Kolumna televizive për Zëri

Të shtunën e kaluar në RTK nisi një format i ri televiziv “Kemi punë për ju”. I shumë promovuar nga RTK vazhdimisht tashmë disa javë, emisioni kishte arritur një para-zhurmë adekuate duke ngritur edhe pritjet nga ky program në një nivel të lartë. Është e vërtetë që promovimi i programeve në kanalet tona është në minimum, gjë që shkakton edhe vetëm pak njohuri për programet tona që për rrjedhojë nuk sjellin edhe shumë shikues.

Nga “Kemi punë për ju” prisja diçka inovative, të freskët, dhe joshëse në ekranet tona. Por, ndodhi krejt e kundërta. Pos që nuk kishte fare inovacion, formati i programit pos që dukej i kopjuar qartazi, nuk ishte realizuar në mënyrë të duhur duke e bërë më kompleks kuptimin dhe zhvillimin e emisionit e që në fakt ishte tepër i thjeshtë. Nuk di a ju kujtohet, por para disa viteve, të dielave kemi pasur mundësinë të shohim emisionin The Apprentice në RTV21 (ishin ato kohë kur RTV21 ofronte program cilësor)! Ju që e keni parë The Apprentice, dhe akoma e shikoni pasi ekziston versioni i personazheve VIP në SHBA, dhe versioni normal në Mbretëri të Bashkuar dhe disa vende tjera., mund tu referoheni këtyre versioneve për të gjetur ngjashmëritë e The Apprentice me “Kemi punë për ju”. Themeli, baza e emisionit është e njëjtë, por për të shmangur ngjashmëritë dhe ndonjë padi eventuale, që nuk besoj se do të ndodhte, në “Kemi punë për ju” kanë bërë gjërat më të koklavitura si numri i anëtarëve të jurisë, detyrat e paqarta, etj.

Shihet qartë se nga ka lindur ideja për “Kemi punë për ju” dhe sa i dobët ka qenë vizioni i producentit ekzekutiv. Kemi një juri prej 3 vetave plus 2 mentorëve të grupit, ku nuk dihet kush është shefi që po merr punëtorin dhe çfarë punë bëjnë tjerët. Garuesit mesa pashë ishin të gjithë në punë dhe tani luftojnë për një pozitë më të mirë, që bie ndesh me promon e emisionit ku thuhej se do të punësonin veta. Prisja më shumë student dhe të papunë të ishin pjesë e garës! E vet studioja ku realizohet pjesa kryesore e emisionit duket të jetë e përgatitur në një nivel nën amatorizmin. Sikur të kishin kërkuar licencë për të adaptuar versionin edhe nëse do të mund të paguanin, s’do të mund të kalonin aspektin teknik nëse do të kërkohej. Do të ishte turp për The Apprentice origjinal.

E në anën tjetër me pak punë dhe me pak inovacion, ide, kanë mundur të realizonin një format të shkëlqyeshëm, që s’do të pasqyronte The Apprentice në një pasqyrë të pluhurosur. Kur të bëni ndonjë format bëjeni siç duhet, edhe nëse vendosni ta kopjoni.

Nuk është vetëm “Kemi punë për ju” që kopjohet. Më herët kemi pasur “Shpija e Kosovës” që gjithashtu ishte kopje e shëmtuar e Big Brother.

Në fakt është Big Brother Albania që mund të krahasohet me versionet simotra të shteteve tjera. Edhe pse nuk jam fans i këtyre formateve, duhet të pranoj që punën që po e bëjnë stafi i Top Channel në përgatitjen e këtij formati është e shkëlqyeshme.

Top Channel dhe Klan TV së fundmi kanë adaptuar versionet e The Voice dhe X Factor. Derisa po arrijnë të adaptojnë për mrekulli pjesën teknike, sidomos tek The Voice, po dështojnë në resurset njerëzore. The Voice ka mundur të kishte prezantues më të denjë, derisa tek X Factor do të mund të ndryshonim 90% të jurisë së bashku me Alketa Vejsiun.

Ndoshta këto versione që na sjellin mund të joshin publikun e gjerë, por nëse keni parë versionet e huaja atëherë do të vëreni sa inferiore janë disa nga adaptimet e formateve të huaja, X Factor dhe Albanian’s Got Talent. Ngjashëm mund të mashtrojnë një pjesë të publikut se kinse keni krijuar ide dhe formate të reja, por disa nga ne do ta vërejnë se sa kopje të shëmtuara janë ato.

Botuar me 22 prill 2012 në gazetën Zëri

Journal

Nuk di sa hani darke veq nese jeni prej atyre qe nuk ju merr gjumi pa honger buke atehere e kom ni sanduic qe mu m’osht dok interesant.
Perbehet prej tri ushqimeve (nese muj mi qujt kshtu se s’po bjen n’mend dicka ma t’pershtatshme) t’ronda po edhe t’shnetshme. T’ronda jon kryesisht per shkak t’eres edhe shijes qe mbetet masanej. S’paku te une mbetet e tek ju nuk e di.
Shume thjesht merrni peshk t’gjallë, ajvar edhe ullinj. Te trija kto, s’paku peshku edhe ullinjt jon t’shnetshme per neve, e s’dyshoj as qe ajvari munet me na bo zarar. Krejt kto vnoni n’mes dy risqeve buke, edhe kombinim perfekt per darke.
Mundeni me ly buken me ajvar, 1-2 peshqi t’vogel (n’daq konserva n’daq t’gjall) edhe vendosni 4-5 ullinj (pa berthame) brenda.
Me kete ushqim nuk preferojm kurrfar pije 🙂
Ju befte mire.

