Categories
Milan

Frika nga estrada

Kur do të mbledh mend Masimiliano Allegri?! Përveç gabimeve taktike ai ka bërë edhe gabimin më të madh që ndikon në disiplinën e tij si menaxher skuadre. Nesër nëse Jepse do të ngrihet të nxehet dhe të largohet i nervozuar në zhveshtore, dhe pastaj të deklarojë se jam i inatosur në trajnerin, ndeshjen e ardhshme do të startonte nga minuta e parë. Kaq ka temperament Allegri, që ose po frikësohet nga “estrada” e Milanit ose është shumë i butë që t’ua lëndoj ndjenjat. Për Zotin çka i vyn një skuadre një lojtar si Inzagi përpos të mbështjellë krejt taktikën dhe të humb disa raste për shkak të pozitës në të cilin ka lindur (sipas Sër Aleks Fergusonit), ofsajd. Me Inzagin në qendër të sulmit Ibra duhej të sakrifikohej në krah, sikur Huntelar vjet për Borriellon (që dorën në zemër ka pasur për kë të sakrifikohet) . Inzagi është pengesë edhe nëse nuk i pëlqejnë vendimet e trajnerit ne të shkojnë ku të mendoj se do ta pranonin. Po të mos ishte Milani, Inzagi do të përfundonte më keq se vëllau i tij, i cili shumicës tani iu kujtua ose disa më të rinj nuk e njohin fare. Ai ka patur fatin që ka luajtur me lojtar si Shevçenko, Rui Kosta, Kaka, Pirlo, Ronaldinjo, dhe këmba, krahu çkado që ti thuash i tij, i madhi Dejvid Bekam që e ka ushqyer Inzagin me pasime më mirë se të gjithë tjerët.
Këto fjalë janë tepër për një dështim si ai dhe sinqerisht ju kërkoj falje që lexuat këtë paragraf.

Ti kthehemi analizës së lojës. I vetmi që shkëlqeu ishte Boateng. Së paku shikuam një super gol të Kapuanos që vështirë do ta kishte ndalur ndonjë portjer tjetër që shëtitej si i humbur para portës, i lirë nga emocionet, i pakujdesshëm dhe i papozicionuar si duket. Nëse keni vërejtur mirë, kështu bënte Abiati kur Pirlo “largoi” topin nga zona. Kundër Okserr patëm fatin që nuk pësuam pas shëtitjes të tij nëpër fushë, ndërsa ndaj Çezenas ka mundur të intervenojë shumë më mirë së paku në golin e dytë. Duhet të inkuadrohet Amelia, para se të shohim ndonjë tragjedi me Abiatin në rolin kryesor.
Bonera nuk nevojitet në krah, e kemi Zambrotan, Odon, e edhe Abate është më i mirë. Silva nuk ka qenë në formën më të mirë pas lëndimit, ndërsa Nesta si zakonisht ka qenë në krye të detyrës, edhe pse nuk kanë pasur shumë punë gjatë ndeshjes asnjëri nga qendërmbrojtësit. Antonini po mundohet, po është shumë më efikas në ofanzivë se sa në defanzivë, përderisa Bonera as në këtë të fundit s’po ka sukses.
Pas Inzagit, në skenë ishte kapiteni, maestro Pirlo. Nuk ka nevojë për thonjëza(“”) tek maestro, sepse të dredhosh topin në vend ashtu siç bëri Pirlo tri herë, përfshirë edhe golin e Kapuanos kërkon aftësi të veçantë, dhe për fat të mirë të kundërshtarëve, kësaj radhe Katanias, ai e ka. Mbetem te qëndrimi im i javës së kaluar se gjëja më e mirë që mund të na ndodh është lëndimi i Pirlos. Sedorf vazhdon të rrezikoj shikuesit që gjenden në tribunat anësore pasi goditjet e tij që moti kohë ishin të pambrojtura, tani vazhdojnë të përfundojnë 30 metra diagonalisht larg portës. Kur them diagonalisht dua të them se përfundojnë 30 anash portës dhe 30 metra lart mbi portë. I vetmi që shkëlqeu dhe që na jepte shpresë ishte Kevin Princ Boateng. Njeriu luftonte, vraponte, bënte gjithçka që të tjerët nuk bënin. Ishte shtylla e skuadrës dhe bëri më shumë se që bëri e tërë skuadra së bashku. Ky lojtar po na mban shpresë, mirëpo durimi dhe motivimi i tij janë për “mësysh”. Të vraposh 90 minuta dhe të shohësh se të tjerët nuk janë kërkah është motiv i vërtetë. Ronaldinjo shënoi një gol fantastik. Kreativiteti i tij nuk po mungon asnjëherë. Ishte i vetmi që bënte ndonjë gjë në sulm, duke krijuar hapësirë për të tjerët që nuk e shfrytëzonin dhe disa harkime mjaft të mira. Ibrahimoviç nuk ishte në pozitën e tij dhe nuk ia zë për të madhe që nuk pati kushedi çfarë suksesi. Zëvëndësimet nuk ishin kërkah. Me futjen e Oduamadit humbëm Boatengun i cili u desh të zhvendosej në qendër për të goditur harkimet të cilat asnjëherë nuk erdhën. Për më tepër me futjen e Odus, Bonera mori zemër të depërtonte më shumë duke ia përzier lojën edhe më shumë Oduamadit të pa përvojë. Rino është futur në lojë për shkak të “autoritetit” të Allegrit, pasi që edhe Rino do të “qurrej” si ai sulmuesi javën e kaluar, dhe Allegri për disa arsye të mistershme nuk guoxn të ia prish qejfin.

Dhe fajtori kryesor për barazimin dhe për këtë mossukses të Milanit është vet Masimiliano Allegri. Së pari fut një formacion katastrofal. Nuk duhej të aktivizoheshin Pirlo, Inzagi dhe Bonera, e ndoshta edhe Abiati. Zëvëndësimet u bën kur të gjitha shpresat ishin shuar dhe ishin zëvëndësime pa kurrfarë kuptimi. Ai nuk po ka autoritet në skuadër dhe më e keqja, Milani nuk e ka zakon të ndërrojë trajner në mes të sezonit, kështu që duhet të durojmë “budallallëqet” e tij deri në fund të sezonit. Ose jo, eventualisht ai do të mbledh mend, dhe ndoshta do të marr zemër të bëj ndryshime në skuadër dikur këtë vit.
Ajo çka ka ndodhur është e pakthyeshme dhe do të ketë shumë pasoja. Përderisa ne humbim pikë kundër skuadrave inferiore, Inter fiton në Renxo Barbera kundër Palermos, ku ne kemi humbur për shumë kohë, ndërsa Juventus ka filluar të shënoj nga katër gola për ndeshje. Këta janë konkurrentët kryesorë dhe më këta duhet të krahasohemi. Çezena, Kaljari, Kievo, nuk janë skuadra që na rrezikojnë. Por, mund të bëhen nëse Allegri vazhdon kështu. Pas tri xhirove të para prisja 9 pikë që të shkonim më të sigurtë në udhëtim në Lacio, dhe të prisnim Gjenovan e rrezikshme. Një pikë nga këto dy ndeshje do të bëj të kënaqur.

Luan Morina

Kolumnist i rregullt për ACMilan-Shqip