Gere, Susan Sarandon, Tim Roth

Shtëpia filmike: Lionsgate

Një magnat i një fondi në dëshpërim për të përmbyllur shitjen e perandorisë së tij bën një gabim që detyron atë të shndërrohet në një person jo shumë i gatshëm të ndihmoj.

Richard Gere në rolin e karrierës së tij – do ta përkufizoja shkurtimisht këtë film. E di që ka disa role të shkëlqyeshme gjatë karrierës së tij të gjatë, role të cilat do të zhvleftësonin definicionin e mësipërm. Megjithatë nëse marrim filmat e fundit të Gere, sidomos ata në dekadën e fundit, nuk besoj që do të gjenin ndonjë konkurrent për rolin e tij në filmin ‘Arbitrage’ (e di fansat e Hachikos nuk do të pajtohen).

Richard Gere luan rolin e një biznesmeni që në shumëçka i ngjan roleve të biznesmenëve të shumtë në botën e kinematografisë – mashtrues, familjar, hajdut, e edhe kriminel. Ai ka shitur firmën e tij për një çmim qindra milionësh duke manipuluar me numrat që tregojnë një pasqyrë të rrejshme për firmën. Ka kohë që tradhton gruan e tij me të dashurën e cila do t’ia përziej punët në momentet më të vështira të jetës së tij. Ajo mbytet në një aksident trafiku që do të fuste në burg karakterin e Gere, sikur mos të ikte nga vendi i ngjarjes.

Ndjekja për të vërtetën, që në shumë anë lidhet me karakterin e Gere, do të detyroj këtë të fundit të marrë masat më drastike në jetën e tij, diçka që nuk është e panjohur për të. Mënyra për të ruajtur imazhin, sekretet, dhe pasurinë e tij, e çojnë në kufijtë e arsyeshmërisë karakterin e Gere, diçka që portretizohet në mënyrë të përkryer nga Richard Gere. Aktrimi i tij është fenomenal dhe do ta vlerësoja si njërin ndër më të mirët e vitit. Edhe pse ‘nuk i jap pesë pare’ për Golden Globes, nominimi i tij ishte me vend. Mungesa në nominimet për Oskar është zhgënjim, por ka peformanca fantastike të meshkujve këtë vit.

E kur jemi tek aktrimi, e dimë që Susan Sarandon nuk i nevojitet një rol kryesor apo minutazh i madh që të shkëlqen. Edhe në këtë film mjaftojnë ata pak minuta për të shfaqur një performancë që është e zonja ta bëj gjithnjë. Mos të harroj as pjesën tjetër të kastit: Tim Roth, Brit Marling, e Nate Parker, të cilët kanë bërë një punë të zellshme.

Skenari është interesant, nuk është ndonjë gjë mjeshtërore, e mahnitshme, që vlen të lavdërohet, por nuk është për tu urryer. Ngjashëm edhe regjia, nuk është diçka e jashtëzakonshme. Nuk mund të gjej ndonjë gjë që do ta bënte filmin më të mirë, pasi thjeshtë jam përqendruar tek aktrimi i Gere. Aktrimi i tij e bën filmin e shkëlqyeshëm dhe ja vlen të kaloni 100 minuta në shoqërimin e tij. Për fansat e Gere, është një kryevepër e aktorit të tyre të preferuar. Për fansat e filmave me tematikë ekonominë, krimet ekonomike, dramën, dhe ndoshta një pikë triler, është diçka që s’do të ju zhgënjejë.

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Filma

Pitch-Perfect-Anna-Kendrick Pitch Perfect (2012)
IMDB Rejtingu: 7.3
Premiera e shfaqjes: 5 tetor 2012
Kohëzgjatja: 112 minuta
Rejtingu: +13 për shkak materialit për të rritur, gjuhës dhe narkotikëve
Zhanri: Komedi, Muzikë
Regjia: Jason Moore
Skenari: Kay Cannon
Aktrojnë: Anna Kendrick, Brittany Snow, Rebel Wilson, Anna Camp, Skylar Astin
Shtëpia filmike: Universal Pictures
Beka, një fillestare në Universitetin Barden, lajkatohet në bashkimin me The Bellas, një grup këndimi të shoqeve të saja në shkollë. Duke injektuar energjinë e shumë kërkuar në repertor, Bellas rivalizojnë skuadrën konkurrente të meshkujve në kompleksin e studentëve.

Jam një fans i muzikalëve, apo mjuzikëllave. Qysh do që i quani, besoj se jeni të njohur me këtë zhanër dhe keni pa tituj si The Sound of Music, Mamma Mia, etj! Tani e dini për çfarë po flas.

Megjithatë Pitch Perfect nuk është as afër atyre titujve, muzikalëve më të mirë. Ngjan më shumë në seriale si Glee dhe Smash, ku për disa nuanca është më i mirë se Glee e ndoshta edhe Smash.

Tema e filmit bazohet tek Rebeka, një DJ aspiruese e cila është e detyruar nga babai i saj, një profesor letërsie që të ndjek kolexhin. Një e vetmuar, pa shumë shoqëri, me shumë karakteristika të sektit të Gothëve, inkuadrimi i saj në një klub akapella është gjëja e fundit që do ti shkonte ndërmend. Megjithatë inkuadrimi në Bellas i sjell asaj një aventurë të shijshme, që do të revolucionoj jo vetëm grupin, por edhe jetën dhe karakterin e saj.

