Kur jeni fmi, mas çdo seriali/telenovelë keni ndrru emrat që keni pas n’qef me ju lon fmive. Për shembull luis david, orinoko, fernando, fernandinjo, david silva, jaja toure… mirëpo mas ni kohe kur e dini që fmija po zhduken prej horizontit kadal kadale, kta emra i përdorni per me ja vnu emrin wirelessit… edhe ashtu shumica e familjeve i kanë emrat e fmive, hasretave kryesisht, në wireless… tek unë ish dasht me pas Luan… ose tek Vetoni, veton… mirëpo, Veton Surroi s’ka nevojë me ja vnu emrin e vet wirelessit kur ka shkru bajagi libra t’mirë…

A e ka a se ka ky vetoni jonë emrin e wirelessit veton nuk kisha garantu, ama s’besoj se nuk ish kon qaq ‘trance’… e trance nuk osht ni film tejet i çmendur i James McAvoyit. Osht edhe ni lloj i muzikës për t’cilën Vetoni nashta punon ni vjet a dy, edhe shkon e knaq loqkën e shpirtit për dy javë. A sado që i ka ato festivalet e veta.

Unë nuk marr vesh fort n’muzikë nëse nuk osht hiti i Hank Williams Sr., ose ukulelet e Steve Martinit (albumi i fundit osht ‘lit’!), ama mjafton me pa pasionin e Vetonit për kto sene, që nëse i ngon dy-tre here edhe nuk doken aq t’pakuptimta…

Tashti, muzika, shija interesante që ka n’muzikë, e mbi t’gjitha dashnia e pamohueshme për to t’bon mi lakmu Vetonit me dasht diçka njëjtë. Sidomos nëse nuk e keni zbulu dashninë për ukulelet. Edhe jo veç për muzikën. Osht asi njeri që nëse i pëlqen, don diçka atëherë nuk e mohon. Nuk e fsheh. Edhe nëse e ka ekipin e fmive si Barcelona, ose ekipin e hilegjikve si Patriots. Ama, s’ka njeri të përsosun. Ama secili osht special në atë mënyrën e vet. Vetoni osht ni shembull i këtillë.

Munden mi përqesh sheshirat e Veton Surroit – të cilët edhe unë i kom bajt verave të kalume kur m’ka ra me dal jashtë, me qëllim që mos me ju pengu vozitësve eventual reflektimi nga koka ime; ama moda e vërtetë vërehet në sheshira edhe në qorapa.

Surroin munden me qujt çkasmos, mirëpo, si me shkrime, si me aktivitetin politik e shoqëror, si me sheshira, veq munden me ia pas lakmi mençurisë edhe aftësive të tija. Osht bajat me kqyr jetën veq prej ni këndvështrimi. E ni këndvështrim krejt tjetër jep edhe Veton Surroi me kolumne, e mbi të gjitha me veprat e tija. Seriozisht, duheni me lexu ato.

Edhe ky Vetonismi osht ndryshe. Nuk osht prej atij kallëpit normal. Sendi ma i mirë tek Vetoni osht zhveshja prej çkado universale shoqërore. Tipi e ka jetën e vet, e jeton me kënaqësi që prej Exitit deri tek çarja e druve. Nëse i pengon diçka flet kundër saj, nëse i pëlqen diçka flet për to. Nuk osht guxim, osht karakter. Edhe problemi ma i madh tek nuk osht që s’kemi njerëz guximtar, po s’kemi njerëz që e krijojnë e në fakt e përqafojnë karakterin e tyre.

Vetonismi e bon kton. Nuk mundesh me gjet si Vetoni. Nuk osht i përkrym. Bile për shumëkënd mundet mu kon krejt e kundërta. E kundërta e të përgjithshmes, e kundërta e ‘normales shoqërore’. Ama për mu, edhe për ata që e njohin ma mirë se une, pos që i kalon semaforat me shumë edukatë, osht ndoshta prej njerëzve ma shembullor që mundeni me pa.

Tashti, në rast se nuk ka qika, e ka djem, emrin e kemi të gatshëm. Pos nëse ka qenë nojkush që i ka thy zemrën palës së dytë. Nëse nuk ka as djem as qika, atëherë mjafton me ditë që Vetoni osht ni shembull individual për mësysh.

About Author

Writer?!

You might also enjoy:

%d bloggers like this: