Journal

Life off the Social Media

Day 1

Yesterday after feeling stressed and in need of a getaway from a few things and people, I decided to take a break from the social media.

It’s not something I’ve never done. I occasionally try to get away for a days or weeks just to prove some kind of independence from the computers and stuff. A couple of days ago a dude on Twitter asked if we know anyone who doesn’t have access to the internet. It made me think and realize that there aren’t even retired people who don’t use internet – some of them Skype with their relatives.

Ok, so how was my first day?

Got up early, just a bit after 6 am. Breathed in the fresh air that during the day lost most of its humidity. Went to work and after missing the bus for just a couple of minutes late, decided to do something I was planning for a long time – walk home from work. That’s around 12 kilometres or 15 minutes with bus. It was hot, around 27 grades of Celsius. And unfortunately, I forgot my water bottle at home, something that almost never happens. After walking in a road without sidewalk for more than 4 km, the accident and the thing I fear the most happened. A relative of mine saw me walking, stopped the car and made me get in. That’s how he ruined one of my lifetime goals. Well, this year’s goals. I’d probably stopped just after another kilometre to the next bus station and buy some water, but anyway now I have someone to blame.

After that spend less time on computer and phone accessing the internet. Actually didn’t use the phone at all. Watch a great movie, and an episode of one of the series I have to finish. Did some work-out and jogging after almost three months. I had to rest following the recent events on my life.

And how do I feel now, just after 10 PM. Sleepy, too sleepy….

I had to use Skype and checked the Twitter once or twice. No words on Facebook though. Now I’m posting this to my blog and probably I’ll have to post it to Facebook too…

Anyway, it’s going good and probably will last a few more days. Tomorrow, I’m not even reading the Twitter feed, let alone favourite or retweet anything….

Luan

Journal

Nuk di sa hani darke veq nese jeni prej atyre qe nuk ju merr gjumi pa honger buke atehere e kom ni sanduic qe mu m’osht dok interesant.
Perbehet prej tri ushqimeve (nese muj mi qujt kshtu se s’po bjen n’mend dicka ma t’pershtatshme) t’ronda po edhe t’shnetshme. T’ronda jon kryesisht per shkak t’eres edhe shijes qe mbetet masanej. S’paku te une mbetet e tek ju nuk e di.
Shume thjesht merrni peshk t’gjallë, ajvar edhe ullinj. Te trija kto, s’paku peshku edhe ullinjt jon t’shnetshme per neve, e s’dyshoj as qe ajvari munet me na bo zarar. Krejt kto vnoni n’mes dy risqeve buke, edhe kombinim perfekt per darke.
Mundeni me ly buken me ajvar, 1-2 peshqi t’vogel (n’daq konserva n’daq t’gjall) edhe vendosni 4-5 ullinj (pa berthame) brenda.
Me kete ushqim nuk preferojm kurrfar pije 🙂
Ju befte mire.

Journal

My dear neighbours,

I know that I’m not the smartest of our kind. But, I want to thank you from the bottom of my heart for this night. It isn’t a big deal, but every 31st of December you make me feel better and wiser by blowing all your money in the air and enjoying blowing up stuff that cost you tens/hundreds of euros. It’s true that I feel sad seeing that shallow joy on your eyes while looking up in the sky. I don’t know what do you see, but I only see how life was cruel towards you and how tomorrow you’ll be poorer than today.

With no further ado, I sincerely thank you for making me feel better on this night. I really do appreciate it,

With some respect, your not so dearest neighbour,

Luan.

Journal

Me 2004ten, kampionatin evropian te atij viti krejt pahiri, kutrum tu bo hajgare me Fitimin e Flakronin e kom qellu qe Greqia ka mu kampione. Me pas lujt bastore atëherë s’isha kon tu hup kohe me kete far bllogun.
Sonte hedhet shorti edhe përsëri po du me provu me bo diçka t’ngjashme, me qellu grupet qysh kan me u nda ekipet sonte.
Kshtu:
Grupi A – Polonia, Gjermania, Kroacia, Danimarka
Grupi B – Holanda, Italia, Suedia, Cekia
Grupi C – Spanja, Anglia, Portugalia, Irlanda
Grupi D – Ukraina, Rusia, Greqia, Franca

Ne çerekfinale shkojnë Gjermania, Danimarka, Holanda, Suedia, Spanja, Portugalia, Ukraina e Franca. Ne gjysemfilane kualifikohen Gjermania, Holanda, Franca e Ukraina. Ne finale ndeshen Gjermania me Holanden ose Francen, sidoqoftë titullin e fiton Gjermania.