Karakteri i Rebekas portretizohet nga Anna Kendrick. Këtu lind edhe problemi i parë. Kendrick ka pasur disa role shumë të mira, si në Up In the Air dhe së fundmi End of the Watch ku ka një hapësirë pak më të vogël. Megjithatë portretizimi i një studenteje fillestare nga një 27 vjeçare nuk më duket shumë i mençur. Sigurisht ka studente 27 vjeçare, por 27 vjeçare që aktrojnë si 18 vjeçare… jo shumë reale. Puna dhe ‘investimi’ i talentit të saj nuk ka munguar dhe ka qenë afër maksimumit. Por, shfaqja mendoj që është ‘vjedhur’ nga Rebel Wilson. Një aktore që dalëngadalë po arrin të siguroj role minore nëpër komedi të ndryshme jo shumë cilësore, po befason me talentin e saj. Janë disa nga skenat më komike dhe më interesante që nuk do të ishin të njëjta po të mos ishte Wilson. Me rolin e Fat Amy, ajo i jep filmit pjesën komike, ku thjesht nuk ka skenë komike pa të. Madje as skena fillestare nuk është komike sa është e pështirë. Për komedinë është përkujdesur Fat Amy, derisa për muzikën – së paku për pjesën më të madhe të filmit – grupi i djemve Treblemakers. Këngët që bëjnë Bellas janë të kota për pjesën më të madhe të filmit, por nuk do të zhgënjeni në pjesën e mbetur të filmit. Janë disa përzierje të këngëve interesante dhe më të popullarizuara tek gjeneratat e reja, ndoshta filmi për këtë arsye do tu përshtatej dhe zgjonte kërshërinë e tinejxherëve. Por, nuk është diçka për të mos shikuar nga ata që pëlqejnë muzikalët, apo edhe vet filmat komedi me pak muzikë e këngë në ta.

Ka skena që mund të duken të kota, pos këngëve të Bellas në fillim, por ndër skenat më interesante janë ato të ripp-off, një garë jozyrtare këndimi, e nuk do të mungojnë as skenat e udhëtimit për garat kombëtare që janë ndër më të shkurtrat dhe më të mirat. Gjithashtu këtij grupi të të rinjve me komentimet e tyre si transmetues të ngjarjes i janë bashkuar edhe Elizabeth Banks dhe John Michael Higgins.

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Filma

clint-eastwood-trouble-with-the-curve Trouble with the Curve (2012)

IMDB Rejtingu: 6.7

Premiera e shfaqjes: 21 shtator

Kohëzgjatja: 111 minuta

Rejtingu: +13 për shkak të referencave për të rritur, materialit tematik dhe duhanit

Zhanri: Dramë

Regjia: Robert Lorenz

Skenari: Randy Brown

Aktrojnë: Clint Eastwood, Amy Adams, John Goodman, Justin Timberlake, Matthew Lillard

Shtëpia filmike: Warner Bros. Pictures

Një skaut bejsbolli në vitet e fundit të karrierës e merr të bijën në një udhëtim të fundit të rekrutimit.

Clint Eastwood është kthyer dhe tani ka vendosur të kapet me teknologjinë. Pas asaj bisede të ‘famshme’ me karrigen e zbrazur në mitingun e Konferencave kur u shfry në Obaman, tani shfryhet në kompjuterët.

Ai luan rolin e një skauti të plakur dhe me përvojë i cili u reziston teknologjive të reja për gjetjen e talenteve të lojës së bejsbollit. Mplakja ka filluar të marrë më të mirat nga ai duke nisur me shikimin e dobësuar. Gas ka vetëm të bijën, një avokate e suksesshme e cila fëmijërinë e ka kaluar vetëm me babin duke vëzhguar për talente bejsbolli gjë që i ka krijuar një njohuri më lartë se e zakonshmja për vajzat. Të dy kanë disa probleme nga e kaluara, sidomos pas vdekjes së nënës së Mikit. Shëndeti rrezikon edhe pensionimin e Gasit që do të ishte ‘përfundim i një dashurie të gjatë’ sipas vajzës së tij.

Eastwood luan rolin e skautit duke sjell si zakonisht më të mirën që mund të ofrohet nga një emër si ai. Roli i tij ofron mundësi të mira për të shfaqur një karakter kokëfortë, në moshë, dhe sportdashës – diçka për të cilën Eastwood nuk besoj që ka pasur shumë probleme për të aktruar. Harmonia e tij me Amy Adams që luan rolin e vajzës së tij është goxha e mirë. Për këtë më shumë merita i jap Adams që viteve të fundit ka arritur të përshtatet me emra të mëdhenj nëpër projekte kinematografike. Ajo bën një punë të shkëlqyeshme përkrah Eastwood. Portrezimi i karakterit të saj sigurisht do të kërkonte më shumë punë se sa karakteret tjera – një vajzë e një të apasionuari të bejsbollit që di shumë për këtë sport, dhe mbi të gjitha me probleme fëmijërie që provon të përballet me sfidat e kryqëzuara – problemet familjare, profesionale, dhe në dashuri.

Këtyre dyve për mrekulli u përshtatet Justin Timberlake. Ka shumë veta që dyshojnë në aftësitë e tija në aktrim, por, personalisht mendoj që është një aktor që përshtatet me disa role të tilla si ky. Mund ta quaja këtë si treshen themelore të filmit, duke mos përjashtuar edhe kastin ndihmës, sidomos aktorin që luan rolin e talentit kryesor.

Tema mund të ju duket jo shumë e afërt, dhe nëse nuk jeni fans i bejsbollit është vështirë të kapni kuptimin. Kast i mirë, temë interesante, argëtim i garantuar, por vetëm nëse jeni fans i bejsbollit.

