lomsh

E po, kështu e kanë zakon. Kombëtarja e Shqipërisë na dëshproi të gjithëve të martën kur fituan vetëm 1:0, ndaj Luksemburgut. Ishte një lojë e pakuptimtë, pa imagjinatë e kombëtares sonë. Përveç që nuk shënuan, nuk kishim as raste apo lojë të bukur për sy. Dhe krejt kjo ndaj një Luksemburgu, i cili për fatin tonë nuk ishte shumë konkretizues sepse do të kishte marrë pikë në Tiranë. Sidoqoftë ajo është e kaluar tani, e edhe nëse renditemi të dytët në grup, ndeshjet ndaj Luksemburgut nuk do të merren parasysh, pasi sipas të gjitha gjasave ata do të përfundojnë të fundit. Edhe kjo fitore minimale na kryn punë, pasi sjell tri pikë, por nuk kontribuon shumë në golaverazh.

Pas barazimit të Bjellorusisë dhe Rumanisë, dhe fitores së Francës në Sarajevë, gjërat janë komplikuar pa masë. Shqipëria do të udhëheqë renditjen deri në ndeshjet e radhës. E në ndeshjet e radhës na duhen së paku katër pikë. Presim Bosnjë e Hercegovinën në Tiranë me 8 tetor, ndërsa udhëtojmë në Bjellorusi me 12 tetor. 4 pikë nga këto dy ndeshje nuk na garantojnë pozitën e parë, por na mbajnë gjallë shpresat për një kualifikim të mundshëm.

Në anën tjetër në Stamboll po zhvillohen ndeshjet e fundit të kampionatit botëror në basketboll. Katër skuadrat e fundit përbëjnë dy befasi për mua, Serbia dhe Lituania, gjysmëbefasia Turqia, dhe favoriti kryesor SHBA-ja. Rusia befasoi edhe vetveten në ndeshjen çerekfinale kur ishte e baraspeshuar me SHBA-të pas dy çerekëve të parë. Por, si shumë herë çereku i tretë po është më vendimtari për amerikanët. Aty po krijohet diferenca e cila në çerekun e katërt po u jep një komoditet yjeve të NBA. Lituania më ka befasuar me fitoren ndaj Argjentinës. Argjentina e udhëhequr nga i pandalshmi Luis Skola shfaqte lojë që premtonte medale, por nuk di çfarë ndodhi me ata mbrëmë. Ndoshta lodhja e tepërt ndaj Brazilit dhe më herët ndaj Serbisë ishte e tepërt për kondicionin fizik të argjentinasve.

Serbia ishte me fat ndaj Spanjës, sidomos ajo gjuajtja në fund për tri pikë, habiti edhe serbët edhe spanjollët të cilët nuk dinë ç’të bëjnë në aksionin vijues. Ndërsa Turqia po luan një mbrojte të shkëlqyer zonale që po u shkakton kokëçarje shumë skuadrave, e edhe Sllovenisë së favorizuar. Humbja e sllovenëve ishte e papaparishikuar. Me gjithë ata lojtarë të mëdhenj, të humbasësh me një diferencë mbi 25 pikë do të ishte turp. Por, po ta shikoje ndeshjen do ta vërtetoje se nuk ka asgjë për t’u turpëruar. Nuk dua të jap parashikime për ndeshjen finale por e di kë e dua në finale. Shpresoj mos të befasohem.

Dhe për fund pak tenis. Federer po shkëlqen me lojërat e tija deri më tani në US Open. Edhe Nadal e Gjokoviç kanë arritur deri në gjysmëfinale por nuk kanë patur konkurrentë dhe paraqitje të ngjashme me RF. Shumë dyshoj se Nadal mund të fitoj këtë grend slem turne që zhvillohet në terren të fortë. Fituesi mendoj se do të vijë nga dueli Federer – Gjokoviç. Të dy janë më të mirë se Nadal në terrene të forta, dhe këtë e kanë dëshmuar.

Tek femra Vozniaçki mund të fitoj titullin nëse do ta kryej lehtë ndeshjen ndaj Zvonareva. Megjithatë rusja nuk është për tu nënçmuar. Ajo ka patur disa lojëra të mira kohëve të fundit në turnetë në Amerikën Veriore. Vërtetë është mposhtur nga Karolina në Rogers Cup, por kjo nuk do të thotë asgjë.

Ndeshja tjetër do të jetë edhe më interesante. Ndeshen dy rivalet e vjetra, Venus Uilliams dhe Kim Klajsters. Klajsters mbron titullin këtë vit, ndërsa Uilliams titullin e tretë. Vitin e kaluar Klajsters e kishte mposhtur Uilliamsin në rrethin e katërt për të arritur më pas tek titulli.

FF- Fundjavë futbolli

Në Premier Ligë ndeshja më interesante pritet të jetë ndërmjet Everton dhe Mançester Junajted të shtunën në ora 13:45. Birmingem mund të befasojë Liverpulin Çelzi ndeshet në udhëtim me Uest Hem, Totenhem me Uest Brom. Arsenal pret Bolltonin, që nuk duhet ti paraqes probleme, ndërsa do të jetë interesante të shohim debutimin e Zherard Hulie në krye të Aston Villa, të hënën në udhëtim ndaj Stok.

Në Bundesligë Bajern ndeshet me Verder, Dortmund me Volfsburg. Hofenhajm pret Shallken, ndërsa Hamburg Nyrnbergun.

Në Serie A, Milan udhëton në Çezena me katërshën e madhe, Roma në Kaljari me dyshen Borri-Toti. Inter pret Udinese të shtunën në ora 18:00. Derbi i javës konsiderohet Juventus – Sampdoria.

Në Primera ndeshja më interesante pritet të jetë ndërmjet Bilbaos dhe Atletikos. Të dielën ndeshen Sevila me La Korunjan, dhe Vijareal me Espanjolin. Tri skuadrat në Champions, luajnë të shtunën dhe nuk do të kenë shumë probleme. Barselona pret Herkulesin me Trezegen dhe Drenthen, Valencia pret Santander, ndërsa në ora 20:00, Real Madrid pritet të shfaq shou në Santiago Bernabeu ndaj Osasunas.

Në Francë Tuluz pritet të shënoj fitoren e pestë radhazi ndaj Sent Etjen. Ndeshja derbi zhvillohet të dielen mbrëma ku Marsej pret Monakon.

Prej sporteve tjera do të kemi dy gjysëmfinale të kampionatit botëror në basketboll, SHBA-Lituania (17:00) dhe Turqia – Serbia (20:00). Gjysmëfinalet në tenis në US Open, tek femrat: Vozniaçki – Zvonareva, dhe Uilliams – Klajsters; tek meshkujt: Federer – Gjokoviç, dhe Nadal – Juzhni.

Gara e Formula 1 për Shpërblimin e Madh të Italisë në Monxa. Dhe finalja e kampionatit evropian në vaterpolo në Split, Kroacia – Italia.

Luan Morina

lomsh

A erdhi koha që më në fund Shqipëria të jetë kandidate serioze për t’u kualifikuar në Kampionatin Evropian?! Ndeshja e fundit kundër Rumanisë ishte diçka shumë pozitive që na ngjall shpresat se mund të arrijmë sukses kësaj radhe. Rumunët ishin me fat që arritën të nxjerrin barazim kundër Shqipërisë. Një skuadër e rinuar me shumë mesfushorë vërtetë u tregua e suksesshme. Ajo çfarë po mungon është serioziteti dhe kompaktiteti në mbrojtje. Nga kjo pranuam golin. Problemi mendoj se qëndron tek kapiteni. Lorik Cana, rolin e kapitenit e ka luajtur në mënyrë të shkëlqyeshme në të gjitha skuadrat që ka qenë. Këtë e bën edhe tek kombëtarja. Por, sa ka autoritet?! Mendoj se shumë vetave nga kombëtarja ju pengon që për kapiten ta kenë Canën dhe shpesh nuk i binden urdhërave të tija. Nuk di pse ndodh kjo, por mund të ketë shumë arsye. Problem tjetër mund të jetë taktika, strategjia defanzive që përdoret gjatë topave të ndërpërerë. Megjithatë, të shohim se çfarë do të ndodh neser kundër Luksemburgut. Duhet fitore gjithsesi, por mbi të gjitha një seriozitet i skuadrës dhe një lojë dominante. Duhet të adaptohemi të luajmë futboll pa marrë parasysh rezultatin. Edhe rikthimi kundër Rumanisë ishte diçka që nuk ka ndodhur më herët tek kombëtarja jonë. Mirëpo, Kuzhe ka bërë punë të mirë deri tani.

Fati i keq që shorti nuk na ka mundësuar të ndeshemi me Francën këtë vit dhe të shfrytëzonim formën e tyre jo shumë të mirë. Sidoqoftë pika në Rumani është sukses. Por, në ndeshjet si vendas nuk guxojmë të falim pikë.

 

Luan Morina

lomsh

Kampionatet kombëtare pushojnë këtë javë. Fillojnë kualifikimet për kampionati evropian me një orar të ri. Ndeshjet luhet të premten dhe të martën, një ditë më herët se deri më tani, e shtunë-e mërkurë. Kjo do të sjell fundjava të zbrazta që do të ju mundësojnë tifozëve të kalojnë pak kohë pa futboll. Për dikë do të jetë e vështirë por dikush mund ta mirëpret këtë termin të ri.

Sidoqoftë le ti kthehemi ndeshjeve.

