Milan

Mbrojtja (përsëri)

Katër goditje të kundërshtarëve, nga të cilat tri u konkretizuan në gol. Të gaboj Ely, Romagnoli, e Calabria është normale. Kjo nuk vlen për De Sciglion, dhe Zapatan. Ky i fundit thjesht ju dhuroi golin e parë kundërshtarëve. De Sciglio bëri gabimin identik të Antonellit kundër Interit. Po ka probleme në distribuimin e mbulimit të lojtarëve ndërmjet mbrojtësve. Pikërisht kur qendërmbrojtësi po provon të marr mbulimin e kundërshtarit nga mbrojtësi i krahut po shfaqet pika kritike që po përfundon me gol. Tranzicioni i mbrojtjes 1me1 në zonale nuk po realizohet në zonën tonë. De Sciglio i ka bërë disa vite me Milanin. Nuk është më i papërvojë si tretë që i përmenda më lart.

Mbrojtja ka nevojë për kohë dhe adaptim. Gabime të tilla mund të ndodhin, ama sikur po bëhen më të shpeshta dhe nuk po përmirësohen. Kjo duhet të ndryshojë.

Carpi

Cristian Zaccardo s’do të ishte i kënaqur me statistikën në vijim – vetëm Carpi ka pësuar më shumë gola se Milani këtë sezon.

Si skuadër posedimin e topit e kemi nën 50%, derisa saktësinë e pasimeve 78%. Nëse vazhdojmë me statistika negativiteti vetëm sa do të shtohet. Çdo ndeshje 13 tentime nisen drejt portës tonë prej të cilave vetëm 3.3 bllokohen nga mbrojtja. Ndërsa nga 12 tentime drejt portës, vetëm 3.3 përfundojnë në portë mesatarisht për ndeshje. Tani me këtë numër trishtues paramendoni sa gola mund të shënojmë. Problemi po qëndron tek mesfusha e cila nuk ndihmon sa duhet sulmin.

Magjistarët

Pos që nuk ndihmojnë sulmin, ata nuk ndihmojnë as mbrojtjen. Zakonisht zhduken si magjistarë në ndeshje. Në ndeshjet e para mesfusha zakonisht nuk mbante topin dhe ishte shumë ngurruese statike. Kjo ka ndryshuar gjatë këtyre javëve dhe tani po mbajmë topin, po pasojmë, ama vetëm në repartin e mesfushës. Nuk ka kreativitet. Kundër Napolit ishte shumë teknike. Interesant vendimi për të zëvendësuar Kuckan me De Jongun, por asnjëri nuk po mund të rehatohet.

Rotacioni po pengon jo vetëm mesfushën, por edhe sulmin. Duhet një formacion më stabil. Më pak ndryshime në formacion. Të dihet kush është startues e kush rezervist. Këtu faji bie mbi Mihajlovicin, ama është akoma herët për të definuar formacionin përfundimtar të Milanit. Gjithashtu është një gjë e mirë për të mos siguruar vendet startuese përkundër performancave të këqija. Kjo shfajëson Mihajlovicin.

Psikoanaliza

Por, ku qëndron problemi? Mihajlovic ka një ide të mirë – na duhet Freudi.

Sado që mundohem të gjejmë problemet, dobësitë si shikues, e kemi të vështirë të vijmë në përfundim. Nuk është faji tek Mihajlovici. Gjithnjë trajnerët po dalin të jenë fajtorë. Mihajlovic po mundohet të bëj ndryshime si taktikisht ashtu edhe në menaxhimin e lojtarëve. Por, diçka nuk po funksionon. Motivimi?!

Edhe Freudi me zotësitë e tij vështirë se do t’ia dilte të gjente problemin. Para disa viteve kishim probleme me lëndime fizike. Tani po kemi probleme me lëndime psikike. E ne si fansa do të kemi edhe probleme fizike e psikike nëse vazhdon kjo formë e Milanit. Po teprohet!

Milan

Paret

Ku janë paret? Vonesat e Mr. Bee na bëjnë të dyshojmë për të ardhmen e shitjes! Megjithatë ky nuk duhet të jetë problemi ynë si fansa. Së paku jo deri të shfaqet Berlusconi dhe të thotë që duhet të shesim. Pagat e lojtarëve janë në rregull tani. Askush nuk merr më shumë se 4 milionë euro neto në sezon. Montolivo duhet të paguhet më pak. Nejse…

Vonesat e Mr. Bee duket të kenë të bëjnë me garancitë për të futur skuadrën në bursë. Nuk është diçka që nuk duhet të bëhemi aspak merak. Por, shitja na garanton investime dhe mbi të gjitha interesim për skuadrën tonë. Gjithashtu ky paragraf shërben për të devijuar vëmendjen nga loja e dobët e për tu përqendruar në një çështje më të ‘rëndësishme’!

Abetarja

E mbani në mend që kur keni nisur klasën e parë jo menjëherë jeni futur në abetare. Së pari kanë qenë disa faqe me figura, korbin e dhelprën etj. Ka qenë periudhë nerva-prishëse për dikë që ka pasur përgatitje paraprake dhe ka ditur tashmë disa shkronja.