Televizioni

Padyshim që debatet politike në televizionet tona janë programet më të shpeshta, pas lajmeve dhe serialeve turke. Por, rrallë ose më mirë themi kurrë nuk ka arritur ti bashkoj askush liderët politikë në një tavolinë që tu përgjigjen pyetjeve të moderatorëve të njohur në televizionet tona si Adriatik Kelmendi e Jeta Xharra. Të dy kanë provuar të bënin këtë në fushatën e fundit parazgjedhore, por me zor nuk mund të sjellën politikanët në studiot e tyre. Për më tepër në disa raste, njerëzit që kanë deleguara ata kanë qenë nënçmim për ata pak liderë që kanë pranuar të jenë në debat. Sigurisht që populli do të dëshironte ti shihte liderët e mbledhur në një tavolinë dhe të jepnin vizionet e tyre të qarta për tema që i preokupojnë qytetarët e jo të kapen për vegëza të thara nga përmendja e vazhdueshme e liderëve. Një veti që shprehet qartë tek liderët partiak është se nuk përtojnë asnjëherë të jenë mysafirë individual në debate, edhe pse disa prej tyre hezitojnë të jenë mysafirë në disa emisione të caktuara, ose më thjesht në disa emisione që mendojnë se mund të “ngushtohen” nga moderatori. Shembullin më të mirë kemi mungesën e kryeministrit në Rubikon për tu përballur me Adriatik Kelmendin, një “agjërim” që ka zgjatur më shumë se dy vite. Por, duhet të cek që gjatë gjashtë muajve të kaluar ka qenë mysafir dy herë në Rubikon, dhe “është mbajtur goxha mirë”. Në anën tjetër Jeta Xharra ka rralluar intervistat direkte dhe nuk e di datën e fundit kur ka qenë kryeministri mysafirë në Jeta në Kosovë. Në anën tjetër Adriatik Kelmendi zakonisht u ofron së paku 2 intervista brenda 12 muajve liderëve të partive dhe institucioneve, që mendoj se mjaftojnë për publikun.

Por, ajo që nuk po arrijnë të bëjnë akoma as Adriatik Kelmendi, as Jeta Xharra, e as moderatorët tjerë është të mbledhin të gjithë liderët në një tryezë. Dhe nëse akoma janë duke u munduar ta bëjnë këtë, e kam një sugjerim për ta, që do të ju kursej kohë. Kushtetuta! Tashti që janë duke provuar të ndryshojnë nene të kushtetutës do të ishte më se e mirëseardhur, dhe e mençur që të futet ndonjë nen që do të detyronte të gjithë kandidatët për president (jo “zëdhënësit” e tyre, që në fakt janë njerëz që mendojnë se kanë aftësi më të mëdha në marrëdhënie publikun, e ky fakt rrallëherë qëndron) të marrin pjesë në së paku një debat me kundërkandidatët tjerë në kanalet tona kombëtare, që për momentin janë tre. Kjo nuk është risi. Në fakt vetëm tek ne shqiptarët, ndoshta edhe tek ballkanasit tjerë mungon. Rasti më i freskët janë zgjedhjet për kandidatin republikan për president në SHBA. Ata nuk kanë nevojë për nene kushtetuese sikur ne këtu që të dalin para publikut, por janë të detyruar të promovojnë planet e tyre, strategjinë, ofertën e tyre. Ndoshta neve shqiptarëve nuk na interesojnë këto punë, por disave, edhe në qoftë se janë një pakicë minimale ju interesojnë. Këto debate do të rezultonin me një pasqyrë më të qartë të liderëve që do tu mundësonte qytetarëve të reflektonin mirë mbi votat e tyre.

Në mos me kushtetutë, atëherë rruga e vetme mbetet të intervenojnë tek Delli, sepse vetëm ai duket se ka fuqinë për ti ulur me një tryezë liderët kosovarë, të cilët siç duket frikësohen të përballen me njëri-tjetrin në fytyrë të popullit.

Luan Morina

Kritik për TV&Film në

Telekomanda.com

Botuar ne gazeten Zeri

lomsh

Napoli mund ti vë vulë viteve të dominimit anglez në futbollin evropian. Edhe pse akoma janë në lojë dy Manchester-at dhe teorikisht Napoli dhe Arsenali, humbjet e këtyre dyjave në Itali, dhe eksperimentet e dy të parave, sidomos të United në Europa League mund të vënë perde mbi njërin ndër sezonet më të këqija në histori të vendlindjes së futbollit. Shumë ekspertë dhe me plot arsye e konsiderojnë këtë periudhë si njërën nga më të errëtat në historinë ekipore angleze që nga tragjedia e Hejselit që rezultoi me mungesë disavjeçare të ekipeve angleze në Evropë që nuk ishte asgjë në krahasim me jetët e humbura në atë tragjedi. Gjithë kjo mbetet vetëm teori për momentin, ngjashëm si gjasat e Chelseat dhe Arsenalit për të mënjanuar italianët, por nëse vërtetë asnjëra nuk kalon në rrethin e ardhshëm, atëherë anglezët nuk i kanë punët mirë në Evropë.