Kombëtarja jonë do të ndeshet me atë rumune në Bukuresht. Një barazim do të ishte më se i mirëseardhur. Mos të harrojmë se para jo shumë kohe jemi rrahur nga Rumania, 6:1. Kuzhe pritet të startojë me Canan dhe Currin në qendërmbrojtje ndërsa Skela do të luaj pas Bogdanit dhe me dy krahë, Agollin dhe Duron. Nuk kam ndonjë opinion se sa do të funksionojë kjo strategji, por shpresoj të mos përsëritet 21 korriku i 2007-tës.

Shumica janë të interesuar të shohin se si do të rikthehen Franca dhe Italia në skenë, pas dështimit në kampionatin botëror. Të dy kombëtaret kanë trajner të ri, që është dashur ti kenë para dy viteve, që mos të turpëroheshin ashtu në botëror. Blan dhe Prandelli, janë munduar të sjelli freski në ndeshjet e para miqësore në gusht, por nuk rezultuan siç prisnin. Rikuperimi i këtyre kombëtareve mund të merr kohë, sidomos Francës e cila ka dënuar disa futbollistë kyç, të cilët sipas mendimit tim vepruan drejt duke bojkotuar Domenek. Federata e Francës, gabimin e tyre është munduar ta përmirësojë duke dënuar lojtarë bazë si Anellka, Riberi, e kapiteni Evra. Barrën kryesore do ta bartë Blan i cili nuk do ta ketë lehtë të komponojë skuadrën.

Në anën tjetër, Çezare Prandelli ka plotësuar dëshirat e italianëve në ndshjen e parë për sulmin e tyre të famshëm, Kasano-Ballotelli. Pak a shumë i gjithë formacion ka qenë i bazuar në dëshirat e gazetarëve dhe mediave. Dështoi. Tani ai ka kthyer Pirlon që më herët ka qenë ura lidhëse në mes të reparteve në skuadrën e Italisë. Ai gjendet larg formës së tij më të mirë. Më e keqja është që nuk ka kush ta zëvëndësojë. Për këtë duhet të ndryshohet formacioni në 4-3-3. Përsëri Italianët nuk kanë krahë me përvojë dhe nëse vendos lojtarë si Kasano e Pacini në krahë atëherë nuk mund të presësh sukses. Eventualisht punë në krahë mund të kryejnë Pepe e Kualjarela. Mbrojtja është rinuar, ndërsa edhe mesfusha ka nevojë të pastrohet nga lojtarë si Pirlo, Kamoranezi, e Gatuzo. Italia ka lojtarë të mirë, por problemi është se sa do tu besojë Prandelli atyre.

Sidoqoftë edhe Franca edhe Italia, kanë kundërshtarë relativisht të lehtë. Franca pret Bjellorusinë, ndërsa Italia ndeshet me Estoninë në Talin. Të dy skuadrat presin fitore të lehta.

Prej kombëtareve tjera vlen të përmendet ndeshja Belgjika-Gjermania. Gjermanët pritet të vazhdojnë me ofanzivën e tyre “të çmendur“ të udhëhequr nga Lëv, ofenzivë e cila turpëroi Kapellon, e deri diku edhe Maradonan (i cili nuk është i bërër për trajner futbolli). Mungesa e Ballakut do të dëshmohet si pozitive sikurse ishte në botëror. Ai njeri mund ti sjell vetëm probleme skuadrës gjermane, duke filluar nga mendjemadhësia e tij se ai duhet të jetë kapiten. Lëv duhet të tregohet i guximshëm dhe të ja tregoj derën Ballakut, i cili nuk ka vend në përfaqësuese para lojtarëve si Ozil, Shvajnshtajger, e Myller. Spanja nuk do ta ketë vështirë me Lihtenshtajnin. Anglia e Kapellos pret Bullgarinë, ndërsa Portugalia Qipron. Të dyja skuadrat nuk duhet të kenë shumë probleme.

Ndeshje interesante mund të jetë ajo ndërmjet Lituanisë dhe Skocisë, Malit të Zi dhe Uellsit, si dhe ndeshja Suedia-Hungaria.

Prej sporteve tjera këtë javë do të zhvillohet rrethi i tretë i US Open. Deri tani e vetmja befasi është eliminimi i Rodikut. Federer vazhdon të dominojë në terrene të forta. Se është mbreti i tenisit, i të gjitha kohërave, dëshmoi edhe atraksioni që bëri në rrethin e parë. Përsëriti veprimin e vjetshëm duke kthyer një top mes këmbëve nga pjesa e pasme e fushës për të fituar pikë. Favorit tjetër për të fituar është Marrej. Sa për Nadal nuk besoj se mund të bëj diçka në terrene të forta.

Tek femrat favoritet akoma janë në lojë. Ndeshje intersante të premten do të jetë ajo në mes të Hantuçovas dhe Dementievas. Uilliams dhe Klajsters nuk do ta kenë vështirë në rrethin e tretë, ndërsa n[ të katërtin pres një ndeshje në mes të Vozniaçkit dhe Sharapovas, si dhe Ivanoviç – Klajsters. Të dyja premtojnë të jenë ndeshje të mira.

Edhe më interesante do të jenë ndeshjet e rrethit të dytë në basket. Kemi disa ndeshje që premtojnë betejë të madhe. Më e madhja pritet të zhvillohet të shtunën ku do të ndeshen armiqtë e vjetër Kroacia dhe Serbia. Serbia vjen favorite në këtë ndeshje, mirëpo ajo do të ju jep motivim shtesë skuadrës së re kroate, e cila arriti të kualifikohet në rrethin e dytë disi. Ndeshje interesante do të jetë edhe ajo ndërmjet Spanjës dhe Greqisë që zhvillohet po ashtu të shtunën. Ndërsa pa probleme këtë rreth pritet ta kalojnë SHBA (që pritet ta fitoj edhe titullin pa problem), Lituania dhe ndoshta Sllovenia. Një derbi i veçante do të jetë ai i Amerikës Jugore, ku skuadra më e mirë në botës sipas FIBA-s, Argjentina do të ndeshet me fqinjët Brazilin. Të dyja skuadrat kanë pasur paraqitje të mira deri tani, dhe pritet të jetë një ndeshje e baraspeshuar. Turqia ka fituar pesë ndeshje, por ata dinë të befasojnë për së keqi kur më së paku pritet. Franca nuk është për t’u nënçmuar.

Luan Morina

Milan

Duket se gjithçka po funksionon në mënyrë të përkryer për Milanin. Së pari transferimi i Ibrës, dhe tani fitorja e thellë ndaj Leçes.

Së paku pas xhiros së parë do të jemi në krye (s’besoj se Interi mund të fitoj më thellë, Bolonja ndoshta!).  Pra, s’do të na mbetet merak që nuk ishim asnjëherë në pozitën e parë. Megjithatë shpresoj që s’do të na mbetet merak që nuk ishim asnjëherë më poshtë se pozita e parë në fund të kampionatit. Por, kjo do të jetë vështirë. Dua të them, ata që mposhtëm ishin Leçe! Një skuadër e sapo inkuadruar në Serie A, me pjesën më të madhe të futbollistëve të lindur pas viteve të 90’ta. Ata nuk ishin në gjendje të sulmonin dhe të na shkaktonin probleme për 70 minutat e parë. Vetëm atëherë pas disa rasteve të Shevanton arritën të bënin disa gjëra jo të rrezikshme.

Ajo që ishte e përkryer ishte loja e Ronaldinjos. Ndoshta ka shtuar pak kilogramë, ose ndoshta është disa vjet më i vjetër, por është akoma ai Ronaldinjo që ka kokën plotë ide. Kreativiteti i tij në lojën e mbrëmshme ishte i mahnitshëm. Ka krijuar disa pozicione që nuk duhej të shkonin huq. Bashkëpunimi i tij me Paton do të jetë fatal për skuadra tjera. Pato akoma vazhdoi të ishte pak egoist. Kjo është diçka për tu brengosur. Gjithnjë kam besuar se duke u rritur, duke shtuar përvojë Pato do të largoj egoizmin, por akoma nuk ka shenja për këtë. Pjesa tjetër e skuadrës ishte në nivel të duhur. Gatuzo dukej i motivuar dhe ka bërë disa veprime të bukura, sidomos një harkim për Inzagin.

Abiati nuk ka pasur shumë punë sonte, dhe nuk është vërejtur aq shumë gjatë ndeshjes. Në mbrojte, Silva dhe Nesta kanë qenë dyshe perfekte në mbrojte. Nuk kanë pasur shumë punë, por në fund Leçe ka pasur nja dy goditje pas harkimeve. Bonera ka luajtur lojën e tij në anën e djathtë. Si një lojtar defanziv që është në natyrën e tij ka qenë i shkëlqyeshëm. Në sulm nuk pritet shumë nga ai, nuk është fusha e tij më e fortë.

Në anën e majtë Antonini ka pasur disa depërtime të mira. Por, mangësia kryesore tek ai mbetet mosloja me këmbën e majtë. Paramendojeni, ai duhet të depërtojë, pastaj  të ndalet, kthehet dhe të harkojë me këmbën e majtë. Ose që është zgjedhje me e mirë të kthej topin në vijë të zonës për ndonjë goditje nga Ronaldinjo, Sedorf, apo Pirlo.

Pirlo ka bërë disa veprime me zanatin e vjetër. Akoma ka shpresa për këtë lojtar, mirëpo kur luajmë me dy krahë, Ronaldinjo dhe Pato, aktiviteti i Pirlos bie, pasi ai është adaptuar në sistemin e vjetër të Milanit, ku artileria kryesore dhe mjaft efikase them ka qenë sulmi me anë të krahëve të mbrojtjes.