Ngjashëm është edhe mbrojtja jonë. Së pari jemi duke u adaptuar me lojtarë jashtëzakonisht të rinj, por të talentuar. Nevojitet kohë, dhe gjatë kësaj kohe do të kemi gabime fatale, përjashtime, e edhe autogola të cilët po mungojnë. Edhe largimi i Romagnolit, edhe pse pak i tepruar nga ana e referit është pjesë e kësaj rritjeje, maturie.

Po të ishte ndonjë trajner tjetër do të angazhonte lojtar me ‘përvojë’ si Bonera, Zaccardo, Mexes, Muntarin, Essienin etj. Sinisa po angazhon Ely e Romagnoli, qartazi i vetëdijshëm që përvoja nuk arrihet në bankën rezervë apo në fushat e Milanellos.

Riciklimi

Ardhja e Boateng do të jetë riciklim i bërllogut që ka nisur me Balotellin. 45shi po tregohet i mirë, ama ka prishur sulmin. Unë akoma preferoj Adrianon-Baccan dhe jo rotacion që shpesh po na kushton me përgjysmimin e cilësisë së sulmit – njëri, kryesisht shoku i Balotellit po është në gjumë.

Boateng do të stërvit, por janë disa rregulla që të lejojnë të nënshkruash me lojtarë të lirë. Nuk di si janë këto në Itali, dhe nëse Boateng ka pasaportë të BE-së. Pos që nuk besoj se do të sjell ndonjë dobi për neve në fushë, ardhja e tij vetëm na dëshmon se po kthehemi në një klasë ngelçash të cilët vijnë të dëshmuar veten se janë gati të kalojnë një klasë më lartë. Ngjashëm si klasës IV/6 në vitin e dytë të gjimnazit, edhe Milanit vetëm se do ti shkaktojnë probleme të përgjithshme. Sa  jemi në këtë seri, të marrim edhe Vikash Dhorasoon, apo Johan Vogelin. Meritojnë edhe një shans!

Milan

Nafaka…

Që të tri ndeshjet e para, Palermo ishte ndihmuar nga nafaka. Dhe gabimet e kundërshtarëve. Ashtu ishte dhe ndaj nesh. Goli i parë ishte një gabim që ndodh një herë në shekull nga Diego Lopez. Goli i dytë ishte gabim i mbrojtjes.

Çdo javë po e përmend që mbrojtja ka nevojë për kohë të stabilizohet. De Sciglio dhe Calabria si krahë po më pëlqejnë. De Sciglio e ka pasur një lojë të mirë, edhe atë kundër Inter. Gjithnjë ka qenë nën nivelin që kemi pritur nga ai.

Të mos bëjmë të njëjtin gabim edhe me Calabrian. Të mos presim shumë e të dëshpërohemi më pas.

Vera…

Gjithçka kishte nisur me ardhjen gati të konfirmuar të Dani Alves. Kjo nuk ndodhi, dhe pastaj mbetëm me Abaten. Pse? Çfarë shohin njerëzit tek Abate? Vërtetë është i paparashikueshëm, ngjashëm si jeta dhe krosimet e tij!

DB25 e Zac82 na kanë lënë. U gëzohesha lëndimeve të ‘legjendarit’ që tashti po fundos nëndetësen e verdhë. Tashti po u gëzohemi lëndimeve të Abates. Për të parë Ignazion në fushë vetëm një njeri ka pasur qejf – Diego Militor.

Shpresojmë që gabimet e tilla mos ti përsërisim verën e ardhshme me Montolivon, Nocerinon, Alexin apo të tjerët…

Bacca…

Lindi në Twitter e përmendi që ia kujton Shevchenkon. Sheva është i pazëvendësueshëm, por vërtetë në Baccan kemi diçka që na kujton kohët e Shevës. Kohët kur pa marr parasysh rezultatin e dinim që mund të ktheheshim në lojë derisa kishim 7shin përpara.

Lum na për Baccan!

Tashti e kemi sulmin me një lojtar që gjithnjë do të jetë aty për të na dhënë shpresë. S’do të duhet të ndërrojmë kanalin nëse pësojmë gol në 20 minutat e fundit. Shpresa nuk do të vdes derisa kemi një lojtar të tillë përpara.

Loja kundër Palermos ishte e mirë. Po pësojmë shumë gola. Por, ka përmirësime. Me kohë do të vijnë edhe rezultatet më të vazhdueshme, dhe loja më stabile, më kontrolluese. Ky Milan të jep shpresë!

Milan

Mbrojtja…

Faji tek goli i pësuar bie mbi mbrojtjen. Është e qartë që mbrojtja e Milanit është akoma në ndërtim dhe duhet kohë që të stabilizohet, të arrij një nivel qëndrueshmërie dhe pjekurie. Përvojë. Mos tranzicioni i markimit të Guarinit nga mbrojtësi i krahut në qendërmbrojtës i lejoi hapësirë të mjaftueshme që të godet. Dhe…

Mendoj që me përvojën e Antonellit në krahun e majtë, De Sciglion në të djathtë me Abaten jashtë mbrojtja do të ishte shumë më mirë. Zapata po përshtatet dhe i nevojitet dikush si ai Romagnolit dhe Ely. Derisa mendoj që e ardhmja e Milanit duhet të bazohet tek dyshja Romagnoli-Ely, deri në arritjen e një përvojë u nevojitet dikush si Zapata.