Hej, mos mu anko (mos bo pfff), edhe ti qe e ke lexu edhe une qe e kom bo pasmi pas boll kohe per me hup :).

Journal

Nese nuk e dini pse sot s’keni rryme, ose keni ma pak se dje arsyeja osht kjo:
KEK-u ka planifiku me kthy bllokun B2 qe osht dasht me prodhu dikun mbi 240 MW sa prodhon edhe B1 me daten 28 nentor pas 2-3 muajve riparim me qellim per "mi shtu kapacitetet prodhuese". Me kete date osht parapar edhe mu nderpre importimin i rrymes qe na ka mbajt ma pak n’terr kta muajt e fundit. Mirepo, pa shume befasi plani ka deshtu. Importimi i rrymes osht nderpre dhe KEK-u ka permend qe tani as ne rajon nuk ka sasi t’bollshme per me importu na. Ne anen tjeter B2 hala nuk osht kthy n’funksion edhe pse gati osht bo i 30ti nentor. Tashti me 3 blloqe A qe prodhojn 120-130 MW, B1 qe prodhon 240, edhe hidrocentralin Ujmani qe punon 4 ore n’dite me ka 30 MW, Kosova ka mungese per 60 MW here n’mengjes deri n’270 MW n’mbramje. Me B1 osht dasht veq kategoria C me pas reduktime edhe ato n’mbramje ka 1-2 ore. Tashti kto reduktime i ka kategoria A. E kur jemi te kategorizimi, vlen me theksu se me datën 16 tetor, KEK-u ka bo ni rikategorizim t’ri me anë të cilit prej kategorisë A n’B i ka largu 30% t’daljeve, e prej B’s n’C i ka largu 45% t’daljeve.
E tashti bonu gati agregatat, llambat me bateri, qirat ose zgjedhja ma e mire, me ra me fjet.

Journal

 

Kur u zgjova sot herët në mëngjes, edhe pse ishte më vonë se zakonisht pashë motin jashtë që më ktheu kujtimet e para 13 viteve. Ishte një diell i ngritur poshtë mbi horizont, në juglindje të dritares time. Një diell i ngrysur i cili ngjante një qejfprishës të të ftohtit dhe sikur me zor dëshironte të sjellte pranverën parakohe. Të vjetrit i kam dëgjuar të thonë diell vrastar, hipokrit, mashtrues që të shtyn të mendosh që do të jetë mot i ngrohtë duke shikuar matanë xhamave të dritares, por me të dalur jashtë fillon të kërcitësh dhëmbët, ndërsa duart, faqet dhe hunda të skuqen dhe sheh avullin sa herë që lëshon frymë nga trupi. Kthehesh brenda i irrituar dhe tradhtuar nga dielli që në njëfarë mënyre është fajtori kryesor për dëshprimin e parë por jo të vetmin të një dite që ndoshta nuk premton kushedi sa ngjarje revolucionare në jetën tonë të mërzitshme. Sot arrita të kthehesha brenda dhe të strukesha në dhomë përballë kompjuterit i blinduar me kapakët e dritareve që nuk i lejonte era e fuqishme të rrinin hapur. E kisha ngrohtë dhe arrita të shkruaj shumë gjëra që më bën të ndihesha produktiv, pasi shpesh kam patur atë që në anglisht e quajnë “writer’s block”.