Ambrosini ka qenë në nivel, ashtu si edhe Sedorf i cili sonte ka qenë në qejf të mbaj top, të vonoj lojën. Kjo nuk shkonte sonte. Ka pasur një goditje e cila ka mundur ti thyente dorën atij futbollisti të Leçes. Po, ka qenë penallti pasi krahu ka qenë i shkëputur nga trupi, por, mos t’ia zëmë për të madhe referit, pasi goditja ka qenë e shpejtë, edhe ashtu epërsia ishte e lartë.

Marko Borriello, është i fortë si Ibra, por nuk ka shkathtësinë dhe teknikën e tij. Megjithatë është i nevojshëm si zëvëndësues i tij. Ka pasur një depërtim që vlen të përmendet dhe dy pozita jashtë loje. Ma shumë se Inzagi! Pipo ka mundur të shënoj dy herë. Edhe një herë u vërejt se topi e don këtë njeri. Shënoi një gol me plotë fat, por të vlefshëm. Sezoni i tij i fundit në Milan, shpresoj, filloi dhe së paku do të përfundoj me gol.

Boateng ka filluar të adoptohet në lojën tonë, dhe do të jetë mjaft i dobishëm për skuadrën. Ndërsa Rino më ka befasuar për të mirë. Për ata pak minuta ka vrapuar, ka pasur kontakte me top, e edhe depërtime e harkime. Fakte për të çuditur!

Është mirë që kemi lojtarë të mirë në pankinë. Do të jetë një sezonë e gjatë dhe na nevojiten shumë lojtarë cilësor.

Tani dy javë pushim para udhëtimit në Çezena. Shpresojmë të vazhdojmë kështu. Së paku pas tri xhirove të kemi 9 pikë, pastaj shohim e bëjmë.

Luan Morina

Kolumnist për ACMilan-Shqip

lomsh

Çka do të bëj Reali nëse dështon sivjet?! Murinjo shihet si shpresa e fundit për skuadrën mbretërore që këtë vit ka investuar në lojtarë të rinj. Ndeshja e parë nuk dha shumë shpresa për sukses të kësaj skuadre. Në rregull, Majorka është dorështrënguar në terren të vet, por është Reali. Reali i zhytur në borxhe deri në fyt, që nuk ka fituar tituj përkundër gjithë atyre investime dhe që gjendej në kapelën e dytë të shortit për Ligën e Kampionve. Dhe tani që nga xhiroja e parë duhet te ndjekin Barcelonën e cila po vazhdon me të vjetrën. Kësaj skuadre cilido prej lojtarëve ti largohet nuk do ti prish punë. U largua Ibrahimoviç. Çka ka lidhje?! Nëse vitin e ardhshëm largohet Mesi, përsëri s’do të ketë probleme?! Pa marrë parasysh si ju duket njerëzve, kjo skuadër është tamam skuadër. Me rëndësi është mos të largohen dy apo më shumë veta në një kohë. Edhe pse është shumë larg fundi, në fillim po duket se do të kemi të njëjtin muhabet, Reali do të ndjek Barcën edhe këtë vit.

Milani ka befasuar të gjithë. Vetëm transferimi i Ibrahimoviçit, pa luajtur fare ka ngjallur skuadrën e Milanit. Është e njëjta skuadër si vitin e kaluar, por më e motivuar. Jo pak ndikim në këtë ka pasur trajneri Masimiliano Allegri. Vërtetë ishte Leçe, dhe Milanin do ta shohim pas disa javëve kur do të luaj me skuadra si Lacio e Okserr, por deri atëherë Milanistët do të kenë për çka të jenë të gëzuar. Interesant është fakti se si bën pazar Galliani, por është për tu admiruar. Barcelona bleu Ibrahimoviçin për 40 milionë euro dhe Samjuel Eton. Dhe tani e jep një vit huazim falas, dhe pas një viti do të përfitojë 24 milionë nga Milan. Është për gjynah të humbasësh gjithë ato para. Barcelona transferoi Havier Maskeranon, një zëvëndësim ideal për Jaja Turen. Më herë kanë blerë edhe Vilan, dhe ndoshta ju mungon vetëm edhe një qendërmbrojtës, megjithatë bën edhe pa atë.

Juventusi vazhdoi të huazojë italian. I fundit është Kualjarela. Por, megjithë ato transfere ata humbën nga Bari. Edhe Roma dështoi ndaj Sienas. Ndërsa Inter nuk ishte kërkah ndaj Atletikos. Ka shkuar Murinjo, futbollistët kanë fituar gjithçka, dhe vështirë është të motivohen. Benitez do ta ketë shumë vështirë të menaxhojë një skuadër pas Murinjos. Pikëpamjet e tyre ndryshojnë krejtësisht. Disiplina e Murinjos është shumë rigoroze dhe më shumë ju përshtatet futbollistëve të Interit. Githashtu mungesa në transfere do të ju kushtojë shumë nero-axurëve.

Dështimet e javës janë Volfsburg, që humbi nga Mainci 4:3, dhe pse udhëhiqte 3:0. Totenhem, që u mposht nga Uigan, Siti nga Sanderlend, Bajern nga Kaiserslautern, dhe gati të gjithë favoritët në Bundesliga. Mbi të gjitha Reali.

Në Formula 1, Hamilton dhe Ueber janë shmangur nga kolegët e tyre, Baton dhe Fetel. Ferrari ngeci në Belgjikë. Alonso nuk besoj se do të kthehet në formën e tij të kampionit. Nervozizmi i tij e la pa pikë në këtë garë. Megjithatë unë akoma besoj në një rikthim të Batonit në krye, ose fitore të Ueberit. Hamilton nuk është një vozitës i sigurt që garanton sukses në çdo garë. Edhe fitorja e tij në Spa ishte krejt falë fatit që kishte. Interesant fakti që MekLaren udhëheqë vetëm për një pikë ndaj Red Bull.

Dy ditët e para në kampionati botëror në basketboll kaluan nën dominimin amerikan. Edhe pse skuadra e tyre mund të jetë e katërta apo e pesta për cilësinë e basketbollistëve, ata mposhtën kroatët dhe sllovenët me mbi 20 pikë diferencë. Më keq pritet të kalojnë Tunizia dhe Irani. Brazili mund të bëj ballë që të mos humb me më shumë se 20 pikë. Kjo do të mbetet qëllimi i kundërshtarëve të amerikanëve të cilët udhëhiqen nga Kevin Durant dhe Lamar Odom të pandalshëm.

Shumë skuadra kanë mungesë të yjeve kryesore. Gjermanët janë pa Novickin, megjithatë mposhtën Serbinë që sipas zakonit është e favorizuar. Ndërsa spanjollët, po kanë probleme pa Po Gasolin dhe humbjen e parë e pësuan nga Franca që këtë vit mund të arrijë lart. Mungesa e Gjinobilit tek Argjentina akoma nuk po vërehet, ndërsa Turqia ka fituar furishëm. Dy skuadra “luftarake”, kanë filluar kampionatin mirë. Grekët kanë dy fitore, dhe tani do të kenë kundërshtarin e parë serioz, Turqia. Serbët humbën nga gjermanët e pafavorizuar. Mirë që organizatorët kanë larguar karrigët afër fushës, pasi që do të jetë arma rezervë për këto dy skuadra.

Ka filluar gara e tretë kryesore e çiklizmit, Vuelta. Favoritët kryesorë për mendimin tim janë vëllëzërit Shllek. Mungon Kontador, Armstrong, Vinokurov, dhe favoritët tjerë. Ndoshta është një mundësi e mirë e Shllekëve të largohen nga Sakso Bank me një titull. Endi dhe Frenk Shllek do të largohen në fund të sezonit, ndërsa në Sakso Bank do të vijë Alberto Kontador.

Mesjava do të jetë e varfër për futboll. Ajo që do të mbulojë këto ditë, tani më freskuese është vetëm kampionati botëror i basketbollit në Turqi. Na presin ndeshje interesante si Franca – Lituania, Turqia – Greqia, Serbia – Argjentina, Kroacia – Sllovenia.

Fillon edhe grend slemi i fundit, US Open. Favoritë kryesorë për mendimin tim janë Roxher Federer dhe Kim Klajsters. Do të jetë interesante dhe një mundësi e mirë të përcjellim drejtpërdrejtë ndeshjet nga ky grend slem falë muajit të madh Ramazanit.

Luan Morina

Televizioni

Luan Morina numëron

10 programet televizive më të suksesshme në sezonin e kaluar

10. Një kafe me Labin – RTV21

Kështu: Labi ndoshta ju shkon nerva. Mirëpo formati i ri i emisionit është treguar mjaftë i suksesshëm. Ai po sjell përvojën nga vise krejt të ndryshme, nga vise që kurrë nuk do të dilnin në televizion. Tani aty po tregohen histori të ndryshme, mjaft interesante nga njerëz të thjeshtë si ne. Edhe sponzori është zgjedhur me mend. Motoja e e emisionit dhe sponzorit po lidhet për bukuri.

Një sukses i Labit, dhe i vetmi i 21-shit këtë sezon.

9. SpitaliKS – KTV

Sezoni i parë ishte ashtu-kështu. Sezoni i dytë ndryshoi tërësisht për të mirë. Arsyeja kryesore është inkuadrimi i Ard Islamit në përgatitjen e skenarit. Gjithashtu roli i tij dhe i motrave të tij ishte një katalizator i suksesit serialit. Së fundmi ardhja e Ryva Kajtazit në rolin e Evës, (gruaja e Hitlerit) ishte “qershia mbi tortë”. Me këtë tempo SpitaliKS ka shumë sezone tjera të suksesshme përpara.

