Milan

Thonë se ishte ndër ndeshjet më të mira këtë sezonë kundër Sampdorisë. Pajtohem deri diku pasi kemi poseduar topin mjaft kohë, kemi lëvizur, kemi shënuar, dhe kemi pësuar. Skuadra është në një periudhë të mirë që rezultoi me shumë rezultate të favorshme. Barazimi nga Sampdoria vjen si pasojë e një gabimi të vetëm në mbrojtje. Gjithashtu më ka habitur edhe qëndrueshmëria e disa lojtarëve në fushë pasi lodhja nuk u vërejt në një masë të madhe, por megjithatë shihej. Allegri nuk ka ndryshuar formacionin ka kohë, dhe do të fitonim sikur të inkuadrohej Ronaldinjo që nga fillimi. Gjithashtu Bonera nuk e ka vendin në anën e majtë, as në të djathtën, askund në Milan. Fati ynë ishte që edhe skuadrat tjera dështuan të na afroheshin këtë javë dhe përsëri gjendemi mirë në krye larg konkurrentëve kryesor. Me Sampdorinë ishte ndeshja e fundit e vështirë në atë serinë e ndeshjeve që i konsideroja të mundimshme. Nuk është e lehtë të fitohet në “Marasi”, por, është mëkat të humbasësh epërsinë aty. Sidoqoftë edhe një pikë më kënaq mua, pasi do të na mundësojë të marrim frymë më lirshëm këtë javë, para ndeshjeve me Breshan, Ajaksin, dhe Bolonjan. Me Ajaksin është mirë të angazhojmë skuadrën e rezervistëve pasi nuk do të kemi asgjë për të luajtur për. Bresha dhe Bolonja nuk po kalojnë kohë të mirë, dhe shpresoj të mos bëjmë gabime ndaj skuadrave të tilla, sepse ne zakonisht gabojmë ndaj këtyre skuadrave. Shpresoj të mbajmë formën e mirë dhe të përfundojmë këtë vit në krye dhe me një epërsi së paku 3 pikë ndaj të dytit, kushdo qoftë aty. Tri pikë na nevojiten që në fund të sezonit të kemi dy javë kohë përgatitje për finalen e Ligës së Kampionve në Uemblli, 28 maj, ndërsa xhiroja e fundit e Serie A zhvillohet me 22 maj!!!!!

Skuadra në përgjithësi ishte e lodhur dhe nuk ishte shumë e dobët në ndeshje me Sampdorian. Prandaj, nuk do të përqëndrohem tek paraqitja individuale e futbollistëve, por në diçka që nuk ka lidhje direkte me Milanin.

Gjithë bota kishte sytë tek “el klasiko” mbrëmë. Ishte një lojë e mrekullueshme e Barselonës. Po pra, vetëm Barselona luante futboll, Reali shikonte dhe merrte mësimet fillestare për futboll, 1-01. Kjo më bën të kthehem 16 vite më parë kur isha shumë i ri dhe kur pata filluar të dashurohem në një skuadër futbolli që bënte kërdi në atë kohë. Barselona është një emër i bukur dhe çdo fëmijë do t’i bënte përshtypje një emër i tillë. Edhe lojtarët që kishte Barselona atëherë ishin yjet e botërorit të mbajtur në SHBA në vitin 1994, Romario dhe Stoiçkov, si dhe lojtarë tjerë si Guardiloa, Mihael Laudrup, Kuman, Ferrer, Zubizarreta, Salinas, Amor, Nadal (mixha i Rafael Nadal), Begirishtan (ish-drejtori sportiv i Barselonës), Gojkoçea, etj, të gjithë nën udhëheqjen e legjendës së futbollit Johan Krojf. Kjo skuadër me plotë yje dominonte futbollin atë kohë, kishte fituar Kampionatin e Spanjës me 30 gola të Romarios, kishin arritur në finale të Ligës së Kampionve ku ishin favorit kryesorë ndaj Milanit të cilin e kishte braktisur Arrigo Saki (që disa e konsiderojnë si njërin nga trajnerët më të mirë në histori të futbollit) dhe futbollistët kryesor si Van Bsten, Rajkard dhe Gullit. Por, ajo çfarë ndodhi atëherë ishte ndër befasitë më të mëdha në histori të futbollit. Milani mposhti atë Barselonën dominuese me rezultat të thellë 4:0. Disa milanista të vjetër akoma kujtojnë ato kohë, dhe kur shohin Barselonën në mënyrë ironike deklarojnë që këtë Barselonë e kemi mposhtur 4:0. Këtë e përdorin gjithnjë për të lavdëruar Milanin dhe akoma bëhet ëndërrimtarë kur kujtojnë ato çaste. Vërtetë ka qenë kënaqësi kur shënoheshin ato golla, kur çmendej Zubizareta dhe kur Krojfi i shokuar vetëm shikonte mrekullinë që bënin 11-shja e Kapellos. PLAP! Zgjohuni! Loja e mbrëmshme e Barselonës ishte mrekulli që nuk është parë në futbollin e shekullit XXI. Barselona posedonte topin deri në 80% dhe 350 milionë e shpenzuar në transfere dukej që i kishte marrë uji i tualitetit. Nuk kishte faj Reali, as Murinjo, as Perez, fajtore ishte Barselona që s’di çfarë bënte, vetëm e bënte mirë! Skuadra e Barselonës përbëhej prej 9 futbollistëve që janë rritur në shkollën e Barselonës, përbëhej prej futbollistëve që luajnë me zemër, dhe jo mercenarëve që luajnë për para dhe famë. Çfarë dua të them?! Vazhdoni lexoni nëse keni arritur deri këtu!

Pas atyre ndeshjeve kundër Realit, transferimit të Kakas, 6-shes të vitit të kaluar të Murinjos, dhe dominimit të Interit, milanistat urrejnë Murinjon dhe Realin në përgjithësi. Kanë arsye për t’u ndjerë ashtu. Tani kjo fitorja e Barselonës në një mënyrë është hakmarrje e vockël e milanistëve. Reali ndoshta ka pësuar pesë gola prej Barselonës, ndoshta është turpëruar Murinjo, ndoshta milionat e Perezit i kanë marrë ujërat e zeza, por Reali na mposhti këtë vit, po kualifikohet i pari nga grupi ynë, Murinjo… e po ky njeri na ka shkaktuar shumë dhimbje, dhe Perezi na ka marrur Kakan, vitin e ardhshëm do të na marrë Paton ose Tiago Silvan. Pra, pa marrë parasysh çfarë bën Reali ndaj Barselonës, me Milanin e ka krejt ndryshe.

Dhe kur përmenda finalen e Ligës së Kampionve në filim të tekstit atëherë duhet të kujtojmë që Barselona është akoma në Ligën e Kampionve, dhe ne ndoshta do të gjejmë atë pak fat që të ndeshemi me Shakhtarin, Totenhemin, Shallken apo Lionin në rrethin e dytë, dhe mund ta shtyjmë kështu deri në finale, por çfarë nëse na bie të takohemi me Barselonën?! Çfarë do të na bëj Barselona neve, çfarë do t’i bëjë mesfushës tonë të plakur?! Mua më mbetet vetëm një gjë, të lutem të menjanohemi nga ndonjë skuadër në penallti, ose të menjanojë dikush tjetër Barselonën para se të takohemi ne. Më e keqja është të takohemi në rrethin e parë me Barselonën. Megjithatë do të doja të takoheshim me Barselonën që të shihni diferencën në mes të Milanit dhe Barselonës, dhe pastaj të kujtonim me ironi ato kohët e arta që janë fanitur në memoriet tona. Vetëm ato na kanë mbetur!

Luan Morina

Kolumna “Ditari i një milanisti” për ACMilan-Shqip dhe Shqipmedia

Twitter: @morinaluan

lomsh

Roxher Federer është tenisti i tretë që fiton pesë herë turneun e fundit të vitit që cilësohet si kampionati botëror pasi mbledh tenistët më të mirë gjatë vitit. Ai mposhti në finale numrin një në botë, spanjollin Rafael Nadal i cili akoma nuk ka fituar këtë titull. Nadal dominoi këtë sezonë, fitoi edhe US Open, grend slemin e vetëm që nuk e kishte fituar si dhe shumë turne Masters, por me këtë fitore Federer vuri kapakun se kush është tenisti më i mirë në botë. Gjatë tërë javës Federer shfaqi superioritet ndaj tenistëve të tjerë. Asnjë ndeshje e tij nuk zgjati më shumë se një orë e gjysëm. Edhe në finale ai arriti të mposht Nadalin duke thyer shërbimin e tij tre herë, dy herë në setin e fundit të cilin e fitoi 6:1. Të parin e fitoi 6:3, ndërsa të dytin e humbi 3:6. Nadal kishte pushuar javët e fundit duke u përgatitur në maksimum për këtë turne, ndërsa në anën tjetër Federer kishte marrë pjesë në turne si ai i Bazelit dhe Parisit, por kjo nuk i pengoi në rrugën e tij deri tek fitorja e pestë në turnetë finale të vitit. Më herët këtë e kanë arritur vetëm Ivan Lendëll dhe Pit Sampras. Është titulli i parë i Federerit në Londër, derisa më herët në finale kishte fituar në Hjuston dhe Shangai. Federer në mënyrë maestrale përmbyll këtë sezonë jo aq për lavdërata, me një fitore shumë të rëndësishme.

