Journal

qu kce n’dasem

pak zor osht me m’qit pi taktit…

ama shto zhegun, kalendarin e ngjeshur me aktivitete ekstroverte, edhe ni kamionete ‘deadline’ qe cdo ore e dite shtojne anksiozitetin tashme klasik, diqysh ia dalin… paqellim ndoshta, ama ia dalin… ma lehte noshta isha shpreh n’ingilizce, amo Continue Reading

Journal

Drita

Secila doktrine fetare u le emra te ndryshem engjejve… tashti mu lodh mi mbajt n’mend tre kater emrat e te njejtit engjull, e engjujve nuk kom provu… osht filozofi e jemja… e prej ktyne filozofive osht qe ka shume engjej n’toke… emri i disave mu t’perkthehet ndoshta n’shume gjuhe, amo shkelqimi mbetet i njejte… qashtu osht Drita…

Drita osht ashtu qysh e ka emrin, si drite… asi drite kur ne ato 3-4 dite qe nuk shihet dielli i fshehur n’mjegull (qe mu m’knaqin kto dite), ajo i bon drite krejtve atyne qe ju prek jeten… nuk osht engjell, amo osht prej engjejve ma t’mire qe njoh, prej atyre pak qe njoh, e po njoh dita e dites…

Drita osht axhami… jo qe osht e papjekur, po osht aq njeri i mire sa qe beson n’miresine e krejtve… refuzon me besu qe ka t’keqe n’kete bote… refuzon me mendu t’keqen n’kete bote… n’njerz… nuk e sheh, jo qe s’doket, po kqyr me gjet ate t’miren edhe pa veq qat t’mire… kjo nuk osht virtyt i mire per njerzt, t’cilet mas ni kohe heqin dore prej krejtave edhe vendosin mu bo cinik ndaj jetes, ndaj t’mires… amo qe jo Drita… Drita hala si ni fmi tabullarase per kah gjynahet beson n’miresi…

edhe jeta osht e lidht n’menyre t’mistershme… gjithcka qe ndodh ka arsye, edhe qashtu edhe Drita osht shfaq me ni moment t’papritur, moment qe sot mas sa viteve e bon njanen prej tri shoqeve t’ngushta qe i kom (per dy tjerat kurre s’kom me shkrujt, as masi t’vdesin edhe pse une vdes para tyne, ama edhe ato jane engjej n’vete… ose nashta shkruj)… momente pahiri, palidhje, te paarsyeshme, edhe ja ku jemi…

me shkrujt dicka keq per msysh po thuni?
seriozisht, a sene t’mira po ju doken qe shkrujta ato deri nalt a?

Drita osht me Arsenalin – hatri i Drites nuk shkruj keq per ta, se shoqen nuk e rondon njeri;
Drita osht bajagi patriote – boll e ka per Arsenalin, tashti une duhet me shkru dicka;
Drita ka shoqni t’madhe, edhe jo krejt ata meritojne shoqnine e saj, osht ajo vegza qe i lidh krejt n’ate shoqnine e saj, edhe cdo problem a sen qe ndodh aty, qellone kush duhet me rregullu? Drita ofcourse – per kete arsye se meritojne…
Drita osht bije, mbese, shoqe, BFF qe krejt kishin lakmu me pas…
mbi te gjitha, Drita osht ni engjell drite per krejt ata qe e kane n’jeten e tyne…

para ni viti e dy dite ju kom thone bonu si Genti…
sot po ju them bonu si Drita… n’mujshi… veq mos e teproni si Drita per kah miresia…

edhe jo, une boll i kom tri shoqe BFF, s’ka vend per tjera… Driten e asnjonen prej atyne dyjave se ndrroj me kurgjo e per kerkond… thenkjuuuu

Journal

nxitimthi

“Ju të bardhët gjithnjë duke u ngutur. Duke shikuar në të ardhmen, harroni të jetoni të tashmen.”