E arsyen për këtë mund ta kërkojmë në shumë sfera, sa të qarta aq të komplikuara. Premier Liga për mendimin tim akoma është liga kombëtare me e mirë në botë, të cilës mund ti afrohet vetëm Bundesliga gjermane. Manchesterat, që po i marr si shembull për shkak se gjenden në krye të renditjes, nuk i kanë punët aq lehtë në ligë siç i kanë Reali e Barcelona, apo siç po ndodh këtë vit në Itali me Milanin e Juventusin. Ato mund të pësojnë nga çdo skuadër në Premier Ligë, në çdo kohë, jo që s’kanë kapacitet por kanë një orar tepër të ngjeshur. Kjo mund të mos i shkoj për shtati skuadrave, por kush bëhet merak për to kur shikuesit, ata që mbushin arkat e skuadrave e dëshirojnë këtë. Derisa italianët zhvendosin ndeshjet në mesditë për shkak të ditës së Shën Valentinit (budallallëk për mendimin tim!), anglezët zhvendosin ndeshjet në ditën e Krishtlindjeve për të shfrytëzuar në maksimum festat e tyre më të mëdha, duke mos harruar as Boxing Day dhe ditën e Vitit të Ri. Pastaj kemi edhe shpërndarjen e të hyrave nga të drejtat televizive ku ka një balancë më të madh në Ishull se sa në Spanjë kur dy skuadrat e para marrin kontrata miliardshe disa vjeçare, derisa të tjerat luftojnë për “rrathët e pites”.

Qyshdoqoftë, edhe nëse eliminohet edhe Chelsea për të cilin kam shpresa se do t’ia dal pasi nevojiten vetëm 2 gola, edhe nëse United dështon nga Bilbao, unë s’dyshoj në rimëkëmbjen e futbollit anglez menjëherë në sezonin e ardhshëm. E me një trajner potencial si Harry Redknapp, as Euro2012 nuk është garë e humbur në letër.

Përkundër këtyre dështimeve ata janë sigurt në dy pozitat e para të renditjes pesëvjeçare të UEFA-s për klubet. Nuk do të preket numri i skuadrave pjesëmarrëse në Evropë nëse nuk përjetojnë edhe nja 2-3 sezone të ngjashme. E gjithashtu epërsia e Gjermanisë është shumë e lartë në krahasim me Italinë. Prandaj, së paku edhe dy vite Gjermania do të ketë 4 skuadra në Champions League, e italianët duhet të pajtohen me tri, dhe të falënderojnë Udinesen që bën të pamundurën në Selanik për të mbajtur në hap Serie A që po fundoset në krahasim me tri ligat e para.

Drejt fundjavës

Në Angli kemi finalen e Kupës së Ligës, ku Liverpool ndeshet me Cardiff City. Fituesi siguron pjesëmarrje në Europa League dhe një trofe shtesë në vitrinat e tyre. Në Premier League kemi derbin Arsenal – Tottenham.

Në Itali, ndeshja Milan – Juventus është në qendër të vëmendjes. Inter ka shumë mundësi të vazhdoj serinë e errët në udhëtim ndaj Napolit.

Në Spanjë spikat ndeshja Atletico – Barcelona, dhe interesante pritet të jetë edhe përballja ndërmjet Valencisë dhe Sevillas.

E si zakonisht Bundesliga pritet të jetë më interesantja duke nisur nga ndeshja e parë e javës me Monchengladbach – Hamburger. Të dielën Bayern pret Schalken, ndërsa Dortmund – Hannoverin.

Derbi ndeshje do të ketë edhe në Francë. Lyon pret PSG-në, derisa kampionët aktual, Lille shkojnë në Rennes.

Derbi klasik do të kemi edhe në Holandë, ku PSV pret Feyenoordin. Derisa padyshim njëri ndër derbit më interesant do të jetë ai ndërmjet Galatasaray-it dhe Besiktas-it.

Top 13shja

13. Juventus

Arritën të fitonin vetëm pasi një skuadër inferiore si Catania me një portjer që ka nevojë të mësoj themelet në rregullimin e “murit të gjallë” dhe bazat e degazhimit të topit, mbeti me një lojtarë më pak në fushë. Shumë hallakamë u bë në mediat italiane për “ringjalljen” e Pirlos. Gjithçka do të dëshmohet kundër Milanit, kërcejnë për pesë pozita para ose largohen nga Top 13.

12. Valencia

Të jesh e treta dhe të pësosh katër gola nga i dyti pasi kalon në avantazh 1-0, në një farë mënyrë

është turp. Valencia zbret në renditje ngjashëm siç humb të gjitha gjasat për të rrezikuar pozitën e dytë në ligë. Fitorja ndaj Stoke i mban akoma në Top 13.

11. PSG

Lëshuan rastin më të mirë për tu shkëputur në krye, e për më tepër mëzi që e mbajtën këtë pozitë pas një paraqitje të dobët nga Montpellier.

10. Basel

Performanca e shkëlqyeshme ndaj Bayern e vendos Baselin lartë në listë, me ndihmën e paraqitjeve katastrofale të disa skuadrave që renditen edhe më poshtë në kampionatet e tyre kombëtare.

9. Atletico Madrid

Mënjanuan Lazion nga Europa League, por dështuan përsëri në Primera Division. Fat i mirë që akoma kanë Falcaon.