Mihajlovic…

Përgjigja e Mihajlovicit në pyetjen në lidhje me largimin e Baccas dhe Hondas tregon për kuptimin dhe realizimin e tij personal për gabimin që ka bërë. Të shkosh me tre sulmues dhe të rrezikosh një debakël prej 0-2 e 0-3 do të ishte më e rëndë se një humbje minimale e këtillë që na të mendojmë se ishim më të mirë në terren.

E kuptoj hezitimin e tij për të rrezikuar dhe pësuar një humbje të thellë nga Interi në fillim të kampionatit. Një e tillë i kushtoi Leonardos. Gabimet e trajnerëve ndodhin, por edhe çiltërsia dhe shfaqja e emocioneve në vendimet e Mihajlovicit tregon shumë mirë dedikimin e tij për të arritur sukses.

E nëse mendoni, shpresoni në një largim të Mihajlovic, në fakt dëbim të tij, harrojeni. Tashmë veç paguhen 6.5 milionë euro në vit për tre trajnerë. I katërti nuk vjen për më pak se 2 milionë dhe tetë milionë në total do të ishin budallallëk të paguhen në katër trajnerë. Edhe më budallallëk do të ishte largimi i trajnerit më të mirë që kemi pasur këtë dekadë!

Balotelli…

Kush dreqin ishte ai që kishte veshur fanellën e Balotellit?

Puthja e dresit të Milanit në fund të ndeshjes me tërë atë emocion të shfaqur na tregon vendosmërinë e tij për t’ia dal kësaj radhe. Shpresoj. Shpresoj të mos gabohem, të mos na dëshpërojë përsëri. Kam parë shumë filma me alkoolikë dhe njerëz që pësojnë ‘relapse’! Është rrezik permanent, por atë që pamë në fushë ishte një lider, i vetmi që luante me zemër në ato moment.

Balotelli ndoshta është rikthyer. Ndoshta do të tregoj aftësitë e tij. Por, së paku le të vazhdoj kështu.

Sulmi është i përkryer. Por, gjithnjë, gjithkush ka nevojë për pak fat. Sulmuesve tanë iu mungoi. Gjithashtu duhet përgatitje më e madhe psikike për tu marr me fundërrina si Felipe Melo!

Luan Morina
Kolumnist për ACMIlanShqip

Milan

9.70

Nuk ka gjë më të mirë për një sulmues që të shënoj gol sa më herët në fillim të kampionatit. Gëzim më të madh se të shohësh Baccan dhe Luiz Adrianon të shënojnë qysh në ndeshjen e dytë nuk ka. Sidomos goli i parë që erdhi në bashkëpunim të këtyre dyve. Depërtimi dhe dedikimi i Baccas më kujtonte Kakan kundër Celticut në ata 120 minuta tensionues në Champions.

Goli i dytë i Luiz Adrianos më në fund na jep shpresë që mund të jemi produktiv në ndërprerje – diçka që kemi vuajtur me vite.

Nëse asgjë, së paku sulmin e kemi për qejf këtë sezon. Sikur të kthjellej edhe mesfusha. Sa më herët aq më mirë!

Pippo Inzaghi

Vitin e kaluar, mbi 90% të intervistave të Inzaghit na kanë bërë të dukemi si ai gjahtari tek filmat e vizatuar të Buggs Bunnyt. Ata që e mbajnë në mend këtë film të vizatuar e dinë shumë mirë që shpeshherë gjahtari përfundonte në ajër dhe për momentin shfaqej figura e gomarit në vend të tij për të dëshmuar marrëzinë që kishte.

Ashtu edhe pas shumicës së lojërave ku nuk kishte katër pasime radhazi nga Milani, dilte Pippoja dhe na thoshte se çfarë ndeshje e mirë kishte qenë nga ne, sa gjëra pozitive ishin shfaqur e gjëra tjera. Na bënte të ndjeheshim si budalla dhe të rishqyrtonim dioptrinë dhe mbi të gjitha mençurinë tonë.

Në fund të çdo ndeshjeje, sidomos pas Empolit, përkundër fitores Mihajlovic hodhi në pah ato që i pamë – një mesfushë joekzistente. Tha që pa sulmuesit do të kishim humbur këtë ndeshje dhe se duhet qasje e ndryshme në mesfushë.

Mesfusha ishte e ngjashme edhe kundër Fiorentinës. Por, për të përmirësuar u angazhuan Suso e Nocerino. Asnjëri nuk funksionoi. I zëvendësoi të dytë. Sigurisht Mihajlovic ka lexuar Ajnshtajnin dhe e di që të provosh të ia dalësh në të njëjtën mënyrë pasi njëherë dështon, pa ndryshuar asgjë është karakteristikë e të marrëve që vendosnin Muntarin si kapiten.

Nëse asgjë, Mihajlovic nuk po na bën të ndihemi të marrë. Po është i sinqertë. Por, duhet të jetë edhe strateg dhe të zgjedh problemin e mesfushës. Sa më herët aq më mirë!

Bertolacci

Shumë kritika të ashpra ndaj Bertolaccit. Sidomos për shkak të çmimit të transferimit. Ka qenë ndër transferimet e para, dhe ndoshta pak të ngutshme, por megjithatë, besoj që ka potencial për të qenë më i mirë se që po tregohet tani.

Të gjithë kemi ditët, javët, e muajt e këqij. Sigurisht edhe Bertolacci ka përjetuar një të tillë. Më pëlqen Milani sa më shumë italian, pasi besoj që vendasit më shumë ia dinë vlerën fanellës kuqezi. Më shumë se emra si Essien, Traore, e Constant. Nuk ka asgjë shoviniste këtu!