Javën e kaluar përmenda që Ançeloti ka shumë gjasa të largohet nga Çelzi. Këto mundësi janë shtuar gjatë javë pasi është përmendur edhe largimi i i drejtorit teknik, Frank Arnesen i cili do të braktis skuadrën në fund të sezonit. Në pozitën e tij pritet të vendoset Ciki Beguiristan, ish-drejtor i Barselonës. Kjo menjëherë lidhet me Pep Guardiolan i cili do të jetë kandidati i parë për të zëvëndësuar Ançelotin tek Çelzi. Të gjitha këto s’janë asgjë tjetër pos shkrime gazetash, por, një gjë që po vërehet janë katër humbje të Çelzit dhe vetëm një pikë në tri ndeshjet e fundit. tani Çelzi ka humbur pozitën e parë ndaj Mançester Junajtedit të Sër Aleksit, për të cilët Dimitar Berbatov shënoi hiç më pak se pesë gola në fitoren e thellë ndaj Bllekbërnit. Më në fund ky lojtar ka filluar të shpaguhet kur tani me 11 gola të shënuar i prin listës së shënuesve më të mirë në Premier Ligë. Arsenal nuk gaboi ndaj Aston Villas, por gabimin e Arsenalit e bëri Liverpul. Më mirë të themi Totenhemi ia bëri edhe Liverpulit si Arsenalit, u rikthyen nga disavantazhi për të fituar, këtë javë vetëm 2:1. Por, Herri Rednap beson që mund ta fitoj Ligën e Kampionve, pse të mos besoj edhe në Premier Ligë, edhe pse ka shumë skeptik. Sido që të jetë Premier Liga ka filluar të “nxehet” me krizën e Çelzit.

Në anën tjetër në ligën “bajate” të Spanjës, sonte zhvillohet ajo për të cilën pritet një sezonë, “el klasiko” në mes të Barselonës dhe Realit të Madridit. Mbrëmë qeveria me seli në Madrid ka pësuar një disfatë në Katalunjë, por a do të jetë edhe sonte ashtu mbetet të shihet. Të dy trajnerët e sidomos Murinjo që nuk e ka zakon, kanë dhënë deklarata të matura. Vërtetë frikësohet Murinjo nga Barsa, apo pret fundin e ndeshjes të përçmojë ata?! Murinjo nuk ka humbur asnjë ndeshje duke udhëhequr Realin, nuk besoj që sonte do të jetë e para, edhe pse shumë veta mendojnë që Barselona do ta mposht lehtë Realin. Është Murinjo në anën tjetër që di të mbyllet sikur “iriq” dhe sa herë që tenton ta prekësh “të pickon”. Nuk dua të nënçmojë Barselonën pasi kanë një strateg fantastik me një skuadër të shkëlqyeshme, por, vështirë është të gjesh favoritë në këto ndeshje. Gjëja më e mirë që mund të bëjmë sonte është të ulemi dhe të shohim spektakël, edhe pse Murinjo di të bëj lojë monotone, por, besoj që do të luajnë lojë të hapur të dyja skuadrat që të na mundësojnë të shohim futboll cilësorë. Për skuadrat dhe gjërat tjera nuk ja vlen të diskutohet liga e Spanjës.

Në Bundesligë Mainci ka arritur të largohet nga Leverkuseni, ndërsa nuk ka mundur t’i afrohet Dortmundit që ka fituar sërish. Në 13 ndeshjet e fundit Dortmund ka shënuar 12 fitore dhe vetëm një barazim, 1:1 me Hofenhajmin. Për befasi ishte humbja e Shalkes, 5:0 nga Kaiserslautern që i bie “shuplakë” fytyrës së Magathit. Edhe pse kanë siguruar rrethin e dytë në Ligën e Kampionve, Shalke është e fundit dhe 13 pikë larg pozitës së pestë që siguron pjesëmarrje në garat evropiane. Fitore të rëndësishme ka shënuar Verder që mposhti Sent Paulin, i cili ka filluar një “rënie të lirë” drejt fundit, 1 barazim – 6 humbje. Rënie javëve të fundit kanë shënuar edhe Frajburg dhe Frankfurt që kanë humbur dy ndeshjet e fundit që i shpie në mesin e renditjes, derisa para dy javëve ishin ndjekësit kryesorë të tri skuadrave të para.

Në Itali vetëm Inter dhe Palermo kanë shënuar fitore nga pjesa e epërme e renditjes. Milani luajti mirë, por u vërejt lodhja ndaj Sampdorias, Lacio nuk arriti më shumë se një pikë ndaj Katanias, ashtu si edhe Juventus ndaj Fiorentinës së fundosur. Napoli u mposht thellë nga Udinese që ngjitet në pjesën e epërme pas një starti katastrofal të sezonës, ndërsa Interi fitoi thellë ndaj Parmës, ashtu si Palermo ndaj Romës.

Milan

Ka kohë që nuk kam shkruajtur për formën e Milanit. Jo që nuk ka pasur hapësirë për kritika dhe lavdata, por unë nuk kam pasur shumë kohë. Sidoqoftë do të përmbledh shkurt ato që ka ndodhur deri mbrëmë, dhe pak më gjatë në atë që ndodhi mbrëmë.

Me Palermon kemi bërë lojë të mirë, dhe ndoshta pak fat që kemi fituar. Por, Palermo është ajo që na ka mposhtur shumë herë në San Siro viteve të fundit. Ashtu sikur nuk mund të fitonim në Napoli, kishim vështirësi edhe me Palermon. Këto janë dy gjëra që kanë ndryshuar nga vitet e kaluara që japin shenja se këtë vit mund të presim Skudeton pas 7 viteve. Para Palermos kemi luajtur me Barin. Aty kemi fituar kohëve të fundit, dhe ishte Pato ai që shkëlqeu. Përsëri Bari është skuadër e dorës së dytë, ndaj të cilave nuk kam dyshime që Pato mund të shkëlqejë. Ndaj Interit kemi bërë lojën e tyre që kanë bërë kundër Barselonës vitin e kaluar. Kemi luajtur me një stil të Murinjos, njëri ndër tre strategët më të mirë të gjallë sipas mendimit tim. Por, Inter pati pësuar gol vitin e kaluar, ne e bëmë më mirë. Kemi mposhtur një skuadër që tashmë konsiderohet mesatare, kemi bërë një shmangie nga skuadrat tjera, dhe tani gjithçka varet nga ajo që bëjmë ne. Nëse humbim skudeton këtë vit është faji jonë. Na duhet kontinuiteti që fatmirësisht nuk po na mungon këtë vit. Kemi vetëm dy barazime (Lacio dhe Katania) dhe dy humbje (Çezena, dhe Juventus). Nuk është aspak keq, është një seri e mirë pesë fitore radhazi në të gjitha garat. Nuk po dështojmë kundër skuadrave mesatare dhe të dobëta siç po bëjnë konkurrentët, dhe gjithashtu po fitojmë lojëra të rëndësishme jashtë. Fitorja ndaj Interit ka qenë një shtytje para, sidomos në aspektin psikologjik tek skuadra. Tani ne ndihemi se jemi mbi ata dhe meritojmë të jemi. Nuk jemi keq. Në fakt unë besoj në skudeto. Dhe për më tepër Allegri ka arritur të krijoj një filozofi bazë për skuadrën. Ka larguar mos sigurinë, ka bërë disa ndryshime në formacion dhe po bën vendime të mira. Në rregull, Ronaldinjo nuk po inkuadrohet, por, kjo vjen si pasojë e lëndimit të Pirlos. Nuk ka kurrfarë lidhje në formacion në mes këtyre dyve, por Allegrit i nevojitet një mesfushor lidhës dhe jo shumë ofanziv. Sedorf është zgjedhja më e mirë, por të luash 4 lojë a nuk di sa i ka luajtur radhazi, do të ketë rënie të formës së tij në ndeshjet vijuese. Kjo u pa në mbrëmë ku Sedorf nuk ishte në nivel. Boateng po më befason me lojën e tij në pozitën e mesfushorit ofanziv. Pranoj skepticizmin për mosangazhimine tij nga fillimi në atë pozitë. Është një bast për t’u vënë, dhe e kuptoj pse Allegri preferon Sedorfin para Boatengut. Gatuzo dhe Ambrosini do të shkaktojë probleme tek ne. Të dy janë plakur dhe vërehet lodhja e tyre. Ata mund të luajnë disa lojë, por edhe duhet të pushojnë. Përndryshe kjo do të na rrezikojë të mbesim me lojtarë ma pak në ndeshjet në vijim. Të gjithë e dijm agresivitetin e tyre, dhe pak rigorizitet më i madh tek gjyqtarët mund të na lë me një apo dy lojtarë ma pak. Agresiv është Flamini, por është më i ri. Flamini vrapon tërë lojën dhe e ke në çdo pozitë. Edhe angazhimi i Flaminis është një hap para i Allegrit. Me rikthimin e Pirlos, në lojë duhet të rikthehet edhe Ronaldinjo në vend të Sedorfit, dhe të largohet edhe njëri nga Ambrosini apo Gatuzo. Nëse luajmë me njërin nga Flamini-Boateng dhe njërin nga Ambrosini-Gatuzo, me Pirlo si lidhës dhe Ronaldinjon para, ky formacion mund të na ndihmojë deri në fund të sezonit. Por, jo më shumë. Unë do të preferoja dyshen e parë, por nëse duhet të zgjedh në mes të atyre dyve atëherë do të shkoja për Flamini. Ka tre vite në Milan, dhe tashmë duhet të jetë bazë e skuadrës. Sulmi, me lëndimet e Inzagit (sinqerisht më vjen mirë që nuk do ta shoh deri në fund të sezonit) dhe Pato (që po lëndohet si shpesh), ka pësuar ndryshime. Robinjo po vuan në realizim, në finalizim, por po funksionon për mrekulli me Ibrën. Ibra na ka kryer shumë punë këtë vit. Na ka shpëtuar pasi të gjithë topat ajror ndalen te ai dhe me një Robinjo të shkathët dhe të shpejtë në krah, ofron mundësinë që të fitojmë topa të degazhuar nga Abiati. Abiati në anën tjetër po shkëlqen. E di që Amelia është më i mirë dhe më i sigurt. Por, përpos intervenime të shkëlqyeshme, Abiati po ka shumë dalje të suksesshme në topa të ndërprerë. Të kujtojmë viteve të fundit kur Dida dilte të kapte topin në kornera apo harkime. Ka qenë tmerr, unë personalisht jam trishtuar kur kam parë që ai të dal të marrë ata topa, pasi afër gjysma e tyre ka përfunduar me gol. Abiati shpesh po ka disa hamendje të grushtojë apo të kap topin, por, unë besoj që ai mund të kap topat në ajër në 90% të daljeve të tij. Ka dalje kur rrezikon, por në përgjithësi ky fakt më bën të dalloj që kemi një përparim këtë vit. Përparim me vitet e kaluara është angazhimi i Nestas. Pa marrë parasysh sa e kritikoj për disa dalje, për shkak të moshës, gjithnjë kam thënë që ai mbetet shtylla e Milanit. Vitin e kaluar me Favallin në qendërmbrojtje kemi pësuar shumë herë. Por, Tiago Silva mund të bëhet shtylla kryesore për shumë vite në Milan. Çfarë më pëlqen më së shumti tek ky lojtarë? Nuk mendon shumë! Shumë thjesht, nuk mendon ku të gjuaj topin kur nuk ka hapësirë, ka vetëm një qëllim sa më larg portës, dhe sa më pëlqen kjo! Mbrëmë patëm rastin kur Zambrota deshi të “filozofonte” në zonën tonë. Kur jemi te Zambrota, ky njeri ka mbaruar. Kam patur shpresa tek ai, por shumë gabime në ndeshjet e fundit. E përkrahi Allegrin që po fut Zambrotën në të majtë dhe Abaten në të djathtë. Të dy janë zgjedhjet më të mira që kemi tani. Ndoshta Sokratis do të ishte më i mirë në të djathtë, dhe jam i sigurt që do të kontribonte më shumë në mbrojte se Bonera, por, Allegri duhet të bindet për këtë. Ronaldinjo nuk po aktivizohet, por, mbrëmë bëri mrekullin e dytë pas asaj të Ibrahimoviç. Dy gola fantastik, dy golat mjeshtëror nga dy superyje. Këto janë dy mrekullitë që përmenda në titull. Ndoshta loja nuk ka qenë aq e mirë, por çfarë gola!

