Categories
Journal

heshtja

Hesht. Nuk flet. Dëgjon.

Nuk flet shumë.

Të shikon. Thellë. Provon të sheh thellë në brendi. Të t’kuptoj. Të t’zbuloj me maskën që ke.

Në momentin që ndalon ritmin e të folurit. Ngrit sytë për ta shikuar. Në sy. Për të parë më thellë, picërron sytë. Mbrohet. Nuk të lejon të futesh brenda. Ndoshta fsheh diçka. Ndoshta fsheh zemrën të cilës nuk i beson. Nuk i beson se mund ta mbaj, ta privoj nga dashuria. Dashuria për të cilën ka lexuar shumë, të cilën e ka parë në filma, për të cilën ka dëgjuar shumë rreshta të kënduar. Ndoshta nuk beson në të. Ndoshta…

Ndoshta lëkundjen e kokës dhe picërrimën e syve, atëherë kur ndalesh dhe e shikon thellë në sy derisa flet, e ka vetëm pjesë të personalitetit, dhe jo mburojë. Por, çfarëdo që është, të bën të ndjesh një tkurrje dhe çlirim të njëkohshëm në zemër. E dini atë ndjenjën kur thith ajrin thellë dhe ndjen zemrën të tkurret për tu fryrë e pëlcitur nga dashuria kur lëshon frymën? Atë ndjenjë të bën të ndjesh.

Sytë që pushojnë mbi faqet e nën ballin që shkëlqen me çiltërsi engjëllore. Të gjitha këto bien në kontrast me të kuqin në buzët e saja. Të kuqin që i rri aq bukur, që pasqyron atë ngjyrën e kuqe të zemrave nga filmat e vizatuar. Nuk është e kuqe e tepruar, por as edhe e humbur. Është tamam e kuqe. E kuqe dashurie.

Nuk i prek flokët. Nuk e prek atë ngjyrë shkëlqyese që i prek supet në minimum. I prek po aq sa për të lëmuar atë këmishë ngjyrë qielli. Pranë çantës së punës, ku libri, lapsi, e fletorja zënë më shumë vend se makijazhi, qëndron një pallto ngjyrë gjethesh. Ashtu siç ka pantallonat, dhe këpucët. Ngjyra. Shumë ngjyra.

Thonë që e bardha reflekton çiltërsi, dhe engjëjt zbresin në këtë ngjyrë. E kanë gabim. Ky engjëll ka shumë ngjyra. Ngjyra që i përshtaten mrekullisht. Ngjyra që më bëjnë zemrën të ndaloj së rrahuri. E kuptoj.

Zemra ndalon. Hesht. E ndjen. Thellë.