8. Oxygen – RTK

E premta mbrëma nuk është e lehtë për të zgjedhur cilin kanal të shikoni. Megjithatë, Besim Dina,  ka vazhduar të mbaj Oxygenin në të njëjtin tempo që ka qenë viteve të kaluara. Mysafirët e tij të veçantë këtë sezon, e kanë bërë të identifikohet si një emision shumë më tepër serioz se emisionet tjera të ngjashme.

7. That’s 70s Show – KTV

Allo Allo, ka qenë seriali më i suksesshëm i transmtuar në këtë termin në KTV ndonjëherë. Megjithatë ai nuk ka qenë i caktuar vetëm për adoleshentët. Me Neighbours KTV, ka hasur pak probleme. Është një serial i gjatë që duhet kohë të njihet me shikuesit.

Megithatë That’s 70s Show, ka rikthyer nivelin e shikueshmërisë së Rebelëve, e ndoshta edhe e ka tejkaluar atë. Ndoshta e mira ka qenë, se ke mundur të shohësh 4 episode radhazi.

6. Milioneri – RTK

Ardhja e Fehmi Feratit në Milioner ka ndryshuar gjithçka. Ai ka sjellur atmosferë më të gjallë, duke e larguar zymtësinë dhe seriozitetin që ka pasur ky shou sezonin e kaluar. Këtë vit shou thjesht ka qenë më i gjallëruar, më i hareshëm. Kemi pasur kohë pas kohe ndonjë shaka me vend. Pse nuk ka fituar askush 50.000 euro nuk ka faj askush.

5. Kujdes nga Engjëlli – KTV

Mariqui është personazhi më me ndikim në televizionin dhe jetën e kosovareve këtë vit. Shumë femra , dhe shtëpiake nuk janë zgjuar në ora 8 të mëgjesit. Por, këtë vit gjërat kanë ndryshuar. Përveç se ka marrë një termin mjaft të mirë për të filluar ditën, KTV, ka detyruar RTV21 që të shfaq serialet e mëngjesit më vonë, dhe me shikueshmëri më të vogël se Mariqui.

4. Rubikon – KTV

Adriatik Kelmendi, është gazetari më i mirë që ka Kosova sot. Cilësitë e tij i dijmë të gjithë ne që e përcjellim çdo të enjte. Është një gazetar i përkryer. I mençur, i qetë, i përgatitur, i ditur, etj. Mysafirët e tij vërtetë kanë qenë në siklet shumë herë. Biles duhet të them se shumë herë është vërejtur se Adriatiku i di gjërat më mirë se mysafirët që ishin përballë tij. E kam fjalën për mysafirë që duhet të ishin ekspert në fushën dhe punën e tyre. Thjeshtë është njeri profesionist, me përvojë, ka pasur përballë njerëzit më me ndikim në politikën ndërkombëtare. Është i zoti. I lumtë.

3. Jeta në Kosovë – RTK

Është emisioni më i mirë informativ në Kosovë për vite. Për dallim nga Rubikoni, shpesh kemi mysafirë të shumtë, pra jo vetëm një. Kemi raporte nga terreni, dhe tema që prekin jetën e njeriut të thjeshtë. Për këtë është emision që të gjithë e duan. Thjesht e duan, e përkrahin, e shikojnë, sepse është në anën e shikuesit. Dhe për të qenë i shikuar duhet të jesh në anën e drejtë.

Më parë ishte ndoshta vetëm Jeta Xharra, por tani ajo ka krijuar një skuadër gazetarësh të zot, profesionist, të cilët kanë bërë një përvojë të lakmueshme. Janë një superskuadër, gardian të zërit të popullit.

2. Interaktiv – KTV

Emisioni i ri më i suksesshëm këtë vit. Askush nuk e ka pritur një sukses të tillë, por emisioni i udhëhequr nga Xhemajl Rexha, që është duke u bërë figura kryesore në deskun informativ në KTV, për një kohë të shkurtër, ka shpërthyer këtë vit. Rubrikat si ikoha, dhe mysafiri në studio kanë ndikuar në shikueshmëri edhe më të madhe. Vetë struktura e emisionit është e ndërtuar në atë mënyrë që përmbushë kërkesat e çdo moshe të shikuesve.

KTV mund të krenohet me punën që kanë bërë me Interaktiv.

1. Kafeneja Jonë – RTK

Padyshim Kafeneja vazhdon të mbetet emisioni më i shikuar në Kosovë. Me këtë tempo ata do të vazhdojnë të jenë emisioni më i shikuar në televizion. Ilir Bokshi dhe Astrit Kabashi kanë bërë një punë fantastike këtë sezon. Mungesa e Labinotit është mbuluar shumë mirë me futjen e karaktereve epizodike të cilat i kanë dhënë një shtytje serialit. Për të vërejtur se sa ndikim ka ky serial në popullin tonë dy-milionësh dëshmon e famshmja (të cilën e urrej personalisht) “flej, flej”. Gjithashtu kemi parë më shumë nga Muharremi, me ardhjen e Fifit. Ka munguar edhe Saranda, por edhe ajo është mbuluar nga personazhet episodike.

Sidoqoftë, Kafeneja Jonë ka mbetur seriali më i shikuar në televizionet kosovar, dhe është një gjë që nuk mund të fillojmë javën pa të.

Botuar në Shqipmedia dhe Koha

Sport

I pari i futbollit, Sep Blater deklaroi se ky kampionat ishte më i miri, i veçantë nga të tjerët. Pyetje me vend do të ishte:

“Çfarë ishte e veçantë për këtë kampionat?” – do të ishte pyetje shumë me vend që nuk do të kishte përgjigje të arsyeshme.

Topi, vuvuzelat, gjyqtarët, tribunat e zbrazëta, ishin arsye të mjaftueshme për të vlerësuar këtë kampionat si jo-të veçantë. Jabulani prishi ditën dhe ëndrrën e disa portjerëve  dhe kombërateve. Gjyqtarët eliminuan dy kombëtare në mënyrë të drejtpërdrejt, dhe ndikuan në suksesin apo mos-suksesin e disa të tjerave. Tribuna të zbrazëta në kampionat botëror, në gjysëmfinale të kampionatit botëror është turp. Kanë mundur t’ua japin falas atyre fëmijëve afrikanë dhe të bënin diçka vërtetë humane. Dhe vuvuzelat. Arsye më e madhe për të urrejtur këtë Botëror, dhe për të mos u kthyer në Afrikë. Kurrë më!

Kampionët

Spanja është kampione e re e botës. Njëjtë si Greqia në vitin 2004 që u bë kampione e Evropës. Spanja luajti me një formacion tepër bezdisës. Nuk lejonte futboll imagjinativ e as nuk bënte. Luante monoton 70 minuta për të shënuar në minutat e fundit. Fuste 4 mesfushorë qëndror të cilët nuk lejonin të merrni frymë mesfusha kundërshtare. Falë Zotit, kishin David Vilan që shënonte sa herë i jepej mundësia, një portjer si Iker Kasilas, që mbronte shumë gjëra që nuk mbrohen, dhe një qendërmbrojtës tepër të mirë, i cili ishte i vetmi në këtë kampionat që fuste fanellën nën pantollona! Xherard Pike.

Aragones fitoi kampionatin evropian para dy viteve, por loja e Spanjës ishte shumë më kreative, më efikase. Ishte një kënaqësi  të shikoje Spanjën e asaj  kohe. Del Boske vrau atë kreativitet. Megjithatë është kampion bote, kush mërzitet për kreativitet!

Havi, Iniesta, Alonso, Buskets. Të gjithë këta janë mesfushor qëndror që luajnë në rrethin e e mesfushës. Kur bllokon këtë pjesë atëherë skuadra kundërshtare e ka shumë vështirë të depërtojë. Edhe më vështirë bëhet kur ke në mbrojtje një Pike dhe Serhio Ramos. Të kesh Pujol në mbrojtje është avantazh për kundërshtarin. “Njeriu nga shpella” siç e quajnë në Spanjë, ishte ai që shënoi golin që i dërgoi në finale, mirëpo po të ishte Robeni italian, sot shtypi spanjoll do të fyente Pujollin deri në pafundësi.

David Vija, ishte më i merituari për titullin e Spanjës. Jo veq që shënoi 5 gola, por ishte i vetmi që sulmonte. Fernando Torres flente.

Sidoqoftë, Spanja pati një futboll të mirë që u solli titullin. Mbanin topin, për shkak të mesfushës që e përmenda, lodhnin kundërshtarin me pasime, duke prishur nervat e tyre, dhe shënonin në fund të ndeshjes. Kështu u fitua titulli, dhe mbetet vetëm t’i urojmë spanjollët.

Konkurrentët për titull

Holanda është mëkat që nuk fitoi titullin. E kam parë si favorite që në fillim, por si zakonisht favoritët e mi zakonisht përfundojnë të dytët.