Luan Morina

lomsh

Karlo Ançeloti është shumë e mundur të lëshojë Çelzin gjatë kësaj jave. Nuk jam i sigurt që do të pres ndeshjen me Njukastëll të dielën, por, nëse nuk ndodh një ndryshim ekstrem, atëherë Çelzi do të kërkoj ndonjë trajner të ri gjatë muajit dhjetor. E gjithë kjo nuk vjen vetëm si arsye e dy ndeshjeve të humbura radhazi, gjë që nuk ka ndodhur në epokën e Abramoviç, por, arsyet janë jashtë fushës së gjelbërt. Para disa ditësh, Çelzi vendosi mos t’ia vazhdoj kontratën ndihmësit të Ançelotit, Rej Uillkinsit, i cili më pas dha dorëheqje dhe u largua nga klubi. Uillkins ishte njeriu më i besuar i Ançellotit dhe mbi të gjitha kishte një përparësi pasi që fliste italisht. Në vend të tij u vendos Majkëll Emenalo, pas një vendimi kontraverz. Kjo gjë nuk i ka pëlqyer Karllo Ançellotit dhe siç po vërehet kjo gjë po ndikon në rezultate të zymta të skuadrës. Problemet kanë filluar qysh në verë kur bordi i skuadrës nuk plotësoi dëshirat e Ançellotit për të bërë oferta për lojtarë si Torres, De Rosi, Shvajnshtajger apo Oëzil. Gjatë verës nga skuadra e bluve janë larguar Ballak (të cilin Ançelloti ka dëshiruar ta mbante), Xho Koll, Deko, Karvaljo, dhe Belleti, të cilët së bashku merrni afër 22 milionë euro pagë vjetore. Në vend të tyre kanë arritur Zhirkov, Starrixh, Tërnbull, Benajun dhe Ramires, të cilët së bashku kanë kushtuar më pas se 50 milionë funta për dy vite sa është Ançelloti trajner. Në kohën e Murinjos, për dy vite Çelzi kishte harxhuar 230 milionë funta për transfere. Tani blejnë lojtarë si Starrixh për 5 milionë euro pasi dëmshpëblimi caktohet nga gjykata, dhe transfere të lira si Tërnbull. Kjo ka ndikuar në frustrimin e Ançelotit i cili nuk po ka duart e lira. Ai është ankuar që vetëm është trajner dhe asgjë më shumë. Ai ka përmendur Sër Aleks Fergusonin i cili është menaxher i skuadrës dhe ka në dorë shumë gjëra që nga politikat financiare, transferet e klubit, deri tek 11-shja startuese. Kjo nuk ndodh me Ançelotin, i cili duart e lidhura i ka pasur edhe në Milan, nën udhëheqjen e Berluskonit. Pikërisht mosdëgjimi i urdhërave nga lartë (mos inkuadrimi i Ronaldinjos) ishin disa nga arsyet që larguan atë nga San Siro së bashku me Kakan. Ançeloti më me dëshirë do të qëndronte i papunë se të ishte kukull e Roman Abramoviç. Një gjë duhet ta dijë Abramoviç që me harxhimet nën Ançelloti skuadra e tij ka arritur shumë më tepër se nën Murinjon që kishte 10-fish më shumë harxhime.

Pas një jave kemi superderbin spanjoll ndërmjet Barselonës dhe Realit të Madridit. Të dyja skuadrat këtë javë shënuan fitore të thella. Barsa shënoi 8, Reali 5. Të dyja skuadrat kanë shënuar nga 33 gola dhe nga 10 fitore deri tani. Të dyja skuadrat kanë golashënuesit më të mirë që kanë shënuar më shumë gola se pothuajse gjysma e skuadrave tjera, Ronaldo 14 gola, Mesi 13 gola. Të dyja këto skuadra… bllah, bllah, bllah. Liga spanjolle ka 20 skuadra, jo 2. Të tjerat si qëllim kanë të arrijnë dy vende në Ligën e Kampionve, dy vende në Europa Ligë, të shpresoj mos t’u bije shorti në kupën e Spanjës ndaj Realit apo Barsës, dhe të i ikin pozitave të fundit, largimit nga liga. Është mëkat të shohësh se sa poshtë kanë rë cilësia e ligës spanjolle, e me këtë edhe interesimi dhe baraspesha e skuadrave. Në krahasim me ligat tjera, ajo spanjolle nuk është as afër baraspeshës së skuadrave. Nga 10 ndeshje që zhvillohen në javë, askush nuk shikon më shumë se 2 ndeshje, tifozët e Realit dhe Barsës. Si një futbolldashës edhe nëse filloj të shikoj këto dy skuadra, vështirë e kam të kaloj minutën e 60, pasi që gjithçka më pas kalon në kotësi. Nuk ka interesim, nuk ka zjarr në futbollin spanjoll. Ke dy ndeshje që i pret tërë vitin. Kanë kaluar kohët kur kampion bëhej Valensia, Atletiko e Madridit, e edhe Sosiedadi konkurronte me Realin gjatë gjithë vitit. Ka humbur bukuria e futbollit spanjoll, por pas vitit 2012 shpresoj se gjërat do të bien në binarë, kur do të ndalohen transferet e “çmendura.”

Dhe në fund dua të ndalem tek Interi. Që nga ikja e Murinjos janë pritur kohë të errëta për Interin, janë bërë shumë gabime nga ana e Moratit. I pari është vendosja eBenitezit në krye të skuadrës. Murinjo dhe Benitez janë dy trajnerë krejt të ndryshëm. Murinjo ka disiplinë të rreptë, përderisa Benitez duket të jetë shumë më liberal. Të pasojë Murinjo një skuadër pas Benitezit do të ishte rëndë, por të pasojë Benitez një skuadër nga Murinjo ky është mision vetvrasës. Futbollistët e Interit janë mësuar të kenë disiplinë të rreptë, janë mësuar të mos folin, dhe të dëgjojnë buçimën e zërit të Murinjos. Ajo i ka sjellur tre tituj sezonin e kaluar kur nuk kishin të ndalur. Me Benitez është më ndryshe. Gabimi tjetër i Moratit është mos shitja e lojtarëve kyç. Nuk mund të mbash futbollist me zor në skuadër. Jo vetëm Ballotelli, por është dashur të largohet edhe Maikon, Milito, Stankoviç, Kambiaso, Zaneti, Materaci, Kordoba, është dashur të largohen. Asnjëri pos Maikon nuk bën pare në treg, por, Maikon bën shumë pare. Me parat nga Maikon dhe Ballotelli ka mundur të sillnin një qendërmbrojtës të ri dhe të mirë në skuadër, dy mesfushorë kualitativ, dhe një sulmues të dytë pas Etos. Maskerano, Kujt, Boketi kanë qenë lojtarët që do të ishin në një pozitë shumë më mirë me Interin në këtë kohë. Por, Morati gaboi dhe po shkon rrugëve të konkurrentëve të qytetit, të cilët kanë pak a shumë të njëjtën bazë lojtarësh që kur fituan Ligën e Kampionve me 2007, dhe për këtë arsye nuk kanë fituar që 3 vite asnjë titull. Morati duhet të kuptojë që strategjia e Berluskonit dhe Milanit nuk është për t’u marrë lakmi.