Nëse e vetmja gjë që dini për bejsbollin është llosi i bejsbollit, atëherë ky film nuk është për juve.

Luan Morina

Kritik për TV&Film

Filma

Rust-and-Bone-3 Rust and Bone (2012)

IMDB Rejtingu: 7.6

Premiera e shfaqjes: 21 nëntor 2012

Kohëzgjatja: 120 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të përmbajtjes së rëndë për të rritur, nudizmit, dhunës dhe gjuhës

Zhanri: Dramë, Mister

Regjia: Jacques Audiard

Skenari: Craig Davidson, Jacques Audiard, Thomas Bidegain

Aktrojnë: Marion Cotillard, Matthias Schoenaerts

Shtëpia filmike: Sony Pictures Classics

I vendosur në kujdestarinë për të birin e tij, Ali largohet nga Belgjika për Antibe për të jetuar me motrën e tij dhe burrin e saj. Lidhja e Aliut me Stefaninë, një trajnerë e balenave, thellohet pasi Stefani pëson një aksident tmerrues.

Një stërvitëse delfinësh gjatë një shfaqje pëson aksident që e lë atë në karrocë handikapi. E aksidentuara është Stefania, karakter që portretizohet nga aktorja e njohur franceze, Marion Cotillard, tashmë e shpërblyer me Oskar për rolin e Edith Piaf në filmi La Vie en Rose. Mundësia eventuale për tu nominuar edhe një herë për Oskar ishte arsyeja kryesore pse vendosa të shoh këtë film. Filmi është i realizuar në gjuhën frënge dhe flet për Stefaninë e cila pas një zënke në klub nate njoftohet me Alit, një baba i divorcuar dhe ish-boksier i cili pas rikthimit tek e motra nis punën si roje nate.

Pas aksidentit të Stefanisë, mes saj dhe Alit lind një miqësi, që disi është e komplikuar dhe e zhanrit ‘miq me benefite’, diçka që keni mundur të shihni tek ‘Friends with Benefits’ veçse këtu me një ngjyrë dhe storie më të zymtë. Kjo formë e zhanrit pos aksidentit të Stef, më shumë ndikohet nga kjo miqësi. Në thelb të dy karakteret kryesore të filmit janë shumë të ngjashëm dhe po ashtu shumë të ndryshëm. Derisa aksidenti ndryshon në masë të madhe Stef, e cila tani është më e hapur, më e lëndueshme, dhe më e vuajtur; Ali mbetet i ngrysur, i mbyllur, i tensionuar duke paraqitur një mashkull të lumtur i cili nuk ‘i jep pesë pare’ për asgjë. Derisa miqësia e tyre kalon nëpër faza të ndryshme, njëkohësisht edhe karakteri i Alit ndryshon duke shkuar kah fundi. Nevojitet një aksident i tij për të thyer akullin e karakterit të tij dhe për të barazuar bilancin në këtë miqësi.

Tashti kur jemi tek performanca e Marion Cotillard. Ndoshta për një nuancë është më lartë mbi Matthias Schoenaerts. Megjithatë nëse duhet ta rendis tek lista për Oskarët e sivjetmë do ta kisha vështirë edhe ta fusja tek pesëshja e të nominuareve. Është pak vështirë të komentohet mbi performancën e saj, dhe mendojnë që pjesën më të madhe të punës e kanë realizuar editori dhe pjesa e skuadrës pas kamerave. Sigurisht është nevojitur edhe aktrimi dhe talenti i Cotillard, e cila është aktorja ime e preferuar franceze për momentin, por për Oskar kam dyshime.

Është një film i ndjeshëm, prekës, për shkak të elementeve tematike. Këtë duhet ta keni parasysh para se të vendosni të shikoni e filmit, e gjithashtu ka gjuhë dhe përmbajtje për të rritur gjatë tërë filmit. Pos nëse jeni fans i Cotillard, filmave francez, apo filmave me tematika të tilla, e dramave të zymta, nuk do të ju preferoja të shikonit. E për grupin e parë, fansat e Cotillard që kanë parë performancën e saj tek The Dark Knight Rises, mendoj që është i nevojshëm ky film ashtu që të fitoni ‘dashurinë’ e humbur (nëse keni humbur diçka) në karakterin e saj tek filmi i fundit për Kalorësinë e errët.

Luan Morina

Kritik për TV&Film

Filma

quvenzhane-wallis Beasts of the Southern Wild (2012)

IMDB Rejtingu: 7.5

Premiera e shfaqjes: 29 qershor 2012

Kohëzgjatja: 91 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të përmbajtjes të vrazhdët dhe për të rritur, nudizmit, gjuhës, dhe narkotikëve

Zhanri: Dramë

Regjia: Benh Zeitlin

Skenari: Lucy Alibar, Benh Zeitlin

Aktrojnë: Dwight Henry, Gina Montana, Jovan Hathaway, Levy Easterly, Lowell Landes, Nicholas Clark, Pamela Harper, Quvenzhané Wallis

Shtëpia filmike: Fox Searchlight Pictures

E përballur me sëmundjen gjithnjë më të rëndë të babait të saj dhe me ndryshimet ambientale që lëshojnë një armatë të krijesave parahistorike të quajtur aurorë, një gjashtë vjeçare largohet nga komuniteti i saj në kërkim të nënës së saj.

 

Një film amator, në shumë aspekte, por edhe një kryevepër nëse kemi parasysh ‘amatorizmin’ e të gjithë pjesëmarrësve në këtë film.