8. Tottenham

Dështuan të fitojnë si mysafirë ndaj një skuadre inferiore në Kupë. Me këtë veçse i shtojnë punë vetes dhe shpërqendrim shtesë nga Premier League

7. Monchengladbach

Vazhdojnë të shkëlqejnë. Skuadra e dytë gjermane në këtë listë, para Bayern-it që e kanë mposhtur dy herë këtë vit, jashtë e brenda.

6. Dortmund

Fitore minimale në Berlin që i mban akoma në krye të Bundesligës dhe si skuadra më e mirë gjermane në këtë renditje.

5. Manchester United

Dështuan ndaj Ajax pasi eksperimentimet nuk funksionuan. Rikthehet Premier League dhe mundësia për të vazhduar luftën kokë me kokë me Cityn.

4. Barcelona

Ishte koha e fundit që Messi të rishfaqet në aksion. Shkatërruan në përgjithësi Valencian, duke dëshmuar se sa bajat është futbolli spanjoll.

3. Manchester City

Fitore bindëse ndaj kampionëve aktual të Europa League të cilët shkatërruan skuadrën para fillimit të sezonit për miliona euro. Presin Blackburnin që nuk duhet të ju shfaq shumë probleme.

2. Real Madrid

Vazhdojnë të mbushin portat kundërshtare, por s’mund të luftojnë edhe kundër temperaturave polare. Barazim 1-1 në Moskë, por në krahasim me skuadrat tjera që shumica dështuan në njërën apo ndeshjen tjetër, apo kishin pushim gjatë mesjavës, vazhdojnë të mbesin në mesin e dy skuadrave më të mira në listë.

1. AC Milan

Milani vazhdon të jetë skuadra më e mirë në këtë listë. Pas fitores ndaj Arsenalit, ata shfaqën një skuadër të përzier, rezervistësh ndaj Cesenas duke dominuar përgjatë 90 minutave. Nuk do të jenë në këtë pozitë javën e ardhshme nëse nuk fitojnë ndaj Juventusit.

Top13shja përgatitet ekskluzivisht për Shqipmedia

nga Luan Morina

Kolumnist i rregullt sportiv në Shqipmedia

Kolumna televizive për Zëri

Big Brother, Vëllai i madh, Abeja, si të doni quajeni, ky emision po rikthehet dhe përsëri është koha për persona të panjohur të bëhen të pasur , të famshëm, dhe të njohur për publikun duke mos bërë asgjë pozitive. Për ata që më shumë ju interesojnë punët e huaja të kota, ky duket të jetë shou i përkryer. Seriozisht, një grumbull njerëzish, nga shtresa të ndryshme, disa muaj në një shtëpi të mbyllur, mund të jetë një tezë magjistrature apo doktorature për psikolog. Është e vërtetë që ky format ka bërë bujë në fillimin e viteve të këtij mileniumi në mbarë botën, e edhe pse ka ardhur paksa me vonesë tek ne, përsëri ka arritur ti “çmend” shqiptarët. Mendoj që vet premisa e shout është e thjeshtë, e cekët dhe jocilësore. Megjithatë nuk do të jetë emisioni i vetëm me këto veti, por më i shikuari prej tyre? Sigurisht! Kuptohet që shijet janë të ndryshme, dhe nëse populli e dëshiron atëherë shërbeju! Tekefundit janë ata që abonohen me mijëra për të realizuar çerekun financiar më të suksesshëm të Digitalb.

E kur jemi tek formatet e adaptuara, javën e kaluar përfundoi The Voice of Albania me shumë kritika për shpalljen e fitueses. Arsyeja pse nuk kam shikuar këtë program ka qenë kohëzgjatja maratonike që ka ndodhur vetëm me formatin shqiptar. Por, si zakonisht menjëherë fillojnë kontradiktat për shpalljen e fituesit, si pas çdo gare. Ndoshta në finale Rina nuk ishte më e mira, por sinqerisht ishte një performancë e barabartë nga të katërtit. Janë vet shikuesit që kanë vendosur me votat e tyre si në çdo program tjetër. Pajtimet do të lindin gjithnjë e zgjidhja e vetme do të ishte organizimi veç i versionit kosovar e shqiptar, por, përsëri do të dalin kontradikta në bazë të rajoneve më pas! Në përgjithësi The Voice mendoj që ka qenë një ndër formatet më së miri të realizuara.

Në mungesë të formateve të njohura, kanalet kombëtare kosovare janë përqendruar në futboll. Që nga paslufta kanë krijuar një kulturë kosovare televizive ku futbolli dominon. E nisur nga KTV dhe e vazhduar nga RTK, Liga e Kampionëve ka qenë gara futbollistike më e shikuar. Tashti për herë të parë kemi edhe garën e dytë ekipore evropiane, Europa League në KTV. Pak me fat për shkak të eliminimit të skuadrave të mëdha dhe shortit interesant, Europa League do të ketë ndeshje joshëse këtë sezon. E KTV ka edhe armën tjetër me Primera Divisionin spanjoll që ka filluar ta përdor në mënyrë racionale, tri lojë në javë, Reali, Barca dhe derbi i skuadrave tjera. Sigurisht që na mungon Premier Liga angleze dhe Serie A italiane, por ku do të vendoseshin këto gara në kanalet kombëtare. Rrallë ndonjë vend tjetër ka kaq shumë kampionate cilësore në kanalet kombëtare. Le të zbresim te miqtë tanë në Shqipëri. SuperSport, një ortakëri e Top Channel/Digitalb, Klan TV dhe kreut të FSHF-së dominon tregun e shfaqjeve sportive. Për të parë të gjitha ato që ne kosovarët shohim falas, shqiptarët duhet të paguajnë mbi 200 euro në muaj. Një mënyrë e mirë për të gëlltitur para shtesë ka qenë edhe SuperSport Kosova. SSK ka filluar operimin me shkelje të të drejtave autoriale në fillim, para se të mblidhte ajkën e garave sportive. Por, RTK dhe sidomos KTV me kapital privat kanë arritur të mbajnë garat e tyre. Sa do të zgjas kjo mbetet të shihet, por gjithçka është tek marketingu. Në fakt varet nga sa do ti rezistojnë lakmisë dhe presionit nga Ipko/Digitalb. Mos harroni që shqiptarët në Klan TV shohin vetëm përzgjedhjen e gjashtë nga tetë ndeshje të Ligës së Kampionëve, kosovarët të parën.