Një udhëtim mbushur me shumë ngjarje raciste nga këndvështrimi i sotëm, na jep një thënie goxha të thellë për të humburit në kohë, rreth botës për tetëdhjetë ditë. Janë ata që provojnë të shohin një hap para, të jenë të parapërgatitur për çdo lëvizje të kohës, derisa shndërrojnë jetën në një lojë shahu.

Është një lojë shahu i shpejtë, i cili kërkon të marrësh vendime të shpejta, deri 10 minuta në total për një lojtar. Gjithnjë të mendosh për të ardhmen, të hedhësh strategjinë, të imagjinosh lëvizjet, rezultatet. Gjithnjë për të mposhtur rivalin aktual, rivalin e ardhshëm, pasuesin e kështu me radhë. Deri në pafundësi. Edhe pse ‘mjeshtër i madh’ e kampion bote! Shahu shndërrohet në një sëmundje dhe përfundon si Bobi Fisher.

Një hap tutje. Gjithmonë. Ashtu që të sigurojmë të ardhmen. Pasuesen. Ditët më të mira.

E si për ironi nuk e dimë se çfarë janë ditët e sotme. Ashiqare jo të mira, pasi që gjithnjë jemi në kërkim të diçkaje më të madhe, më të mirë, më të bukur. Diçka utopike. Sepse nëse ndalojmë së kërkuari atë, të tjerët do të na zënë karrigen, do të na marrin pjesën më të madhe të tortës. Do të jenë më të mirë se ne. Më të lumtur.

Nxitojmë edhe në vozitje, edhe në ushqim, edhe në ecje. Edhe në jetë. Nxitojmë. Dhe duke nxituar humbim të shijojmë ato pak çaste lumturie që kemi. Ajo copë torte, ai tingull zogjsh në rrugë, ajo rrugë sado e shkurtër që është.

Nxitojmë dhe harrojmë të shijojmë dalëngadalë atë shije të tullumbit në tomël-oriz që rezulton me një ovedrozë sherbeti. Ai sherbet që refuzohet stoikisht nga përzierja e qumështit me oriz, i cili sikur i zbut mprehtësinë e ëmbëlsisë që ka.

Nxitojmë dhe harrojmë atë ecje të qetë në mëngjesin e hershëm kur mund të shijosh edhe me gjuhë ajrin e freskët të mëngjesit. Harrojmë cicërimat e zogjve tej mjegullës së stinës e cila kanë lëmuar me lagështi qysh në terr fushëzat me bari që na rrethojnë anash kalldrëmes që na shpie në punë.

Nxitojmë të kthehemi sa më shpejtë në shtëpi, duke vozitur e tejkaluar çdo njërin, ashtu mbushur me stres. Harrojmë të relaksohemi, të shkojmë edhe nën mesataren, derisa në një natë pa dritë gjëkundi, dëgjon një muzikë të lehtë që të bën të shijosh atë rrugëtim.

Për disa minuta që kursejmë nga nxitimi në këto procese dhe shumë tjera, ne humbim disa nga gjërat më të mira të jetës. Jetojmë për të konservuar, rezervuar, pa arritur të shijojmë gjërat minimale të cilat e kënaqin gjithsecilin në mënyrën e tij.

Dhe drejt kujt po nxitojmë?

Drejt suksesit? Drejt vdekjes?

Kjo e fundit nuk na ikën. Por, deri aty ka shumë gjëra për të shijuar. Dhe këto gjëra po na humbin para syve, para duarve, duke menduar një hap tutje. Duke planifikuar të ardhmen utopike.

 

p.s. dy filmat e përmendur në fillim janë ‘Around the World in Eighty Days’ (jo-versioni me Jackie Chan, dhe Pawn Sacrifice me Tobey Maguire)

Journal

Depresioni (3)

Shëndeti mendor ka shumë ngjashmëri. Dallimi ndërmjet depresionit edhe ankthit mund të duket i ngushtë, e dikush ndoshta mund t’ua shpjegoj edhe më mirë. Me Continue Reading