I realizuar në një teknikë të thjeshtë, filmi tregon storien që shpesh ngjyroset me fantazi, për banorët e Luizianës në kohën e vërshimeve të vitit 2004. Storia portretizohet nga perspektiva e një vajze, Hashpapi, e cila pasqyron botën sipas mendimit të saj fëmijëror. Hashpapi jeton në kushte të skajshme së bashku me babain e saj, në një shtëpi kontejner – edhe pse vështirë mund ta quajmë ashtu; të rrezikuar gjithnjë nga vërshimet dhe nën mëshirën e motit. Është një jetë e thjeshtë, larg komunitetit të zhvilluar, pa teknologjinë fillestare, një jetë që duket të jetë sa e vështirë aq edhe e lumtur. Një tregim prekës, shumë i ndjeshëm, nga sytë e një tetë vjeçare e cila pas humbjes së të ëmës rrezikon të mbetet edhe pa prindin tjetër.

Hashpapi jeton në një botë që ndërthur fantazinë e mendjes së saj fëmijërore me realitetin e vështirë, por edhe të lumtur në anën tjetër. Akoma duke mos kuptuar nocionin e vdekjes ajo mendon që nëna e saj dërgon sinjal ma anë të një fanari deti, derisa bota dhe rendi i saj rrezikohet nga bishat që janë nisur për të marrë të atin e saj nga ajo. E vendosur të marrë situatën në duart e saj dhe për tu përballur me sfidat e jetës, Hashpapi vendos të trimërohet dhe të ndihmoj babin e saj duke bërë çmos për të. Edhe pse arrin të shijoj jetën e lumtur dhe të zhvilluar, ajo vendos të kthehet aty ku e ka vendin, aty ku ndihej e lumtur dhe pranë më të dashurve të tyre, së bashku me pjesëtarët e tjerë të komunitetit, atyre që nuk i frikësohen vërshimeve dhe egërsisë së natyrës.

Filmi arrin të kryqëzoj disa tema në një film. Dashuria e një të miture ndaj prindërve dhe anasjelltas; koncepti i saj për jetën; mendja e saj e turbulluar dhe e qartësuar në të njëjtën kohë nga fantazia; rëndësia dhe kuptimi i nocionit të komunitetit, lagjes, fqinjësisë; injoranca e burokracisë për shtresat më të ulëta të popullsisë – janë disa nga çështjet që sipas mendimit tim arrin të ndërlidhen në këtë film pothuajse të përkryer duke pasur parasysh të involvuarit në këtë projekt.

Edhe pse skenari i bazuar në librin e Lucy Alibar puna e kryer në skenar është për çdo lëvdatë. Megjithatë regjia arrin në një nivel edhe më të lartë falë punës së Benh Zeitlin i cili debuton me plotë sukses me këtë film si regjisor. Në aspektin e regjisë filmi duket të jetë i përkryer në shumë nivele, dhe ka pak hapësirë për të kritikuar dhe gjetur gabime. Nominimi për Oskar nuk do të ishte mbivlerësim për punën e Benh Zeitlin.

E nominimi për Oskar do të ishte ‘detyrë’ e Akademisë për nëntë vjeçaren Quvenzhane Wallis. Tashmë e nominuar në dhjetëra festivale dhe ndarëse të shpërblimeve, Vallis ka qenë e përkryer duke pasur parasysh moshën dhe përvojën e saj në aktrim – nuk ka asnjë orë aktrimi apo ushtrimesh para këtij filmi. Për rolin në film është, Wallis kishte qenë e detyruar të gënjente për moshën pasi nevojitej të ishte 6 vjeç për audicione, si dhe kishte mposhtur mbi 4000 konkurrentë tjerë. Thjesht ajo ishte e MAHNITSHME.

Nëse Haley Seenfeldt ka merituar të nominohej në vitin 2011 për rol dytësor, atëherë nuk dyshoj që ky nder do ti takonte edhe Quvenzhane. Aktimi i saj ka marrë lëvdata në të gjithë festivalet e shfaqur, derisa së bashku me punën e Zeitlin, të dy kanë arritur të fitojnë çmimin Grand Jury në Sundance, dhe Camera d’Or në Festivalin e Filmit në Kanë.

Për mendimin tim, Beasts of the Southern Wild është ndër filmat më të mirë të vitit, dhe ndoshta edhe më gjatë. Gjithashtu jam i ngazëllyer për karrierën në fillim të Benh Zeitlin dhe Quvenzhane Vallis. Ua sugjeroj të shikoni nëse jeni fansa të filmave të zhanrit dramë dhe filma më artistik se sa argëtues.

Dhe patjetër shkarkoni (në mënyrë legale kuptohet J) soundtrack, muzikën që shfaqet përgjatë filmit. Është parajsë për veshin dhe shpirtin.

Luan Morina

Kritik për TV&Film

Filma

 

Dark-knight-rises IMDB Rejtingu: 8.7

Premiera e shfaqjes: 20 korrik 2012

Kohëzgjatja: 164 minuta

Rejtingu: +13 për shkak të sekuencave të dhunës, pak sensualitet dhe gjuhë

Zhanri: Aksion, Aventurë, Dramë, Triler, Krim

Regjia: Christopher Nolan

Skenari: Bob Kane (karakteri i Betmenit), Christopher Nolan, David S. Goyer, Jonathan Nolan

Aktrojnë: Anne Hathaway, Christian Bale, Gary Oldman, Joseph Gordon-Levitt, Marion Cotillard, Michael Caine, Morgan Freeman, Tom Hardy, Liam Neeson,