Loja finale ishte diçka si agresive nga ana a tyre, edhe pse në stërvitjen e fundit dukeshin të gjithë të lumtur dhe të buzëqeshur. Kanë merituar shumicën e kartonëve, sidomos De Jong i cili në stilin “kung-fu” goditi Alonson. Dikush thoshte se fitorja e Spanjës, ishte fitore e futbollit! Fitorja e kampionatit botëror bazohet në lojën që bëhet në 15 deri në 20 ndeshje, duke filluar nga kualifikimet, ndeshjet parapërgatitore dhe finalja e madhe. Holanda ishte perfekte në të gjitha këto. Edhe në finale arritën të çanin atë renditje komplekse të Spanjës. Të udhëhequr nga Shnajderi i cili fitoi gjithçka që mund të fitohej këtë sezonë, dhe me një Roben, jo në formën më të mirë sipas meje, sigurisht ai lëndimi para kampionatit ndikoi deri në një masë në paraqitjet e tija. Dërk Kajt, ka qenë në hije të dy të parëve, mirëpo ai ka dhënë një kontribut të konsiderueshëm në suksesin e “portokallëve”. Mbrojtja ka qenë pika më e dobët, ndoshta, megjithatë janë mbajtur mirë gjatë kësaj gare. Kanë qenë të ndihmuar shumë nga dyshja para tyre, Van Bomel-De Jong. Van Persi për mendimin tim ka qenë jo në maksimum të formës së tij. Ndoshta për faktin se nuk është mësuar të luaj qendërsulmues i parë qëndror. Padyshim që Huntelar në ato pak minuta ka treguar se është më i adaptuar se Van Persi në pozitën e qendërsulmuesit.

Gjermania ka shfaqur një sistem loje që nuk është parë deri në këtë garë. Më së miri është vërejtur në fazën e dytë, ndaj Anglisë dhe Argjentinës. E keni parë si sulmonin anglezët? 6 veta me 4 mbrojtës, e nganjëherë edhe vetëm 2. Askush nuk i konsideronte favoritë. Aq më pak pas lëndimit të kapitenit Mihael Ballak. Por, kush e përmendte Ballakun në botëror. Fillojmë nga trajneri. Joakim Lëv nuk ishte fort i brengosur për dukjen e tij. Pulovër i kaltërt, i kuq, apo i jargovanët atij nuk do ti interesonte. Krijoi një superskuadër me një disciplinë të përkryer. Nuk kishin mëshirë për kundërshtarët. Mesut Ëzil ishte ai që shpërtheu në këtë kampionat. Ishte fantastik sidomos kundër Ganës. Në ndeshjet e fundit nuk e jepte maksimumin, por, megjithatë ishte i shkëlqyeshëm. Bastian Shvajnshtajger është lojtari tjetër që shkëlqeu tek gjermanët. Ishte lider i vërtetë sidomos në gjysmëfinale ndaj Spanjës, por ja që fati nuk ishte në anën e gjermanëve. Boateng, Lam, Klose, Podolski, Fridrih, të gjithë ishin fantastik. Por, asnjëri nuk ishte si Tomas Myller. Golashënuesi më i mirë i kupës dhe futbollisti më i mirë i gjermanëve padyshim. Ka mahnitur të gjithë. Lojtar perfekte që akoma nuk ka zhvilluar 10 ndeshje për kombëtaren. Deri në fillim të sezonit të kaluar ishte lojtar amator. Është një ndryshim i madh i këtij lojtari. Dhe shpresojmë që vetëm të vazhdoj për të mirë. Mund të jetë gjermani më i mirë i të gjitha kohërave në historinë e futbollit, edhe pse nuk ka gjak të gjermanit më të mirë Gerd Myller.

Për gjermanët mund të shkruaj me faqe të tëra, por mjafton kaq. Mëkat që nuk fituan kupën.

Ata që na knaqën

Uruguaji ishte skuadra që më kënaqi me lojën e tyre. Ndeshja e parë ndaj Francës ishte njo lojë e rezervuar. Mirëpo ajo që erdhi më pas bëhej dita-ditës më e bukur. Oskar Tabarez nuk kishte shumë yje para kampionatit. Në fund doli me së paku tre yje të reja. Kush e ka menduar se Muslera mund të jetë aq portjer i mirë. Që Suarez do të shënoj edhe më shumë gola, ka kaluar shifrën e 50 golave në sezonin 2009/2010, dhe që do të mbroj atë që nuk mundi ta mbronte Muslera. Kush ka menduar se Lugano është një lider i pazëvëndësueshëm, një kapiten i vërtetë. Dhe askush nuk ka menduar se Diego Forlan do të zgjidhet futbollisti më i mirë i kësaj gare.

Uruguaji ishte skuadra që luante futbollin ndoshta më të mirin. Bënin lojë të hapur, sulmonin me tre sulmues, dhe krijonin raste për shënim. Përpos mbrojtjes të udhëhequr nga Lugano, një mesfushe tepër të fuqishme fizikisht, ata kishin një treshe sulmuese vrastare, Kavani – Suarez – Lugano. Luanin futboll pa frikë se do të mposhteshin apo menjanoheshin. Ishte ndoshta strategji e rrezikshme, por, të kënaqte syrin me futboll të vërtetë.

Gana ishte krenaria e Afrikës. Mëzi kaluan grupin, me dy penallti të shënuara. Por, loja e tyre ishte shumë e mirë. Ata dominuan kundër SHBA-ve. Edhe kundër Uruguajit. Por, nuk ishte fati në anën e tyre. Shumë lojtarë dolën në pah në këtë skuadër. Portjeri Kingston, ishte ndoshta portjeri më i mirë në këtë garë dhe shtylla e Ganës. Kishte disa intervenime të shkëlqyeshme. Kevin-Princ Boateng do të mbahej mend nga gjermanët ai i cili e la Ballakun jashtë kombëtares. Kjo mund të konsiderohet si avantazh pasi gjermanët ishin më të lirë në lojë dhe u pa se çfarë bënë. Por, mbrojtës anësor më të mirë në këtë garë vështirë se do të mund të gjenim. Ja vlen të përmendet edhe Asamoah Gian. Çfarë gjuajtje ka ky njeri. Ishte fantastik. Ndoshta mund ta quajnë anti-hero, por ai shpiu Ganën deri në çerekfinale. Ishte lideri i skuadrës, pasi mungoi Esien. Po të ishte edhe Esien, Gana vërtetë mund të arrinte shumë, ndoshta edhe medalje. Sidoqoftë ganezët duhet të jenë krenar për atë çfarë arritën. Ata i ndali vetëm fati.

Ata që mendonin se ishin favoritët

Italia ishte kampione në fuqi. Mbronte titullin. Dhe Marçello Lipi mendoi se me ata që kishte fituar titullin mund ta mbronte. Ndoshta kishte harruar se  tani të gjithë ishin 4 vite më të vjetër, dhe nuk kishte përcjellur Serie A tërë këto vite. Ishte një skuadër e plakur dhe pa kreativitet. Të luash baraz me një skuadër gjysëm-amatore si ajo e Zelandës së Re, dhe atë duke qenë kampion bote, është turp. Nuk është se Italia nuk ka futbollistë për të fituar titullin. Unë jam shumë i sigurt se kushdo tjetër në vend të Lipit me një skuadër pak më ndryshe do të fitonte titullin. Përzgjedhja e skuadrës ishte gabim i Lipit. Jo që la jashtë kampionatit yje si Kasano e Ballotelli, por edhe ata që shkëlqyen në edicionin e fundit i pushoi në pankinë. Në mbrojtje ishin dy shtylla statike. Kanavaro është plakur më, dhe më mirë të largohej nga kombëtarja para 4 viteve që të mos turpërohej. Kielini është mbrojtës statik, i dobishëm në ndërprerje dhe lojë me kokë. Duhet të luaj me një mbrojtës tjetër që është më i lëvizshëm. A mund ta paramendoni Kamoranesin dhe Iakuintan në formacion bazë, në kohën kur Italia ka edhe 10 lojtarë më të mirë për të dy pozitat. Kualjarella, Di Natale, Paxini, Borriello, këta ishin të ftuar që rrinin rezervë pa përmendur edhe ata që nuk ishin ftuar. Montolivo ishte i vetmi që arrinte të rrezikonte portën nga 30 metra, pasi sulmi nuk mund të gjuante asnjëherë në portë. Zambrota ishte i vetmi që depërtonte dhe bënte ndonjë harkim herë pas here. Në ndeshjen e fundit u pa edhe Kualjarela dhe Di Natale, si për ta fajësuar edhe  më shumë Lipin. Ndoshta ua solli titullin e kampionit para 4 viteve, mirëpo tani ishte ai që i poshtëroi. Për këtë trajnerët e mëdhenj largohet nga skuadrat pas sukseseve të mëdha. Lipi gaboi. Rëndë.

Anglia ishte viktimë e një selektori tjetër italian. Fabio Kapello, është ai që ka shkëlqyer në kualifikime. 9 fitore nga 10 ndeshje. Humbja e fundit ishte ajo nga Ukraina, që ishte e qëllimshme në mënyrë që të hakmerren ndaj Kroacisë e cila i la jashtë Euro 2008. E po “çka të mbjellësh, korr”. Sigurisht ky nuk është justifikim racional, por së paku kroatët do t’i lehtësonte. Disciplina e rreptë e Kapellos u vërejtë edhe para kampionatit. Lojtarët ishin të lodhur, dhe kjo rezultoi edhe në ndeshjet që zhvilluan. Runi nuk është dashur të aktivizohet fare. Ky lojtar ka humbur shkëlqimi që kur u fut i lënduar ndaj Bajernit në Ligën e Kampionëve. Edhepse nuk kam pritur Heski ka qenë më i mirë se ai, por Defo edhe më i mirë se të dy. Xhejms Milner ka shkëlqyer me harkime në dy ndeshjet e fundit. Metju Apson ka qenë më i mirë se Terri në mbrojtje. Të tjerët nuk vlen të përmenden.