Bertolacci do e gjej veten, sidomos në mungesë të presionit që për momentin është bajagi i pranishëm. Mbledhja me Italinë mund ti ndihmoj. Sa më herët aq më mirë!

Luan Morina për ACMilanShqip

Milan

Si zakonisht, Adriano Galliani duhet të kapet me diçka. Kësaj radhe ishin imazhet televizive që prodhon Juventus. Vet fakti që realizimi i transmetimeve realizohet nga klubet është budallallëk, mirëpo çfarë mund të pret njeriu nga kjo Serie A.

Pas një janari bajagi kallaballëk – si zakonisht një grumbull lojtarësh me të drejtë blerje, prej të cilët më të mirët do të kthehen nga ku kanë ardhur pasi nuk do të ketë vend se skuadra është e stërmbushur, arsyetimi i Gallianit përsëri, thotë njeriu që dikush tjetër ia ka sjell ata ‘lojtarë’ me zor.

Paletta ishte më i mirë se që kam pritur. Antonelli shkëlqeu, mirëpo një majtak defanziv që i ka shënuar Juventusit ka qenë edhe Djamel Mesbahu. Nuk di pse Inzaghi vendosi të kthehet në 4-3-3, mirëpo të gjithë e dimë që Inzaghi nuk di gjë (edhe Jon Snow di më shumë se ai). Kam menduar që me Bonerën si kapiten nuk mund ta shoh Milanin ma keq, mirëpo a e pashë Muntarin kapiten, njeriun më injorant në fushë me fanellën e Milanit në dekadën e fundit, më mjafton për të dëshmuar epokën më të errët të Milanit.

4-4-2 është më i mirë, bile 4-4-1-1 edhe më e mirë. Dy krahë po na shkojnë huq, mesfusha po zgjerohet shumë, reparti prej repartit janë më larg se Kosova prej BE-së në 4-3-3. Taksirati po duhet të durojmë, por siç thotë një thënie e vjetër ‘edhe kjo kalon’, qoftë e mirë qoftë e keqe si tashti.

Milan, Sport

seedorfMë në fund erdhi radha të shkruaj për një trajner tjetër pos Allegrit. E mbaj mend shkrimin pas ndeshjes së parë të tij, inspiruar nga Cirku i Diellit titullohej ‘Allegria’. Kishte nisur për merak, për të vendosur Sokratisin kundër Bogdanit në ndeshjen e dytë dhe turpërimin kundër Catanias menjëherë. Megjithatë nuk mund të ankohemi vetëm për rezultate te këqija. Largimi i pleqve, titulli në Serie A, diçka që kurrë nuk ia dilte të bënte Carlo përkundër gjithë atyre superlojtarëve (dhe ndoshta për shkak të Calciopolit), mbeten disa nga pak sukseset e tij gjatë kohës në Milan.

Dështimet fillojnë nga humbja palidhje nga Tottenhami, mospërsëritja e titullit me Ibrën e Silvën në sezonin e dytë, startet e dobëta për tri sezonet e fundit, keqmenaxhimi i skuadrës, keqmenaxhimi i lëndimeve, deri tek humbja totale e kontrollit mbi skuadër dhe transferimi i famshëm i Matrit për atë shumë që për verat e fundit të Milanit ishte astronomike.

Megjithatë, ai është histori, dhe kaq me të.

Tani të kthehemi tek Seedorf.

Si lojtar, në kohët më të mira ka shkëlqyer. Largimin e tij, ngjashëm si të Pirlos dhe shumicës së ‘pleqnarve’ e kam pritur me gëzim. Akoma nuk jam pishman dhe kurrë s’do të jem për largimin e Pirlos – është lojtar me ide të njëjta dhe i mbivlerësuar.

Nuk jam aq i gëzuar sa kur ishte larguar që kthehet tani. Nuk mendoj që është lojtari më i mirë për të nisur një cikël, por, besoj se mund të bëj më shumë se Allegri me këtë skuadër. Sidomos më pëlqen stafi i tij që do të përbëhet nga Jaap Stami (nëse e lëshon Ajaxi, kuptohet), Crespo e Kluivert. Të gjithë lojtarë që e dinë vlerën e fanellës kuqezi më mirë se paraardhësi i Seedorf.

Pika kryesore që duhet të përqendrohet Seedorf është menaxhimi i personelit, lojtarëve. Kjo skuadër nuk është për aty ku gjendet për momentin. Ndoshta nuk jemi për tituj, por me këta lojtarë jemi për Top 3 në Serie A. Gjithnjë kam deklaruar që skuadra luan nën aftësitë e tyre. Fajin e ka pasur trajneri i kaluar, dhe këtë duhet ta përmirësoj Seedorf.