Luan Morina
Botuar në gazetën Zëri me 18 shkurt 2012, e shtunë

Journal

My dear neighbours,

I know that I’m not the smartest of our kind. But, I want to thank you from the bottom of my heart for this night. It isn’t a big deal, but every 31st of December you make me feel better and wiser by blowing all your money in the air and enjoying blowing up stuff that cost you tens/hundreds of euros. It’s true that I feel sad seeing that shallow joy on your eyes while looking up in the sky. I don’t know what do you see, but I only see how life was cruel towards you and how tomorrow you’ll be poorer than today.

With no further ado, I sincerely thank you for making me feel better on this night. I really do appreciate it,

With some respect, your not so dearest neighbour,

Luan.

Filma

Titulli origjinal: Bridesmaids

Zhanri: Komedi

Skenari: Annie Mumolo, Kristen Wiig

Regjia: Paul Feig

Premiera e shfaqjes: 13 maj 2011

Kohëzgjatja: 125 minuta

Rejtingu: +18, për shkak të skenave për të rritur dhe gjuhës gjatë gjithë filmit

Kasti: Kristen Wiig, Maya Rudolph, Rose Byrne

Është vlerësuar njëra nga komeditë më të mira të verës dhe vërteton këtë deri kur fillon të ngjaj në një romancë. Janë ato skena me nuancë romantike që me dëshirë do ti kaloja po të mos dëshiroja të bëja një recensim për këtë film. Në film janë përfshirë disa nga emrat më të mirë të komedisë kinematografike, por nuk kanë arritur të shfaqin të gjitha aftësitë e tyre, ndoshta në mungesë të një skenari e regjie që në disa skena e bëjnë filmi pak si shumë “cheesy” duke ç’orientuar ndjenjat dhe emocionet e shikuesit. Ajo çfarë ta shpif në këtë film padyshim është romanca dhe drama që provohet të futet si me zor nëpër skena duke prishur atë komedinë e mbetur.

Në anën tjetër pjesa komike e filmit është e cilësisë së lartë duke dëshmuar talentin e Kristen Wiig në këtë zhanër. Ju që e keni parë tek Saturday Night Live e dini mirë për çfarë po mendoj. Por, edhe tek komedia e këtij filmi shfaqet një emër sa i ri e i panjohur ndoshta në botën e kinemasë po aq i suksesshëm dhe komik në këtë film. Melissa McCarthy e cila nuk më ka impresionuar kaq shumë as tek Mike & Molly. Ka qenë jashtëzakonisht e shkëlqyeshme në ngjyrimin me komedi dhe të qeshura të Bridesmaids. E mahnitshme! Vajza që vodhi skenën do ta quaja. Edhe Rose Byrne e Maya Rudolph kanë goxha hapësirë në këtë film dhe përkundër talentit të tyre nuk ofrojnë kushedi sa komedi. Ndër emra tjera që paraqiten në Bridesmaids janë edhe Jon Hamm e Jill Clayburgh, të cilët mbesin në hije dhe me paraqitje jo të shumta nuk ia arrijnë të ngritin këtë film në një shkallë më lartë. Mos të harroj edhe Chris O’Dowd i cili në mënyrë ndryshe nga të tjerët ngjyros filmin me një komedi më ndryshe duke shërbyer si karakter ndihmës në këtë drejtim, por mund të them që është i vetmi karakter në film që ia arrin të aktroj siç duhet skenat komike me romancë, gjë në të cilën të gjithë të tjerët mendoj që dështuan.

Në përgjithësi filmin do ta quaja një komedi solide, por assesi e shkëlqyeshme. Romanca nuk është kërkah. Megjithatë filmi arrin të pasqyroj intrigat që do të përcjellin një shoqërim të shoqeve më të mira gjatë periudhave të ndryshme të jetës të cilat do ti dërgojnë në drejtime të ndryshme që do të lëndonin këtë lidhje, e që do ta bënte më shumë një dramë se sa komedi. Pra, nuk është një film që do të ju shkoj nerva, por nëse kërkoni komedi atëherë lëvizni deri tek skenat ku shfaqet Melissa McCarthy. Ah, edhe një skenë me të birin e një burri me të cilin takohet Kristina Wiig. Është një fëmijë simpatik dhe biseda e tij me Annie-n e bën këtë skenë goxha interesante.