Pas atyre tri temave dua të përqëndrohem pak në ligat kombëtare. Në Angli kriza e Çelzit ka shtuar shpresat për skuadrat tjera. Totenhem arriti një rikthim senzacional që inatosi Vengerin tejmase. Siti iu kthye fitoreve, ndërsa Bollton ka filluar të përzihet në krye të renditjes, që do t’i ndihmojë ta siguroj ekzistencën qysh në shkurt. Fundi ka filluar të ndahet, ku Uolvs me katër humbje radhazi, dhe Uest Hem, kanë ngecuar 5 pikë larg skuadave tjera.

Në Itali Milani po vazhdon me fitoret pa Ronalldinjon. Këtë javë u mposht Fiorentina 1:0, ndërsa Roma mposhti Udineze. Interi humbi në Kievo, Lacio barazoi në Parma, Juve mposhti Gjenovan, ndërsa Napoli është ngjitur lart në renditje pas fitores së shkëlqyeshme ndaj Bolonjas.

Më në fund Mainc iu kthye fitoreve, pas tri humbje. Ata mposhtën në fund Mënshengladbahun, ashtu si mposhti Borusia e Dortmundit Frajburgun. Hofenhajm fitoi thellë si mysafirë, ndërsa Leverkuzen dhe Bajern luajtën baras. Verder humb thellë, 0:4, ndaj Shallkes për të cilën tre herë shënoi Raul. Dortmund duket i qetë në krye pasi ka +9 nga Leverkusen, +14 ndaj Bajern, +19 ndaj Volfsburg, dhe +21 ndaj Shallkes.

Në Spanjë Sevija u mposht nga Majorka, Espanjoll mposhti Herkulesin, ndërsa Vijareal dhe Valensia luajtën baras. Atletiko fitoi thellë si mysafire e Sosiedad.

Në Francë, Lion i është afruar kreut, ashtu si Marsej dhe Bordo. Në Holandë, derbi Ajaks-PSV mbaroi pa gola, derisa AZ u rikthye për të mposhtur Tventen. Në Turqi, Bursa fitoi pas tri ndeshjeve, Trabzon, Beshiktash, Kajseri dhe Gallatasaraj luajtën baras. Kjo e fundit është praktikisht është përshëndetur nga titulli pasi ka 13 pikë disavantazh nga Trabzon që udhëheq me 2 pikë epërsi ndaj Bursës dhe Kajseri.

Këtë javë zhvillohet turneu final i vitit në tenis për meshkuj në Londerë. Federer dhe Marrej e kanë nisur me fitore, ndërsa Nadal dhe Xhokoviç dalin në terren sot. Në mesjavë kemi ndeshjet e Ligës së Kampionve ndër të cilat edhe Roma – Bajern, Ajaks – Real, Totenhem – Verder, Shallke – Lion, dhe Renxhers – Mançester. Europa Liga pushon këtë javë.

Luan Morina

Kolumna – E hënë paradite – 22 nëntor 2010

lomsh

Këto ditë kanë filluar të qarkullojnë zëra për bashkimin e botës futbollistike në mes të dy shteve, Shqipërisë dhe Kosovës. Kjo ide ka zënë vend sidomos në kanalin e ri ABC News. Nuk keni dëgjuar për këtë kanal?! Ja pra tani po dëgjoni.

Në fakt e gjithë ky pluhur është ngritur si reklamë për këtë televizion. Të gjitha palet që mund të vendosin në këtë gjë kanë shprehur rezerva. Pas disa ditëve kjo storie do të zhduket nga mediat ndërsa të gjithë ne do të kemi edhe një kanal televiziv që do ta mbajmë në mend, ABC News. Tërë këtë storie unë nuk e konsideroj asgjë më shumë se një kampanjë marketingu e ABC News.

Nëse zbresim në tokë me këmbë e shohim që kjo gjë është e pamundur për shumë arsye të cilat do t’i shtjelloj më poshtë.

E para sipas statutit të FIFA-s një shtet nuk guxon të organizojë gara të tyre në një shtet tjetër. Kjo është gjëja e parë që bie ndesh me statutin e FIFA-s dhe që do ti shkaktojë probleme. Kosova ka fituar pavarësinë, nuk njihet nga FIFA, por nëse Shqipëria vendos ta përqafojë Kosovën në federatën e saj atëherë rrezikon të suspendohet nga FIFA. Ky është problemi i jashtëm, ndërsa problemet e brendshme janë të shumta. E para është lufta për pozitë. Armand Duka nuk do të heq dorë nga FSHF-ja përjetë. Ai ka filluar të krijoj një imazh të ngjashëm me Zhoao Avelanzh që ka qenë për dy dekada president i FIFA-s. Por, këtu kemi një dallim. Gjatë periudhës së Avelanzh FIFA ka shënuar një zhvillim të hovshëm, përderisa nuk mund të thojmë të njëjtën gjë për Shqipërinë. Ani pse kombëtarja ka arritur në pozitën më të lartë ndonjëherë në renditjen e FIFA-s, kjo nuk i mbulon të gjitha gjërat tjera negative që ndodhin aty. Incidentet e vitit të kaluar në terrenet shqiptare, çdo vit skuadrat shqiptare hetohen nga UEFA për manipulime ndeshjesh, mënyra jo e rregullt e shitjes së të drejtave televizive, ku vet pozita e Dukas shkakton konflikte interesi (është aksioner në SuperSport) dhe shumë gjëra të tjera. Nuk dua ta bëj këtë personale, por, Shqipëria nuk do të donte një kosovar të udhëheqte federatën e tyre, kur nuk dëshirojnë që një kosovar të jetë kapiten i kombëtares. Lorik Cana është futbollisti më i mirë shqiptar për momentin. Ka qenë kapiten kudo ku ka luajtur, Marsej, Sanderlend, por në kombëtaren shqiptare shiritin e kapiteni e mban një futbollist që nuk ka skuadër profesioniste, dhe gjatë tërë karrierës së tij nuk ka arritur as sa gjysma e asaj që ka bërë Cana deri më tani. Për më tepër edhe gazetar shqiptar duke u përqëndruar në ata të Proçesit Sportiv, nuk hezitojnë të fajësojnë kosovarët për mossuksesin e kombëtares siç ishte rasti në ndeshje me Bosnjë e Hercegovinën. Kur të gjithë arritën të shohin që Cana ishte njëri ndër liderët, futbollistët kyç në mbrojtje së bashku me Dallkun, gazetarët e Proçesit Sportiv gjejnë fajtorë pikërisht këtë dyshe.

Valon Behrami, Milaim Rama, Fatos Beqiraj, Xherdan Shaqiri, Shefki Kuqi, Nijazi Kuqi, nuk kanë refuzur kombëtaren e Shqipërisë pa asnjë arsye. Thjesht kosovarët në kombëtare ndjehen inferior, dhe kjo nuk do të ndryshoj asnjëherë.

Për këto dhe shumë arsye tjera shkrirja e FFK-së në FSHF nuk do të duhej të ndodhte dhe nuk do të ndodh kurrë. Maksimumi që mund të bëhet është një ligë rajonale që do të përfshinte skuadra nga të dyja vendet, duke mos ndikuar në ligat kombëtare. Kjo ligë rajonale do të ishte e mirëseardhur pasi skuadrat shqiptare zakonisht bien në kualifikime për kupat evropiane dhe të mërkurat gjatë vjeshtës janë të lira dhe mund të përdoren për ndeshje të kësaj lige rajonale, ku do të merrni deri në 8 skuadra.

Në fund e uroj kanalin ABC News për këtë kampanjë marketingu. Kanë patur mjaft sukses.

Milan

 

Para disa javëve pata përgatitur një kolumne të titulluar Allegri-a. Pos që është një këngë shumë e bukur nga Cirque du Soleil, në njëfarë mënyrë kjo më bëri të mendoja për së paku një ndeshje se Allegri mund t’ia dalë mbanë me Milanin, të jetë ai trajneri legjendar që do të sjell trofe. Pastaj ndodhi si ndodhi dhe humba besimin tek Allegri. Megjithatë në ndeshjen e fundit Allegri bëri disa ndryshime interesante, të çuditshme ndoshta, por, interesante dhe më pëlqyen. E para është se vendosi sulmin që kam pritur për shumë kohë, Robinjo nën hije të Ibrahimoviç. Pas tyre vendosi Sedorfin, dhe nuk futi në lojë Pirlon, duke vendosur një mesfushë defanzive me tre mesfushorë dhe një lojtarë lidhës si Sedorf. Në mbrojte u fut Jepes në qendër që është më i gjatë se Sokratis. Largoi Robinjon kur kuptoi se nuk ishte dita e tij, vendosi Pirlon në një pozitë të re (vjetër – ka luajtur para se të vinte në Milan) dhe nuk aktivizoi fare Inzagin.