Shtëpia filmike: Warner Bros Pictures

Kanë kaluar tetë vite që kur Betmeni është zhdukur në natë, duke u kthyer nga një hero në një të arratisur. Duke pretenduar në fajësimin për vdekjen e detektivit Harvi Dent, Kalorësi i Errët sakrifikon gjithçka për çfarë ai dhe komisioneri Gordon kanë shpresuar ishte për të mirën e përgjithshme. Gënjeshtra ka funksionuar për një kohë, derisa aktivitetet kriminale në Gotham City ishin shkatërruar nën aktin e ri kundër kriminal. Por, gjithçka do të ndryshoj kur t vijë një vjedhëse mace me një agjendë misterioze. Edhe më e rrezikshme është paraqitja e Bejn, një terrorist i maskuar planet e pashpirta të të cilit për Gothamin, kthejnë Brusin nga ekzili i tij. Por, edhe kur përpiqet me të gjitha forcat e tij përsëri, Betmeni nuk është i aftë për të përballuar i vetëm Bejnin

Do të jetë e vështirë të gjej fjalë negative për filmat në të cilët karakteri kryesor është Betmeni. Jam nga ata dhjetëra veta që mendojnë se edhe Batman&Robin i vitit 1997 me Chris O’Donnell, George Clooney, Uma Thurman, Arnold Schwarzenneger e Alicia Silverstone ja vlen të shihet për herë të dytë, kur disa nuk kanë nerva as të përfundojnë të për herë të parë.

Christopher Nolan është një gjeni. Tim Burton kishte bërë punë tepër të mirë në franshizën e të ‘90tave, por Nolan ka bërë Betmenin diçka krejt tjetër.

Shumë veta e kujtojnë The Dark Knight për performancën e Heath Ledger, ngjashëm si do ta kujtojnë The Dark Knight Rises për performancën e Tom Hardy (aktrim fenomenal), por Batman Begins nuk mbetet aspak mbrapa, dhe e kam jashtëzakonisht të vështirë për të kategorizuar dhe renditur këta tre filma.

Filmat e Spider-Man të Sam Raimi kanë qenë jashtëzakonisht të suksesshëm nëpër kinema në kohën e tyre, ngjashëm si kjo trilogjia e re në lindje. Hiq më keq nuk kanë mbetur as The Avengers, Thor, Iron Man, e Captain America, por asnjë nuk krahasohet me trilogjinë për Batmanin. I fus në një thes pasi të gjithë janë filma për superheronjë librash komikë apo siç i quanim më parë stripa! Derisa të gjithë janë filma të suksesshëm kinemaje, kanë qindra miliona dollarë në llogaritë e tyre duke përmbushur kriteret për titullin ‘blockbuster’, ofrojnë argëtim maksimal për demografinë e tyre dhe shumë CGI aksion, asnjë nuk arrin nivelin e artit kinematografik të përsosur nga ana e Christopher Nolanit.

Ai edhe një herë dëshmoi që mund të realizosh edhe filma të përsosur artistik – Memento, The Prestige, Inception; e më pas të vazhdosh me filma që anojnë më shumë kah zhanri i ‘blockbusterëve’ dhe aksionit. Si skenari, ashtu edhe regjia janë realizuar kryesisht nga Christopher Nolan edhe tek The Dark Knight Rises dhe padyshim janë më të mirat në këtë trilogji. Vet tregimi që ka pasur nevojë për afër 3 orë për tu shfaqur në kinema të magjeps duke të mbajtur të ngujuar para ekranit pa lënë shumë mundësi për të larguar sytë nga ngjarja. Diçka aq e gjerë, e ndërlidhur aq ngushtë, me emra aq të mëdhenj, të përsosur për rolet e tyre, si ky film mund të përshkruhet vetëm me një mbiemër – e përkryer. Tregimi shpërndahet në mënyrë të përkryer, pa u bërë bajat dhe duke ofruar të gjitha informatat që nevojiten për shikuesin. Ngjashëm ndodh edhe më kapjen e këndeve dhe lidhjen e skenave e ngjarjeve. Janë disa pamje mahnitëse, ku zëri ulet derisa tensioni që ofrojnë pamjet arrin maksimumin.

S’dyshoj që rol të madh në këtë luan edhe teknika që përdor Nolan i cili akoma nuk i është dorëzuar në total teknologjisë dhe vazhdon ti bëj punët me të vjetrën, që po rezulton të jetë akoma mënyrë mjaft e suksesshme.

E kur jemi tek kasti është vështirë të gjejmë probleme dhe kritika negative për ta. Të nisim nga më të vjetrit dhe legjendat e kinematografisë, Morgan Freeman dhe Michael Caine. Sado minore dhe me minutazh tepër të kufizuar të jenë karakteret e tyre në film ata arrijnë të japin më të mirën edhe tek ky vazhdim. Karakteri i Alfredit ka disa skena prekëse dhe është me pak më shumë hapësirë se filmat e kaluar, gjë që veç vë në pah mjeshtërinë e Caine.

Christian Bale është njëri nga aktorët më të mirë aktualisht në botën kinematografike. Megjithatë rolet më të mira të tij janë ato jashtë karakterit të Batmanit. Ndoshta ka mbetur në hije për shkak të kasteve impresionuese gjatë tërë trilogjisë, ose pse ndoshta karakteri i Batmanit është më i ngurtë se ai i Bruce Wayne. Me gjendjen shëndetësore të Wayne dhe ‘aventurën’ e tij jashtë kostumit, karakteri i Bruce fiton më shumë hapësirë se Batmani, por megjithatë kjo mbetet në hije me zhvillimin e filmit. I jashtëzakonshëm si gjithnjë ishte edhe Gary Oldman. Roli i tij gjithnjë ka qenë i ndërlidhur me karakteret kryesore të filmit, e edhe në The Dark Knight Rises ai mbetet në të njëjtën trajtë dhe ekspozim.