Goli i anuluar i Lampard, ka pasur ndikim në rezultatin e 1/8 së finales. Anglezët ishin në hov atëkohë dhe ndoshta do të mund të fitonin edhe ndeshjen, edhe pse Gjermania ishte vrastare nëkundërsulme. Megjithatë është dashur të fiojnë ndaj SHBA-ve dhe Algjerisë, që të mos ndeshen me Gjermaninë. Ka qenë favoriti im kryesor për të fituar titullin, duke pasur besim tek Kapello, por na dëshpruan të gjithëve. Edhe ajo kampanja “Don’t shave for England” ishte një gjë interesante. Mësuam se sa mund të rritet mjekrra për dy javë.

Argjentina nuk ka qenë favoritë për mendimin tim. Por, pasi shumica mendonin se ishte do ta fus në këtë pjesë të shkrimit.

Sinqerisht, si mund të prisni që një gjë e udhëhequr nga një njeri si Maradona të arrij sukses. Ai më shumë ishte në qendër të mediave për llomotitjet e tij palidhje duke fyer legjendat si Pele, duke treguar dashurinë e tij të madhe për Mesin (që shpesh na hutonte me ato fjalë) dhe duke planifikuar  festën e kampionëve.

Ai nuk interesohej për skuadrën, formacionin, taktikën. Mendonte se Mesi mund t’i bëj të gjitha. E po, nuk është Barcelona, por është Argjentina. Nuk ka mbrapa një mesfushë me kreator si Iniesta e Çavi. Nuk është Mesi dikush që  mund të udhëheqë një skuadër i vetëm. Nuk është se nuk e do Argjentinën, por thjesht nuk mundet.

Argjentina më mirë të ishte menjanuar në 1/8 e finales, të cilën e fitoi në mënyrë jo të drejtë, se sa të turpërohej nga gjermanët. E kam pritur se do të menjanohen nga ata. E kam cekur në shkrimin para fillimit të kampionatit.

Sidoqoftë, Argjentinës i duhet një selektor më i mençur dhe që do ta shihte Mesin si një lojtar të barabartë me të tjerët. Atëherë do të kishte sukses.

Brazili ishte favorit. Kishin skuadër, por s’di ku shkoi keq. Uh, po. Selektori. Dunga shkaktoi shumë polemika kur zgjodhi skuadrën për Botëror. La jashtë lojtarë mjaft të vleshëm për Brazilin duke filluar nga Pato e Ronadinjo. Gjithçka shkoi mirë deri tek holandezët. Aty dështuan, edhe luajtën mirë. Por, jo “brazilisht”. Po, kjo është mënyra si luajnë brazilianët. Futboll të shpejtë, me shumë pak kontakte me topin, futboll kreativ, që të kënaqë syrin. Vlen të përmendet Huan i cili ishte mbrojtësi që më ka befasuar këtë kampionat. Ishte tepër stabil dhe i sigurt. Më shumë është pritur nga Kaka, por ky njeri mendoj se nuk do të kthehet ashtu siç ka qenë më. Faji për menjanim i është lënë Melos. Nuk është korrekte e gjithë skuadra dështoi kundër Holandës.

11-shja më e mirë e kampionatit

Iker Kasilas

Pati dy intervenime vitale në finale. Ishte i sigurt përgjatë gjithë garës, dhe një kapiten i vërtetë që meritoi të ngriste trofeun në fund.

Filip Lam

Kishte shumë barrë me lëndimin e Ballakut. Kapiteni më i ri që kanë pasur gjermanët ndonjëherë në kampionate botërore. Ishte i shkëlqyeshëm si në mbrojte edhe në sulm.

Xherard Pike

Një mbrojtës i fuqishëm, lider i vërtetë. Po të kishte ndonjë tjetër në vend të Pujol, do të formonin dyshen më të mirë në kampionat. Ishte në krye të detyrës, dhe Spanja është me fat që ka një qendërmbrojtës si Pike.

Diego Lugano

Kapiten i skuadrës më të mirë në Botëror. Diego Lugano, një qendërmbrojtës i Fenerbahçes, që edhe pse ishte lojtar i lirë vitin e kaluar nuk ngjallte interesim tek skuadrat evropiane. Tani do të jetë më ndryshe. Ishte qendërmbrojtësi më i mirë në këtë Botëror.

Zherom Boateng

Shumica e njerëzve mund të mos pajtohen se Zherom Boateng është lojtari më i mirë në pozitën e mbrojtësit të majtë, por është. Dua të them, e keni vërejtur sa i fuqishëm është, sa i qetë, dhe i ri. Duhet të shtojmë përvojë tek ky lojtar, dhe mund të keni mbrojtësin më të mirë të majtë në botë.

Bastian Shvajnshtajger

Edhe një gjerman që shkëlqeu. Shvajnshtajger ishte lojtari më i mirë në pozitën e mesfushorit qëndror në këtë kampionat. Luante pak më i tërhequr se zakonisht, por ishte fantastik. Pothuajse të gjitha aksionet e gjermanëve ishin kreativitet i tij. Ai ishte “truri” që imagjinonte gjithë ato aksione nga shkalla më e lartë e futbollit modern.

Ueslli Shnajder

Nëse ka ndonjë lojtar që ka fituar më shumë se zakonisht këtë sezon është  Ueslli Shnajder. Po të fitonte edhe këtë Botëror, do të ishte më shumë se xhekpot. Ueslli Shnajder eliminioi i vetëm Brazilin. Ishte aktori kryesor në atë shfaqje 30 minutëshe që shkatërroi Brazilin. Shnajderi është futbollisti më i mirë në botë për momentin dhe njëri ndër të paktët (së bashku me Forlan dhe Roben) që e meriton Topin e Artë këtë sezon.

Arjen Roben

Roben nuk ishte në maksimumin e tij. E kam përmendur që lëndimi ka ndikuar deri në një masë për mosparaqitjet e tij superiore. Megjithatë ishte i pandalshëm në anën e djathtë. Do të kujtohet si njëri që ka mundur ta përcaktonte finale, por disiplina në lojën e tij nuk e lejoi të rrëzohet në rastin e dytë.

Tomas Myller

Befasia më e këndshme e këtij botërori. Kush ka menduar se Myller mund të ketë një efikasitet më të madh se 50% të golave të shënuar në krahasim me ndeshjet që luajti. Mungesa e tij u vërejt në gjysmëfinale ndaj Spanjës. Vetëm një vit më parë ishte amator, ndërsa tani u stolis me medalen e bronztë. Gjermania ka të ardhme të ndritur. Ashtu siç ka Bajerni.

David Vija

Që David Vija është sulmuesi më i mirë në botë është vërejtur në Euro 2008. Njeriu i vetëm bombardonte portat kundërshtare. Njëjtë ndodhi edhe tani. Ishte i vetmi që shënonte për Spanjën, dhe atë me një mesfushë jo-ofanzive. Po të ishte një mesfushë më e mirë, Vija do të ishte edhe më i pamëshirshëm. Ka qenë shtylla kryesore e Spanjës në këtë Botëror. Do të jetë edhe më i rrezikshëm tek Barcelona.

Diego Forlan

Lojtari më i mirë i Botërorit. E ka merituar plotësisht këtë çmim. Ka shkëlqyer në secilën ndeshje, ka qenë gjithmonë ai që ka dhënë maksimumin dhe që nuk është ndalur për 90 minuta. Për më tepër ka shënuar gola fantastik. Dhe paramendojeni numrin e lojëve që ka luajtur këtë sezon. 70. Po, pra 70. Ka qenë i rregullt në ndeshjet e Primera Division, ka fituar Ligën e Evropës, ka arritur në finale të Kupës së Spanjës, ka luajtur ndeshjet parapërgatiore dhe kualifikuese me Uruguajin, si dhe tani në Botëror. Një futbollist krijuar prej “guri”. Një vazhdimësi me Atletikon, si psh. Superkupa e Evropës, mund ta fus në rrethin e kandidatit kryesor për çmimin e lojtarit më të mirë të vitit.

Ata që s’ja vlen të përmendën

S’ja vlen të përmenden.

Luan Morina

Botuar në Shqipmedia dhe AlbaniaSport

Opinione

A pini kafe? Unë jo. Së paku jo kafe turke, kafe që gjithmonë kemi pirë si komb. Ka ni shije interesante që nuk më lë përshtypje kushedi sa mirë ta përgatisë. Megjithatë, Valbona i bën diçka kafet e mira. Jo shumë të mira, por mund t’i pijë lehtë. Ndoshta ambienti, atmosfera është më ndryshe tek ata, edhe kafeja shkon më lehtë.

Sidoqoftë unë do të përqëndrohem në mjeshtrinë e përgatitjes së kafes. Sado që të duket e shijshme kafeja e Valbonës, megjithatë ajo nuk ka ndonjë mënyrë të veçantë që të bëhet kafe e mirë. Zakonisht është import nga Zvicra, për atë duket e shijshme besoj. Po, Valbonë kafeja është e mirë, jo mënyra si e përgatitë ti.

Është mërzi të përgatisësh kafe. Duhet të qëndrosh mbi zjarr, deri sa të valojnë. Pastaj e hedh në filxhan dhe kryhet. Lehtë duket, por nuk është. Të përgatisësh kafe është një, gati se, art.

Pse? Kjo është pyetja të cilën nuk preferojnë të ma bëjnë tjerët, pasi që vijon me një përgjigje të gjatë që shpesh mund të kaloj teoritë filozofike.

Së pari duhet të matet madhësia e filxhanit në mënyrë që të përcaktohet sasia e ujit, kafes, sheqerit. Nëse kurrë nuk ndryshojmë këto sasi pa marrë parasysh se në çfarë filxhana e shërbejmë atëherë kafeja nuk do të jetë gjithmonë e mirë. Në rregull, shumica e dijnë këtë, mirëpo proporcionaliteti i shtimit apo zvogëlimit të sasisë në bazë të madhësisë së filxhanëve nuk është lehtë të dihet. Badihava është të matet me lugë apo edhe me gram. Mjeshtëria është ta matësh me mendje. Nëse arrini që gjithmonë të masni sasinë që duhet shtuar apo larguar varësisht nga filxhani atëherë jeni gati të bëni kafenë e përkryer. Por, jeni edheshumë larg.

Zjarri apo nxehtësia, apo qysh të keni qejf thuani, aty ku e v’loni kafenë duhet të përshtatet me fazat e përgatitjes së kafesë.

Temperatura duhet të jetë konstante në fillim, deri në fazën përfundimtare ku duhet të ulet për t’u përshtatur me nxehtësinë e kafesë, pra temperatura duhet të jetë pak më e lartë se e kafesë, pasi që kafeja tani është kryer dhe nuk kemi nevojë ta  v’lojmë edhe një herë, dhe si pasojë do të derdhet kafeja, do të humb kajmaku, do të zhytet hapësira ku përgatisim, shporeti apo ku do që e përgatisni.

Dikush ngutet dhe në v’limin e parë të kafes e hedh gjysmën në filxhan, kinse dhe për të bërë pak më shumë kajmak, v’lon edhe pjesën tjetër, dhe kafeja është “e përkryer”. Ajo nuk është asgjë tjetër, pos ujë i pazier me kafe.

Megjithatë pjesa më e rëndë e përgatitjes së kafes, është bartja e saj deri tek ai që do ta pijë atë. Kjo ndoshta është e vetmja pjesë ku duhet të bëjë përmirësime.

Uh, nuk ju tregova mënyrën si përgatis unë kafetë. As mos prisni. Është sekret i imi, dhe do të bindeni kur të pini kafenë që përgatisë vetë unë.

p.s.

Nuk osht bash leht me maru kafe.

Filma

Titulli origjinal: Dear John

Zhanri: Dramë, Romancë, Luftë

Skenari: Jamie Linden, Nicholas Sparks (novela)

Regjia: Lasse Hallstrom

Premiera e shfaqjes: 05 shkurt 2010

Kohëzgjatja: 108 minuta

Rejtingu: +13 për shkak të sensualitetit dhe dhunës

Kasti: Channing Tatum, Amanda Seyfried, Henry Thomas, Richard Jenkins, dhe Keith Robinson

Film fantastik. Këtë vit thjesht nuk ka pasur film më të mirë të zhanrit romancë. Ndoshta fundi i stories do të doja të ishte më ndryshe, por fillimi… fillimi ishte fantastik. Më mirë nuk mund të bëhej. Një djalë, i ri, që shërben në ushtrinë e SHBA-ve, me një fëmijëri të rëndë pa nënë, dhe me një baba që supozohet se vuan nga autizmi. Një vajzë nga një familje e pasur që ka gjithçka. Një dashuri. Dhe një luftë.

Xhoni është një ushtar që shërben jashtë vendit. Savana një studente që është në pushimin e pranverës. Për pak ditë ata dashurohen. Pas dy javëve ata duhet të ndahen. Xhoni do të rikthehet në shërbim ushtarak jashtë vendit ndërsa Savana do të vazhdoj shkollimin.

Ata i premtojnë njëri-tjetrit se do të shkëmbejnë letra vazhdimisht dhe e bëjnë këtë. Kur Xhoni kthehet nga pushimi ai takon prindërit e Savanas, dhe edhe pse i kishte skaduar shërbimi ai vendos ta vazhdoj atë kur kupton se sa e rëndësishme është puna e tij të mbroj atdheun, sidomos pas ngjarjeve të 11 shtatorit. Savana është plotësisht kundër kësaj, por, megjithatë dashuria ndërmjet tyre do të mbijetojë. Deri në një ditë të caktuar, kur ajo do të ndërpresë letrat për të dërguar një letër të fundit, ku rrëfen se jeta e saj vazhdon pa Xhonin, dhe me një djalë tjetër, që tashmë është i fejuari i saj. Jeta e Xhonit do të merr një tjetër kuptim. Tani në radhë të parë për të është atdheu dhe asgjë tjetër.

Amanda Seyfried ka luajtur një film të shkëlqyeshëm. Padyshim them se është njëra ndër aktoret që më së shumti po shkëlqen kohëve të fundit në shumë filma të mëdhenj. Përpos aktrimit që vërehet në shumë skena me ndjenja të ndryshme, ajo në këtë film shkon një hap para. Dëshmon se është edhe një këngëtare shumë e talentuar. Zëri i saj në këngën të shkruar dhe realizuar nga vetë ajo “Little House” është i mrekullueshëm.

Channing Tatum… fantastik. Ka luajtur një rol që nuk është lehtë të luhet. Një djalosh i mbyllur në vetvete me një të kaluar të turbulltë, në një dashuri si asnjëherë më parë, me një baba të sëmurë, dhe në shërbim të atdheut. Ka qenë i përkryer. Vetëm po të shihni se si arrin të qan në një skenë të filmit do të shihni se ky aktor nuk është i talentuar vetëm për filma të zhanrit aksion. Për mendimin tem ka qenë më i miri nga i gjithë kasti i aktorëve.

Atë që do të përmend në këtë film është roli i babait të Xhonit, zotërit Tajri i portretizuar nga aktori i famshëm Richard Jenkins. Mund të them se roli i tij ka qenë ndoshta edhe më prekës se vet Xhoni. Ai është një baba i cili ka humbur gruan dhe është i obsesionuar me monedhat. Vuan nga një sëmundje e njohur si autizmi, dhe e di se është një baba jo shumë i mirë për Xhonin.

Si gati çdo film me skenar të Nikolas Sparks (Një shëtitje për kujtim, Mesazhi në shishe, Ditari) edhe ky film do të jetë mjaftë prekës dhe ndoshta do të ju bëjë të qani. Është film vërtetë emocional që mund të zbuloj ndjenjat në thellësinë tuaj.

Filmi ka qenë shumë prekës për mua, më është dashur disa ditë që të kaloj atmosferën e këtij filmi. Është vërtetë një kryevepër romantike e këtij viti.

Përpos që do të kënaqeni duke shikuar një film të shkëlqyeshëm romantik, do të mësoni edhe dy gjëra shumë të rëndësishme në jetë. E para se jeta është e shkurtër, dhe e dyta se kur të gjeni dashurinë e jetës suaj, mos e sakrifikoni për asgjë. As për atdhe.

Luan Morina

Publikuar në Telekomanda

lomsh

Më në fund kampionati botëror do të mbahet në një vend afrikan. Ishte kjo një ëndërr e kryetari të FIFA-s, Sep Blater, që edhe ky kontinent të shijoj “shpirtin” e ngjarjes më të madhe në historinë moderne të njerëzimit.

Pritet të jetë ngjarja më e madhe që ka ndodhur ndonjëherë në kontinentin afrikan. Mbi 2 miliardë euro janë harxhuar vetëm në ndërtimin e tetë stadiumeve moderne, të cilat testin e parë e kaluan, edhe pse jo aq mirë, me organizimin e Kupës së Konfederatave. Megjithatë tani duket se gjithçka është gati, edhe pse dyshime ka akoma duke filluar nga organizmi, siguria, infrastruktura e deri tek klima.

Megjithatë shpresojmë se ajo që është më e rëndësishme nuk do të zhgënjejë miliarda tifozë rreth botës.

Favoritët

Shumica e analistëve vlerësojnë Brazilin dhe Spanjën si favoritët kryesorë. Disa fusin në konkurencë edhe Anglinë, Argjentinën, e Gjermaninë. Shumë veta janë skeptik për Italinë, Holandën, e Francën.

Kështu, do të filloj nga të parat dhe deri tek skuadrat që mendoj se mund të bëjnë befasi. Befasi për mendimin tim është pozita e tretë, që gjithmonë ka ditur të jetë e rezervuar për skuadrat befasuese. Suedia më 1994, Kroacia, me 1998, Turqia me 2002.

Dunga ka bërë disa ndryshime të mëdha në skuadrën e Brazilit. Megjithatë mund të themi se ka zgjedhur më të mirët. Ka një skuadër ku është gërshetuar përvoja dhe talenti i skuadrës braziliane. Kanë një portjer jashtëzakonisht të mirë, edhe një mbrojtje të pathyeshme. Mesfusha do të udhëhiqet nga Kaka, i cili nuk është në formën dhe shëndetin më të mirë. Ky mund të jetë problemi kryesor për Brazilin. Sulmi pritet të lidhet me Robinjon, dhe njërin nga tre sulmuesit, Luis Fabiano, Nilmar e Grafite. Mendoj se Brazili do të arrij pa probleme deri në çerekfinale ku mund të takohet me Holandën, apo Italinë. Megjithatë mos të harrojmë se kanë një Breg të Fildishtë në grup, dhe Portugalinë e Kristiano Ronaldos. Këto të dyja pritet të luftojnë për pozitën e dytë, por pse jo edhe për të parën, nëse ndonjëra fiton ndeshjen e parë të cilën e zhvillojnë kundër njëra-tjetrës.

