lomsh

Rinisë time me dashuri…

Po të kisha një makinë kohe dhe vetes time të re, për shembull 17 vjeçe, po tu kthehesha, vetes këto fjalë do ia thosha:

Gjëja më e rëndësishme është dashuria. Jetoje me pafundësi këtë, nën një. Continue Reading

lomsh

100% shqiptar

si race, si komb jemi ma t’vequmt edhe me historine ma t’pasun n’ballkan… na jemi t’trashegum direkt prej Ilirise, neper arbereshe e deri te shqiptare… osht nje trashegimi qe edhe Habsburget na e kane lakmi… nejse Continue Reading

lomsh

na introvertat…

ju kishim thone shume sene, po na vjen keq qe ju tjert mundeni mu ni keq…

e bash per kete arsye, pse t’tjeret nuk ju thojne kto, se une bajagi shpeshhere ju kom permend krejt kto qe mundeni mi lexu ma poshte, po i permendi edhe nihere… per tjert introverta…

s’jemi Continue Reading

lomsh

elonaaaa

e vetmja pjese ku ni shqiptar i lindun n’perendim mundet me qene ma i mire se na jane kushtet ekonomike n’t’cilat ka jetu…
edhe ato jo qe e ka qu lejleku atje, po per ni arsye a tjeter, prioritetet e familjes tyne kane dallu prej familjeve tona ketu… Continue Reading

lomsh

Evlati…

Edhe sonte mu nxu fryma. Apet.

Boll u munova kishe pak me hangër.

Pak përshesh. Me supë. Edhe ujë.

Me këto dur që m’dridhen diqysh me përpi.

Me majt këtë kashore shpirt që s’do me m’dal kurrsesi.

 

E mbaj n’mend atë ditë kur e patëm pru n’shpi.

E di që pushkë patëm qit.

Hasret djalë. I pari n’mahallë.

Kurrë qefin s’ja patëm prish.

Gjithmonë i pari i ka pas krejt që kanë dal.

Fjalën s’ja kem kthy. Veç me dal ni hallall fmi.

 

Marr çajnikut ujin me vlu.

Ni çaj të lehtë, para hapave me pi.

Osht bo vonë, s’kam as familje e as kojshi.

Qef kisha pas me lexu diçka, po nuk po m’punojnë kta sy.

E televizori s’osht qysh ka qenë ktunihere.

Veç lajme, ksi seriale, e njerëz tu qaravesh përherë.

Radion e kisha lshu, po edhe asaj cilësia moti i ka humb.

 

Natë e zymtë. Shyqyr që s’paku kjo llambë po m’bon dritë.

Shyqyr që kjo penzi po m’del me pagu këtë rrymë e me ngi këtë fyt.

Ah këtë fyt që mu ka ngushtu e që s’le kurgjo t’thatë teposhtë me shku.

Shyqyr që qato barnat t’vogla kanë qellu.

S’di për besa qysh kisha mbijetu.

 

Edhe njëmend jom mërzit me jetu.

Krejt i kom andej, ndoshta edhe janë tu m’prit mu.

Sikur ni telefon ta kisha pas,

me thirre unë vet atë nanë e atë babë.

Po s’po vyn sen ky telefon thi,

kur kërkush s’m’thirr zanin me ma ndi.

As ai evlat që e du si kta dy sy.

As sot, që ku osht veç Zoti e di.

Ai Zot që m’ka harru, e po m’len hala me vujt, me jetu.

Ka me javë e me muaj që fytyrën s’ja kom pa, e zanin s’ja kom ndi.

Ah, ai evlat…

 

Ndërkohë, diku larg, një zhurmë feste nuk ka të ndalur. Në mesin e këngës e valles, plot hare e qejfli, është ai evlat që për babanë e tij s’do as me ndi.

lomsh

Zemra e Klementinës

Katër muaj vonohen të kuqet, deri në pesë muaj të bardhat. Kjo vlen për qelizat e rruazave të kuqe edhe të bardha të gjakut, e disa qeliza marrin vite për tu rigjeneruar. Këto nuk i shohim me sy, nuk i vërejmë. Ato që i vërejmë janë ato lëndimet e gishtit, dorës, krahut, kur i biem derës hapur me gishtin ma të vogël të këmbës. Hala më e pështirë është nëse ju ndodh të ju ngulitet ndonjë ‘spirrë’ druri, sidomos nëse ngroheni me ta dimrit. Tek këto vërehet sa mirë rigjenerohet trupi edhe diçka e lënduar të kthehet ashtu siç ka qenë më parë. Continue Reading

lomsh

The Princess Bride (1987) – Recensim

Gjyshërit janë zakonisht ata që na tregojnë përralla kur jemi të vegjël. Mirëpo dikush nuk ka pasur gjysh apo gjyshe si fëmijë dhe detyra e tregimit të përrallave u ka rënë prindërve. Sidomos kur kemi qenë të sëmurë, një tregim, një këngë e lehtë, apo veç edhe një ledhatim i butë i kokës kanë qenë ilaçi më i mirë. Por, dikush nuk ka pasur as prindër! Kush u ka treguar atyre përralla? Kush u ka pëshpëritur ninullë të me një zë të lehtë? Kush u ka ledhatuar kokën?

Si sot fëmijët, Continue Reading