Tani le të kalojmë tek risitë në kast… Çfarë të them secili më i mirë se tjetri. Marion Cotillard vjen në rolin e Mirandas, një ndihmëse e Wayne në kohët më të vështira e cila pas saj ka një fshehtësi rrëqethëse. Për atë hapësirë që ka pasur, Cotillard nuk ka kursyer aspak talentin e saj. Joseph Gordon-Levitt është njëri ndër aktorët më aktiv në Hollywood. Nuk ka zhanër që nuk ka luajtur 2-3 vitet e fundit, dhe ngjashëm nuk ka film që nuk ka shkëlqyer. Do të shohim shumë më tepër nga ai, e pse jo edhe si pjesë e një trilogjie tjetër për Kalorësin e errët pas disa viteve. Tom Hardy e perfeksionon rolin e Bane. I njohur për filmat aksion dhe me përleshje, Hardy shfaq një mjeshtëri sipërore në këtë film. Performanca e tij, ndoshta pak edhe nga zëri i tij që lëshon, ka qenë e mrekullueshme. Dhe për fund të kaloj tek Anne Hathaway. Padyshim Catwoman më e përsosur që kam parë ndonjëherë. Shkëlqen gjatë tërë filmit, duke arritur të përshtat aktrimin e saj me karakterin i cili ndryshon formë dhe qejf shumë herë brenda filmit, diçka tipike për gruan-mace. Ka qenë zgjedhja e përsosur për të mbyllur ciklin e tri aktoreve që arrijnë të shkëlqejnë përkrah kastit në këtë trilogji, pas peformancës solide të Katie Holmes dhe shkëlqimit të Maggie Gyllenhaal. Një mëritë për suksesin e filmit i takon edhe kastingut tepër të mençur të këtij filmi dhe trilogjisë në përgjithësi.

Fansat e superheronjëve s’do ta huqin, e ndoshta edhe e kanë shikuar shumica. Për mendimin tim, filmi më i mirë i vitit 2012, ose së paku filmi më i mirë i 10 muajve të parë, para shfaqjes së filmave konkurrentë për Oskar që më shumë ofrojnë art se aksion. Pa dyshim më i miri që gërsheton këto dyja në një film.

Sa kënaqësi që do të keni nga ky film, s’do të mungoj një pjesë pikëllimi për faktin që, së paku si qëndrojnë punët për momentin, s’do të shohim më filma të këtillë nën drejtimin e Christopher Nolanit.

Luan Morina

Kritik për TV&Film

Filma

The-Expendables-2-Wallpapers-15_1

The Expendables 2 (2012)

IMDB Rejtingu: 8.1

Premiera e shfaqjes: 17 gusht 2012

Kohëzgjatja: 102 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të dhunës së përgjakshme

Zhanri: Aksion, Aventurë

Regjia: Simon West

Skenari: Dave Callaham, David Agosto, Ken Kaufman, Richard Wenk, Sylvester Stallone

Aktrojnë: Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Chuck Norris, Dolph Lundgren, Jason Statham, Jean-Claude Van Damme, Jet Li, Liam Hemsworth, Randy Couture, Sylvester Stallone, Terry Crews

Shtëpia filmike: Lionsgate

Barni Ros, Li Krismës, Jin Jang, Gunar Jensen, Toll Roëd dhe Hejll Sizër me anëtarin e ri Billi vogëlushi dhe Megi ribashkohen kur z. Kisha paraqet ‘Të shpenzueshmit’ për një punë që duket shumë e lehtë. Detyra duket si një shpagim i lehtë për Barnin dhe bandën e tij të mercenarëve klasik. Por, kur gjërat shkojnë keq dhe njëri nga ta vritet, ‘të shpenzueshmit’ janë të uritur për tu hakmarrë në një territor të panjohur ku rrethanat janë kundër tyre.

Qarkullojnë fjalë që Clint Eastwood e Nicolas Cage mund të jenë pjesë e filmit të tretë të kësaj franshize. Personalisht për mua nuk do të ishte problem nëse nuk paraqitet asnjëri prej tyre, por shfaqja e Eastwood do të mbyllte një rreth të të gjithë emrave të filmave aksion. Për dikë në veri të 20tave filmi paraqet përmbledhjen e të gjithë ‘heronjve’ në një vend sikur të mblidhje të gjithë videot më të mira në një listë në YouTube.

Filmi nuk kërkon shumë vëmendje. Si shumica e filmave aksion, kërkon të mbështetësh për kolltuku, të lëshosh telekomandën dhe të kënaqesh në 100 minuta aksion cilësor. Stile të arteve të ndryshme luftarake, të armëve të fundit moderne, dhe luftë sureale nga aktorët më me përvojë në këtë zhanër filmash. Pos, aksionit të përkryer filmi ofron atë shijen e komedisë që e perfeksionon këtë film në një nivel maksimal për fansat e superheronjve. Mjafton të ktheheni edhe një herë lartë tek kasti i aktorëve dhe të lexoni emrat e tyre. Nuk mund të bëhej një film aksion më perfekt.

Megjithatë nuk mjafton vetëm lista e emrave të aktorëve. Aktrimi i tyre, koordinimi i skenave, skenari i mirë, përmbyllur me një regji solide e bën këtë film, njërin nga filmat aksion më të kënaqshëm, për fansat e këtij zhanri.