Spanja, padyshim ka mesfushën më të mirë. Një mesfushë defanzive, kreative, me krahë të shpërthyeshëm. Sulmi është i shpejtë, dhe gjithnjë i rrezikshëm, pasi që Vila e Torres mund të gjuajnë ngja çdo largësi. Në portë është Kasilas, njëri nga portjerët më të mirë në botë, para të cilit qëndron një mbrojtje e udhëhequr nga Sergjio Ramos dhe Pike. Spanja mund të arrij shumë, e edhe kundërshtarët e tjerë në grup nuk janë të kalibrit të spanjollëve. Pozita e dytë në grupin H, ësthë plotësisht e hapur.

Anglia. Kapello po dëshmon kualitetin e tij edhe me kombëtare. Anglia ka ndryshuar tërësisht nga koha e MekLarenit. I gjithë ky ndryshim vjen nga disiplina në skuadër. Megjithatë porta e Anglisë, nuk është e sigurt asnjëherë. Nuk kanë portjer cilësor, dhe ndoshta puna mund të vijë deri tek veterani Xhejms, që të kujdeset për portën. Ferdinand mungon. Megjithatë pritet ta mbuloj King, me Terrin, dhe Koll në anën e majtë. Në anën e djathtë do të jetë Xhonson, i cili nuk është ndonjë lojtar shumë i mirë, por nuk ka anglez më të mirë në atë pozitë. Mesfusha është e një cilësie të lartë. Një nivel i njëjtë me spanjollët e ndoshta edhe më i mirë. Xherard dhe Lampard, do të kujdesen për qendrën, e nëse kanë probleme shëndetësore, aty është Kerrik e Berri, t’i zëvëndësojnë ata. Berri ka pasur probleme të shumta, mirëpo mund të zëvëndësohet para fillimit të kampionatit.

Krahët e mesfushës, janë edhe më të shpejtë se të spanjollëve. Lenon, Milner, Xho Koll, e Shon Rajt-Fillips. Do ta ketë vështirë të zgjedhë Kapello nga këta lojtarë.

E sulmi, është i udhëhequr nga këmbëshpejtit Runi e Defo, dhe sulmuesit klasik që më shumë rrezikojnë nga ndërprerjet, Heski e Krauç, e besa Krauç ka shënuar disa gola me driblime dhe aksione të shpejta kohëve të fundit. Më ka befasuar plotësisht.

Argjentinasët mund të kenë një skuadër fantastike, por personalisht nuk mendoj se një njeri si Maradona, mund t’i shpie deri te titulli i kampionit. Nuk kanë një mbrojte të qëndrueshme, të cilës i mungon veterani Zaneti. I vetmi që mund të kryej punë deri diku, ndoshta është Samjuel. Cilësia e Demikelis është vërejtur në finalen e Ligës së Kampionve. Mesfusha udhëheqet nga veterani Veron. Nuk ju kujtohet. Po, po. Është ai Veroni, që ka luajtur në Lacio, Mançester Junajted, e Çelzi. Akoma luan futboll! Maksi Rodrigez, Di Maria, Pastore, e Bolati, janë mesfushorë tjerë që pritet të bëjnë “mrekullira” nëse munden.

Sulmi udhëhiqet nga Mesi, i cili duhet të luaj si mesfushor qëndror në këtë kampionat, për të lëshuar hapësirë për sulmin. Sulmi është arma kryesore. Higuain, Tevez, Milito, Aguero, e Palermo. Të gjithë lojtarë të mëdhenj, dhe nëse harmonizojnë lojën do të jenë të rrezikshëm për portat kundërshtare. Megjithatë, Argjentina nuk besoj se mund të arrijë më shumë se çerekfinalja ku pritet të takohet me Gjermaninë, nga po e cila u menjanua më 2006.

Gjermania ka një skuadër të përzier, por tepër të përgjegjshme dhe të disiplinuar. Tani kanë edhe portjer më të “hajrit”, Manuel Nojer. Megjithatë, dorë në zemër gjithkush pos Lemanit do të ishte shpëtim për gjermanët. Mbrojtja pritet të udhëheqet nga Mertesaker, me krahë si Aogo, Lam, e Boateng. Në mesfushë, organizator pritet të jetë Shvajnshtajger, që më në fund duhet ta marr barrën kryesore, në mungesë të Ballakut. Ndihmën më të madhe do ta ketë nga krahtë, Kedira, Ozil, e Marin. Sulmi pritet të udhëheqet nga Klose, së bashku me Kisling, Gomez, Kakau, Myller, e

Podolski.

Gjermania mund të ketë problem në ndeshjet në grup, pasi ka skuadra të paprështatshme si Serbia, Gana, e Australia.

Italia ka fat, ndoshta që është renditur në një grup jo të fortë, por jo edhe të lehtë. Katastrofa që pësuan në Euro 2008, duhet të harrohet pasi që faji ishte tek trajneri. Donadoni nuk ishte i “pjekur” për kombëtare. Tani Lipi, ka një disiplinë më të ashpër, dhe bazohet në lojtarë me përvojë. Pikërisht kjo ka qenë një nga kritikat kryesore të analistëve, mirëpo kjo mund të tregohet si e frytshme. Në portë është Bufon, me një mbrojte që udhëhiqet nga Kanavaro dhe Kielini. Unë nuk do të merrja Kanavaron, për shkak të moshës. Inkuadroje Boketin, dhe atëherë shihe si do të reagojë mbrojtja. Një lojtarë i shpejtë, i shkathët, dhe i fortë. Një njeri që të kujton Nestan. Edhe numrin në shpinë do ta ketë të njëjtë, 13.

Mesfusha do të lidhet nga Pirlo, nëse arrin të shërohet në kohë, edhe pse do të ketë ndihmën e De Rosit, Palombos, e Gatuzos. Krahët e mesfushës, udhëheqen nga Kamoranesi i plakur, që nuk e ka vendin më në përfaqësuese, dhe nuk duhet të aktivizohet para Pepes, e Montolivos.

Sulmi është i ngjashëm me të para katër viteve. Një sulmues i avancuar, dhe një sulmues në hije. Paxini, Kualjarela, dhe Di Natale, do të jenë hije e Gjilardinjos dhe Iakuintas. Iakuintas, çka lyp ky njeri në kombëtare. Këtë e di vetëm Lipi.

Mund të shkoj edhe në opsionin me dy sulmues anësorë dhe një qendërsulmues. Bile po të ishte Rosi kjo do të ishte alternativa më e mirë, por, le të shohim se ku do të mund të arrij Lipi.

Dhe Holanda. Skuadra ime favorite. Kanë një mesfushë dhe një sulm fantastik. Por, mbrojtja është shumë e papërvojë. Në portë duhet të paraqitet Shtekelenburg. Vija e mbrojtjes do të jetë Hajtinga, Bulahruz, Matjasen, dhe van der Vil.

Mesfusha përbëhet nga dy lojtarët më të mirë në botë këtë sezon. Po, janë më të mirët, janë lider të vërtetë.

Uesli Shnajder, dhe Arjen Roben. De Jong, dhe Van Bomel, mund të kujdesen për qendrën, ndërsa në sulm mund të luajnë Huntelar, dhe Van Persi, apo Kajt. Është edhe Babel, e Elia. Nuk do të ketë lehtë të zgjedh Van Marvijk.

Për Francën, nuk do të shkruaj hiq. Me një njeri si Domenek në pankinë, me të cilin Murinjo qan kur dëgjon konferencat e tij të dhimbshme, Franca duhet të jetë e lumtur nëse kalon fazën grupore. Mund të arrijë deri në çerekfinale ndoshta, por kjo mund të jetë vetëm falë lojtarëve cilësorë që ka.

Skuadra e befasisë këtë vit, për mendimin tim duhet të jetë nga Afrika. Jo që mbahet në Afrikë, por Bregu i Fildishtë është gati të ngjitet në majat e Botës. E meritojnë. Kanë një skuadër fantastike të mbushur me kampionë. Një trajner që jo shumë kam besim në të, Sven Goran Erikson, por megjithatë ka dituri dhe përvojë. Mund të kenë probleme vetëm në mbrotje, pasi që sulmi dhe mesfusha janë tepër të mira. Drogba – Kalu, do t’i prijnë sulmit, të përkrahur nga Ture, Xokora, Kone, e Keita. Megjithatë kanë qenë të pafat edhe këtë herës sikur para katër viteve, kanë rënë në një grup, ndoshta më të fortin, me Brazilin dhe Portugalinë. Por, le ta dëshmojnë se e kanë vendin në rrethin e dytë. Le të marrin shtatë pikë në këtë grup.

Edhe Kameruni e Gana, kanë skuadra shumë të mira, dhe shumë lehtë mund të arrijnë rrethin e dytë. Nuk kam shumë besim në Nigerinë, Algjerinë, dhe vendasit Afrikën Jugore.

Po të ishte Egjipti, atëherë gjithçka do të ishte më ndryshe. Mospjesëmarrja e tyre është humbja më e madhe e këtij botërori.

Unë do të bëjë tifon për Italinë si gjithnjë, megjithatë do të kënaqem edhe me skuadra si Anglia, e Holanda. Gjithashtu edhe Bregu i Fildishtë do të jetë në katërshën e skuadrave që dua të arrijnë sukses në këtë kampionat.

Për fund

Shpresoj se do të kënaqemi duke shikuar futboll cilësor në malet dhe nën diellin afrikan. Do të na shkojnë nervat boritë palidhje që do të dëgjohen gjatë gjithë lojëve. Kjo do të jetë vërtetë neveritëse.

Ndoshta më mirë do të jetë të dëgjojmë bendin Toto me këngën e tyre Afrika. Është një këngë shumë melodike. Dëgjone dhe kënaquni me gjëjën më të mirë në historinë e njerëzimit. Futbollin.

Për Shqipmedia

Luan Morina.

Publikuar në Shqipmedia