Journal

Me 2004ten, kampionatin evropian te atij viti krejt pahiri, kutrum tu bo hajgare me Fitimin e Flakronin e kom qellu qe Greqia ka mu kampione. Me pas lujt bastore atëherë s’isha kon tu hup kohe me kete far bllogun.
Sonte hedhet shorti edhe përsëri po du me provu me bo diçka t’ngjashme, me qellu grupet qysh kan me u nda ekipet sonte.
Kshtu:
Grupi A – Polonia, Gjermania, Kroacia, Danimarka
Grupi B – Holanda, Italia, Suedia, Cekia
Grupi C – Spanja, Anglia, Portugalia, Irlanda
Grupi D – Ukraina, Rusia, Greqia, Franca

Ne çerekfinale shkojnë Gjermania, Danimarka, Holanda, Suedia, Spanja, Portugalia, Ukraina e Franca. Ne gjysemfilane kualifikohen Gjermania, Holanda, Franca e Ukraina. Ne finale ndeshen Gjermania me Holanden ose Francen, sidoqoftë titullin e fiton Gjermania.

Hej, mos mu anko (mos bo pfff), edhe ti qe e ke lexu edhe une qe e kom bo pasmi pas boll kohe per me hup :).

Journal

Nese nuk e dini pse sot s’keni rryme, ose keni ma pak se dje arsyeja osht kjo:
KEK-u ka planifiku me kthy bllokun B2 qe osht dasht me prodhu dikun mbi 240 MW sa prodhon edhe B1 me daten 28 nentor pas 2-3 muajve riparim me qellim per "mi shtu kapacitetet prodhuese". Me kete date osht parapar edhe mu nderpre importimin i rrymes qe na ka mbajt ma pak n’terr kta muajt e fundit. Mirepo, pa shume befasi plani ka deshtu. Importimi i rrymes osht nderpre dhe KEK-u ka permend qe tani as ne rajon nuk ka sasi t’bollshme per me importu na. Ne anen tjeter B2 hala nuk osht kthy n’funksion edhe pse gati osht bo i 30ti nentor. Tashti me 3 blloqe A qe prodhojn 120-130 MW, B1 qe prodhon 240, edhe hidrocentralin Ujmani qe punon 4 ore n’dite me ka 30 MW, Kosova ka mungese per 60 MW here n’mengjes deri n’270 MW n’mbramje. Me B1 osht dasht veq kategoria C me pas reduktime edhe ato n’mbramje ka 1-2 ore. Tashti kto reduktime i ka kategoria A. E kur jemi te kategorizimi, vlen me theksu se me datën 16 tetor, KEK-u ka bo ni rikategorizim t’ri me anë të cilit prej kategorisë A n’B i ka largu 30% t’daljeve, e prej B’s n’C i ka largu 45% t’daljeve.
E tashti bonu gati agregatat, llambat me bateri, qirat ose zgjedhja ma e mire, me ra me fjet.

Milan

                I lumi unë për veti që po të paguhesha për këto kolumne do të merrja pagë të dyfishtë falë Barcelonës. Pak nga ju e dini që unë pos kritikave të herë pas hershme ndaj Milanit, kritikoj edhe filma dhe televizion shumë më tepër. E vetmja vegëz ndërmjet këtyre dy gjërave është Barcelona. Aha, Barcelona është ajo që mundet të krijoj ambientin për të kritikuar Milanin dhe aktrimin në të njëjtën kolumne. Ju që keni lexuar kolumnet javore në Shqipmedia ndoshta e dini që shpesh herë kam lavdëruar lojën e Barcelonës. Sinqerisht atë çfarë ata e bëjnë në fushë është vështirë ta bëjnë të tjerët. Dua të them mënyra se si lëvizin, emocionet në fytyre, gjestet janë të një shkalle që askush deri më sot në një mënyrë kolektive s’ka mundur ti pasqyrojë. Për këtë sigurisht që shërben edhe një udhëheqje e shkëlqyeshme nga Guardiola si dhe komunikimi jashtëzakonisht perfekt i tërë skuadrës. Nuk kam pasur mundësinë ti dëgjoj fjalët e tyre, pos disa herë kur kanë arritur të çjerrin disa decibela mbi të zakonshmen, por në bazë të lëvizjeve të gojës nga pak kam arritur të hamendësoj për fjalët e tyre. Por, megjithatë kanë një të metë. Të gjitha këto që i përmenda më lartë do të kryenin punë në ndonjë telenovelë spanjolle që do të ju bënte të qëndronit para televizorit për kohë të pacaktuar. Aktrimi i tyre nuk është aq cilësor për filma, dhe jashtëzakonisht larg performancës së Javier Bardemit i cili shfaqet shumë më madho se tërë skuadra e Barcelonës, jo vetëm me ekuacionin e mbledhjes, por as shumëzimi s’do ti afrohej burrërisë së Bardemit. Nuk mund të them të njëjtën edhe për Penelope Cruz, por edhe ajo është shumë më lartë në disa sfera se sa futbollistët e Barcelonës.

                Futbollistët e Barcelonës ngjajnë sikur në prodhime të dobëta qelqi, prodhime që ndalohen rreptësisht në fushën e futbollit. Padyshim që ata kanë humbur rrugën dhe në vend se të përfundonin mbi akull për të bërë patinazh artistik apo në teatro baleti ata kanë përfunduar mbi një tepih të gjelbër. Arti që ata bëjnë në fushë, e kanë bërë edhe futbollistët-nxënësit e mi 11-12 vjeçar para disa viteve, kur stërvitnin me figura statike. E skuadra më e mirë e të gjitha kohërave e as të sotmes nuk mund të jetë një skuadër e tillë. Keni parë Monchengladbach-un?! Për momentin janë skuadër shumë më e mirë se Barcelona.