Luan Morina

Kritik për TV

Filma

madagascar-3-post-12 IMDB Rejtingu: 7.1

Premiera e shfaqjes: 08 qershor 2012

Kohëzgjatja: 85 minuta

Rejtingu: +13 për shkak të veprimeve mprehta dhe humorit të pasjellshëm

Zhanri: Aventurë, Komedi, Animacion, Familjar

Regjia: Eric Darnell

Skenari: Noah Baumbach

Aktrojnë: Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinket Smith, Sacha Baron Cohen, Cedric the Entertainer, Andy Richter

Shtëpia filmike: DreamWorks Animation

Katërshja janë kthyer për aventura të reja. Në fakt janë vetëm në krye të aventurës së re për tu kthyer aty ku e ndjejnë vetën në shtëpi, në kopshtin zoologjik të Nju Jorkut.

Të ngujuar në Afrikën e shkretë, aty ku mendonin se kishin vendin, katërshja është mërzitur dhe lodhur duke pritur katërshen tjetër të vijë ti marr me aeroplanin e tyre.

Aleks, Marti, Glloria dhe Mellman janë kotur në Afrikë pas aventurave të vazhdimit të dytë. Malli për Nju Jorkun i shtyn ti përgatisin një surprizë sa të këndshme aq edhe të pikëlluar për Aleksin. Në anën tjetër pinguinët po shijojnë jetën luksoze në Monte Karlo. Tani me ndihmën e çirakëve të tyre, majmunëve, kanë Mbretin e Versajes një ‘pastrues’ i kazinove të principatës.

Të lodhur nga pritja e pinguinëve, katërshja noton për në brigjet e Monte Karlos dhe pas disa problemeve arrijnë të gjejnë pinguinët dhe majmunët. Por, bashkimi i tyre nuk do të zgjat shumë në rehati pasi policja Dupont (karakteri më i keq në të gjithë vazhdimet Madagascar) do ti ndjek më shumë se kurrë.

Kjo është pjesa e parë e filmit, që kalon pa shumë ngujime të panevojshme siç ndodh nëpër disa filmave. Përkundrazi është e mbushur plot aksion dhe ngjarje të papritura e komike që u japin atë adrenalinën fillestare. Nga karakteret e reja kemi policët francez të udhëhequr nga Dupontja e ligë, e cila nuk veç sa do të vjen e do të ju shkoj nerva më pas në film. Megjithatë shyqyr që nuk është i vetmi karakter i ri në këtë vazhdim.

Në arrati nga Monte Karlo, banda takon një tren cirku me të cilët bashkohen për të shmangur edhe një herë Duponten me grup. E tani që nga shfaqja e trenit kemi një pjesë shumë më ndryshe, më interesante dhe më të qetë nga pjesa e parë. Gjithashtu do të kemi karaktere të reja, për mendimin tim mjaft të lezetshme. Do të jetë macja e egër, tigri dhe foka që zërohen nga emra të njohur si Bryan Cranston, Jessica Chastain Martin Short. Tek kjo treshe më ka pëlqyer veçanërisht aksenti i tyre, risi e këndshme.

Ngjarja do të vazhdoj të jetë interesante dhe komike deri në fund të filmit, sidomos pas blerjes së cirkut nga pinguinët, mund ta paramendoni se si udhëheqin ata një biznes. Gjithashtu edhe mbreti Xhulien dashurohet në një dashuri të… le ta quajmë ‘krejt ndryshe’.

Në përgjithësi filmi nuk do të ju dëshpëroj. Nëse jeni fans i dy filmave të parë, pa dyshim që ky i treti nuk do të zbret standardin asnjë nivel. Është komik, qesharak, argëtues, dhe u ofron një kohë të mrekullueshme në ambientin familjar, sidomos nëse keni fëmijë jo shumë të vegjël.

Filma

The-Babymakers-Paul-Schneider-Olivia-Munn IMDB Rejtingu: 4.6

Premiera e shfaqjes: 3 gusht 2012

Kohëzgjatja: 95 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të përmbajtjeve për të rritur, gjuhës dhe narkotikëve

Zhanri: Aventurë, Komedi

Regjia: Jay Chandrasekhar

Skenari: Gerry Swallow, Peter Gaulke

Aktrojnë: Paul Schneider, Olivia Munn, Kevin Heffernan, Wood Harris

Shtëpia filmike: Millennium Entertainment

Një ndër komeditë më të përfolura të verës. Vet titulli të përgatit për një komedi për të rritur, derisa kasti nuk duket të jetë aspak i njohur për fansat solid të filmave.

Në fakt pos përshkrimit të temës, titullit, edhe kasti kishte pak ndikim në përzgjedhjen për të parë këtë film. Por, më duhet të pranoj që ndoshta kisha vendosur një standard të lartë, prisja më shumë se që nevojitej nga ky film, e që si rrjedhojë më dëshpëroi në fund.

Përgatitja e filmit është realizuar në një mënyrë të thjeshtë, të lehtë, që të bën të mendosh se ekipi realizues ka qenë i kotur dhe kanë bërë një punë shkel e shko sa për të marrë ndoshta një rrogë të tyre. Përgatitja teknike nuk është ndonjë art i veçantë i përdorur në këtë film, edhe një arsye më shumë për një recensim negativ.

Ngjashëm edhe kasti nuk duket të jetë aq i mërzitur me cilësinë e filmit, edhe pse shumica prej tyre janë përshtatur me përgatitjen teknike, pasi nuk janë ndër emrat më të njohur në industrinë kinematografike.

