Filma

the-wolf-of-wall-street-official-extended-trailer-0Do të thosha se ‘sikur në asnjë film tjetër karakteri i Leonardo DiCaprios dominon filmin fund e krye’, por, megjithatë kjo më ndal qysh tek ‘The Great Gatsby’ pa u kthyer në kohë.

Nuk është roli më i mirë në karrierë i DiCaprios. Nominimin për Oskar nuk e meriton para Tom Hanks e Robert Redford këtë vit. Tema e filmit nuk ka kurrfarë morali. Pjesa e parë e filmit lirisht mund të quhet ‘pornografi e butë’. Kohëzgjatja është e tepërt. Tema është shtjelluar pa nevojë në 180 minuta duke u futur në detaje që nuk kanë pasur nevojë të ishin pjesë e filmit. Dhe kur kujtojmë që filmi rrezikonte mos të shfaqej në kinema këtë vit për shkak të problemeve me editim pasi nuk besohej se do të arrinin të shkurtonin kaq shumë. Sa orë i janë dashur Scorsese të sjell në ekran këtë film të pamoralshëm në të gjitha aspektet e jetës?

Respekti për Scorsesen pas këtij filmi shumë vetave i është dobësuar, jo vetëm mua. Tani i kuptoj më mirë revoltimin e disa kritikëve të cilët edhe i janë drejtuar me fjalë si ‘Turp të kesh’, derisa të tjerët, sigurisht ata më konservatorët nuk kanë kursyer kritikat. Dëgjoj që ‘Director’s Cut’ do të ketë katër orë, pra, edhe një orë amoralitet. Kush ka nevojë për këtë? Jo unë, sigurisht.

Çka ka në film? 100 minutat e parë përfshijnë ahengje të papërmbajtjshme, orgji, përfshirë edhe orgji homoseksualësh, masturbim të Jonah Hill, mashtrime, vjedhje, dhe nënçmime të këtyre viktimave. Edhe shfrenimi i popullit të Moses tek filmi ‘Twelves Amandement’ ka qenë më i kufizuar se ky tek ‘The Wolf of Wall Street’. Shfrenimi nuk ka kufi tek ‘Wolfi’ e ma ha mendja që mund të gjejmë edhe filma pornografikë më të moralshëm se ky!

Edhe më tmerruese është përdorimi i ‘citimeve’ nga ky film. Ngjashëm si për Scorsesen, edhe respekti për këta ‘miq’ bie, jo që dikujt i duhet respekti im, apo i dikujt tjetër. Megjithatë si një kritik filmi radhit njerëzit, gjykon ata sipas shijes që kanë në filma. Nejse, ‘The Wolfi…’

Aktrimi i Jonah Hill është i shkëlqyeshëm. Ngjashëm edhe i Leonardo DiCaprios. Për këta dy jemi mësuar, sidomos për DiCaprion, e Hill sikur tek ‘Moneyball’ është vështirë ta gjesh diku tjetër. Jo deri më tani. ‘Superbad’ është i mirë, por, jo të përmendet në javën e Oskarëve. Ajo që lë përshtypje më të madhe tek ky film është Margot Robbie. Mahnit të gjithë për harmoninë që ka në skenë me Leonardon, përkundër përvojës kundërshtuese që kanë në kinematografi të dytë.

Tema e filmit është për Xhordan Belfortin, një ‘biznesmen’ nga Wall Street që nis të funksionoj në bazë të skemave të ndryshme kriminele ekonomike për të përfituar miliona dollarë në një ambient pune të shfrenuar. Pra, filmi idolizon një kriminel i cili përkundër milionave të vjedhur ka kaluar vetëm 36 muaj në burg.

Skena kur ‘ndez’ droga e karakterit të Jonah dhe mpin karakterin e Leos është ndër më të vlerësueshmet për mua në film. DiCaprio bën punë të mirë përgjatë gjithë filmit, por këtu ka një performancë që ndryshon prej atyre amorale, e pikërisht tek ato shkëlqen Jonah. Puna e Scorseses është e mirë. Filmi është i mirë në aspektin kinematografik. Por, është i gjatë, e tema është e pamoralshme. Këto dyja nuk e bëjnë këtë film të vlefshëm as për Top20 të vitit 2013 e lëre më të nominohet për Oskar.

E di që ka fansa, që nuk do të pajtohen me këtë opinion, por, për mua ‘The Wolf of the Wall Street’ është filmi i vetëm që nuk e meriton të jetë në mesin e të nominuarve për Oskar.

Nota personale: 4/10

Filma

vlcsnap-2014-01-29-21h46m47s219Nëse jeni nga ata që nuk keni lexuar apo parë ‘Mary Poppins’, atëherë perceptimi i parë për ‘Saving Mr. Banks’ mund të jetë sikur një autobiografi për Walt Disney, që nuk është. Nuk është as autobiografi për autoren e ‘Mary Poppins’, P.L. Travers. Edhe pse këta dy emra janë karakteret kryesore në këtë film. Porse tema, ndryshe nga titulli, ka të bëj me këto dy karaktere dhe pajtimin e tyre për të kthyer në film veprën e Mary Poppins. Është një premtim që Walt (njeriu pas kompanisë Disney) i kishte dhënë të bijave të tij, për të sjell në ekran të madh veprën e autores britanike P.L. Travers, ‘Mary Poppins’.