Sidoqoftë, pasi është një kolumne për Milanin atëherë do të jetë më mirë të përqendrohem tek skuadra kuqezi. Pa marrë parasysh rezultatet e kaluara të cilat ishin goxha të mira, përjashto dy të fundit, skuadra nuk është e nivelit standard të Milanit. Edhe një herë i kthehem asaj që kam përsëritur tashmë dy vite, pleqërisë.
E keni vërejtur që mesfusha si kundër Fiorentinës dhe Barcelonës nuk ka ekzistuar fare edhe në disa ndeshje paraprake sidomos në 30 minutat e fundit. Kjo është pika më e dobët e skuadrës. Për momentin të gjithat e mesfushës janë inferiore ndaj shumicës së skuadrave të mëdha, përjashto ndoshta moshën që e kemi më të madhen shpesh herë.
Derisa nuk luante Seedorf në mesfushë para dy ndeshjeve të fundit kemi pasur mesfushë më të lëvizshme që është pasqyruar në rezultate. Problemi kryesor i skuadrës për momentin është Seedorfi që luan pozitën kyçe, por nuk është as afër përmbushjes së detyrës që do të duhej të bënte. Ai është lojtari që do të duhej të lidhte mbrojtjen dhe sulmin, por paaftësia e tij për të realizuar këtë po na shtyn drejt një loje me topa të gjatë të cilët me skuadra që kanë vijë të ulët mesfushe nuk po kryejnë punë. Kjo na detyron të luajmë më shumë edhe me anë të krahëve, të cilët kundër Barcelonës nuk kanë qenë thjesht kërkah. Ani, Abate mund të ketë bërë disa intervenime në mbrojtje duke mbuluar mesfushën dhe qendërmbrojtësit, por, nuk është dhe s’do të jetë kurrë, nëse vazhdon kështu kalibër i Milanit. Për të bërë një vlerësim më të lehtë për Abate do të ju sugjeroja ta krahasonit me mbrojtësit e djathtë të skuadrave më të mëdha evropiane për momentin si dhe me paraardhësit në atë pozitë në Milan, Cafu, Stam, Tassoti etj. Zambrotta ka qenë njëri ndër mbrojtësit më të mirë anësor, por kjo ka ndodhur kur ka qenë në Juventus e Barcelona. Tanimë i ka bërë një kallaballëk vite si shumica e bashkëlojtarëve të tij. Nuk është një lojtar që mund të përballoj krah sulmi të skuadrave të mëdha. Abbiati ka qenë sensacional, por kurrë nuk dihet se cilin Abbiati do ta kemi në fushë, sidomos në ndeshjet e fundit kur bën gabime amatoreske. Por, kundër Barcelonës ka qenë ai që na ka shpëtuar nga një debakël. Thiago Silva më bën të ndjehem keq kur shoh në skuadrën tonë. Po të isha në vend të tij do të lëshoja Milanin në mundësinë e parë. Nuk mund të luash pesë pozita në një lojë. Kjo të sjell stresin dhe gabimet në fushë, të cilat ai po i shmang për mrekulli. Ndryshe është të jesh pjesë e mbrojtjes së Chelseat, Cityt, apo Realit e ndryshe Milanit. Gjithnjë duhet të jetë gati të përmirësosh gabimet e tre mbrojtësve tjerë, si dhe mesfushorëve.
Për Van Bommel kam folur moti kohë. Është bateri e shpenzuar dhe nuk është dashur të vinte as në janar e lëre më ti vazhdohej kontrata. Ngjashëm edhe për Seedorf e Ambrosini. Boateng jo vetëm për shkak të atij goli që mund ta përkthenim në një frazë “haj ‘mokat edhe ‘kojm papa” për Abidalin, por është një mesfushor që nuk filozofon shumë, përkundrazi të tjerëve që do të konkurronin me Aristotelin e Platonin. Guxon të provoj e rrezikoj dhe shpesh kjo i shpërblehet me supergola si ndaj Lecces. Bën gjënë e parë që i bie në mend dhe kështu jep një rrjedhë më të shpejtë lojës. Ngjashëm e kemi edhe Urby Emanuelson i cili në anën e majtë do të kontribuonte shumë më tepër se sa mbrapa sulmuesve. Aquilani nuk mund të jetë i vetmi lojtar që do të kontribuoj në mesfushë, sidomos si kundër Barcelonës ku ishte vendosur në një pozitë të humbur brenda Van Bommel (defanziv/qendror) dhe Seedorf (ofanziv). Të mbulosh dy vrima në mesfushë dhe të luash me dy pleq gërnjar nuk është aspak lehtë. Nocerino akoma nuk ka përvojë, por në Serie A po kontribuon shumë më tepër sesa pjesa tjetër e skuadrës, ndoshta sepse ka mendjen në tokë.
Dikush mund të qahet për largimin e Pirlos, të cilin unë e kam dëshiruar prej shumë kohe. Akoma qëndroj pas këtij mendimi dhe megjithëse ndoshta ai po kalon një formë më të mirë në Juventus, si në aspektin financiar ashtu edhe në atë taktik largimi i tij është vendim i qëlluar. Por, është dashur të sjellim dikë më të ri dhe me më shumë perspektiv se ai, gjë që nuk ka ndodhur akoma.