Edhe tema është goxha e thjeshtë. Një çift martesor mendon që kanë arritur kohën për të pasur fëmijë. Megjithatë tek burri paraqiten probleme të cilat nuk i japin shumë shpresa për tu bërë baba. Por, ekziston një shpresë e fundit. Në vitet e para të martesës derisa shtirej se ishte pjesë e një skuadre softbolli (bejsboll për femra dhe amator) ai kishte deponuar sasi të caktuara në një bankë sperme, duke fituar një shumë të caktuar, me të cilën i kishte blerë një unazë të çmuar gruas. Tani, është koha të thyhet ajo bankë ashtu që burri të bëhet baba.

Filmi konsiston të jetë komedi, dhe në fakt ka disa skena mjaft komike që të bëjnë të qeshni herë-herë, por kryesisht do të keni nënqeshje të lodhura. Pra, nuk është që mungon komedia, por mungon cilësia e saj. Është një film që nuk kërkon ‘filozofi’ për të kuptuar dhe qeshur e për rrjedhojë mund të ju duket interesant, sidomos nëse jeni ndonjë adoleshent i prirë për të shikuar humor për të rritur, e në fakt ky lloj humori është aq i pështirë sa as të rriturit s’do të qeshnin me të.

Schneider nuk ka ndonjë përvojë apo prirje për të aktruar. Në anën tjetër Munn më ka pëlqyer jashtëzakonisht tek ‘The Newsroom’, por nuk shfaq ndonjë aftësi të shkëlqyeshme artistike në këtë film.

Në përgjithësi është një film që tenton të jetë një komedi për të rritur, por në fakt ka më shumë skena për të rritur që nuk të bëjnë të qeshni në zë, ngjashëm si shumica e skenave tjera të filmit. Mendoj që kam humbur rreth 90 minuta nga ky film, megjithatë juve mund të ju pëlqej.

Filma

de-niro-red-lights Red Lights

IMDB Rejtingu: 6.2

Premiera e shfaqjes: 13 korrik 2012

Kohëzgjatja: 113 minuta

Rejtingu: +18 për shkak të gjuhës dhe pak dhunë

Zhanri: Dramë, Triler, Horror

Regjia: Rodrigo Cortes

Skenari: Rodrigo Cortes

Aktrojnë: Cillian Murphy, Elizabeth Olsen, Robert De Niro, Sigourney Weaver

Shtëpia filmike: Millennium Entertainment

Nuk jam fans i filmave horror. Megjithatë traileri, tema, dhe kasti i aktorëve më joshën të shoh këtë film. Fundi më ka dëshpëruar paksa pasi prisja diçka të jashtëzakonshme në temën e filmit, ndonjë teori të re, derisa mua më doli diçka krejt e papritur, dëshpëruese. E vërtetë që ngjarja gjatë pjesës më të madhe të filmit të shpien në një drejtim duke ofruar diçka krejt të kundërt dhe të papritur në fund. Është një zotësi e regjisorit dhe skenaristit kjo, i cili bën një punë të mirë në përpunimin e filmit. Shumica e skenave kanë një ngjyrë që përshtatet me temën e filmit. Është një realizim i shkëlqyeshëm i këtij zhanri, megjithatë nuk është një horror i fortë dhe mund të dëshpëroj edhe fansat e horrorit të ‘krisur’. Më shumë anon kah horrori mbinatyror se sa horrori vrasës.

Dy fizikantë/shkencëtarë vëzhgojnë ngjarjet paranormale me një sy kritik/shkencor. Për disa vite ekspertize të Dr. Margaret Matheson (Sigourney Weaver), dhe asistentit të saj të ri Tom Baklli (Cillian Murphy), ata kanë arritur në përfundime interesante që mohojnë ekzistencën e dukurive paranormale duke zbuluar mashtrues të ndryshëm që pretendojnë se kanë aftësi të tilla. Për shumë vite përvojë ata kanë arritur të zënë një numër të madh mashtruesish, por, kanë dështuar vetëm tek njëri. I pensionuar shumë kohë më parë, ai papritmas vendos të kthehet në skenë. Derisa Tom e sheh si rast që më në fund ta kapin në skenë, Dr. Matheson refuzon në maksimum për shkak të përvojës së mëhershme që ka pasur në tentim për të kapur atë. Shumica e ‘gjahtarëve’ të tij kanë vdekur në rrethana misterioze. Por, fundi zbulon diçka më shumë se që pritej nga vet karakteret, diçka sa të pakëndshme aq edhe intriguese.

Kasti i aktorëve është i shumëngjyrshëm dhe mirë i zgjedhur. Cillian Murphy njihet për filma triler, horror, ndërsa rolin e tij në Red Lights e realizon me shumë përpikëri. Ndryshimet që pëson karakteri i tij gjatë tërë filmit portretizohen aq bukur sa nuk mund të vëreni ndonjë mungesë apo ‘vrimë’ në aktrimin e tij. Thjesht bën punë të shkëlqyeshme, sidomos në pjesën e fundit, finalen e filmit.

Për Robert De Niro e Sigourney Weaver nuk ka shumë të flitet. Bëmat e tyre në industrinë e filmit janë të njohur për fansat më të ‘ultë’ të filmit. Të dy bëjnë një punë të shkëlqyeshme duke mos kursyer aftësitë e tyre superiore të aktrimit, edhe pse nuk nevojiten shumë gjatë këtij filmi. E Lizzie Olsen është njëra nga aktoret që shumë shpejt po zë vend në kinematografi si njëra ndër yjet e ardhshme të Hollywoodit.

Është një kast i shkëlqyeshëm që bën një punë të të njëjtit nivel me aftësitë e tyre nën udhëheqje të ngjashme të Rodrigo Cortes.