Edhe pse film i Disney, skenari është plotësisht i pavarur. I vetmi detaj i ndryshuar në skenar, që është i shkëlqyeshëm, është që Walt Disney nuk është duhanpirës, e kundërta e asaj që ka qenë në realitet. Derisa kemi një përgatitje skenari brenda skenari, që është ndër temat kryesore të këtij filmi, mund të them që është i përpunuar shkëlqyeshëm. Pos, temës kryesore në film që përfshin P.L. Travers në përgatitjen e skenarit për filmin ‘Mary Poppins’, në retrospektivë na shfaqen pamje nga rinia e vet autores për të në ofruar një shpjegim të historisë së Mr. Banks dhe frymëzimet që kishin bërë lindjen e tij në mendjen e autores. Këto skena dytësore i japin një shije shtesë filmit duke e bërë edhe më interesant si dhe duke humbur edhe mundësinë më të vogël për kotësi.

Harmonia e Emma Thompson me Tom Hanks përgjatë gjithë filmit, që nga skena e parë deri tek takimi i tyre i fundit, së paku në skenë) është e mahnitshme. Kemi dy karaktere krejtësisht të ndryshme, Waltin që përkundër perceptimit të parë si biznesmen mizor ndaj emocioneve, në fakt shfaqet si një baba që kërkon të mbaj premtimin ndaj të bijës, dhe në këtë rast partneres në biznes; dhe P.L. Travers që kërkon medoemos të mbroj veprën e saj nga skena që mendon se do të shkatërroj fantazinë dhe botën që e magjishme që e ka krijuar në libër.

Thompson duket të ketë qenë aktorja më e përshtatshme për këtë rol. Në fund kemi një audio origjinale të P.L. Travers ku mëzi do të vërejmë dallimin me Thompson. Mund të them që roli në këtë film i Emma Thompson, aktrimi, është njëri nga tre aktrimet më të mira në karrierën e saj. Qëndrimi, përfshirja në dialogë, kundërshtimi dhe injorimi i çfarëdo butësie në miqësi, së paku në pjesën më të madhe të filmit, si dhe lirimi i emocioneve të saj siç është tek kënga ‘Let’s Fly a Kite’ dhe shumica e skenave në vijim, shfaqin Emma Thompsonin në majën e aftësive të saja.

Edhe Tom Hanks përshatet dukshëm me rolin e Walt Disney, por, një hapësirë goxha të konsiderueshme në film ka kasti dytësor i skenaristëve me Jason Schwartzman, Bradley Whitford, e B.J. Novak, e Paul Giamatti si shofer i Travers. Të tre këta veçse sa ndihmojnë në shkëlqimin e Emma Thompson duke kryer detyrën e tyre në formë të përkryer.

Nuk duhet të harrojmë as kastin në skenat retrospektive me Colin Farrell që ndoshta nuk e ka pasur shumë të vështirë të përsos rolin e Travers Goff (babait të PL Travers) si një pijanec, si dhe Ruth Wilson (nëna) e Annie Rose Buckley si vet P.L. Travers në fëmijëri. Këto skena dytësore vërtetë janë katalizatorë për vet temën e filmit, dhe janë të vendosura në një renditje shumë të mirë duke nisur dhe mbaruar në kohë të duhur.

Në fakt John Lee Hancock bën një punë shumë të mirë sa i përket regjisë, realizimit të filmit. Nuk është i gjatë, nuk është i kot, jep mesazhin që ka si qëllim, ka një fillim, fund, dhe gjithçka që ndodh ndërmjet është absolutisht e arsyeshme që është inkuadruar në film, deri në detaje.

Është një film shumë i mirë, ndër më të mirët e vitit për mendimin tim. Emma Thompson meriton të vlerësohet më së larti me paraqitjen e saj, e as Tom Hanks nuk mbetet shumë mbrapa. Ndërkohë ‘Let’s go fly a kite…’ do të mbetet edhe për një kohë të gjatë në kokën tuaj.

Nota personale: 9/10

Filma

August-Osage-County-ReviewKur vendosim dy diva të kinematografisë me një skenar të shkëlqyeshëm kemi si rezultat kemi një film si ‘August Osage County’. Performanca e Meryl Streep dhe Julia Roberts, pa përjashtuar kastin dytësor me emra tjerë të njohur, na jep një dramë familjare të mrekullueshme.

Tema, ngjashëm si filmi është paksa e zymtë. Karakteri i Meryl Streep, Violeta, është një nënë e tri bijave e sëmurë me kancer goje dhe jeton në shtëpi e vetme me bashkëshortin. Bashkëshorti i saj është Beverly, Sam Sheppard. Ky ka pak hapësirë në film, pasi herët bën vetëvrasje që unifikon familjen e gjerë e që nis një seri skandalesh familjare.

Barbara – Julia Roberts, është e bija e madhe e familjes me një karakter të pashoq pos me të ëmën. Të dyja janë alfa-ujkonja kokëforta dhe bindëse. Karen (Juliette Lewis) dhe Ivy (Julianne Nicholson) janë motrat më të vogla të Barbaras. Barbara është e martuar, së paku ashtu supozohet me Billin (Ewan McGregor) me të cilin ka një bijë tinejxhere, Jean (Abigail Breslin). Karen tashmë është fejuar me Steve (Dermot Mulroney), ndërkohë Ivy ka një të dashur, më në fund.

Motra e Violetës është Mattie, e mahnitshmja Margo Martindale. Ajo është e martuar me Charlien (Chris Cooper) dhe kanë një bir, Charlie Jr. (Benedict Cumberbatch). Dhe Johnna (Misty Upham) është shërbëtorja/kujdestarja e Violetës, me prejardhje indo-amerikane.

Kjo e fundit shpesh bie pre e ngacmime raciste të vet Violetës. Karakteri i Meryl Streep është ai që i jep shije këtë filmi. Është një karakter pa dorëza, që nën ndikimin e medikamenteve nuk kursen asgjë, nuk mban asgjë brenda për të ofenduar të madh e të vogël në këtë film. I vetmi karakter që kundërshton atë, është Barbara. Kacafytjet, deri tek ato verbale, bëjnë këtë film më të mrekullueshëm. Harmonia e Streep me Roberts, si dy karaktere të njëjta, por gjithnjë në kundërshtim njëra me tjetrën është e mahnitshme përgjatë tërë filmit. Sigurisht edhe kasti dytësor ‘investon’ me aktrimin e tyre të përkryer, secili karakter në vete, por pothuajse shumica mbetet nën hijen e dyshes Streep – Roberts. Që të dyja meritojnë lëvdata më të mëdha, e edhe nominimi për Oskar është më se i drejtë për to.

Skenari? Skenari gjithnjë shkon duke u thelluar, dhe duke u bërë sa interesant, aq edhe pak i ‘pështirë’ ta quaj. Por, më ka pëlqyer. Më ka pëlqyer qysh zhvillohet e tërë ngjarja, dhe sidomos pika ku përfundon. Është realizim i mirë kur marrim parasysh përvojën e regjisorit John Wells (disa episode të ‘ER’ dhe ‘Shameless’ si dhe filmi ‘The Company Men’) dhe skenaristit Tracy Letts (‘Killer Joe’). Aktrimi dominon, megjithatë personalisht edhe skenari e regjia më janë dukur interesant.

Ndër skenat më të veçanta është darka pas varrimit të Beverlyt. Është një darkë ku shumëçka del në pah, ndërkohë atmosfera dhe emocionet lëvizin lart e poshtë me disa skena sa komike, sa tragjike. Është ndër pjesët më të mira, jo vetëm në këtë film, por edhe gjatë këtij viti nëpër filma. Më ka pëlqyer tejmase duke qenë sikur pika kulmore e filmit, për të lëvizur më pas kah fundi i tregimit me një tempo më të shpejtë, ngjashëm me atë se si kishte arritur deri tek ajo darkë.

Nota personale: 9/10

Filma

Out-of-the-furnaceTema e hakmarrjes nuk është risi në filmat amerikan. Përkundrazi, është goxha e përhapur sa dikujt mund ti duket e tepruar. Megjithatë nëse shtjellohet me stil origjinal atëherë rezulton me një film të mirë. Kjo ndodh edhe me filmin ‘Out of Furnace’, por vetëm në dy të tretat e para të filmit.

Një familje normale amerikane, mesatare, që mbijeton nga zanati privat. Një baba me dy djem, i madhi që vazhdon traditën familjare, i dyti pjesëtar i ushtrisë amerikane me mision paqeruajtës në Lindjen e Afërt. Tashti si zakonisht nëpër filmat e dekadës së fundit, të gjithë ushtarët amerikan që rikthehen në vendlindje kanë probleme me adaptim në shoqërinë dhe ambientin që kishin lënë. Ngjashëm ndodh edhe me vëllain e vogël, që në këtë rast portretizohet nga Cassey Affleck. I zhgënjyer nga shpërblimet që ka marr për vuajtjet e tij jashtë, me një urrejtje ndaj vet vendit të tij ai vendos të kërkoj mënyra alternative për një jetë më të mirë, alternativa që do të kenë pasoja fatale për të.

Në anën tjetër, kemi vëllain e madh, Christian Bale, që është krejt ndryshe nga vëllai i vogël, përsëri diçka e zakonshme, me një jetë të thjeshtë të rehatshme, e cila shkatërrohet pas një aksidenti trafiku që e shpien prapa grilave të burgut.

Pra, tema është e zakonshme, për ti rënë më shkurt, Rasëlli (Christian Bale) nis misionin për tu hakmarr ndaj Harlanit (Woody Harrelson) i cili kishte likuiduar vëllain e Rasëllit, Rodnin (Cassey Affleck) pas një mosmarrëveshjeje derisa bënin biznes në rrahjet ilegale.

Tani, regjisori dhe skenaristi i këtij filmi, Scott Cooper është ‘fajtor’ për Oskarin e parë të Jeff Bridges, me punën e tij në ‘Crazy Heart’, film që do të vazhdoj të mbetet më i miri në karrierën e tij edhe pas ‘Out of the Furnace’. Pjesa e parë e filmit, dy të tretat siç e ceka më lartë, shtjellon storien në mënyrë të njëtrajtshme, qetë dhe lehtë. Pak a shumë pas vrasjes së Rodnit, veçse dihet se në çfarë drejtimi do të shkoj storia. Por, megjithatë mungon ajo adrenalina që ndërtohet për një fund ngazëllues. Kjo e mban më shumë në dramë se sa në aksion, gjë që personalisht mendoj se e bën filmin më të mirë. Por, pjesa e dytë e filmit, sidomos fundi ka mundur të jetë shumë më i mirë. Për të mos prishur filmin, nuk mund të tregoj fundin, por, mendoj që nuk ka pasur nevojë për diçka të tillë. Cooper bën punë të mirë deri në fund, kur duket sikur mërzitet nga krejt puna e tij dhe thjeshtë e ngre dorëzën e tualetit për të dërguar gjithçka në kanalizim.

Kasti i aktorëve është i mahnitshëm. Christian Bale, Cassey Affleck, Woody Harrelson, Willem Dafoe, Forest Whittaker, Zoe Saldana, Sam Shepard, Tom Bower… të gjithë janë përshtatur mahnitshëm me karakteret e tyre në film. Kjo e bën më real filmin. Porse, nganjëherë e kemi atë ndjenjën sikur këto karaktere po bëjnë diçka që nuk supozohej ta bënin, diçka që është mbi natyrën e karakterit të tyre. Sikur nuk janë në vete, sikur regjisori po limiton shprehjen e tyre. Dhe qartazi për një dështim të filmit nuk do të fajësoja askënd pos Cooperit. Po të ishte kasti më mesatar, do të kishim edhe pritje më të ulëta për të rezultuar me një film mesatar. Kështu kemi një kast aktorësh të mirë që bëjnë diçka nën nivelin e aftësive të tyre.

Nota personale: 7/10

Filma

Cate Blanchett in Woody Allen's Blue JasmineTë jem i sinqertë, ‘Elizabeth’ nuk është kushedi çfarë filmi. Ndoshta fajin e ka Cate Blanchett që arrin të vjedh vëmendjen me një paraqitje të shkëlqyeshme. Sigurisht ka hapësirë edhe për Geoffrey Rush, por, vet filmi nuk është diçka i jashtëzakonshëm.

Ngjashëm edhe tek ‘Blue Jasmine’. Filmi, tregimi nuk është diçka e veçantë. Regjia e skenari është i tipit të Woody Allen. Kemi atë lloj dialogu që e hasim shpesh në filmat e Allenit, e ngjashëm është me regjinë. Interesante është lëvizja e kamerës në skenë e cila kalon nga karakteret që bëjnë dialog para kamerës tek një skenë tjetër me karakteret mbrapa kamerës që vazhdojnë të dialogojnë sikur në një formë narrative.

Ajo çka e veçon filmin, i jep shije filmit janë dy karakteret femra, motrat Ginger dhe Jasmine, sidomos kjo e fundit. Tashti, Jasmine është një grua pasanike e martuar me një financier – Hal (Alec Baldwin) që del të jetë mashtrues. Derisa Hal ka mbytur veten në burg, Jasmine ka humbur gjithçka, përfshirë të birin dhe kthehet tek e motra, Ginger (Sally Hawkins), e cila jeton në San Francisco dhe gjithashtu ka humbur gjithçka, përfshirë burrin disi për fajin e Jasmine pas biznesit të pasuksesshëm me ish-burrin e saj, Halin.

Këtu fillon i tërë tregimi, për Jasmine e cila akoma nuk mund të pajtohet me realitetin e ri që është krijuar. Këto i vërejmë qysh në skenën fillestare kur ajo zbret nga aeroplani me biletë të klasit të parë, çantë me markë, dhe ndihmësin e saj. Kjo është e vetmja skenë me baraspeshë para se të luhatemi me skenë që na e tregojnë Jasminen si retrospektivë nga kur kishte nisur biznesin që kishte shkatërruar jetën e Ginger deri tek e vërteta për humbjen e burrit dhe tërë pasurisë.

Vet historia e bën Jasminen një karakter që kalon nëpër të gjitha fazat emocionale të jetës. E secila fazë, secili emocion përsosmërisht interpretohet nga Cate Blanchett. Jo me pahir ajo është njëra ndër favoritet për të dominuar çdo ceremoni shpërblimesh të mëdha në kategorinë e aktoreve më të mira këtë sezon. Në film kemi dy Jasmine – të parën që shfaqet në skenat retrospektive ku kemi një Jasmine e shtresës së lartë, mendjemadhe, nënçmuese ndaj të motrës së saj; dhe të dytën e cila ka të gjitha ato veti, vetëm se të lënduara, dobësuara, e të fshehura. Ajo vazhdon të nënçmoj të motrën duke ia rrënuar edhe atë lidhje që ka, gjithnjë në premtim se ajo mund të arrij më shumë, më lart, diçka që vet Jasmine dëshiron, dhe eventualisht do ta gjej, ndoshta, gjithnjë sipas aspiratave të saj.

Blanchett mishërohet për mrekulli me karakterin e saj. E vërejmë në disa skena të historisë aktuale në film kur dërgon vete në limite që kurrë s’kishte përfytyruar. I duhet të punoj si asistente dentisti, për tu ngacmuar në punë, i duhet të rikthehet në shkollë duke provuar të kompensoj tërë kohën dhe risitë që kanë kaluar derisa ajo po shijonte jetën aristokrate, e skena të ngjashme. Megjithatë ato që lënë përshtypje më së shumti, edhe pse më duhet të pranoj që nuk ka asgjë poshtë shkëlqimit në çdo skenë, është skenat derisa është asistente kur duhet të duroj shumëçka vetëm për të mbajtur atë vend të punës, si dhe skenat konfrontuese me të motrën, ose më mirë të them me të dashurin e ri të motrës. Janë disa dialogë pa dorëza me Jasmine dhe Chilli (Bobby Cannavale) derisa Ginger mbetet në prapaskenë si karakter statik, e ngujuar ndërmjet dëshirave të motrës që i ofron një utopi për të, dhe Chillit që është kënaqësia aktuale e saj.

Derisa Cate Blanchett dominon filmin me aktrimin e saj jashtëzakonisht të mirë, as kasti dytësor nuk mbetet në hije. Sally Hawkins bën një aktrim shumë të mirë duke portretizuar motrën e cila me gjithë gjërat që i kanë ndodhur shkaku i motrës së saj – ndarja me burrin, humbja e pasurisë, dhe mbetja si nënë e vetmuar me dy fëmijë; vazhdon të vë familjen para gjithçkaje.

Sa i përket temës, Jasmine arrin të bind Gingerin të shijoj atë jetën që ajo mendon se meriton Ginger, por jo gjithçka do të shkoj sipas fantazisë së saj.

Kasti dytësor zakonisht vlen të veçohet tek tre burrat e përzier në jetën e Ginger. Peter Skarsgaard ka një hapësirë më të vogël në film në krahasim me Cannavalen. Ngjashëm si Skarsgaard, një pjesë më të vogël në film ka edhe Louie C.K. i cili portretizon të dashurin që preferon motra e saj për të. Të dy këta bëjnë punë të mirë, por asgjë nuk e kalon Cannavalen. Ai ka disa skena që shkëlqen me aktrimin e tij, dhe ngjashëm si Blanchett përshtatet shkëlqyeshëm me karakterin e tij.

Në përgjithësi është një film i mirë në stilin e rëndomtë të Woody Allen, një film i Cate Blanchett që mrekullon me aktrimin e saj.

Luan Morina

Kritik filmi

Filma

this-is-the-endJonah Hill, Seth Rogen, James Franco, Jay Baruchel, Danny McBride, e Craig Robinson, janë gjashtja kryesore e jaranëve tek ‘This is the End’. Rogen së bashku me Evan Goldberg janë përgjegjës edhe për regjinë dhe skenarin e këtij filmi. Më së lehti e ka pasur Goldberg sepse skenari dhe regjia e këtij filmi është goxha e thjeshtë. Ka festë tek James Franco, dhe papritmas nisin ngjarje të pashpjegueshme. Mund të ju kujtoj fillimin e ‘Cloverfield’, ama veç fillimin.

E nëse pritni nga këta emra film serioz, cilësor, atëherë i vetmi person për tu fajësuar jeni vet ju.

Në fakt Jonah Hill, ka pasur një rol të mirë tek ‘Moneyball’, edhe Franco me pahir ka pasur një nominim tek ‘127 Hours’ jo që ka pasur shumë punë për të bërë, por të tjerët… Në fakt nuk duket se ndonjëri nga këta është i kalitur për role serioze, edhe pse Hill ka një projekt të mirë me Scorsesen që pritet të debutoj kah fundi i vitit. Jonah ka shkëlqyer tek ‘Moneyball’, por të tjerët është shumë mirë të vazhdojnë kështu siç janë – të bëjnë komedi të thjeshta, joserioze.

Komedi që të bëjnë të qeshësh me sharje, fatkeqësi, momentet ‘prekëse’ (cheesy), të gjitha këto të realizuara në një atmosferë pafund joserioze, dhe me plotë budallallëqe. Mund ta identifikoni me prodhimet tjera të Goldberg dhe Rogen si ‘Pinneaple Express’, ‘Superbad’, ‘Knocked Up’, e edhe ‘Funny People’. Ka nga të gjitha nga pak, pos seriozitetit.

Sa serioz kanë qenë në realizimin e kësaj komedie është që nuk janë lodhur as të ndryshoj emrat, dhe thjesht kanë aktruar vetveten nëpër tërë filmin.

Seth Rogen ka një shok që nuk është prej esnafëve të Los Angeles, Jay Baruchel. Jay urren shumicën nga ta, dhe ndjenja është e njëjtë edhe nga ata, pos Jonah Hill. Ky dëshiron të inkuadroj Jay-in në shoqërinë e re. Pas eskalimit të situatës, Jay del të jetë një ‘profet’ i dërguar për të shpëtuar Sethin dhe të tjerët.

Vet aktorët/karakteret bëjnë shaka në dëm të tyre – janë të vetëdijshëm që nuk janë aktorë të mëdhenj, por, janë të kënaqur dhe pranues ndaj asaj që janë. Kur vjen sulmi i alienëve, ata ia hapin sytë (më në fund) Francos, ri-xhirojnë ‘Pinneaple Express’, qeshin me të qeshurën e Sethit, e linja më e mirë në film për mua ishte lutja para gjumit e Jonah Hill kur thotë ‘Zot, jam Jonah Hill……. nga Moneyball’.

Derisa skena më e mirë e filmit padyshim që është grabitja e gjashtë djemve nga Emma Watson me sëpatë. Mos të harroj as pjesën e parë, tepër të gërditshme me Michael Ceran. Pa dashur të prishi fundin, duhet të ceki se ‘pjesët prekëse’ janë të përfshira në fund të filmit, që është si ‘qershia mbi tortë’. Mos të harroj kemi edhe Jonah Hill si përbindësh.

Mos pritni seriozitet nga ky filmi, mos pritni komedi më ndryshe se nga ato që kanë bërë këta djem. E nëse nuk ju pengon të shihni ‘Pineapple Express’, apo çfarëdo filmi tjetër të këtyre, si dhe sharjet që kanë dominuar atë ‘skenar’, atëherë do të keni momente bajagi qesharake.

Luan Morina

Kritik filmi

Filma

Prince_Avalance

Fansa të ‘Into the Wild’ është koha juaj! Filmi me Emile Hirsch është shndërruar në një kult, sidomos tek ‘maniakët e filmave’ me shumë fansa që janë të intriguar nga tregimi dhe etja për ti ikur realitetit të brishtë të invadimit teknologjik të jetëve tona.

Tregim i përafërt, përsëri me Emile Hirsch vjen në filmin ‘Prince Avalanche’. Llens (Emile Hirsch) është duke punuar së bashku me të dashurin e motrës së tij, e cila ka një fëmijë me burrin e saj të mëparshëm. Alvini (Paul Rudd) është i dashuri i motrës së Llensit, dhe punonjës në kompani për mirëmbajtje rrugësh. Shumicën e kohës e kalon në rrugë dytësore, të frekuentuara vetëm nga ‘kamionxhinjë’, të cilët shërbejnë si i vetmi mjet komunikimi me botën e jashtme.

Filmi të qon mallin sikur është në qoshe të botës, thellë në pyje, larg nga njerëzimi. E gjithë kjo e vendosur në vitin 1988, ngjall një nostalgji për kohën kur radioja ishte mjet i vetëm komunikimi për çiftin e Alvinit dhe Llensit. Krejt skenat janë të realizuara në natyrë, një ambient magjepsës, plotë ngjyra, me një fotografi të shkëlqyeshme. Është pothuajse e pabesueshme që një film i këtillë të vijë nga bëmat e regjisorit të ‘Pineapple Express’.

David Gordon Green ka bërë një punë tepër të mirë në adaptimin e tregimit të islandezit Hafsteinn Gunnar Sigurdsson. Në fakt, ekziston edhe filmi origjinal islandez. Edhe tregimi përshtatet me reliefin islandez. Green bën edhe regjinë edhe skenarin, dhe për mendimin tim ia del mbanë në të dyjat. Në fund del një film i shkëlqyeshëm, me një tregim interesant duke ofruar një dramë të këndshme me komedi të lehtë kohë pas kohe.

Harmonia në ekran e Rudd dhe Hirsch është për çdo lëvdatë. Janë të vetmit aktor në film nëse nuk numërojmë shoferin e kamionit, dhe gruan misterioze që shihet në ato anë. Kjo e fundit nuk është asgjë paranormale, thjeshtë një pensioniste që bën autostop. Të dy, edhe Rudd edhe Hirsch nuk e gjejnë të vështirë të përshtaten me temën e këtij filmi periodik. Aktrimi i tyre është i shkëlqyeshëm, që edhe një herë dëshmon për aftësitë e tyre, sidomos të Hirsch në realizimin e filmave të këtillë.

Në përgjithësi është një film i shkëlqyeshëm me shumë tipare të nivelit më të lartë. David Gordon Green bën punë të mahnitshme prapa kamerave, derisa para tyre kemi një Paul Rudd dhe Emile Hirsch në nivelin më të lartë të aktrimit.

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Filma

lovelaceAmanda Seyfried vjen me rolin e karrierës së saj deri tani. Aktrimi në filmin ‘Lovelace’ ku ajo portretizon jetën e aktores së filmave të rritur, Linda Lovelace, është roli që e fut atë në mesin e aktoreve kushtimisht ‘të pjekura’ për shpërblimet e mëdha.

Karakteri i saj i shërben depresioni që ofron filmi, sidomos kur kujtojmë faktin që është i bazuar në ngjarje të vërtetë. megjithatë portretizimi i një karakteri të tillë kërkon përkushtim, punë, kurajë, guxim, dhe mbi të gjitha aftësi superiore aktrimi. Asnjë nga këto veti nuk mungojnë tek Seyfried në këtë film.

Linda Lovelace është një vajzë nga një familje tradicionale protestante amerikane. E vendosur për të shpërthyer në jetë, ajo bindet nga i dashuri i saj të futet në industrinë e filmave për të rritur. Paraqitja e saj në filmin e parë mahnit audiencën e këtij zhanri filmash duke i ofruar famë, pasuri, dhe realizimin e një ëndrrave për të qenë një yll shoubizi. Megjithatë ky sukses ka edhe anën negative.

Më pëlqeu fakti që filmi është i ndarë në dy kohështrirje. E para tregon të mirat që ndodhin në jetën e Lovelace, derisa kohështrirja e dytë tregon të këqijat. Kjo e dyta në fakt mohon gjithçka nga kohështrirja e parë që duket të jetë vetëm një fasadë sipërfaqësore e tregimit për opinionin e gjerë. Gjithashtu shërben edhe për mbylljen e filmit duke prishur atë bindjen fillestare për një tregim me fund të lumtur.

Skenari dhe regjia kanë bërë punë të mirë, sidomos kur kem parasysh që ka qenë një film periodik. Edhe kasti përkrahës ka qenë në nivel. Sharon Stone mahnit me paraqitjen e saj, sidomos në rolin e një nëne tradicionale religjioze amerikane, duke vënë në pah edhe një punë të shkëlqyeshme të departamentit të makijazhit. Ngjashëm edhe Robert Patrick nuk dëshpëron. Derisa pjesa tjetër e kastit ka emra si Hank Azaria, Juno Temple, James Franco, e Peter Saarsgard. Derisa tre të parët kanë role më minore, Saarsgard shkëlqen në rolin negativ të të dashurit dhe agjentit të Lindës, Çakit.

Rob Epstein që vjen kryesisht me përvojë në realizimi ne dokumentarëve bën punë solide. As skenari nuk është dëshpërues. Kur shtojmë edhe aktrimin kemi një projekt të realizuar mirë, që ia arrin qëllimit për të përshkruar ngjarjen, ndoshta më të madhen në histori të industrisë së filmave të rritur.

Film i ‘rëndë’, depresiv, megjithatë dramë e mirë që jep një mesazh se industria e filmave të rritur është më shumë një ferr se sa një parajsë, sidomos ngjarjet prapa skenave. Aktrim i shkëlqyeshëm nga Amanda Seyfried dhe Peter Saarsgard.

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Filma

Adam Sandler;Chris Rock;David Spade;Kevin JamesOse e pëlqeni ose e urreni Adam Sandlerin. Nëse duhet të bëj zgjedhje ndërmjet këtyre dy grupeve, atëherë më me dëshirë do të futesha tek i pari. Ka një komedi ndryshe, dhe shpesh të pështirë e pa të qeshura, por, megjithatë ka diçka siç e quajnë tek RT ‘humor urine’.

Diçka ka pasur edhe tek ‘Grown Ups’, një skenë qesharake, aty kur Kevin James provon të bëj ski uji. Rob Schneider ka pasur atë kontributin e tij prej një aktori të thjeshtë komedie. Pjesët tjera, mehh…

Tek ‘dyshi’ ngjarjet zhvillohen tri vite pas filmit të parë. Leni (Adam Sandler) është kthyer në Connecticut për të kaluar më shumë kohë me miqtë e tij të fëmijërisë, pas aventurave të para tri viteve. Tani ‘të rriturit’ janë në luftë kundër tinejxherëve të udhëhequr nga njeriu-ujk i Twilight (edhe një arsye shtesë për të urryer filmin).

Është një komedi tipike e stilit të Adam Sandler. Nëse gjeni të qeshura në kësisoj komedi, nëse ‘Grown Ups’ iu është dukur komik, atëherë ‘Grown Ups 2’ do të ju duket akoma më qesharak. Si film artistik, nuk ka asgjë të re, interesante, cilësore. E ky vazhdim nuk është as kushedi sa përmirësim në suksesin financiar në krahasim me pararendësin. S’besoj që do të kemi filmin e tretë.

Megjithatë kur përkrah Adam Sandler, Kevin James, Chris Tucker, e David Spade, shohim emra (deri diku) serioz të kinematografisë si Salma Hayek, Maria Bello, e Steve Buscemi, atëherë vërtetë dalim në kundërshtim me para-perceptimin që ky film duhet ‘të ta shpif’. Dhe pos këtyre emrave serioz, tek ‘Grown Ups 2’ kemi edhe atë bagazhin e aktorëve të rinj, kryesisht me fansa adoleshentësh si Steve Austin e Taylor Lautner, si dhe ‘nepotizëm’ me Jackie Sandler e Patrick Schwarzenegger. Megjithatë, ajka e kastit është Shaquille O’Neal. Për fansat e NBA-së mjafton kjo arsye të shohin këtë film, dhe s’do të dëshpërohen aspak.

Skenat me Shaq-attack, dy-luftimet ku shfaqen ndryshimet ndërmjet ‘të rriturve’ dhe tinejxherëve, si tek mënyra e përshëndetjes dhe beteja finale, rrota, si dhe mbi të gjitha skena kur i biri i Lenit nis të shfaq talentin e një goditësi futbolli, janë ndër më qesharaket; dhe kur them qesharake e kam parasysh qesharake në stilin e Sandlerit. Edhe si zakonisht nuk mungojnë skenat e pështira, që si zakonisht në filmat e Adam Sandler janë me bollëk, skena që nuk i ndihmojnë të qeshurave.

Një komedi tipike e Adam Sandler. Shumë më e mirë se ‘Grown Ups’ për mendimin tim. Nëse e keni parë filmin e parë patjetër shikojeni edhe këtë. Nëse nuk e keni parë të parë, por, jeni fansa të Sandler shihni të dyjat. Përndryshe nuk humbni asgjë.

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Filma

“Kam munguar për shumë kohë” – është një fjali e Lloganit në filmin e fundit për heroin Wolverine. Edhe sa ka të drejtë kur e thotë këtë. Që nga ‘Origins’, Wolverine ishte në ‘pushim’. Një skenë minimale, por jashtëzakonisht qesharake tek ‘First Class’ vetëm sa na ka rënduar më shumë pritjet për ‘The Wolverine’.

Më në fund e kemi në kinema, dhe të gjithë ne fansat e serisë ‘X-Men’ nuk kemi asnjë çikë arsye për tu zhgënjyer. Në fakt është njëri nga filmat më të mirë të kësaj franshize. Shumë më i mirë se ‘X-Men Origins: The Wolverine’. Derisa tek filmi i kaluar për Wolverine kemi më shumë mutant dhe një tregim për zanafillën e tij, tek ‘The Wolverine’ kemi vetëm një duel mutantësh. Shumica e kastit është krejtësisht fillestar, që nuk i kemi parë asnjëherë në filma. Tregimi është më ndryshe, nis me të kaluarën e Lloganit, për tu lidhur me të tashmen dhe të ardhmen e tij.

Skena fillestare është eksplozive – bomba atomike në Nagasaki. Këtu ai shpëton Jashidan, një ushtarak japonez që e thërret pas shumë viteve kur është në prag të vdekjes me një falënderim që del të jetë ofertë kinse për shpëtimin e Lloganit dhe të vet Jashidas. I biri i tij është i involvuar me mafian japoneze dhe kërkon të shfrytëzoj trashëgimin e njeriut më të pasur në Azi, trashëgimi që tre ditë pas vdekjes do ti kalonte mbesës së Jashidas, Marikos. Shengen, i biri i Jashidas është në gjah për të bijën, që ta martoj me mikun e tij nga qeveria, për të siguruar mënyrën e vetme drejt pasurisë së të atit. Llogani duhet të mbroj Marikon nga i ati i saj. Pak a shumë ky është tregimi duke evituar spoilerat.

Tregimi nuk është bajat – nuk është luftë mutantësh, është duel, por jo luftë, kemi vetëm dy mutantë. Mund të jetë pak parashikues – siç doli të ishte për mua, por nuk është film që ju lë rehat. Storia zhvillohet kryesisht njëtrajtësisht duke mos lënë hapësira për kontrollimin e telefonit siç ndodh në disa filma.

Realizimi i filmit është i shkëlqyeshëm. Kemi dialog dhe përleshje. Të dyjat janë nga rafti më i lartë i mundshëm i filmave për superheronj. Kemi një Wolverine të irrituar, që nuk kursen ofendimet në asnjë çast, e as kthetrat edhe pse është në ‘dietë’. Kemi karaktere të zellshme të arteve marciale – ngjarja zhvillohet në Japoni. Jo që jam një i çmendur pas rrahjeve apo dueleve me shpata e të ngjashme, por vërtetë këto tek ‘The Wolverine’ kanë shije.

Vet Wolverine nuk është më ai i vjetri. Tanimë është më lehtë të lëndohet. Fajtore për këtë del të jetë Viber – një mjeke kujdestare e Jashidas, që del të jetë një mutante me një pështymë të veçantë. Ajo arrin të lëndoj imunitetin e Wolverines. Në të njëjtën kohë, Yukio, asistentja e Yashidas, dhe kujdestarja e Wolverine është një gjysmë-mutante ta quaj – ka aftësi të parasheh të ardhmen, dhe një nga veprat e saj të fundit është parashikimi i vdekjes së Lloganit, sa për ta bërë filmin më interesant.

Është një punë shumë e mirë e regjisë. Kemi kënde të shkëlqyeshme kamere, disa skena tepër impresionuese – bomba atomike, përleshja në tren, fshati, kulla, e nuk mungon as ajo ‘ura-statujë’ legjendare që mbijetoi bombardime dhe tërmete– nevojitet shpjegim më i zgjeruar, por, është i pamundur pa spoilera. Në fund e shihni për cilat skena e kam fjalën. Bie shumë shi, sikur të ishte ngjarja në Britani të Madhe, për të kulmuar me borë – të dyja për qejfin tim. Fotografia është e shkëlqyeshme. Efektet 3D e bëjnë filmin më të mirë.

Kemi një antagoniste të mrekullueshme. Gjatë gjithë kohës më është përzier me Natalie Dormer – Marxhorinë tek ‘Game of Thrones’. Çfarë dyshe do të bënin me Xhofrin, sikur të ishte ajo. Në fund doli të jetë Svetlana Khodchenkova – aktore e njohur kryesisht për filmat rus. Edhe dy aktoret tjera në rolet kryesore vijnë me aspak përvojë. Për Tao Okamoton është filmi i parë, derisa Rila Fukushima ka filmin e dytë. Pak më shumë përvojë – e mbaj në mend nga sezoni i parë i ‘Revenge’ – është Hiroyuki Tanada. I tëri kasti ndihmës bën punë të shkëlqyeshme, sidomos duke pasur parasysh përvojën e tyre minimale. Kemi edhe Famke Janssen që vjen si Xhejn në rolin e memorieve për Lloganin. Ka qenë njëra nga pjesët e filmit që më ka pëlqyer më pak, por, e kuptoj nevojën për të pasur atë në film.

Përleshje normale -1në1; përleshje jo-normale 100në1; dialog interesant, shpesh qesharak; fotografi të mbresëlënëse; kast i ri impresionues; tregim interesant; kohëzgjatje tamam; Wolverine – janë çfarë e bëjnë këtë film fantastik. Fansa e ‘X-Men’ kanë pritur moti kohë për diçka të këtillë. Shumicën do ti kënaq. Por, jo vetëm fansat e kësaj franshize, por, edhe ata të tjerët që dëshirojnë t’ia bëjnë sefte, lirisht le t’ia nisin me ‘The Wolverine’. i përkryer…. +++

Luan Morina
Kritik për TV&Film