Në rregull patëm fat që nuk pësuam në fund, por sidoqoftë ne morëm tri pikë shumë të rëndësishme, dhe tani na duhet të kapim momentin të mposhtin Palermon dhe Interin, në kohën kur Lacio mund të fillojë të bie ndërsa Interi po vuan nga lëndimet.

Abiati mund ta konsiderojë veten me fat. Ka mundur të përjashtohet në fillim dhe të na sillte në një pozitë shumë të vështirë për pjesën e mbetur të ndeshjes. E kam përmendur edhe më herët. Pa marrë parasysh sa bukur mbron, ka intervenime të shkëlqyeshme, por më ngjan pak në portjerat turk, pas një lojë të shkëlqyeshme bën një gabim amatoresk dhe të humb lojën. Nuk ka ndodh akoma, por kam frikë se do të ndodh në të ardhmen. Abate ka depërtuar më shumë se herave tjera. Gjithnjë e kam përmendur që ai është më shumë futbollist ofanziv se defanziv, dhe ishte zgjidhje e duhur ndoshta që Antonini nuk u inkuadrua (nuk di a është i lënduar), dhe në vend të tij u vendos Zambrota. E kam përmendur pas ndeshjes me Ajaksin (ndoshta po e teproj me e kam përmendur) por Zambrota nuk po udhëheq mirë topin. Po ka raster kur po i ikën topi larg, dhe shumë lehtë mund të ndodh të ndalet topi nga mbrojta dhe të krijoj një mundësi kundërsulmi për kundërshtarët.

Jepes ndeshjen e parë zyrtare e zhvilloi i qetë, i rezervuar, dhe nuk mund të them se ishte vetëm gabimi i tij tek goli i parë. Nesta si gjithnjë është lider i mbrojtjes. Po shkëlqen në Serie A, edhe pse po mendoj se po ka probleme në Ligën e Kampionve. Megjithatë pa të mbrotja e Milanit nuk është e sigurt për momentin.

Ambrosini shënoi një gol dhe nuk është parë pothuajse tërë lojën. Në këtë ka ndikuar pozita e tij më defanzive dhe mos sulmet e vendasve. Personalisht më ka pëlqyer më shumë Ambrosini kundër Barit, se sa Pirlo në disa ndeshje gjatë sezonit. Arsyeja është që më mirë zhvillohet loja kur nuk prit që Pirlo të organizoj lojë kur nuk është në qejf, se sa të qarkullosh topin tek ai dhe të presësh të krijoj raste. Nga Ambrosini nuk pret këto gjëra dhe kërkon alternativa tjera. Gatuzo ka patur lojë solide. Ka qenë i lodhur nga ndeshja me Realin, por megjithatë ka ndihmuar mbrojtjen.

Tejmase jam i lumtur për golin e Flaminisë. E ka vërtetuar se është shumë më i mirë se gjithë mesfushorët tjerë. Unë i pëlqej lojtarët që nuk dorëzohen, vrapojnë për 90 minuta, dhe nuk gjithnjë janë në lëvizje me apo pa top. Për atë më pëlqen Flamini dhe Boateng. Robinjo ka patur dy herë rast të ngjashëm me atë të Flaminisë. Ka huqur dy herë Robinjo që është sulmues, përderisa Flamini ka shënuar atëherë kur iu dha rasti. Ka lëvizur, ka bërë depërtime, ka qarkulluar topin, lojtari i ndeshjes për mendimin tim. Edhe Sedorf ka qenë i mirë të dielën. Ka asistuar, ka krijuar pozita, dhe për çudi nuk më kujtohet që ka mbajtur shumë top. Kjo ka funksionuar sepse mesfusha e Barit ka bërë më pak presion dhe ka lejuar të mbanim top më shumë. Kanë sulmuar vetëm me anë të Barretos që ka qenë shumë i rrezikshëm disa herë. Kemi patur fat që herët nga loja është larguar Almiron. Robinjo nuk kishte ditën dje. Është turp të huqen ato raste që ka patur ai dje. Dhe çfarë raste ishin! Në rregull, një ditë mund të mos funksionosh, por të humbasësh ato lloj raste është mëkat. Megjithatë ka qenë i lëvizshëm, i shpejtë, dhe ka qarkulluar topin. Ndërsa Ibrahimoviç ishte lojtari më i mirë i ndeshjes së bashku me Flaminin. Ibra dje ka vrapuar, ka krijuar raste, ka asistuar i ka bërë të gjitha duke mos u treguar aspak egoist. Është kthyer në mbrojte, në mesfushë, ka kërkuar topin ka pasuar, ka qenë për mësysh. Mua më ka pëlqyer tejmase paraqitja e tij. Nuk ka shënuar, por ka qenë fantastik, dhe ky lloj Ibra na nevojitet për ndeshjet e mëdha, jo vetëm për Barin.

Më pëlqeu angazhimi i Pirlos si mesfushor ofanziv. Në atë pozitë ka luajtur para se të vinte nën urdhërat e Ançelotit. Nuk pati shumë kohë për tu dëshmuar. Pato shënoi një gol të mirë. Ishte i përkryer, pranoi topin shkëlyeshëm depërtoi, u ndal, mendoi, gjuajti aty ku nuk mund të arrinte portjeri i shkëlqyeshëm dje, Zhillet, dhe shënoi. Diçka për të mësuar për Robinjon.

Siç thashë në fillim shpresoj të vazhdojnë këto lojëra. Na nevojiten në javën në vazhdim që do të jenë vitale për sukseset tona këtë stinor.

Luan Morina

Kolumnist i rregullt për ACMilan-Shqip

lomsh

Të fitosh një kampionat kombëtar nevojitet vazhdueshmëri, kontinuitet i rezultateve. Mund të humbësh derbitë, dhe ndonjë ndeshje aty-këtu, por gjatë ndeshjeve tjera duhet të jesh në formë. Çelzi ka skuadrën më të mirë në botë, dhe njërin ndër trajnerët më të mirë në botë. Nuk jam fans i Çelzit, por shikojeni skuadrën dhe e shihni për çfarë po flas. Çelzi fiton shumë lojë, por humb më kryesoret. Këtë sezonë kanë humbur vetëm nga Mançester Siti dhe të dielën nga Liverpul. Ata po humbin ndeshjet derbit që ndoshta kanë shumë rëndësi në krenarinë e tifozëve të tyre, por në fund ata përfundojnë me trofe në dorën e tyre. Në anën tjetër Liverpul ka finalizuar ringjalljen e tyre. Tri fitore radhazi në kampionat dhe rikthimi perfekt në Ligën e Evropës ndaj Napolit. Tani ata janë në top 10, por akoma janë 10 pikë larg kreut. Megjithatë gjatë muajit nëntor ata do të kenë për kundërshtarë disa skuadra jo shumë cilësore që duhet ti mposhtin nëse dëshirojnë të futen në luftë për titull, ose së paku për një vend në Ligën e Kampionve. Liverpul tani ndeshet me Uiganin, Stok, dhe Uest Hemin. Të gjitha janë të renditura pas tyre dhe mund ti sjellin “të kuqve” 9 pikë vitale. Me ardhjen e pronarit të ri, Xhon Henri, skuadra e Liverpul ka ndryshuar për të mirë. Thjesht ai është kalorësi që do të shpëtojë të kuqtë nga qyteti i Bitëllsave. Totenhem mposhti Interin, por nuk arriti ta mposht Bolltonin, që edhe këtë vit është përzier në krye të renditjes, ashtu si Njukastëll. Pikërish kontinuiteti është problem kryesor i Arsenalit që këtë javë humbi nga Njukastëll, pas tri ndeshjeve të fituara. Në mesjavë zhvillohen ndeshjet e xhiros së 12, ndërsa veçojmë derbin ndërmjet rivalëve të Mançester, Sitit dhe Junajtedit.

Në ligën spanjolle, Reali dhe Barselona nuk kanë të ndalur. Do të presim derbin në fund të nëntorit. Vijareal ka humbur 4 pikë në katër ndeshjet e fundit dhe nëse vazhdon kështu mund të rehatohet në pozitën e tretë, ndërsa për pozitën e fundit që dërgon në Champions do të kemi një kallabllëk skuadrash. Malaga nuk mund të përmirësohet as pas ardhjes së Manuel Pellegrinit, ndryshe nga Deportivo La Korunja që ka shënuar dy fitore radhazi duke u ngjitur drejt kreut. Në mesjavë zhvillohen ndeshjet për Kupën e Spanjës.

Në Itali Milani iu kthehet fitoreve, ndërsa Napoli, Juventus dhe Roma vazhdojnë me serinë e fitoreve. Bari ka humbur pesë ndeshje, ndërsa Çezena e Bogdanit tri. Udineze nuk arriti të shënoj fitoren e pestë radhazi, u ndal nga Kaljari. Roma mposhti me anë të dy penalltive skuadrën e Lacios. Kjo tregon për rëndësinë e derbit të qytetit të Romës që vërtetë po është shumë i nxehtë viteve të fundit. Me këtë humbje Lacio mund të filloj një periudhë jo shumë të mirë, dëshpruese. Dëshprim do të jetë edhe lëndimi i Samjuel për Interin. Forma e Inter po tregon se sa ekspert është Murinjo. Me një skuadër mesatare ka fituar gjithçka që ka qenë e mundur. Benitez nuk është Murinjo, dhe nuk ka kontinuitet në rezultate. Do ta kenë vështirë të fitojnë Serie A, e ashtu edhe Champions League. Milan arriti të fitoj këtë javë ndaj Barit, me një lojë të mirë, solide. Në mesjavë zhvillohet xhiroja e 11, ndërsa ndeshjet më interesante pritet të jenë Milan – Palermo, dhe Roma – Fiorentina.