Pika e dytë që Seedorf duhet të merret është përcaktimi i një formacioni të duhur. Ancelotti në dy finalet e fundit të Champions-it ka arritur me vetëm një sulmues në dispozicion. Kuptohet mbrojtja e asokohe ishte më e mira në botë, dhe nuk duhet ndoshta të shkojmë në futboll defanziv. Por, s’do të thotë që vetëm futbolli ofanziv sjell tituj e rezultate. Gjithçka u prish me largimin e Ancelottit kur Berlusconi kërkonte futboll ofanziv, 4-3-3, që detyronte Leonardon të fuste Huntelaarin si sulmues krahu (jo pa arsye pati vetëm një sezon tek ne). Seedorf duhet të zgjedh formacionin dhe të mbetet me të. 4-2-3-1 duket se do të jetë formacioni i tij, dhe funksionon për mendimin tim. Edhe nëse kthehemi në 4-3-2-1 apo 4-3-1-2 nuk do të ishte problem. Megjithatë le ta gjej një formacion, një 11she që është standarde dhe të vazhdoj me të. Jo të bëj eksperimente çdo ndeshje me lojtarë të ndryshëm në pozita të ndryshme. E mbani mend vjeshtën e vitit 2012 sa herë mbrojtja ka qenë e njëjta në dy ndeshje – asnjëherë, prandaj ishte edhe fundosja e vjeshtës që vazhdoi edhe këtë vit, edhe pse sivjet Zapata-Mexes kanë qenë qendërmbrojtësit e rregullt.

Pika e tretë e Seedorf është të zgjedh problemin me Mario Balotellin. Unë kam qenë kundër ardhjes së Balotellit, kundër tentimeve për prurjen e Tevezit, e ngjashëm edhe kundër largimit të Patos. Ky i fundit, ngjashëm si El Shaarawy ka qenë viktimë e stafit në keqmenaxhimin e lëndimeve. Balotelli ka talent, por nuk ka karakter futbollisti. Milani njeh qendërsulmues që me sezone nuk kanë marrë kartona të verdhë, e lëre me të kuq. Balotelli nuk është i tillë. Largimi i tij në qershor, sidomos nëse nuk kualifikohemi në Evropë, dhe për shkak që ka Raiolan agjent është pothuajse i sigurt. Nuk do të më pengonte largimi i tij, në rast se duhet të mbajmë El Shaarawyn. Seedorf dhe Stam besoj që kanë çfarë duhet për të menaxhuar Balotellin dhe për të themeluar një personalitet futbollisti shembullor tek ai.

Pika e katërt (apo më mirë ti quaj detyra) është kualifikimi për Evropë. Milanit i duhet Evropa. Në fakt më shumë Italisë i duhet Milani në Evropë (së paku neve nuk na pengon bora siç ju ndodh manipuluesve). Europa League duket si i vetmi opsion për momentin, por, askush nuk duhet të na ndaloj së ëndërruari. Jo vetëm Coppa është e vetmja rrugë për Evropë. Kemi 22 pikë dhe 19 ndeshje. 13 fitore, 4 barazime e 2 humbje mund të na siguronin në fund 65 pikë. Kur lufta për titull ka qenë e ndarë në dy ekipe, dhe mbi 5 ekipe kanë luftuar për pozitën e tretë, zakonisht kanë mjaftuar rreth 65-70 pikë për pozitën e tretë që dërgonte në Champions. Akoma është e njëjta mundësi, pasi lufta për titull do të jetë ndërmjet Juventusit dhe Romës, derisa tjerat do të luftojnë për Evropë. Shpresa humb e fundit, por, nuk duhet të na interesojnë skuadrat tjera. Le të arrijmë 13 fitore e 4 barazime, apo edhe 15 fitore me 4 humbje dhe do të jetë sukses për neve. Nuk janë as katër skuadra më të mira se ne në Serie A për kah forma (vetëm Juventus e Roma mund ti konsideroj si më të mira se ne).

Detyra e pestë e Seedorf është të vijë me ide të qarta qysh në fillim. Mos të kërkoj kohë për rregullimin e skuadrës, e as lojtarë. Të gjitha janë, vetëm duhet të rregullohet atmosfera. Ndoshta do të kryente më shumë punë Ukshini i 3Gjermanëve, megjithatë unë besoj që Seedorfi mund të kthej këtë skuadër ku e ka vendin, edhe atë pa investuar aspak.

Luan Morina
Kolumnist për ACMilanShqip e Shqipmedia

Milan

Edhe një fillim jo i mbarë i sezonit për kuqezinjtë. Besëtytët mund të fajësojnë orën 6 të së shtunës, të tjerët ‘penalltinë’ e pareferuar tre minuta para fundit. E dikush mund të fajësoj edhe politikën e transferimeve. Asnjëra nga këto nuk qëndron.

Për dy të parat as që do të diskutoj pasi është humbje kohe (e juaja dhe e imja), por, do të përpiqem të fajësoj disi Gallianin dhe kryesinë për humbjen e djeshme.

Verona…

Vetëm një lojtar i ri u shfaq në fushë dje. Ishte Andrea Poli, njëri ndër më të mirët dhe më të dedikuarit në fushë. Për më tepër pati një debutim fantastik duke shënuar në debutim. Ishte pjesë e vitale e mesfushës dhe më kujtonte një Flamini nën llupë me lëvizjet e tij si në sulm ashtu edhe në mbrojtje, dhe dëshirën e tij për kontribut, gjë që shihej qartë dhe dallohej për faktin se kjo dëshirë mungonte tek pjesa më e madhe e skuadrës.

Nëse shohim formacionin e djeshëm, atëherë individualisht, çdonjëri prej lojtarëve mund të zë vend lehtë në Top3 lojtarët në atë pozitë në Serie A (nejse, dy-tre veta mund ti vendosim më poshtë në Top5). Pra, Milani ka lojtarë, ka skuadër, nuk ka lojë, nuk ka rezultat, nuk ka fryte.