Por nuk ishte e njëjta gjë para 13 viteve. I zgjuar herët në mëngjes, diku para orës 7 duke parë motin e ngjashëm me atë të ditës së sotme, haja vezët e fërguara dhe në mos gabojë një pashtetë pule, dhe shihja filmin vizatimor në TV, që nuk fliste shqip në mëngjes atëherë. Kur dola jashtë ndjenja ishte e njëjtë, e ngjashme me atë të mëngjesit të sotëm, por nuk kishte kthim mbrapa. Duhej të shpejtoja për në shkollë, e cila ishte jo shumë larg, afër 13 minuta udhëtim në këmbë. i mbuluar dhe veshur sa s’ka më, jashtë më kishin mbetur vetëm sytë që picërroja të mos më hynte i ftohti i mëngjesit dhe shpresoja të mos kalonte ndonjë kamion rrugës sepse duhej të kthenim shpinën që të mos “mërdhiheshim” nga forca ajrore që vinte pas kalimit të kamionit. I traumatizuar nga pamjet që shfaqte TVSH e asaj kohe me Mustafë Muqajn në rolin e moderatorit, dhe zërin e korrespodentit që nuk më kujtohet tash se kush ishte vazhdoja rrugën për në shkollë. Ishte një fotografi që shfaqte një grua të cilës dukej se ia kishin shkapërderdhur fytyrën dhe gjithçka që shihej ishte ngjyra e kuqe. Ndoshta cilësia e fotografisë ishte e dobët, ose ndoshta ishte masakruar aq shumë sa që nuk kishte mbetur çfarë të shihej, por për aq pak minuta sa e vërejta tinëz prindërve, ajo fotografi arriti të mbetet në memorien e një 11 vjeçari që akoma as sot nuk arrin ta shlyej. Ishte pak vonë kur babi më detyroi të dilja në dhomën tjetër dhe të luaja, por zëri i televizionit, para të cilit qëndronin praktikisht e tërë lagjja ime, afër 5-6 veta depërtonte nëpër mure për të arritur tek veshët e mi. Kjo kishte ndodhur mbrëmë në TV, por akoma më përcillte rrugës për në shkollë ku isha nisur të shkoja vetëm, pasi në klasën e pestë nuk kisha asnjë shok që do të shoqëronte në udhëtim. Akoma pa arritur tek shkolla u ktheva në shtëpi. Mësimi ishte suspenduar për ndoshta ato ngjarjet për të cilat fliste televizori mbrëmë dhe për të cilat unë nuk dija shumë gjëra por ndjeja një lloj trishtimi nga zëri buçitës dhe alarmuesi i atij korrespodenti. Nuk kisha kujtuar asgjë në mendjen time në zërin e radios, por ai zë në një mënyrë arrinte të mposhte atë zë të hollë radioje. Unë mësova nga shokët e mi të bankës, Mensuri që po kthehej me motrën e tij në klasën e 8 që s’do të mbahej mësimi, pasi diku kishin mbytur disa veta dhe do të përgatiteshin protesta, luftë apo s’di çfarë përshpëriste ai. Atëbotë nuk kisha aspak njohuri se ku ishte ai vend, çfarë po ndodhte, por me kalimin e kohës do të mësoja gjithçka. Mësimi vazhdoi pas disa ditëve, më duket se kishte protesta, dhe disa netë radhazi kur unë duhej të lëshoja dhomën për të mësuar apo luajtur në dhomën tjetër me motrën time të vogël, atëbotë në klasën e tretë që nuk vriste mendjen për atë se çfarë ndodhte në TV, por ishte e habitur në kukullat e saja.

Sido qoftë, ishte moti ai që më solli ndër mend atë ditë të errët nga kujtesa ime. Akoma më kujtohet ai diell i ngrysur, që edhe pse rrallë shfaqet në horizont, arrin “qëllimin e tij” të më prish mëngjesin për ato pak çaste, por assesi ditën. E as sot nuk arriti të më prish ditën. Tashmë është pasdite, dielli nuk shihet, është larg reve, përderisa era është qetësuar. Tashmë kam hapur edhe kapakët e dritareve dhe arrij të shohën borën e lehtë që bie me shpejtësi por shkrihet edhe më shpejtë. Tani më shumë i ngjan të martave që janë dita ime e preferuar e javës, dhe aspak atyre ditëve të errëta të para 13 viteve. Ato kanë ikur për të mos u kthyer kurrë më. Për të mos trazuar mendjen e asnjë 11vjeçari tjetër.

Luan Morina