Mbijetesa do të jetë tani synim kryesor i Maincit. Ju mungojnë 16 pikë deri te numri 40 që do të duhej të garantonte mbijetesën. Tri humbje në katër ndeshjet e fundit do të thotë përfundim i magjisë së skuadrës që befasonte Evropën. Të humbësh nga Hamburg mund të ndodh, e edhe nga Dortmund, por të humbësh nga Frajburg është e tepërt. Tri humbje radhazi, janë eliminuar edhe nga Alemania Ahen në kupë tregojnë se Mainc është në telashe. Vërtetë më vjen keq nëse kjo skuadër nuk renditet në pjesën e epërme të renditjes në fund të sezonit pasi që në fillim dhuroi spektakël dhe na kënaqte jo vetëm me rezultatet por edhe me lojërat e tyre. Por, ekziston edhe një shansë. Pesë fitore në pesë ndeshjet e ardhshme do të ishin ëndërr, por edhe një mohim i të gjitha atyre që thashë më lart. Është një probabilitet i madh kur krahason skuadrat që kanë mposhtur deri tani, dhe skuadrat që do të takohen në pesë ndeshjet e ardhshme: Hanover, Mënshengladbah, Nyrnberg, Frankfurt, dhe Shalke. Përndryshe Dortmund po vazhdon të hap epërsinë, ndërsa Leverkuzen është afruar në 3 pikë. Formë të mirë po tregojnë edhe Frankfurt e Nyrnberg që ka tri fitore radhazi. St. Pauli ka filluar të fundoset me tri humbje radhazi, ndërsa humbjeve në këtë javë i janë kthyer edhe Kaiserslautern e Këln pas fitoreve javën e kaluar, me nga katër humbje në pesë ndeshje të fundit.

Dhe për fund Lorik Cana startoi tek Gallatasaraj, por përsëri humbën. Me këtë humbje Gallatasaraj mund të përshëndetet nga titulli dhe të shpresoj për një vend në Evropë. Pa Ligë të Kampionve, nuk besoj se do të qëndroj Cana apo ndonjëri nga yjet. Kjo është pritur nga një George Haxhi, dhe një skuadër që nuk ka asnjë sulmues.

Milan

Shpresoj që tani jeni qetësuar dhe nuk e keni atë euforinë dhe dëshpërimin nga mbrëmë! Çfarë ndodhi mbrëmë?! “Ishte ai, përsëri vetëm ai, ai i cili na shpëton gjithnjë, legjenda jonë! SuperGrande Pippo!” Kjo ka qenë një fjali përmbledhëse nga të gjithë tifozët rosoner, të gjithë ata që pas lojës nuk dini për çfarë të gëzoheshin dhe përmendni dy gola të Inzagit, dhe mallkonin fatin. Pasi fillova me citime do ta përmendi edhe një: “Reali dha dy gola në pjesëlojën e parë, pastaj pushoi në pjesën e dytë duke ia lëshuar dy gola, dhe shënoi në fund, për t’i treguar se ata bëjnë çfarë të dojnë ndaj Milanit. Për t’i treguar se Reali dhe Milani janë dy skuadra mike të cilat i ndihmojnë në kohët e vështira.”

Asnjëra nga dy fjalitë e mësipërme nuk vlen për mua. Është çmenduri dhe injorancë të mendosh se një njeri ka ndonjë magnet gome për të marrë topin. Është çmenduri të mendosh se një njeri mund të shënojë nga asgjë sepse disa forca të padukshme e vendosin atë në atë pozitë dhe pastaj ato forca, në shumë raste e quajnë “fat” e dërgojnë topin tek ai njeri që të shënoj. Apo ndoshta Filipo kur ka qenë fëmijë është prekur nga ndonjë top radioaktiv dhe tani ai ka afinitet ndaj topave (ashtu siç ka ndodhur Spajdermenin (njeriun merimangë) të cilin e ka kafshuar merimanga radioaktive).

Ta kemi një që gjë të qartë. Milani mbrëmë ishte më i tmerrshëm se ndaj Juventusit. Po të isha në kategorinë e njerëzve që mendojnë se futbolli evropian udhëhiqet nga nëntoka, bastoret, dhe miqësia, do të thoja që Reali ia ka lëshuar Milanit një pikë. Unë nuk besoj në ato budallëqe. Reali nuk ka lëshuar asgjë. Reali ka gabuar rëndë herën e parë, ndërsa herën e dytë ka gabuar rëndë gjyqtari. Golat që kemi shënuar ne nuk janë meritë e jona, e aq më pak e Inzagit. Nuk është ndonjë virtyt të gjendesh pas portjerit sepse as Karvaljo e as Arbeloa nuk do të prisnin një gabim aq amatoresk të Kasijas i cili pothuajse vet shënoi golin, ndërsa Pepe gaboi për shkak të presionit nga Ibrahimoviç. Reali nuk meritoi barazimin. Meritoi fitoren. E vetmja gjë që kënaq milanistët këtë të enjte është një dy golësh i Inzagit. Unë nuk jam aq injorantë dhe i cekët të mbyll sytë para gjithë asaj që ndodhi mbrëmë dhe të kënaqem me ata dy gola, të cilët siç e ceka edhe më lartë nuk janë meritë e jona. Duhet të hapim sytë dhe të shohim realitetin. Milani ishte i tmerrshëm, makabër. Dhe do të ishte katastrofale po të fitonim mbrëmë. Pse?

E para është që nuk kemi luajtur kurqysh, dhe e dyta është gjëja më e rrezikshme. Do të vazhdonim të besonim në këtë grup të harxhuar lojtarësh. Do të vazhdonim kontratën Inzagit, Gatusos, Pirlos e Nestas. Vetë kam deklaruara në kolumnat e mëhershme (pas humbjes nga Ajaksi) që kjo duhet të jetë sezona e fundit e Nestas. Njeriu ka filluar të plaket dhe tani është vështirë të jap maksimumin, sidomos në ndeshjet ndërkombëtare. Unë nuk dua të jem njëri nga ata që do të ofendojnë Nestan, apo ta fishkëllojnë. Ai është legjendë e mbrojtes rosonere, por koha e tij është duke kaluar. Edhe pse mbeti mbrapa tek goli i parë, edhe ndoshta edhe tek i dytë duke prishur grackën e ofsajdit, unë megjithatë nuk e konsideroi atë të jetë hallka më e dobët në skuadër. Tiago Silva ka dhënë aq sa ka mundur duke pasur parasysh që nuk ka qenë i shëruar plotësisht. Ndërsa Zambrota dhe Abate kanë pasur një detyrë më defanzive mbrëmë. Sidomos Abate që ka patur punë me njeriun më të pistë në historinë e futbollit. Mesfusha ka qenë solide. Pirlo ka shpëtuar dy herë gol në fillim të ndeshjes. Tjetër gjë nuk mbaj në mend. Gatuso ka qenë aktiv përsëri. Ka vrapuar, ka luajtur me zemër, por nuk mjaftoi. Boateng ka qenë ai që ka lidhur mesfushën me sulmin mbrëmë. Në rregull, ka gabuar në pasime, por ai nuk është lojtar që do të krijoj pozitë, dhe nëse prek topin më shumë se tre herë ai lojtarë do të gabojë në pasim. Këtë detyrë të Boateng kam pritur që do ta bëj Ronaldinjo. Ai nuk e ka bërë. Por, ka qenë shumë i mirë. Ka vendosur dy-tri herë Ibrën në pozitë për të shënuar, dhe ka qarkulluar topin. Por, duhet të sakrifiohet për Inzagin. Ibrahimoviç ka patur raste dhe ka kontribuar sidomos në golin e parë. Presioni i tij bëri që Pepe të gabojë, e pastaj edhe Kasijas. Ka lëshuar dy raste shumë të mira, por edhe ka pasur ndikim në mbrojtjen madrilene. Pato nuk ka funksionuar dhe ai është dashur të largohet për Robinjon. Por, Robinjo nuk do të luaj futboll në Milan edhe për shumë vite, shkak i shkurtëpamësisë dhe politikave të vjetra të klubit. Ambrosini është futur dhe nuk ka bërë ndonjë gjë të mirë. Ashtu edhe Sedorf. Inzagi ka shënuar dy gola, por për mua ata gola vetëm mbajnë emrin e Inzagit. Lirisht mund t’i shkruhen Kasijasit, dhe Stefen Çajlldit (gjyqtarit anësor). Nuk di çfarë i bëri Xabi Alonso që e rrëzoi. Nuk di si mendonte të driblonte, Marçelon, Karvaljon dhe Pepen. Nuk di a e di se sa vjet i ka.