Fajin kryesor për lojën e mbrëmshme do ta vendosja tek përpilimi i formacionit. Është budallaki të startosh Nocerinon kur ke edhe dy-tri alternativa më të mira në pankinë. E budallaki ma e madhe është të luash me tre sulmues, kur dy prej tyre i ke në gjumë, dhe me ‘kilometra’ larg qendërsulmuesit. Loja me tre sulmues – dy krahë nuk do të funksionoj kurrë me këtë Milan. Si për ironi më kujtohet Leonardo (pa dashur të humb respektin për heroin e ‘Ninxha kornjaqave’) që vendoste Huntelaarin tek flamuri i kornerit lartë në fushë. Një sulmues bombastik 16shi detyrohej të harkonte nga qoshja për Borriellon.

Ngjashëm po kemi edhe Niangun e El Shaarawyn – të dy me talente të shkëlqyeshme që duhet të shohin ndeshjen nga pikëpamja e gjyqtarit anësor pa shumë mundësi për tu kyçur në lojë. Po humbim dy lojtarë në fushë, dhe dy mesfushor ndihmës. Sulmi i mbrëmshëm ka pasur katër lojtarë kyç – Balotelli, Montolivo, Abate, dhe sipas strategjisë do të duhej të futej edhe konstant. Shumë thjeshtë ishte gjithçka – Montolivo do të merrte topa, do të harkonte në krah tek Abate, ose Constant, këta në qendër tek Balotelli dhe goli.

Jo që nuk shënuam golin kështu, por edhe pësuam kur kjo taktikë u kuptua pas 15 minutave lojë. Presioni në Montolivon vetëm sa shtohej dhe humbja e topit nga ai disa herë rrezikoi portën tonë me kundërsulme. Kur Montolivo kishte topin, ne kishim tre sulmues, dy mesfushorë dhe së paku njërin nga mbrojtësit anësor më afër portës kundërshtare se kapiteni. Humbja e topit rrezikonte kundërsulme, që nisnin nga presioni i Tonit dhe së paku njërit nga mesfushorët duke nisur Veronën, kryesisht me Jorginhon në kundërsulm. Kjo përballohej nga dy qendërmbrojtësit që kanë bërë punë mjaft të mirë dje krahas situatës dhe vendosjes së skuadrës në fushë dhe herë-herë Constantit, pasi Abate nuk di të mbrohet.

Pra, mund të konsiderojmë rezultatin prej 2-1 pozitiv për Milanin kur marrim parasysh tërë këto të meta në skuadër.

Vera…

Sikur ishin marrë vesh në atë darkën e qershorit që Allegri do të nis të luaj me trekuartistë – AMF (në zhargonin e video-lojërave). Faji qëndron këtu. Nuk kemi AMF të hajrit në Boateng, e nuk po jemi në gjendje të blejmë një të hajrit. Sapponara akoma i lënduar, edhe pse nuk mund të presim mrekulli nga ai.
Honda po vonohet nga kokëfortësia e rusëve, dhe nuk ja vlen asgjë mbi 3 milionë euro për ta blerë tani. Le të vijë gratis (nëse vjen) në dimër. Ndërkohë, Eriksen është diçka që mund të realizohet lehtë, dhe DUHET të realizohet. Le të mbesin 4 mesfushorë ofenziv, punë e madhe, edhe pse të katërtit janë lojtarë që mund të luajnë edhe pozitat e mesfushorëve labil.

Kemi Balotellin, Pazzinin, e edhe Petagnan si pikë të parë dhe El Shaarawy, Robinho, e Niang si pikë të dytë në sulm.

Dyshja defanzive Zapata-Mexes është njëra nga më të mirat në Serie A, dhe mund të shkëlqej edhe më shumë nëse nuk duhet të bëjnë punën e tjerëve.

Gjithçka që i nevojitet Gallianit është dikush prej trekuartistave, dhe ndoshta një qendërmbrojtës dhe një mbrojtës anësor rezervë. Skuadra është e përkryer për Scudetto, e edhe për të frikësuar rivalet në Champions League.

Uh, edhe një trajner më i aftë do të bënte punë!

 

Luan Morina

Kolumnist për ACMilanShqip

Milan

Eh, Berluskonët…. sa njihni prej tyre?! I ‘çmenduri’ Silvio është bërë shaka për tërë botën moti kohë sa me ‘batutat’ aq edhe me ‘skandalet’ e tij. E bija,

Barbara, e dashura e Patos, një bionde drejt të 40tave, nënë e dy fëmijëve, më shumë e ‘përzier’ në punët e Milanit. Për Pier-Silvioin, ‘mjekër-dhinë’ për të cilin nuk kemi dëgjuar që nga konspiracioni për shitjen e Kakas drejt Cityt, kur kinse të bijtë dëshironin ta shitni, po si gjithnjë Il Presidente ndërhyri për të mos prishur ëndrrat e ‘rosonerëve’, të cilët i harroi për 60+ milionët e Realit

vetëm pesë muaj më pas. Tani Pier-Silvio merret me Mediasetin, kryesisht operacionet ndërkombëtare si degën spanjolle dhe Endemolin (kompaninë e formateve të ndryshme si Big Brother – i vetmi i pranishëm tek ne). Mediaset Espana ka shënuar shifra astronomike krahasuar me ekonominë kombëtare të Spanjës. Ka pasur profit me përqindje të dyfishtë, derisa ekonomia e Spanjës veçse është zhytur në nivelet e Portugalisë. Rënia e profitit nga reklamat në Mediaset Italia ka qenë jo shumë domethënës. Keni kujdes flasim për profitin, jo operacionet. Pra, ka pasur fitime edhe pse jo si në vitin 2011. Këta tre njoh(im) nga Berluskonët edhe pse ekziston edhe së paku një bir dhe ish-gruaja për të cilën Koha Ditore para disa muajve kishte shkruar në një artikull duke deklaruar se Silvio shet lojtarë për të paguar divorcin. Mos të harrojmë edhe Bunga Bungat që si duket kanë qenë inspirim për nisjen e një kanali për të rritur në platformën Tring Digital! Seriozisht sa të cekët janë këta të Tringut… qyqet.

Pra, Fiinvest ka përfitime, dhe Berlusconi mund të injektoj të hyra në skuadër kurdo që të dëshiroj. Ka para, por nuk investon. Rregullat e FairPlay financiar s’do të vlejnë vetëm për Milanin, por…

Nuk kam kohë të humbas për të lexuar ndonjë biografi të Berluskonëve, por mjaftojnë edhe këto që dimë për momentin. Me njerëz të tillë ka punë Allegri çdo ditë! Vet mua si një fans më kanë çarë nervat dhe nuk mund ti duroj më koprracinë e tyre. Eksperimenti me Leonardo ishte i dështuar, u lidhëm tepër me Ancelottin, dhe në 10 sezonet e fundit, kemi 2 Serie A, 1 Ligë të Kampionëve, dhe…. asgjë tjetër. Uh, dhe jemi ‘squadra piu titolata in mondo’! Sa ironike është kjo për neve që mbijetojmë me kosto të ultë dhe gjithnjë luftojmë për një pozitë në Champions. Kemi edhe stresin veror dhe besa edhe atë dimëror që na çmendnin çdo verë duke ‘kërcënuar’ shitjen e lojtarëve më të mirë për të blerë anonime me të panjohurat e algjebrës si X e Y. Kemi kujtime që na kanë prishur psikologjinë për sot e 100 vite duke nisur nga Deportivo, Liverpool, Arsenal, Werder Bremen, Manchester, e Barcelona. Shyqyr që kemi mposhtur Zvezdën (ah, shkiet…).

Për tërë këto ia lë fajin Berluskonëve. Lëre fare… do të bëj një kolumne tjetër për Berluskonët dhe keqmenaxhimin e tyre. Kur them keqmenaxhimin mendoj në periudhën e shitjeve që ka nisur me largimin e Shevës. Me gjithë këto 6 vite ferri, Silvio Berlusconi mbetet presidenti më i madh i një skuadre futbolli ndonjëherë, për mendimin tim. Ka pasur njerëz të mençur afër, njerëz të suksesshëm, që kanë gjetur njerëz tjerë të suksesshëm që e bëjnë Milanin skuadrën më të fortë në botë. E di që ka ndryshuar shumëçka, por si një shpirt nostalgjik, e kërkoj presidentin Berlusconi në krye, jo hijen e tij.

Milan

Guardiola, Ancelotti, Spalletti, Donadoni, Seedorf, Van Bommel, Gattuso, e edhe ‘ekspert’ futbolli si Pippo Inzaghi ‘rrezikojnë’ stolin e Max Allegrit. Nuk ka ditë që nuk del ndonjë ‘ekskluzivitet’ që lidh Allegrin me lloj-lloj skandali, kërcënimi nga Berluskonët, apo marrëveshje sekrete me Romën.

Krejt këto janë arsye të mjaftueshme për t’ia dhënë çizmen Allegrit qysh në fund të majit.

E vetmja mënyrë për Allegrin për të qëndruar në skuadër është nëse nuk pajtohet të prish kontratën, gjë që do të hiqte përgjegjësinë për ta paguar edhe një vit trajnerin kampion të Italisë. Po, aq koprrac janë Berluskonët.

Eh, Berluskonët…. sa njihni prej tyre?! I ‘çmenduri’ Silvio është… ndalni!

Kjo është le ta quajmë KOLUMNCEPTION! Nuk keni dëgjuar pasi është diçka që posa trillova. Kolumne brenda kolumnës, për ata që nuk kanë nerva të lexojnë tri faqe kolumne për Milanin ku shtjellohen dy tri tema, si dhe për shkak të titullit, kjo kolumne ka një nënkolumne nën vete që mund ta gjeni në këtë link. KOLUMNCEPTION, pra diçka si filmi Inception. Shikojeni, është film bajagi i mirë, por edhe shumë ‘tru-dhunues’.

Thashë që neve si fansa na kanë ardhur në maje të hundës Berluskonët. E Allegri duhet të jetë ‘mazohist’ i çmendur që të duroj gjithë këtë presion. Në fund të fundit të gjithë kemi vetëm një jetë – YOLO, Allegri, YOLO….