E kur jemi tek transferimet flitet shumë për Montolivon, së fundmi edhe Tevezin dhe dikë që nuk kemi dëgjuar asnjëherë, Guilherme më duket. Montolivo dihet se moti kohë është në radarin e Milanit, por skuadra akoma ngurron dhe luan me zjarrin pasi Fiorentina shumë lehtë mund të pranoj një ofertë nga çfarëdo skuadre në dimër. Edhe po të ketë marrëveshje mes Gallianit dhe agjentit të Montolivos, Fiorentina mund ta shtyej Montolivon të largohet e nëse nuk e bën këtë mund ta vendosin në rezerva që do të ja zvogëlonte gjasat të luante në Euro 2012. Në rregull është një teori konspirative, por nuk besoj se bën të humbim edhe një talent tjetër italian. I kujtoni sukseset e Italisë në 2 dekadat e fundit? Ato pak suksese që i kanë arritur, i kanë arritur kur kanë pasur skuadrën të përqendruar tek futbollistët kuqezi, si mesfusha e 2006’tës ashtu edhe mbrojtja e 1994’tës. Për Guilherme s’di çfarë them sepse këtë emër e kam dëgjuar vetëm nëpër telenovela latine. E me Tevezin, Milani do të bëhet sikur ajo klasa që gjendet në fund të korridorit, që kanë derën e thyer, 1807 mungesa gjatë vitit, nuk punon asnjë llambë, si prizat e spinat dhe çdo muaj vijnë lajmërime për parapërjashtim nga shkolla, derisa janë ata pak nxënës të urtë e të mirë të cilët mundohen të ruajnë një imazh më të balancuar të klasës. Nga një skuadër xhentëlmenësh jemi shndërruar në një skuadër vagabondësh, por, të cilët na shërbejnë shumë në fushën e marketingut (paramendoni sa fanella të Tevezit dhe talentë të argjentinas do të shihni Milanin si të ardhmen), e pse jo edhe në fushën e blertë. Nuk kam qenë tifoz i madh i Tevez, por ardhja e tij e realizon njërën ndër dëshirat më të mëdha milaniste për mua, më në fund do të kemi të lirë numrin 9 në skuadër.
Reparti i sulmit kundër Barcelonës ka qenë në nivel, por Allegri ka mundur të bëj gjëra më të mençura. Të nisemi nga gjërat pozitive së pari. Ka shfaqur guxim dhe mençuri me qasjen ndaj lojës. Ka hedhur formacion gjysmë-ofanziv dhe ka sulmuar. I lumtë, pasi është vendim shumë më i mençur se vendime që kanë marrë Sir Alex, Mourinho, e trajner të tjerë më me përvojë në gara ndërkombëtare. Kundër Barcelonës do të sulmohesh, edhe do të pësosh herët a vonë, dhe për këtë nuk ja vlen të mbrohesh, por thjesht bëj lojën tënde dhe kënaq shikuesit, gjë që ndodhi për pjesën e parë të ndeshjes.
Pjesa e dytë filloi me gabimin e parë që ishte largimi i Robinhos dhe futja e Patos. Me këtë ai largoi një krah të skuadrës duke vendosur Ibrën dhe Paton së bashku në qendër, një strategji që ka dështuar tërë sezonin e kaluar. Pato nuk ka mundur të luaj nga fillimi, pasi akoma nuk është në formën më të mirë dhe gjithashtu nuk bën të rrezikosh një lojtar të vyeshëm si ai për një ndeshje që nuk ka shumë rëndësi, sidomos kur kemi mungesa në sulm. Vendosja e Van Bommel ka qenë e detyrueshme për formacionin që ka luajtur atë natë Milani. Megjithatë po të vendoseshin Aquilani dhe Nocerino në vend të Van Bommel, do të mbulonin shumë më mirë pjesën e lartë të mesfushës së Barcelonës duke mbyllur qendrën që ishte arma kryesore e kundërshtarëve atë natë, që në mungesë të Alvesit kishin ndryshuar strategjinë. Boateng do të qëndronte para Nocerinos e Aquilanit duke i mundësuar skuadrës lëvizje më të lehtë në mesfushë, të tre këta fizikisht janë shumë më të përgatitur se Seedorf e Van Bommel. Shkakthtësia e Boatengut në mesfushë do të shpërqendronte krahët e Barcelonës në mesfushë duke i krijuar më shumë hapësirë në krah Robinhos dhe Patos, pasi qendërmbrojtja ishte shumë e koncentruar tek Ibra. E në mungesë të krahut të djathtë punë fantastike me harkime do të kryente Taiwo që më kujton mrekullitë e Serginhos. Gjithashtu ai është edhe shumë më i mirë se Zambrotta në atë anë, dhe kur Taiwo gjendet në lojë edhe Abate ka më shumë hapësirë në të djathtë. Pra do të krijonim mundësi sulmi nga të tri drejtimet derisa në mbrojtje do të mbulonim qendrën pa harruar edhe ndihmën që Aquilani dhe Nocerino do të bënim në krah për Abaten e Taiwon.
Allegri ka potencial, ndoshta, por përvoja po i mungon. Këtë mungesë po tentoj ta mbuloj me përvojën e lojtarëve e cila vetëm çka po na dëmton më shumë.