Por, e mira në fatkeqësi është barazimi. Mund të më quani të çmendur, anti-milanist, madrilen, e çka të dëshironit. Por, pikërisht kjo më bën një milanist të vërtetë. Po të fitonim mbrëmë, do të ishte një vetvrasje për ne, ashtu siç ka qenë titulli i 2007. Po të fitonim mbrëmë, Inzagi do të ishte një super-hero, do të fitonte një kontratë dy vjeçare, e gjithashtu edhe Gatuzo, Pirlo, e Nesta. Nuk do të blenim Boatengun, Amelian, e as Ibrën (të gjithë në huazim, edhe pse më duket se jemi të obliguar të blejmë Ibrën në bazë të kontratës). Bile ka patur mundësi me kthy edhe Favallin. Do të vazhdonim të besojmë si të verbër në këtë gjeneratë, ashtu siç po bëjmë që tre vite. Do të prisnim për suksese çdo vit, ashtu siç po bëjmë që tri vite. Dhe koha do të kalonte, ashtu siç po kalon. “Siamo a posto cossi (mirë jemi kështu)” – thoshte Galliani para tre viteve, dhe kemi mbetur ashtu siç kemi qenë. Të tjerët kanë evoluar. Kanë ripërtrirë skuadrat dhe tani presin të fillojnë periudhat e gjata ku do të korrin suksese. Ndërsa ne do të vazhdojmë të shpresojmë në diçka të shterur. Do të vazhdojmë të jemi shkurtpamës dhe të kënaqemi falë gabimeve të tjerëve. Të bënte të pikëlluar gëzimi i dy tifozëve në radhën e parë në San Siro mbrëmë pas golit të dytë. Ishin të gëzuar tejmase, donin të pëlcisni nga gëzimi. Por, pikërisht ajo të vret. Shkurtpamësia. Nuk e dinin për çfarë gëzoheshin. Mendonin se kemi fituar tituj, ndërsa ishte vetëm një skuadër që po humbiste në anën tjetër. Këto janë për tu mbajtur mend në tri vitet e fundit. Fitorja ndaj Realit, fitoret ndaj Juventusit, dhe disa transferime të lodhura. Tani qarkullojnë zëra se do të transferojmë Del Pieron. Ne nuk jemi të interesuar të fitojmë, por, të plasim interistët dhe juventinët. Të na shesin mijëra dresa me Ibrahimoviçin dhe Del Piero, ashtu që ne të plasim kundërshtarët tanë. Kemi rënë shumë poshtë. Tepër.

Raul ka arritur shumë më tepër suksese me Realin, se Inzagi me ne. Është shumë më i ri. Hiero ka qenë yll i skuadrës madrilene, por është larguar pasi kanë fituar titullin së bashku me trajnerin Visente Del Boske. Zidan, Figo, Bekëm, Roberto Carlos, Ronalldo, të gjithë kanë qenë yje të skuadrës i kanë sjellur tituj, dhe janë të respektuar. Por, kur është dashur të largohen, i kanë larguar. Të gjithë duartrokiten kur kthehen aty. Ne i ruajmë yjet. Dëshirojmë të jemi mbifalënderues dhe i mbajmë që të na prishin të ardhmen. Dhe asnjëri nuk vlen sa ata që i përmenda më lart. Reali ka suksese sepse nuk frikësohen të bëjnë ndryshime. Më mirë do të pranoja një sezonë me pozitën 14 në renditjen tabelare 2006/2007, dhe të largonim jo vetëm Shevën, por edhe këtë garniturën e vjetër, se sa këtë atë titull, dhe tri sezone duke u munduar të sigurojmë pjesëmarrje në Ligën e Kampionve, e të harrojmë për tituj, ashtu siç kemi harruar.

Luan Morina

Kolumnist i rregullt për ACMilan-Shqip

lomsh

Tani e për 29 javë radhazi në Primera Division do të shohim një “garë me dy kuaj”. Kaq kishin jetën ëndrrat e skuadrave tjera për dy pozitat e para, 9 javë. Edhe Valensia edhe Vijareal barazuan këtë javë. Sevija që konsideroj një kundërshtarë i rrezikshëm për dyshen para disa viteve, u deklasua me një pesëshe fytyrës në Kamp Nou. Atletiko arriti të fitoj vetëm një pikë ndaj Almerias, ndërsa Espanjol u përkujdes për fitoren e parë të Deportivos. Shkurt dhe shqip, Realin dhe Barselonën mund ti ndal vetëm njëra tjetrën. Gjatë 29 javëve të ardhshme duhet të presim vetëm edhe dy ndeshje në futbollin spanjoll, El Klasikon. Kjo është ajo që e bën këtë kampionat të mërzitshëm. Sigurisht që do të ketë ndeshje kur do të humbin pikë edhe Reali edhe Barselona. Por, që dikush të vjen nga poshtë dhe ti tejkalojë të dyja, është pothuajse e pamundur.

Që kur ka filluar të fitojë Liverpul, Mançester Siti ka filluar të humb. Në rregull, nuk kanë kurrfarë lidhje për momentin, por nëse Liverpul vazhdon me këtë formë të mirë, atëherë këto dy skuadra mund të jenë kandidate për një pozitë që dërgon në Ligën e Kampionve. Jam shumë i sigurt se Mançester Siti është skuadër shumë më e mirë se Liverpul, ashtu edhe kanë treguar me paraqitjet e tyre këtë sezonë, por është një periudhë kritike për Sitin. Mposhten nga Arsenal, dhe pastaj nga Uolvs. Çelzi fitoi jo lehtë ndaj Bllekbërn. Çeh ishte vital për mysafirët, pasi shumë herë i shpëtoi nga humbja. Goli i parë ishte mjeshtëri e Çelzit. Lehtë, thjeshtë, butë, gol. Padyshim që është njëra ndër skuadrat më të mira në botë.

Arsenal mëzi që arriti të çajë mbrojtjen e Birmingem. Robert Grin nuk është porjter i dobët. Ai është fantastik, por është disi jo shumë i sigurt. Gabimi i tij në Kupën e Botës nuk u përmend aq shumë pasi dështoi e tërë skuadra, dhe tashti ka mbetur nën hijen e Xho Hart. Sidoqoftë Arsenali ka shënuar tri fitore radhazi pas dy humbjeve. Skuadra e Njukastëll është bërë skuadra më labile në Premier Ligë. Një ndeshje fitojnë me pesë gola epërsi, tjetrën e humbi me pesë gola të pësuar. Kanë një formë të mirë me dy fitore radhazi, ashtu siç ka Mançester Junajted pasi u rehatua me Runin.

Në derbin e Bundesligës, Dortmundi mposhti Maincin jo vetëm me rezultat, por edhe me lojën e tyre shumë më të mirë. Kishte shumë befasi këtë javë në Bundesligë. Bajern ka filluar të rikthehet, Shalke humb përsëri, ndërsa Hofenhajm përforcohet në pozitën e tretë. Në krye kemi shkëputje të Dortmundit dhe Maincit, dhe Dortmund ndjehet më komfort pasi Mainc, akoma nuk konsiderohet si një skuadër serioze për titull. Leverkusen është 7 pikë prapa, ndërsa Bajern 10 pikë.

Në Itali Juventusi i tregoi Milanit, se kur ata luajnë në San Siro, pa marrë parasysh sa mungesa kanë, ata luajnë me shpirt kundër kuqezinjëve. Nuk kishte ndonjë lojë shumë të mirë të Juventusit, por ishte një Milan makabër i plakur, i harxhuar, i shterrur. Dhe atëherë kur pritej të ngjiteshin më afër kreut Milani i dëshpron fansat e tij. Interi fiton në Gjenova. Sampdoria arrin të mposht Çezenën me gjithë problemet e brendshme me Kasanon. Edhe Roma shënon fitore shumë të rëndësishme. Bresha humb nga Napoli, dhe tani ka 5 humbje radhazi, 4 humbje radhazi i ka Bari. Bari javën e fundit mund të filloj të këndellet. Takohen me Milanin! (për më shumë rreth Milanit lexojeni kolumnen Ditari i një milanisti!).

Në anën tjetër Lacio ka shënuar pesë fitore radhazi, ndërsa Udineze pas atij starti katastrofal është ka shënuar fitoren e katërt radhazi.

Kim Klajsters ka fituar turneun e fundit këtë vit në tenis. WTA turneu në Doha ka pëfshirë tetë tenistet më të mira gjatë vitit 2010 në botë. Edhe pse humbi në finale ndaj Klajsters, Karolinë Vozniaçki ruajti pozitën e parë në renditjen WTA.

Në kampionatin botëror në volejboll për femra favoritët nuk kanë të ndalur. Japonia, Serbia, Brazili, Italia, SHBA, Rusia, dhe Koreja Jugore janë skuadrat e vetme që kanë shënuar nga tri fitore radhazi. E hëna është ditë pushimi, ndrsa garat vazhdojnë të martën.

Horhe Lorenco triumfoi thellë në Moto GP për Shpërblimin e Madh të Portugalisë, duke lënë mbrapa kolegun e tij Valentino Rosi. Garat në motoçiklizëm mbarojnë javën e ardhshme, kur organizohet gara për Shpërblimin e Madh të Valensias. Lorenco ka siguruar titulli disa gara më parë dhe tani është vetëm formalitet. Edhe në Moto 2, gara për kampion ka përfunduar pasi Toni Elias është shpallur kampion para fundit, ndërsa në kategorinë deri 125 kubikë, Mark Markez ka 17 pikë epërsi ndaj Nikolas Terolit. Fitorja në motoçiklizëm sjell 25 pikë, pra akoma Terol ka shansa teorike për të fituar titullin. Një gjë është e sigurtë, të tre titujt do të ju takojnë spanjollëve.