Të gjitha këto kanë arritur në një pikë kur të dyja palët do të jenë të kënaqura me ndarjen. Nuk do të mërzitet asnjëra palë për tjetrën. Milani do të nis një eksperiment tjetër me trajner fillestar, do të dështojmë, kualifikimi në Champions do të jetë kënaqësia maksimale, dhe do të vazhdojmë të rindërtohemi, rindërtohemi, e rindërtohemi… deri kur?! Gjithmonë. Do të shndërrohemi në një Arsenal dhe do të shesim shtrenjtë do të blejmë lirë, do të fitojnë Berluskonët, do të vuajmë ne. Futbolli do të jetë biznes dhe jo njëra prej gjërave më të bukura në këtë jetë.

Allegri është kurbani i radhës. Ka arritur të ndajë taborët e rosonerëve, sidomos këtyre të tanëve në ekstrem. Personalisht unë kam urryer metodën e tij të trajnerllëkut në sezonin e titullit. Kemi luajtur shumë lojë defanzive, pa kreativitet, me të vetmin qëllim për të shënuar me Ibrën, për të mbijetuar deri në fund, dhe saherë që kemi pësuar të parët, kurrë nuk jemi rikthyer në lojë. Ka qenë sezoni i parë i tij në një skuadër të madhe dhe i falet, ndoshta. Sezoni i dytë ka qenë dështim total. Sezoni i tretë ka qenë gjëja më e mirë që ka mundur të bëj. Pikërisht tani mbroj Allegrin sepse është ‘dhunuar’ me tërë ato ndryshime të përnjëhershme, dhe i është kërkuar të bëj mrekullira. Thjesht është e pamundur të përfundosh një tranzicion të tillë për një periudhë aq të shkurtër. E vërtetë kemi vuajtur 3 muaj e më tepër për të cilën kohë Allegri asnjëherë nuk ka vendosur të njëjtën vijë në mbrojtje në dy ndeshje radhazi. Ka eksperimentuar, ka eksperimentuar, e ka eksperimentuar për të gjet formulën mbijetuese,  të cilën më në fund ia doli ta gjej disi. Shyqyr që nuk ishte laborator kimik pasi moti kohë do të kishte eksploduar, dhe atë kushedi sa herë.

Sigurisht ka pasur edhe gabimet e tija këtë sezon. Kohë të gjatë i ka besuar llojit të Boatengut e Nocerinos. I pari nuk ka luajtur vetëm në mbrojtje këtë sezon, i dyti ka luajtur mirë vetëm në Pro Evolution Soccer, dhe atë jo në skuadrën time. Një skuadër kur për një gjuajtje të lirë konkurronin Ronaldinho, Beckham, e Pirlo, ekzekutohej nga Acerbi në vjeshtë. Bojani luante qendërsulmues si të ishte një çifut në shkretëtirë. Formacioni ndryshonte nga 4-4-2, 4-2-3-1, në 4-3-3. Të gjitha këto u përmirësuan, pos Boatengut. Nocerino filloi të stilizonte mjekrën dhe të investigonte kolltukët në pankinë, Acerbi u kthye aty ku e ka vendin, Bojani u kthye mbrapa sulmit për të shkëlqyer për ata pak minuta sa kishte, si dhe formacioni u stabilizua në 4-3-3. Vija e mbrojtjes u rehatua, si dhe Antonini u zhduk (më në fund!).

Gabime në formacion, dhe ato që duken si gabime të qëllimshme për shumë kë u bënë në përzgjedhjen e skuadrës në disa ndeshje. Pse po e fut Abaten, pse po e fut Nocerinon, pse po e fut atë, pse po e fut këtë. Kë ta fut në lojë?! Mua?! Të jem i sinqertë para 10 viteve do të isha më mirë se këta dy sot, por tani… jo faleminderit! 😉

Ciao-ciao…

Si përfundim, Allegri ka bërë gjëra të shkëlqyeshme këtë vit. Si skuadër kemi rënë së fundmi, por jo i tërë faji është i Allegrit. Po flitet shumë që do të largohet. Para disa javëve ka potencuar si rrezik kryesor të Milanit skuadrën e Romës. Ndoshta për Champions League, Roma është larg, por destinacioni i ardhshëm i Allegrit 95% i sigurt. Allegri në Inter?! Nuk e ka as frizurën e Leonardos. Edhe pse të fajësojmë Leon… që prej tij Interi nuk është këndellur.

Do të ishte çmenduri nëse Allegri do të vazhdonte edhe një vit me Milanin duke refuzuar skuadra të tjera, sidomos një skuadër të talentuar si Roma. Pse të dëgjoj ‘pordhat’ e Berluskonëve edhe për një vit. Ne do të humbnim më së shumti në tërë këtë tollovi. Allegri do të ia dilte disi, edhe Berluskonët do të përfitonin me një kontratë të ulët për trajner, edhe pse më poshtë se paga e Allegrit vështirë të gjejmë. Do të përfundojmë me njërin nga emrat e lartpërmendur, e asnjëri nga ata nuk kryen punë. Trajner më të mirë me pagë të Allegrit nuk mund të gjejmë. Berluskonët kanë një mani të gjejnë Guardiolan e ri, dhe për këtë po vuajmë që nga koha e Ancelottit. Leonardo dështim total, Allegri fillim i mirë, por jo perfekt. Të tjerët që përmenda më lart do të jenë edhe më poshtë. Më shumë do të pësojmë ne si skuadër se sa Allegri apo skuadra që merr atë në sezonin e ardhshëm.