Luan Morina

Kolumnist i rregullt për Shqipmedia

Milan

Para disa javëve pata shkruar artikullin Shyqyr që ishte Parma. Aty kishte kritika shumë të ashpra pse po nënçmoja skuadrën tonë, e edhe atë të Parmës. Qysh atëherë thoja se nëse na vjen ndonjë Real apo skuadër më e madhe, Juventus, do të kemi probleme. Javën e kaluar kundër Napolit arritëm të fitojmë me zor e me fat. Nuk ishte me zor sikur manipuluam ndeshjen apo gjyqtarët, por me zor arritëm të përfundonim ndeshjen me epërsi. Ishim me fat që shënuam dy gola dhe të dy falë harkimeve të Odos.

Në rregull Odo, nuk është lojtari që ka qenë më herët. Në fillimt të sezonës unë e kam parë atë si mbrojtësi i djathtë kryesor. Nuk është për mbrojtje, por së paku është për sulm, ndryshe nga zgjedhjet e Allegrit, Bonera e Abate. Dy harkime të tij na sollën dy gola dhe tri pikë ndaj Napolit. Por, ajo ishte të hënën e kaluar, dhe le t’i kthehemi ndeshjes së mbrëmshme.

Nesta dhe Gatuzo ishin të vetmit që shërbyen ndonjë gjë, përfshirë edhe Robinjon deri diku. Të tjerët… E po të tjerët shërbenin për të plotësuar numrin prej 11 vetash sa nevojitet për të filluar një ndeshje.

Abiati ishte hero ndaj Napolit. Ka patur pritje shumë fantastike. Goli ndaj Napolit ishte i ngjashëm me atë të dytin mbrëmë. Huti në mbrojtje. Abiati nuk di, nuk besoj se ka mundur të bëjë më shumë në golat mbrëmë. Ka intervenuar mirë në disa raste, ka qenë solid, pra nuk mund ta fajësojmë Abiatin për dy golat e Juves.

Në mbrojtje kishim vetëm Nestan. Të tjerët nuk shërbenin asgjë. Milani gjithmonë në dekadën e fundit ka sulmuar me dy mbrojtësit anësor. Tani as nuk po sulmojmë as nuk po mbrohemi me ata. Bonera ku ta futësh dështon. E kam thënë edhe më herët, ky lojtar nuk është për Milanin. E as Antonini. Tri vite në Milan, dhe asgjë që të mbahet në mend. Ka dështuar totalisht. Është fajtori kryesor për turpin që pësuam nga Mançester në San Siro sezonin e kaluar. Dhe vazhdon të jetë turpi ynë. Është e vërtetë që nuk kemi mbrojtës të majtë cilësor, por ka në treg. Është absurde që në anën e majtë të luaj një mbrojtës që nuk di të harkojë me këmbën e majtë. Në çdo sulm ai duhet të depërtojë, pastaj të kthehet, pastaj të harkojë, pastaj bie fishkëllima e fundit dhe mbaroj ndeshja. E sa për mbrojtje mos të flasim, Momo Sisoko, që nuk ka lidhje me teknikën e futbollit, depërton, bën tollovi dhe çfarëdo që i bie në mendje në mbrojtjen tonë. Pastaj ne presim të ndalim Realin me Oëzil, Di Maria, e edhe ai djaloshi që mendon se di të luaj futboll, Cristian Ronaldo.

Papas vazhdoj të dështojë. Ndeshja e tretë që starton dhe akoma nuk po tregon formë. Sinqerisht, nuk e di çfarë ka bërë vitin e kaluar në Gjenova, e as nuk e përcjelli shumë kombëtaren e Greqisë. Tre talente kemi sakrifikuar për atë dhe disa milionë euro. Në fillim kam menduar se ai do të angazhohet në anën e djathtë. Është i shkurtër dhe akoma i pa adaptuar në qendër mbrojtjen e Milanit. Papas ka funksionuar në ndeshjet miqësore si i djathtë, sidomos ndaj Arsenalit në Emirates Cup.

Nuk di çka po e mbajmë Onjevun. Onjevu është arsyeja kryesore që nuk besoj në aftësitë e Allegrit. Oguçi i ka të gjitha që i duhen një qendërmbrojtësi. Ndoshta nuk ka teknikë dhe shumë shkathtësi por nuk mund të ecësh si në bahçe të babës kur të jetë ai gjiganti aty. Sa për Abaten. Ju kujtohet Interi vitin e kaluar. Ndeshja e dytë. Abate e filloi, me gabimin e tij, me pasimin e tij tek Milito më duket. Nga asgjë krijuan rast dhe të tjerat që erdhën më pas janë të ngujuar shumë mirë në pjesën më të errët të kujtesës tonë.

Vetëm Nesta funksionoi mbrëmë. Bile depërtonte edhe deri në fushën e tyre për të bërë ndonjë aksion, duke mbuluar divin e përgjumur, “maestron” Andrea, i cili mbrëmë ishte i humbur. Çka bëri Pirlo mbrëmë?! E di që ka shumë njerëz që mendojnë se ai është nuk di diçka i paparë, truri i Milanit! Ju lutem të më tregoni se çfarë kishte të mirë nga ai njeri i harxhuar. Ndoshta nuk përgjigjem në komentetet tuaja, por besomëni që i lexoj të tërat dhe i analizojë.

Gatuzo ishte organizatori ynë mbrëmë. Më duket që kemi pasur së paku pesë kornera kur ka ndodhur kjo ngjarje: edhe Nesta edhe Papas janë futur në zonën kundërshtare, aty ishte edhe Ibra e Pato, por çfarë bënte Pirlo, luante shkurt, pasonte shkurt, pastaj topi shkonte tek Rino që ai të harkonte në qendër ose të mendonte ndonjë lëvizje, ndonjë aksion. Të dy ata i kanë më shumë se 8 vite që luajnë së bashku, dhe nuk i dijnë aftësitë e tjetrit?! Të gjithë jemi të njoftuar me aftësitë teknike të Rinos. Pirlo është ai që duhet të organizojë aksione, të bëj lojë, të jetë arkitekti. Por, nuk ishte në qejf dhe ai vendoste të barte barrën tek Rino. E ai sillej si i trullosur në mesfushë, duke mos bërë asgjë pozitive për skuadrën tonë. Boateng nuk e pati ditën, nuk ishte ndonjë gjë që mund të bënte më shumë. Faji për mesfushë i bie Pirlos. Rino ishte mbi aftësitë e veta, Boateng ishte nën formën e tij të zakonshme. Pirlo nuk ishte kërkah.

Në sulm patëm shumë raste në fillim. Sulmuam, qëlluam shtylla, patëm raste, nuk realizuam. Faji bie edhe në sulmin, por jo aq sa në mbrojtje. Pato kundër skuadrave të mëdha nuk po mund të bëj asgjë. Edhe akoma është ai djaloshi vetjak. Bëri mirë që e nxori edhe pse ishte në fund, por më mirë të futej Jepes në sulm. Ibrahimoviç nuk pati shumë raste. Nëse nuk punon dikush për Ibrën ai nuk është i frytshëm. Robinjo luante më i tërhequr mbrëmë. Ishte ai që duhej të krijonte raste, ishte ai që duhej të ishte truri. Bëri aq sa mundi. Ishte ndoshta lojtari më i mirë i tretë në skuadër pas Nestas dhe Rinos. Robinjo është duke më pëlqyer kohëve të fundit, dhe ndaj Realit për mua do të ishte startues në vend të Patos. Le të denohet Pato, le të shitet, sa nuk ka hyrë në fuqi rregullorja që do të kufizojë harxhimet. Nuk është një lider për të ardhmen në skuadrën tonë. Ose le të jetë bashkëpunues në fushë, ose le të gjejë ndonjë skuadër ku konsiderohet mbret, ashtu siç ka qejf ai.

Por, kryefajtori është Allegri. Është mëkat për të gjithë neve tifozëve të Milanit që kryesia luan me ndjenjat tona. Marrim trajnerë amator që të fillojnë karrierën e tyre në skuadrën e Milanit. Vitin e kaluar ishte Leonardo, sivjet Allegri. Kam menduar shumë pozitivisht për Allegrin. E kam përmendur në artikujt e mëhershëm se ai mund të jetë lideri ynë i ri. Por, jam gabuar. Duhet një trajner trim, që nuk frikësohet të marr veprime radikale, të largoj axhën Sedorf, dhe pleqtë tjerë. Kur do të luaj Merkel në skuadrën e parë. Kur ti bëj 27 vjet? Pasi të kaloj vitet më të mira të jetës së tij profesioniste në skuadra si Foxha, Padova, e Kremoneze?

Më vjen mirë që po na kthehen këto goditje dhe atë nga pleqtë e skuadrës si Pipo, Sedorf, Pirlo, etj. Ata akoma vazhdojnë të besojnë në këta lojtarë. Unë jo. Moti kohë e kam kuptuar se këta lojtarë janë të lodhur, të harxhuar, të mbaruar, dhe jo për një skuadër si Milani. Shumë falemnderit për punën që keni bërë, ja dera, mirupafshim! Nuk ju kemi borxh asgjë. Kanë luajtur janë paguar, kanë bërë emër, janë histori.

Përsëris fjalinë e fundit nga kolumna e kaluar.

“Shpresoj të mos turpërohemi në San Siro pas dy jave, sepse kjo humbje nuk është gjë, në krahasim me atë që mund të ndodh në Milan!”